ทหารผู้เนรคุณ

แน่นอนว่าไม่ว่านิทานกริมม์ในชาติก่อนจะมืดมนหรือบิดเบี้ยวเพียงใด ก็ไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับจงหมิงในตอนนี้เท่าไรนัก สิ่งที่เขาต้องการในยามนี้มีเพียงการ 'หาความมั่งคั่งบนความเสี่ยง' เขาต้องการทั้งกล่องเหล็กไฟ ขุมสมบัติ รวมถึงความรู้และทักษะของแม่มดเฒ่ามาเป็นของตนเองให้หมด! —————————— ชื่อ: อาเดเวยา เซซิส บราวินี เผ่าพันธุ์: มนุษย์ (ระดับทองแดง) อายุขัย: 121 / (301-146) อาชีพเหนือธรรมชาติ: นักเวทฝึกหัดระดับกลาง สถานะ: เหนื่อยล้า (ฝืนรีดเค้นพลังจากร่างกายเพื่อดึงมานามาใช้มากเกินไป คุณสมบัติทั้งหมดลดลงชั่วคราวประมาณ 40%), การปลูกถ่ายสายเลือดล้มเหลว (ผลจากการทดลองที่ผิดพลาด ทำให้อายุขัยลดลงอย่างมาก คุณสมบัติทั้งหมดลดลงถาวร 30%) พละกำลัง: 3.7 (12.4) ร่างกาย: 4.8 (15.8) ความคล่องตัว: 3.2 (10.7) จิตวิญญาณ: 4.2 (13.8) มานา: 24 / 1920 พรสวรรค์: การวัดที่แม่นยำ (มีความเชี่ยวชาญด้านมาตราวัดอย่างสูง เป็นเหมือนเครื่องวัดอเนกประสงค์เคลื่อนที่), ปรมาจารย์ด้านภาษา (มีพรสวรรค์ในการเรียนรู้ภาษาสูงมาก สามารถทำความเข้าใจภาษาและตัวอักษรใหม่ๆ ได้โดยง่าย) ทักษะ: ภาษาอัสซีเรีย (เชี่ยวชาญ), ภาษาซีหลัน (เชี่ยวชาญ), ภาษาเพ่ยหลัน (เชี่ยวชาญ), ภาษาโคลัมเบียโบราณ (เชี่ยวชาญ), เภสัชกรรมเหนือธรรมชาติ (เบื้องต้น), ค่ายกลเหนือธรรมชาติ (ชำนาญ), มรณานุสติเงาอสรพิษ (เชี่ยวชาญ), หัตถ์จอมเวท (ชำนาญ), เล่ห์กลเวทมนตร์ (ชำนาญ), ลูกไฟ (ชำนาญ), คมมีดสายลม (ชำนาญ), สยบสัตว์ (ชำนาญ), มนต์มึนงง (ชำนาญ), วงแหวนอัคคีปฏิเสธ (ชำนาญ), ล่องหน (เบื้องต้น), อัญเชิญการ์กอยล์ (เชี่ยวชาญ), อัญเชิญโอเกอร์ (ชำนาญ), มนต์อัญเชิญสุ่ม (ชำนาญ) —————————— ชื่อ: เวส แคนเดีย เผ่าพันธุ์: มนุษย์ (ระดับเหล็กดำ) อายุขัย: 30 / 144 อาชีพเหนือธรรมชาติ: อัศวินฝึกหัดระดับกลาง สถานะ: สุขภาพดี (ไม่มีการเปลี่ยนแปลงของคุณสมบัติ) พละกำลัง: 6.8 ร่างกาย: 7.9 ความคล่องตัว: 6.7 จิตวิญญาณ: 1.2 มานา: 0 / 0 พรสวรรค์: กำยำ (ร่างกายแข็งแรงแต่กำเนิด เพิ่มคุณสมบัติร่างกายเล็กน้อย อัตราการสมานแผลและความทนทานต่อความร้อนหนาวเพิ่มขึ้นเล็กน้อย) ทักษะ: วิชาลมหายใจอัศวินทั่วไปแห่งอีเกอ (เชี่ยวชาญ), วิชาดาบทั่วไปแห่งอีเกอ (เชี่ยวชาญ), วิชาขวานด้ามยาวทั่วไปแห่งอีเกอ (ชำนาญ), วิชาโล่กลมทั่วไปแห่งอีเกอ (ชำนาญ), กระบวนทัพทหารราบ (ชำนาญ), ช่างเหล็ก (ชำนาญ) —————————— คุณสมบัติของแม่มดเฒ่าอาเดเวยาถือว่าหรูหราที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา หากนางอยู่ในสภาวะปกติเพียงนิดเดียว ต่อให้เขาและทหารเวสมัดรวมกันก็คงสู้ไม่ได้แม้แต่มือข้างเดียวของนาง หากเขาคิดจะ 'ลาสช็อต' ปลิดชีพนางในตอนจบ คงต้องวางแผนให้รอบคอบกว่านี้ และพรสวรรค์เนตรสัจธรรมนี้ก็น่าสนใจไม่น้อย ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาถูกไอเย็นรุกราน ก็มีแถบสถานะเพิ่มขึ้นมา พอมาเจอแม่มดและทหารเฒ่าคนนี้ ก็มีหัวข้ออาชีพเหนือธรรมชาติและมานาเพิ่มขึ้นมาอีก คุณสมบัติที่ตรวจสอบได้สามารถอัปเดตตามสถานการณ์ได้แบบเรียลไทม์ สมกับที่เป็นสุดยอดทักษะสายรอบคอบจริงๆ ที่แปลกที่สุดคือ การตรวจสอบคุณสมบัติของตนเองจะเห็นตัวเลขหลังจุดทศนิยมมากกว่าคนอื่นหนึ่งตำแหน่ง ดูเหมือนระบบจะทำให้เขาเข้าใจตัวเองได้ลึกซึ้งกว่าใคร จงหมิงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจอย่างอดทน เขาหดตัวให้เล็กลง ซ่อนกายอย่างมิดชิดอยู่หลังโขดหินที่อยู่ไกลออกไป เขาละสายตาออกมาอย่างเงียบเชียบ เพราะได้ยินมาว่าคนที่มีจิตวิญญาณแข็งแกร่งจะสัมผัสได้ถึงการถูกจ้องมอง และพยายามทำจิตใจให้ว่างเปล่าที่สุด เพราะในภาพยนตร์และวรรณกรรมชาติก่อนมักจะมีเรื่องของ 'รังสีสังหาร' ซึ่งไม่รู้ว่าแม่มดเฒ่าจะสัมผัสได้หรือไม่ กันไว้ดีกว่าแก้ ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงเศษ ทหารเวสที่กระเป๋าเสื้อ กระเป๋ากางเกง ย่าม และรองเท้าบูตเต็มไปด้วยเหรียญทองจนแทบจะเดินไม่ไหว ก็กลับมาที่โคนต้นไม้แล้วตะโกนขึ้นไปข้างบนว่า "เฮ้! ดึงข้าขึ้นไปที ยายเฒ่าแม่มด!" "เจ้าได้กล่องเหล็กไฟมาหรือยัง?" อาเดเวยาถามอย่างร้อนรน "ไอ้หยา!" เวสเกาหัวแกรกๆ "ข้าลืมไปเสียสนิทเลย" ดังนั้นเขาจึงต้องจำใจเดินกลับไปยังห้องที่สามอย่างเหนื่อยหน่ายเพื่อไปเอากล่องเหล็กไฟมา ทว่าขาลงนั้นง่าย แต่ขาขึ้นนั้นยากเย็นยิ่งนัก เหรียญทองบนตัวเวสทำให้เขาหนักขึ้นเกือบเท่าตัว แม่มดเฒ่าอาเดเวยาออกแรงดึงเชือกอย่างสุดกำลัง ถึงขั้นต้องยอมสละมานาหยดสุดท้ายที่เพิ่งฟื้นฟูมาเพื่อร่ายคาถาหัตถ์จอมเวท ในที่สุดก็ลากเวสออกมาจากโพรงไม้ได้สำเร็จ ทันทีที่เวสพ้นปากโพรง เขาก็รีบแก้เชือกออกจากตัว แล้วค่อยๆ ปีนลงจากต้นไม้อย่างเชื่องช้าจนมาหยุดอยู่ต่อหน้าอาเดเวยา กริ๊ง... กริ๊ง... เสียงเหรียญทองกระทบกันดังกังวานใสเสนาะหูมาจากตัวเวสไม่ขาดสาย ในยามนี้ ทั้งกระเป๋าเสื้อ กางเกง ย่าม รองเท้าบูต แม้แต่หมวกของเขาก็เต็มไปด้วยเหรียญทอง ร่างที่เคยกำยำสมส่วนดูพองโตและเทอะทะขึ้นมาถนัดตา แต่ทหารหนุ่มกลับยิ้มจนปากฉีกถึงรูหู! ใครบ้างที่อยู่ๆ มีเงินมหาศาลขนาดนี้แล้วจะไม่ดีใจจนเนื้อเต้น! ยิ่งกว่านั้น เวสคนนี้ยังเคยเป็นเพียงพลทหารกระจอกที่ยากจนข้นแค้นมาก่อน! อาเดเวยาไม่มีอารมณ์มาร่วมยินดีกับทหารผู้นี้ นางต้องการเพียงกล่องเหล็กไฟเท่านั้น นับตั้งแต่การทดลองปลูกถ่ายสายเลือดครั้งล่าสุดล้มเหลว พลังชีวิตของนางก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก อัตราการฟื้นฟูร่างกายและมานาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ร่างกายที่เคยเยาว์วัยงดงามกลับกลายเป็นแก่ชราและเน่าเฟะ ใครเล่าจะทนรับความแก่เฒ่าและความตายได้? หากนางไม่สามารถก้าวหน้าไปได้มากกว่านี้ เงาแห่งมัจจุราชจะเข้าครอบงำนางโดยสมบูรณ์ นางจึงต้องพึ่งพาพลังของกล่องเหล็กไฟเพื่อช่วงชิงทรัพยากรให้มากขึ้น เพื่อหาหนทางแห่งความหวังในการไปต่อ ดังนั้นนางจึงพุ่งเข้าไปหาทหารหนุ่มอย่างไม่รอช้า คว้าไหล่ทั้งสองข้างของเขาไว้แล้วเค้นเสียงถาม "กล่องเหล็กไฟอยู่ที่ไหน? ส่งมันมาให้ข้า!" ท่าทางของอาเดเวยาทำให้เวสที่กำลังตื่นเต้นสงบลงทันควัน คนที่ผ่านสมรภูมิรบจนรอดตายมาได้ย่อมไม่ใช่คนโง่! เวสอดคิดไม่ได้ว่า สมบัติเงินทองมากมายมหาศาล ยายเฒ่าแม่มดกลับไม่ต้องการสักนิด แต่กลับต้องการเพียงกล่องเหล็กไฟเก่าๆ และยังมีท่าทางร้อนรนถึงเพียงนี้ ในนี้ต้องมีความลับที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่แน่ๆ อย่างน้อยมันต้องมีค่ามากกว่าทองคำที่เขาขนมาทั้งตัวนี้! ทันใดนั้น ไฟแห่งความโลภในใจของเวสก็ถูกจุดให้โชติช่วงขึ้นมาอีกครั้ง เขาผลักแม่มดเฒ่าอาเดเวยาออกไปอย่างง่ายดาย จากนั้นก็ตบไหล่ตัวเองเบาๆ บริเวณที่ถูกนางจับ จัดปกเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยถามอย่างเนิบนาบว่า "เจ้าจะเอาไอ้กล่องเหล็กไฟนี่ไปทำอะไรกันแน่?" อาเดเวยาสูญเสียมานาไปจนหมดสิ้น มิหนำซ้ำยังฝืนร่างกายและจิตวิญญาณเพื่อเร่งดึงพลังมาสร้างมานาจนแทบไม่เหลือการป้องกันตัว แม้แต่วงแหวนอัคคีปฏิเสธเพียงวงเดียวก็ยังร่ายไม่ออก เมื่อถูกเวสผลัก นางจึงเซถอยหลังไปหลายก้าวถึงจะทรงตัวอยู่ได้ เกือบจะล้มหงายหลังตึงไปแล้ว ความรู้สึกอัปยศอดสูผุดขึ้นในใจอาเดเวยา มนุษย์ธรรมดาเพียงมดปลวกกล้าดียังไงมาทำกับนางเช่นนี้ กล้าดีอย่างไรมาเนรคุณผิดคำสัญญาต่อนา! นางจ้องทหารเวสเขม็งแล้วตะคอกด้วยโทสะ: "มันเกี่ยวกับเจ้าตรงไหน? เจ้าก็ได้ทรัพย์สมบัติที่ข้าสัญญาไว้แล้ว—ข้าทำตามที่รับปากเจ้าทุกอย่าง เจ้าก็ควรจะรักษาสัญญาเช่นกัน! หรือว่าคุณธรรมที่โบสถ์ของพวกเจ้าป่าวประกาศสั่งสอนกันมาเป็นแบบนี้? กระทั่งแม่มดที่พวกเจ้าตราหน้าว่า 'ชั่วร้าย' อย่างข้า เจ้ายังเทียบไม่ได้เลยงั้นหรือ?" "ส่งกล่องเหล็กไฟมาให้ข้า! เดี๋ยวนี้!" อาเดเวยาคำรามประโยคสุดท้ายออกมาเกือบจะเป็นเสียงตะโกน นางร้อนใจยิ่งนัก แผนการดำเนินมาอย่างราบรื่นจนถึงตอนที่จะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ แต่กลับมาเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นจนได้! หากไม่ใช่เพราะตอนนี้มานาของนางเหือดแห้ง นางคงมีวิธีนับร้อยที่จะสังหารเจ้าคนสารเลวเนรคุณผู้นี้ให้ตายตกไปตามกัน ช่างผิดพลาดนัก! ไม่ควรประมาทขนาดนี้เลย! อาเดเวยารู้สึกเสียใจในภายหลังอย่างยิ่ง นางไม่ควรตระหนี่ถี่เหนียวกับน้ำยามานาเพียงเล็กน้อยนี้เลย การทดลองปลูกถ่ายสายเลือดครั้งก่อนผลาญทรัพยากรเหนือธรรมชาติของนางไปจนเกือบหมด จนแม้แต่น้ำยาฟื้นฟูเพียงขวดเดียวก็มีค่าดั่งทองสำหรับนางในยามนี้ ส่วนทหารหนุ่มกลับวางท่าสงบนิ่ง แววตาของเขาฉายประกายอำมหิตออกมาวูบหนึ่ง ก่อนจะขู่ด้วยน้ำเสียงดุดันว่า "เลิกพูดมากได้แล้ว! เจ้าจะเอามันไปทำอะไร บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นดาบของข้าจะบั่นคอแกให้ขาดกระเด็น!" "อีสารเลวเอ๊ย! ไอ้คนทรยศไร้สัจจะ! ข้าไม่ควรเชื่อใจแกเลย!" อาเดเวยาเกรี้ยวกราดจนตัวสั่น นางไม่คิดเลยว่าเวสจะเป็นคนประเภทนี้ "พูดมาเร็วๆ! ไม่อย่างนั้น ต่อให้ข้ายังมีควมอดทน แต่ดาบของข้าไม่มีความอดทนด้วยหรอกนะ!" ทหารเวสชักดาบทหารประจำกายออกมา คมดาบยาวสะท้อนแสงเย็นเยียบ ตัวดาบที่สะอาดหมดจดกลับส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือดาบชั้นดีที่ดื่มเลือดมาจนอิ่มหนำ "ส่งกล่องเหล็กไฟมาให้ข้าก่อน แล้วข้าจะบอกเจ้า!" แม่มดเฒ่าอาเดเวยายังคงพยายามเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อหลอกล่อกล่องเหล็กไฟมาจากมือเวส ขอเพียงนางได้มันมา นางจะทำให้เจ้าคนถ่อยผู้นี้ได้ลิ้มรสความตายที่ทรมานยิ่งกว่าตกนรก แต่ทหารเวสกลับไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาตวัดดาบฟันลงมาอย่างไร้ปรานีทันที อาเดเวยาสัมผัสได้ถึงลมหนาวที่พุ่งเข้าใส่หน้า ขนทั่วร่างลุกซู่ด้วยความหวาดกลัว นางพยายามจะรีดเค้นร่างกายเพื่อดึงพลังงานมาร่ายเวทแต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ร่างกายที่เชื่องช้าและแก่ชราตะโกนบอกนางว่าหลบไม่พ้นแน่นอน ดูเหมือนว่าความตายที่มิอาจเลี่ยงได้ กำลังจะมาเยือนนักเวทฝึกหัดผู้ประมาทเลินเล่อคนนี้เสียแล้ว