ลูกค้าคนแรก

วินาทีที่การกดทับด้วยแรงโน้มถ่วงจางหายไป ทอมนิ้วขาดรู้สึกราวกับว่าตัวเองเพิ่งถูกลากขึ้นมาจากใต้ทะเลลึก จังหวะที่ปอดกลับมาสูดอากาศได้อีกครั้ง เขาก็ส่งเสียงหอบหายใจรุนแรงเหมือนเครื่องเป่าลมที่พังทลาย เหงื่อเย็นไหลโซมไปทั้งตัวจนชุดป้องกันที่เย็บปะต่อกันมาเปียกชุ่มและแนบไปกับผิวหนังจนรู้สึกอึดอัดเหลือแสน แต่เขาก็ไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว ความหวาดกลัว... ความกลัวที่หยั่งลึกถึงไขกระดูกนี้ทำให้อันมีสมองที่ด้านชาเพราะถูกกัมมันตภาพรังสีทรมานของเขากลับมาตื่นตัวอย่างผิดปกติ ชายหนุ่มที่ดูผอมบางตรงหน้านี้ไม่ใช่ลูกแกะรอเชือด แต่เป็นสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ เป็น ‘ผู้ตื่นรู้’ ประเภทเดียวกับพวกคนใหญ่คนโตในกำแพงยักษ์พวกนั้น “ขะ... ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย...” ทอมหมอบอยู่บนพื้น น้ำเสียงสั่นพร่าเหมือนใบไม้แห้งท่ามกลางสายลม เขาพยายามซ่อนมือข้างที่นิ้วขาดไว้ด้านหลัง มันเป็นสัญชาตญาณของการแสดงความอ่อนแอเพื่อเอาตัวรอด “ข้าแค่... หิวเกินไปเท่านั้นเอง...” “ใครๆ ก็หิวกันทั้งนั้น” หลินอู้ลากเก้าอี้สภาพดีตัวหนึ่งมาแล้วนั่งคร่อมกลับด้านโดยวางแขนทั้งสองข้างไว้บนพนักพิง เขามองลงมาที่อีกฝ่ายจากตำแหน่งที่สูงกว่า “แต่ความหิวไม่ใช่ข้ออ้างในการปล้น ถ้าเมื่อกี้ผมเป็นคนธรรมดา ป่านนี้คงถูกคุณยิงเป่าขมับไปแล้วใช่ไหม?” ทอมไม่กล้าเถียง เพราะนั่นคือความจริง ในดินแดนรกร้าง ความเมตตาคือคุณสมบัติที่ทำให้คนตายไวที่สุด หลินอู้ไม่ได้จมปลักอยู่กับปัญหาเรื่องศีลธรรมนี้นานนัก เขาไม่ใช่ผู้พิพากษา เขาเป็นแค่เจ้าของร้าน ‘ระบบตั้งค่า: เมื่อกำจัดภัยคุกคามทางอาวุธแล้ว สามารถเปลี่ยนเข้าสู่โหมดการค้าได้’ หลินอู้รำพึงในใจ จากนั้นจึงใช้ปลายเท้าเตะปืนท่อเหล็กที่ขึ้นสนิมบนพื้นเบาๆ “เมื่อกี้คุณบอกว่าอยากกินบะหมี่ใช่ไหม?” พอได้ยินคำว่า ‘บะหมี่’ ดวงตาที่ขุ่นมัวและไร้ชีวิตชีวาของทอมก็พลันมีประกายไฟสีเขียวหม่นลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง มันคือสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือความกลัวตาย กลิ่นหอมของน้ำมันเจียวต้นหอมที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศเปรียบเสมือนมือที่มองไม่เห็นซึ่งบีบคั้นกระเพาะของเขาอย่างรุนแรง “กิน... ข้าอยากกิน...” ทอมกลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง “ขอแค่ให้ข้าได้กินสักคำ จะให้ข้าทำอะไรก็ได้! ฆ่าคน ปล้นของ หรือเป็นเหยื่อล่อ... ข้าทำได้หมด!” “ไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงชีวิตขนาดนั้น” หลินอู้ชี้ไปที่ปืนบนพื้น “ร้านเราไม่รับค้างชำระ แล้วก็ไม่รับแต้มเครดิตหรือฝาขวดด้วย แต่เจ้านี่... สามารถใช้จ่ายค่าอาหารได้” “ปืนพังๆ นี่น่ะเหรอ?” ทอมชะงักไป มันเป็นเพียงอาวุธที่เขาสร้างขึ้นมาจากการนำท่อน้ำเก่าๆ สองท่อนมาต่อกับสปริงไม่กี่อัน ในดินแดนรกร้าง ขยะแบบนี้หาได้ทั่วไปจนไม่สามารถแลกโปรตีนสังเคราะห์บูดๆ ได้แม้แต่ครึ่งก้อนด้วยซ้ำ ยอดฝีมือผู้ลึกลับคนนี้กลับต้องการของพรรค์นี้งั้นเหรอ? “จะตกลงไหม?” หลินอู้ไม่อยากเสียเวลาอธิบาย “แลก! ข้าแลก!” ทอมรีบพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ หลินอู้ก้มลงหยิบปืนกระบอกนั้นขึ้นมา [ตรวจพบอาวุธโลหะเก่า x1] [วัสดุ: โลหะผสมเหล็กคุณภาพต่ำ, ดินปืนสีดำ, สปริงขึ้นสนิม] [มูลค่าการรีไซเคิล: 3.5 แต้มวันสิ้นโลก] “ระบบ แลกเปลี่ยน” วินาทีต่อมา ภายใต้สายตาที่แทบจะถลนออกมาของทอม ปืนท่อเหล็กในมือของหลินอู้ก็พลันเปล่งแสงข้อมูลสีน้ำเงินออกมา จากนั้นอาวุธที่เป็นโลหะจริงๆ นั้นกลับสลายตัวราวกับหิมะที่ต้องความร้อน กลายเป็นจุดแสงเล็กๆ นับไม่ถ้วนและหายไปในอากาศโดยสิ้นเชิง “นี่มัน... พลังพิเศษด้านมิติ? หรือว่าการจัดเรียงสสารใหม่?!” ทอมอ้าปากค้างจนแทบตกถึงพื้น วิธีการระดับนี้ ต่อให้เป็นพวก ‘จอมเวทจักรกล’ แห่งนครเหล็กกล้าในตำนานก็ยังทำไม่ได้! สายตาที่เขามองหลินอู้เปลี่ยนจากความหวาดกลัวกลายเป็นความยำเกรงอย่างที่สุด ถ้าบอกว่าการกดทับด้วยแรงโน้มถ่วงเมื่อครู่ทำให้เขาหวาดกลัว เช่นนั้นการ ‘เนรมิต/ทำลายสสารจากความว่างเปล่า’ นี้ก็ได้ทำลายกำแพงทางจิตใจของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี [ยอดเงินในบัญชี: 3.5 แต้ม] [หักต้นทุนบะหมี่หยางชุน: 0.5 แต้ม (ราคาสิทธิพิเศษสำหรับมือใหม่)] [กำไรสุทธิ: 3 แต้ม] หลินอู้พยักหน้าอย่างพอใจ ธุรกิจนี้กำไรมหาศาลจริงๆ “รอสักครู่” เขาหันหลังเดินไปยังเตาปรุงอาหารแบบง่ายหลังเคาน์เตอร์บาร์ จุดไฟอีกครั้ง ต้มน้ำ แล้วใส่เส้นลงไป คราวนี้ทอมไม่กล้าแสดงท่าทีล่วงเกินแม้แต่นิดเดียว เขานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ถอดหน้ากากกันพิษที่พังรุ่งริ่งออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ยากจะทนดูได้ มันคือใบหน้าที่พบเห็นได้ทั่วไปใน ‘ดินแดนรกร้าง’ ผิวหนังเน่าเปื่อย มีรอยแผลเป็นสีแดงคล้ำขนาดใหญ่พาดผ่านแก้มราวกับตัวตะขาบ ริมฝีปากแห้งแตกจนเลือดซิบ ฟันดำคล้ำและหลุดร่วงจากการดื่มน้ำที่มีความเป็นกรดสูงสะสมเป็นเวลานานจนเหลือเพียงตอไม่กี่ซี่ ในโลกที่มีอายุขัยเฉลี่ยเพียง 35 ปี เขามีรูปลักษณ์เหมือนคนแก่วัย 60 ทั้งที่ปีนี้เขาเพิ่งจะอายุครบ 42 ปีเท่านั้น สองนาทีต่อมา บะหมี่หยางชุนหนึ่งชามที่ส่งไอความร้อนกรุ่นก็ถูกวางลงบนเคาน์เตอร์บาร์ที่เพิ่งจะใช้เป็นเครื่องมือสังหารไปเมื่อครู่ ชามกระเบื้องสีขาว น้ำซุปสีเหลืองอำพันใสสะอาด เส้นบะหมี่สีขาวนวลเรียงตัวสวยงามเหมือนเส้นไหม โรยด้วยต้นหอมซอยสีเขียวสด และที่ขาดไม่ได้คือแผ่นน้ำมันหมูสีทองที่ลอยอยู่ด้านบน ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิด สกปรก และเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายของดินแดนรกร้าง บะหมี่ชามนี้เปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าวัตถุศักดิ์สิทธิ์ในยุคเก่าเสียอีก “กินสิครับ” หลินอู้กล่าวเรียบๆ ทอมยื่นมือที่สั่นเทาออกไป มือที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกและแผลพุพองนั้นชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้สัมผัสกับชามกระเบื้องสีขาวสะอาด เขารู้สึกว่าตัวเองสกปรกเกินไปจนไม่คู่ควรจะสัมผัสชามใบนี้ แต่เขาหิวเกินไปจริงๆ ความหิวนั้นไม่ได้มาจากแค่กระเพาะอาหาร แต่มันมาจากทุกเซลล์ในร่างกายที่เหือดแห้ง เขาประคองชามขึ้นมา โดยไม่สนแม้แต่ความร้อนแรงของมัน แล้วซดน้ำซุปอึกใหญ่ “โครม!” วินาทีนั้น ทอมรู้สึกราวกับว่ากะโหลกศีรษะถูกเปิดออก ไม่มีรสฝาดของฝุ่นกัมมันตภาพรังสี ไม่มีกลิ่นเน่าเหม็น และไม่มีสัมผัสเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้งของแป้งสังเคราะห์ ความกลมกล่อม... รสชาติที่นุ่มลึกอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนระเบิดซ่านอยู่ที่ปลายลิ้น และแผ่กระจายไปทั่วช่องปากในพริบตา กลิ่นหอมของน้ำมันหมูเปรียบเสมือนลาวาที่อ่อนโยน ไหลลงไปตามลำคอและมอบความอบอุ่นให้กับกระเพาะที่เคยบิดเกร็งและลีบแบนมานานแสนนาน “อึก...” ทอมส่งเสียงสะอื้นคล้ายสัตว์ป่าที่กำลังคร่ำครวญ น้ำตาไหลพรากออกมา นั่นไม่ใช่คำเปรียบเปรย แต่มันคือน้ำตาขุ่นมัวของจริงที่ผสมกับคราบสกปรกบนใบหน้า แล้วหยดลงไปในน้ำซุปบะหมี่หยดแล้วหยดเล่า แต่เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เขาสูดบะหมี่คำโตเข้าปากโดยแทบจะไม่ได้เคี้ยว เส้นบะหมี่ที่เหนียวนุ่มลื่นไหลผ่านลำคอพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวสาลี มันคือรสชาติของผืนดินและแสงแดด เป็นเงาร่างของโลกยุคเก่าที่เขาไม่เคยเห็นแม้แต่ในความฝัน “นี่มันของจริง... นี่คืออาหารจริงๆ...” ทอมร้องไห้คร่ำครวญพลางกินบะหมี่จนพูดจาไม่เป็นภาษา สิ่งที่อร่อยที่สุดที่เขาเคยได้กินมาในชีวิตคือกิ้งก่ากลายพันธุ์ที่เพิ่งตาย เนื้อของมันทั้งเปรี้ยวและเหนียว แถมยังมีพิษ แต่ตอนนั้นเขากลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก ทว่าเมื่อเทียบกับบะหมี่ชามนี้ กิ้งก่าตัวนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับเศษขยะ ไม่สิ... เทียบกับเศษขยะยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ “ค่อยๆ กินครับ ไม่มีใครแย่งหรอก” หลินอู้พิงเคาน์เตอร์ ในมือถือผ้าขี้ริ้วพลางมองดูชายที่กำลังสวาปามอาหารด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาสามารถมองเห็นได้ว่า เมื่อบะหมี่ชามนี้ลงท้องไป ตัวเลข [ระดับการปนเปื้อนรังสี: 78%] บนหัวของทอมกำลังขยับช้าๆ 77.9%... 77.8%... แม้จะลดลงเพียงเล็กน้อย แต่นั่นหมายถึงการฟื้นฟู ในโลกที่ต้องยื้อชีวิตด้วยยาต้านรังสีราคาแพง บะหมี่เพียงชามเดียวกลับให้ผลลัพธ์เหมือนยารักษา “ซูด—” น้ำซุปคำสุดท้ายถูกซดจนแห้งขอด ทอมถึงกับยื่นลิ้นออกมาเลียคราบน้ำมันที่หลงเหลืออยู่ที่ก้นชามอย่างหิวกระหาย แม้แต่เศษต้นหอมเขาก็ไม่ยอมให้เหลือ เมื่อเขาวางชามลงในที่สุด ทั้งร่างก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ราวกับหมดเรี่ยวแรง ความรู้สึกแสบร้อนภายในร่างกายที่คอยทรมานเขาเหมือนกับมะเร็งร้าย (ความเจ็บปวดจากรังสี) บัดนี้กลับบรรเทาลงอย่างน่าอัศจรรย์ เขารู้สึกอุ่นสบายในท้อง และความรู้สึกว่ามีพละกำลังที่ห่างหายไปนานกำลังฟื้นคืนกลับมาตามร่างกาย “เหมือนได้เกิดใหม่เลย...” ทอมพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าอันอัปลักษณ์นั้นเผยรอยยิ้มที่ดูพิลึกพิลั่นยิ่งกว่าการร้องไห้ เขาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังเช็ดทำความสะอาดเตา ในสายตาของเขาตอนนี้ ร่างในชุดกาวน์สีขาวที่เปรอะเปื้อนนั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาดอีกต่อไป แต่เป็นรูปเคารพที่เปล่งรัศมีอันศักดิ์สิทธิ์ “เถ้าแก่...” น้ำเสียงของทอมไม่แหบพร่าอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความเคารพ “ข้าชื่อทอม ทอมนิ้วขาด” หลินอู้ไม่ได้หันกลับมา เพียงแต่โบกผ้าขี้ริ้วในมือเบาๆ “หลินอู้” “เถ้าแก่หลิน” ทอมลุกขึ้นยืนแล้วทำความเคารพอย่างสูงสุดในแบบของนักเก็บกวาดดินแดนรกร้าง นั่นคือการไขว้มือทั้งสองข้างไว้ที่หน้าอกแล้วก้มตัวลงอย่างสุดซึ้ง “บะหมี่นี่... ยังซื้อได้อีกไหมครับ?” “ตราบเท่าที่คุณมีของมาแลก” หลินอู้หันกลับมาแล้วชี้ไปที่ประตู “โลหะ, แกนพลังงาน, พิมพ์เขียวยุคเก่า, หนังสือ หรือเมล็ดพันธุ์พิเศษ ผมไม่รับของขยะ รับเฉพาะของที่มีมูลค่าเท่านั้น” “ข้ามี! ข้ารู้ว่าที่ไหนมี!” ดวงตาของทอมเป็นประกายเจิดจ้า “ทางทิศตะวันออกมี ‘สุสานเหล็กกล้า’ ที่นั่นมีซากเครื่องจักรยุคเก่าอยู่เพียบ! เพียงแต่ที่นั่นมีฝูงสุนัขกลายพันธุ์ เมื่อก่อนข้าไม่กล้าไป แต่ตอนนี้...” เขากำหมัดแน่น สัมผัสถึงพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ในตัว “เพื่อบะหมี่ชามนี้ ข้ากล้าเสี่ยงชีวิตไปสู้กับหมาป่ากัมมันตภาพรังสีแน่นอน!” หลินอู้ยิ้มออกมา นี่คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ “งั้นก็ไม่ส่งนะครับ จำไว้ว่าก้าวออกจากประตูนี้ไป ความเป็นตายขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง” ทอมสวมหน้ากากกันพิษที่พังรุ่งริ่งกลับเข้าไป แล้วห่อหุ้มตัวเองอยู่ในชุดป้องกันที่สกปรกโสมมอีกครั้ง แต่ในจังหวะที่ผลักประตูออกไป เขาก็หันกลับมามองอีกครั้ง แสงไฟสีเหลืองนวลภายในร้าน พื้นไม้ที่สะอาดสะอ้าน และชายหนุ่มที่กำลังเช็ดแก้วน้ำ ที่นี่อบอุ่นราวกับความฝันที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ “ข้าจะกลับมา” ทอมสาบานเบาๆ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารที่ปกคลุมด้วยสายฝนสีดำ คราวนี้ แผ่นหลังของเขาไม่ค่อมลงอีกต่อไป และฝีเท้าก็ไม่โอนเอนอีกแล้ว เพราะเขาได้พบเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป [ติ๊ง!] [การซื้อขายเสร็จสิ้น] [ได้รับ ‘ลูกค้าผู้ภักดี’ คนแรก] [เปิดใช้งานค่าชื่อเสียง: ค่าชื่อเสียงปัจจุบัน 1/100 (นิรนาม)] [การประเมินจากระบบ: คุณประสบความสำเร็จในการใช้คาร์โบไฮเดรตราคาถูก ปลูกฝังเมล็ดพันธุ์ที่เรียกว่า ‘ความปรารถนา’ ลงในวิญญาณที่สิ้นหวังดวงนี้ สมเป็นนายทุนจริงๆ ฉันละชอบจริงๆ] หลินอู้เมินเฉยต่อคำเหน็บแนมของระบบ เขามองไปที่แต้มวันสิ้นโลก 3 แต้มที่ไม่สามารถใช้ที่ไหนได้ในโลกใบนี้ แล้วมองออกไปข้างนอกที่มืดมิด “3 แต้มสินะ...” หลินอู้ลูบคาง “พอกับโค้กใส่น้ำแข็งสักขวดไหมนะ?” “ระบบ ขอโค้กขวดหนึ่ง ใส่น้ำแข็งด้วย”