พบกันอีกครั้ง

“ขอบคุณนะ” หลังจากที่กู้ อีเฉิงช่วยเธอเก็บสัมภาระเรียบร้อย หญิงสาวก็หันมาส่งยิ้มหวานให้เขาหนึ่งที เขาเกาหัวแก้เก้อด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ทั้งที่จริงๆ แล้วเป็นเธอต่างหากที่ช่วยเขาไว้ก่อน แต่สุดท้ายคำขอบคุณกลับกลายเป็นเธอที่พูดขึ้นมาก่อน “ไม่เป็นไรครับ ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ” กู้ อีเฉิงกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเหลือบไปมองที่ข้อมือของหญิงสาว “ข้อมือคุณโอเคไหมครับ?” “ไม่เป็นไรค่ะ” หลังจากการสนทนาสั้นๆ กู้ อีเฉิงก็สวมที่ปิดตาลงอีกครั้ง เตรียมจะงีบหลับต่อ ส่วนหญิงสาวก็กอดกระเป๋าผ้าใบเอาไว้แล้วค่อยๆ หลับตาลงเช่นกัน บนกระเป๋ามีตุ๊กตาปลาตัวน้อยห้อยอยู่ มันแกว่งไปมาดูราวกับกำลังว่ายอยู่ในอากาศ การเดินทางจากหลงหว่านไปยังเต๋อเจียงใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงครึ่ง เครื่องบินแลนดิ้งถึงสนามบินนานาชาติเต๋อเจียงในตอนเที่ยงวัน “ตื่นได้แล้ว ถึงแล้ว” จู่ๆ กู้ อีเฉิงที่กำลังหลับอยู่ก็รู้สึกเหมือนถูกเขย่าตัว เขาจึงดึงที่ปิดตาออกแล้วลืมตาขึ้นดู ก็พบว่าเป็นเฟ่ย หาวที่มาปลุก “แล้วหญิงสาวคนนั้นล่ะ?” เฟ่ย หาวกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นเงาของเธอแล้ว “น่าจะลงเครื่องไปแล้วมั้ง” กู้ อีเฉิงขยี้ตาที่ยังงัวเงียอยู่พลางบิดขี้เกียจและหาวออกมาหนึ่งที “ขอวีแชทมาหรือเปล่า?” เฟ่ย หาวถาม “จะขอวีแชทไปทำไม?” เฟ่ย หาวถึงกับพูดไม่ออก เขาคอตกด้วยความไม่เข้าใจ นี่กู้ อีเฉิงถามเขาว่าขอวีแชทไปทำไมเนี่ยนะ! น่าโมโหชะมัด “นี่มันวาสนาส่งมาถึงหน้าบ้านแล้วนะ แกยังไม่อยากจะเปิดประตูรับอีก!” “ถอดหูฟังบลูทูธของแกออกไปเถอะ ในเมื่อไม่มี ‘วาสนา’ ( - คล้องจองกับเสียงคำว่าสัญญาณเสียง)!” “ผู้หญิงสวยขนาดนั้น! หัดรุกบ้างสิแก!” เฟ่ย หาวพูดด้วยความรู้สึกที่อยากจะตีเหล็กให้เป็นเหล็กจริงๆ “สวยจริงๆ แหละ ดูเป็นสเปกที่อาเฉิงน่าจะชอบเลยนะ” โอวหยาง เสี่ยวเหมิงที่ยืนอยู่ข้างเฟ่ย หาวเอ่ยเสริมขึ้นมา ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเมื่อครู่ เธอก็แอบเหล่มองหญิงสาวคนนั้นอยู่เหมือนกัน รู้สึกว่าดูเหมาะสมกับกู้ อีเฉิงไม่น้อย พอลืมตาขึ้นมาก็ถูกเพื่อนสนิทรุมสวดชุดใหญ่ กู้ อีเฉิงตอนนี้ยังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง เขาจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “หน้าตาก็แค่ส่วนเสริม ความเหมาะสมกันต่างหากที่สำคัญที่สุด” ตอนนี้เขาปล่อยวางเรื่องความรักไปมากแล้ว ให้เขาไปไล่ตามจีบสาวน่ะเหรอ สู้ให้เขาไปตายซะยังดีกว่า คนเคยโดนงูกัด ก็ย่อมระแวงเชือกเป็นธรรมดา “แกไม่ลองคบดูก่อนจะรู้ได้ไงว่าไม่เหมาะ?” เฟ่ย หาวมองดูท่าทางถือตัวของกู้ อีเฉิงแล้วขัดใจ แต่เขาก็หวังให้เพื่อนสนิทคนนี้ก้าวข้ามเงาในอดีตได้สักที อุตส่าห์เป็นห่วงจนแทบตายแต่เจ้าตัวกลับไม่ใส่ใจเลย ทำเอาเขาโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง “พอๆ เลิกพูดได้แล้ว คนเขาไปหมดแล้ว” กู้ อีเฉิงลุกขึ้นเตรียมหยิบกระเป๋าเป้เพื่อลงจากเครื่อง ในจังหวะที่กวาดสายตาไปเห็นบางอย่างใต้ที่นั่งข้างๆ เขาจึงก้มลงเก็บ ปรากฏว่าเป็นตุ๊กตาปลาตัวน้อย เมื่อมองดูตุ๊กตาที่น่ารักเช่นนี้ กู้ อีเฉิงเดาว่าเจ้าของต้องเป็นผู้หญิงแน่ๆ และมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงนี้ที่ทำหล่นไว้ โอวหยาง เสี่ยวเหมิงเห็นก่อนใคร จึงพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “ของหญิงสาวคนนั้นแน่ๆ!” เฟ่ย หาวที่เพิ่งบ่นพึมพำอยู่เมื่อครู่พอเห็นตุ๊กตาปลาในมือของกู้ อีเฉิงก็เข้าใจทันที “รออะไรเล่า! รีบวิ่งไปตามสิ! แกไม่ใช่คนวิ่งเก่งเหรอ?” กู้ อีเฉิงเป็นคนชอบวิ่งระยะไกล ว่างเมื่อไหร่เป็นต้องไปวิ่งที่ลานกีฬาของมหาลัยหรือสวนสาธารณะใกล้ๆ ครั้งละสิบกิโลเมตร ดังนั้นร่างกายของเขาจึงฟิตกว่าคนทั่วไป “อาเฉิง ในกลุ่มเราสามคนแกวิ่งเร็วสุดแล้ว เอาไปคืนให้เขาเถอะ” โอวหยาง เสี่ยวเหมิงก็ช่วยกระตุ้นอีกแรง พอเห็นโอกาสที่สถานการณ์จะพลิกผัน เธอก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา กู้ อีเฉิงนิ่งไป สายตามองเพื่อนทั้งสองด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขานึกในใจว่า สองคนนี้ดันหลังเขาสุดตัวจริงๆ เขาเพิ่งเก็บตุ๊กตาตัวนี้ขึ้นมาได้ไม่ถึงสามวินาทีเลยนะ! กู้ อีเฉิงมองตุ๊กตาปลาในมือ มันถูกทำออกมาอย่างประณีตดูเหมือนงานฝีมือ ถ้าเจ้าของทำหายคงจะเสียดายแย่ เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะเอาไปคืน “ก็ได้ งั้นเดี๋ยวผมเอาไปคืนให้” พูดจบเขาก็รีบคว้ากระเป๋าเป้แล้ววิ่งตามออกไปทันที เฟ่ย หาวตะโกนไล่หลังมาด้วยความตื่นเต้น “เดี๋ยวฉันถือกระเป๋าเดินทางให้ แกไปเลย ไปเจอกันที่ทางออก!” การสนับสนุนจากเพื่อนคนนี้ถือว่าจริงใจสุดๆ โอวหยาง เสี่ยวเหมิงมองแล้วก็ได้แต่ยิ้มพอใจ ตามมาด้วยเฟ่ย หาวที่รีบเสริมประโยคกวนๆ ขึ้นมาอีกว่า “อย่าลืมขอวีแชทเขานะเว้ย!” กู้ อีเฉิงได้ยินแล้วแทบจะสะดุดล้มจนทรงตัวไม่อยู่ ได้แต่บ่นอุบในใจ: น่ารำคาญชะมัด ด้วยความที่เป็นคนวิ่งออกกำลังกายเป็นประจำ กู้ อีเฉิงจึงฝ่าฝูงชนไปได้อย่างรวดเร็ว แต่โชคร้ายที่คนเยอะเหลือเกิน จนกระทั่งวิ่งไปถึงทางออกเขาก็ไม่พบหญิงสาวคนนั้นแล้ว สุดท้ายทำได้เพียงยืนรอเฟ่ย หาวและโอวหยาง เสี่ยวเหมิงอยู่ที่จุดนัดพบ ไม่นานทั้งคู่ก็วิ่งตามมา “คนล่ะ? หาเจอไหม?” เฟ่ย หาวหอบหายใจพลางถามอย่างรีบร้อน เขาลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่คนละใบในมือทั้งสองข้าง แถมยังมีกระเป๋าใบโตสะพายหลังอีกใบ เพิ่งจะรีบออกมาจากจุดรับกระเป๋า กู้ อีเฉิงแบมือทั้งสองข้างออกมาพลางเอียงคอ เป็นสัญญาณว่าไม่เจอ พอได้ยินแบบนั้น ทั้งเฟ่ย หาวและโอวหยาง เสี่ยวเหมิงต่างก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน “เห็นไหมล่ะ สวรรค์เปิดโอกาสให้แล้วแต่แกมันไม่เอาถ่านเอง ไม่ให้โอกาสครั้งที่สองแล้วสินะ” “นี่ฉันอุตส่าห์ลากกระเป๋าหนักๆ จากสายพานมาให้แกนะเนี่ย คิดว่ามันง่ายเหรอ?” “นั่งเครื่องตั้งสองชั่วโมงครึ่ง แกก็เอาแต่นอนรวดเดียวเลยนะ!” “แค่ขอวีแชทมันใช้เวลาถึงหนึ่งนาทีเหรอไง?” “แกคิดว่าวาสนาเป็นสิ่งที่เดินมาหาแกสามครั้งเหมือนตำนานเล่าขานหรือไง!” เฟ่ย หาวพูดไปก็ยิ่งโกรธ เขาโยนกระเป๋าเดินทางของเพื่อนมาให้แล้วยังแถมด้วยการเตะหนึ่งทีเพื่อระบายอารมณ์ “กระเป๋าก็ลากไปเองสิ!” กระเป๋าเดินทางผู้โชคร้ายถูกส่งมาอยู่แทบเท้า กู้ อีเฉิงได้แต่ยืนยิ้มเจื่อนๆ เพื่อนตัวเอง จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ก็ต้องทนไป กู้ อีเฉิงมองดูตุ๊กตาปลาในมือ นิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะเก็บมันใส่ลงไปในกระเป๋าเป้ของตัวเอง ทั้งสามคนลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน เตรียมตัวเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยของตนเอง ถึงแม้กู้ อีเฉิงจะสอบติดมหาวิทยาลัยดีๆ อย่างมหาวิทยาลัยเต๋อเจิ้งได้ แต่เนื่องจากตัวมหาวิทยาลัยตั้งอยู่ในเขตตัวเมือง พื้นที่จึงไม่ได้กว้างขวางนัก แถมยังไม่สามารถขยายพื้นที่ออกไปรอบๆ ได้ บวกกับปีนี้ทางมหาวิทยาลัยมีการรับนักศึกษาเพิ่ม ทำให้หอพักนักศึกษาไม่เพียงพอ ซึ่งหมายความว่านักศึกษาบางส่วนจำเป็นต้องเช่าหอพักอยู่ข้างนอก สุดท้าย ทางมหาวิทยาลัยจึงใช้วิธีจับสลากโดยอาจารย์ที่ปรึกษา เพื่อตัดสินว่านักศึกษา 10% จะต้องออกไปเช่าที่พักข้างนอก และคณะที่กู้ อีเฉิงเรียนอยู่ก็โชคร้ายที่ติดอยู่ในกลุ่ม 10% นั้นพอดี แม้ทางมหาวิทยาลัยจะมอบเงินช่วยเหลือค่าเช่าที่พักให้เดือนละ 1,000 หยวน แต่ในเมืองใหญ่ที่ทุกตารางนิ้วมีค่าอย่างเต๋อเจียง เงิน 1,000 หยวนแทบจะไม่ครอบคลุมค่าเช่าที่พักเลย นักศึกษาต้องรับภาระค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ด้วยตัวเอง นี่คือเหตุผลว่าทำไมกู้ อีเฉิงถึงมาถึงเต๋อเจียงก่อนกำหนดหนึ่งวัน ก็ต้องมาหาที่พักน่ะสิ! ไม่งั้นเปิดเทอมได้นอนข้างถนนกันพอดี ส่วนมหาวิทยาลัยฮุยเหยาที่เฟ่ย หาวและโอวหยาง เสี่ยวเหมิงเรียนอยู่ เนื่องจากอยู่ไกลจากใจกลางเมือง การขยายพื้นที่จึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่และมีหอพักเพียงพอสำหรับนักศึกษา เมื่อทั้งสองรู้ว่ากู้ อีเฉิงจำเป็นต้องหาที่พักข้างนอก จึงได้มาถึงเต๋อเจียงก่อนหนึ่งวันเช่นกัน ตั้งใจว่าหลังจากกลับไปวางสัมภาระที่หอพักตัวเองแล้ว จะมาช่วยกู้ อีเฉิงหาที่พัก รถไฟใต้ดินเคลื่อนตัวไปทีละสถานี ไม่นานก็ถึงสถานีที่กู้ อีเฉิงต้องเปลี่ยนสาย หลังจากร่ำลาเพื่อนทั้งสอง กู้ อีเฉิงก็ลงจากรถไฟเพื่อเตรียมเปลี่ยนสาย บนรถไฟใต้ดิน กู้ อีเฉิงเปิดแอปพลิเคชันหาบ้านเช่าที่โหลดไว้ ราคาที่เห็นทำเอาเขาต้องสูดปากด้วยความตกใจ “ทำไมแค่วันเดียวราคาถึงขึ้นขนาดนี้ล่ะ!” เนื่องจากจำนวนนักศึกษาที่ต้องการเช่าที่พักมีมาก แต่ที่พักรอบๆ มหาวิทยาลัยมีจำกัด ตอนนี้จึงเป็นช่วงที่อุปสงค์มากกว่าอุปทานอย่างแท้จริง เจ้าของหอพักขึ้นราคากันเป็นเรื่องปกติ ค่าเช่าห้องแบบเหมาทั้งห้องนั้นแพงกว่าการเช่าแบบอยู่ร่วมกับคนอื่นมาก ในฐานะนักศึกษา กู้ อีเฉิงจึงเลือกแบบหารค่าห้อง เพื่อที่จะได้ประหยัดเงินได้บ้าง หลังจากรีบเลือกที่พักที่ถูกใจได้หนึ่งแห่ง พอลงจากสถานีรถไฟใต้ดิน กู้ อีเฉิงก็รีบติดต่อเจ้าของหอพักทันที นัดแนะกันว่าจะไปเจอกันที่หน้าโครงการ กู้ อีเฉิงถือโทรศัพท์ดูแผนที่พลางกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปเรื่อยๆ ทันใดนั้นก็เผลอเดินชนเข้ากับหญิงสาวที่เดินสวนมาเข้าเต็มเปา “อ๊ะ!” หญิงสาวถูกชนจนล้มลงไปกับพื้น กู้ อีเฉิงเองก็เซถลา โทรศัพท์ในมือหลุดกระเด็นไป เขาไม่ทันได้สนใจโทรศัพท์ของตัวเอง รีบเข้าไปดูหญิงสาวที่ล้มลงไปก่อน “คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” “ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ ผมมัวแต่ก้มดูแผนที่อยู่เลยไม่ทันมอง” กู้ อีเฉิงรีบนั่งยองๆ ลงไปช่วยเก็บของที่กระจัดกระจายออกจากกระเป๋าของหญิงสาวพลางกล่าวขอโทษ “คุณ?” กู้ อีเฉิงก้มหน้าก้มตาเก็บของให้โดยยังไม่ทันได้เงยหน้ามองหน้าอีกฝ่าย ทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงที่ดูตกใจเล็กน้อยของอีกฝ่าย กู้ อีเฉิงก็เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ แล้วเขาก็พบว่าอีกฝ่ายคือหญิงสาวคนเดียวกับที่เจอในเครื่องบินนั่นเอง! “เป็นคุณจริงๆ ด้วย!” “ขอโทษจริงๆ นะครับ ผมรีบไปหน่อยเลยเดินชนคุณเข้า คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” “ฉันไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นออกจากตัว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ทันใดนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงเอ่ยถาม “จริงสิ ในเครื่องบินคุณเห็นตุ๊กตาปลาตัวน้อยบ้างไหมคะ?” กู้ อีเฉิงได้ยินดังนั้นก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าตุ๊กตาปลานั่นยังอยู่ในกระเป๋าของเขาเอง เขาคืนกระเป๋าที่จัดของเสร็จแล้วให้หญิงสาว ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ตกบนพื้นขึ้นมาใส่กระเป๋ากางเกง แล้วรีบหยิบตุ๊กตาปลาออกมาจากกระเป๋าเป้ส่งให้เธอ “อันนี้หรือเปล่าครับ?” “ใช่ค่ะ!” หญิงสาวรับมาด้วยความดีใจแล้วยิ้ม “ขอบคุณมากนะคะ ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่าจะบอกน้องสาวว่ายังไงดีว่าทำตุ๊กตาปลาที่น้องให้มาหายไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอที่คุณเก็บไว้ได้” “ไม่เป็นไรครับ ตอนนั้นผมตั้งใจจะวิ่งเอาไปคืนให้คุณแล้ว แต่หาตัวคุณไม่เจอ” กู้ อีเฉิงเกาหัวยิ้มแห้งๆ เขาอุตส่าห์โดนเฟ่ย หาวสวดไปตั้งนานเพราะตุ๊กตาตัวนี้แท้ๆ... แต่ก็นะ ช่างบังเอิญจริงๆ ที่แยกจากกันที่สนามบินแล้วยังจะมาเจอกันอีกที่มุมถนนแบบนี้