เบิกเส้นทางสู่ความเหนือชั้น

เพื่อสร้างจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่สำหรับกรุยทางสู่ความเหนือชั้น จงหมิงจึงตัดสินใจว่าก้าวแรกคือการเริ่มต้น ‘กดขี่’ ประเทศนี้ให้ตกเป็นทาส “ฝ่าบาท ท่านเตรียมจะปกครองพวกเราเยี่ยงทาสอย่างไรเพคะ?” เด็กสาวถามด้วยตัวสั่นเทา “พวกเจ้าจะต้องทำงานวันละ 8 ชั่วโมงเต็ม! มีอาหารให้ 3 มื้อพร้อมของว่าง! แถมยังมีนมให้ดื่มแค่ตอนเช้า พักเที่ยงก็มีให้แค่ชั่วโมงเดียว! โบนัสให้แค่ปีละ 3 ครั้ง และลาพักร้อนได้แค่ปีละ 2 เดือนเท่านั้น!” จงหมิงหัวเราะลั่น “ที่อำมหิตที่สุดก็คือ พวกเจ้าจะได้รับการขึ้นเงินเดือนแค่ทุก 4 เดือน! ค่าล่วงเวลาจะได้แค่ 3 เท่า! หลังเลิกงานบังคับออกกำลังกาย 1 ชั่วโมง! และมีที่ปรึกษาทางจิตวิทยาให้แค่สัปดาห์ละครั้ง!” “...” “ฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่ เชิญทางนี้พะยะค่ะ พวกขุนนางมันซ่อนตัวอยู่ทางนี้” “ฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่ เชิญทางนี้เลยพะยะค่ะ กระหม่อมรู้จักทางลัด” เหล่าผู้กล้าปราบมังกร/เจ้าชาย/นักบุญ/ผู้ฝึกตน ที่กำลังเดือดดาล: “พวกเราไม่มีวันก้มหัวให้ความชั่วร้าย! เราจะโค่นล้มการปกครองอันมืดมนของเจ้า! มนุษยชาติจะไม่มีวันยอมเป็นทาส!” “ปึก! ปึก!” เสียงชาวบ้านถือไม้ไล่ฟาด: “ถุย! ไอ้พวกคนชั่ว อย่ามาขวางรัศมีอันรุ่งโรจน์ของฝ่าบาทที่สาดส่องมายังสามัญชนอย่างพวกเรานะ เชิญฝ่าบาทกดขี่พวกเราให้หนักกว่านี้เลยพะยะค่ะ!”