รถไฟเหาะสุดคลั่ง

“ติ๊ด ติ๊ด เริ่มการตรวจสอบจิตวิญญาณ...” “ระดับความเข้ากันได้: ผ่านเกณฑ์...” “เริ่มการผูกมัด...” “ผูกมัดสำเร็จ” เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นกะทันหันภายในกระสวยอวกาศ ฉีเกอสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นนั่งบนเบาะนิรภัย ในที่สุดสายตาของเขาก็ปรับให้ชินกับแสงจ้าตรงหน้าได้ เขาพบว่ากระสวยอวกาศมีไฟฟ้าใช้แล้ว และแสงสว่างนั้นก็มาจากหน้าจอขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้านั่นเอง! เสียงที่ดังขึ้นในหัวเมื่อครู่ก็กำลังปรากฏเป็นตัวอักษรบนหน้าจอนั้นด้วย “ใครน่ะ?” ฉีเกอกวาดสายตามองไปรอบๆ... เมื่อกระสวยอวกาศมีไฟ หน้าจอที่สว่างจ้าก็ให้แสงเพียงพอที่จะมองเห็นสภาพรอบตัวได้อย่างชัดเจน แต่เห็นได้ชัดว่าในกระสวยอวกาศลำนี้มีเพียงเขาคนเดียว “ฉันเอง” ภาพใบหน้าหนึ่งปรากฏขึ้นบนจอ เป็นใบหน้าสีเงินที่แทบไม่มีอารมณ์ความรู้สึก ดูเหมือนหุ่นยนต์เทคโนโลยีแห่งอนาคตในภาพยนตร์ไม่มีผิด “นายเป็นใคร?” ฉีเกอมองใบหน้าบนจอด้วยความประหลาดใจ กระสวยอวกาศลำนี้เริ่มทำงานเองกลางดึกงั้นเหรอ? จะขู่ให้คนหัวใจวายตายหรือไง? แถมยังสื่อสารโต้ตอบกับมนุษย์ได้ด้วย? ยังดีที่โผล่มาเป็นหน้าหุ่นยนต์ ถ้าในพื้นที่ปิดตายแบบนี้มีหน้าซาดาโกะโผล่มาล่ะก็... “ฉันคือกระสวยอวกาศลำที่นายกำลังนั่งอยู่นี้ หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ฉันคือจิตวิญญาณของกระสวยอวกาศลำนี้ที่ถูกส่งมาจากกระแสเวลาที่ปั่นป่วน เมื่อครู่ฉันได้ตรวจสอบจิตวิญญาณของนายแล้ว และยืนยันว่าระดับความเข้ากันได้ของนายผ่านเกณฑ์ตามกฎการผูกมัด ดังนั้นฉันจึงผูกมัดเข้ากับตัวนายเรียบร้อยแล้ว” ใบหน้าหุ่นยนต์บนหน้าจอตอบฉีเกอด้วยเสียงสังเคราะห์ที่ค่อนข้างแข็งทื่อ “กระแสเวลาปั่นป่วน? ความเข้ากันได้? ผูกมัด?” ในที่สุดฉีเกอก็ตื่นเต็มตา หลังจากยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง นี่มันพล็อตนิยายออนไลน์ชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง? ตัวเอกที่กำลังตกอับ วันหนึ่งจู่ๆ ก็ไปผูกมัดกับระบบสุดเทพ แล้วก็ค่อยๆ ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตอะไรทำนองนั้น นี่มันเรื่องดีชัดๆ! ตอนนี้เขากำลังถังแตกอยู่พอดี! “ใช่แล้ว ด้วยความช่วยเหลือจากฉัน นายสามารถเริ่มจากกระสวยอวกาศลำนี้เพื่อสร้างสวนสนุกเทคโนโลยีแห่งอนาคตขนาดเล็ก จากนั้นก็พัฒนาเป็นสวนสนุกขนาดใหญ่ และในที่สุดก็จะกลายเป็นอาณาจักรเครื่องเล่นที่ยิ่งใหญ่ได้” หุ่นยนต์ตอบฉีเกอ “เยี่ยมเลย! แล้วต้องให้ผมทำอะไรบ้างล่ะ?” ฉีเกอสะกดกลั้นความตื่นเต้นถามหุ่นยนต์ออกไป “ง่ายมาก ฉันจะย้ายหน้าจอไปไว้ในสายตาของนาย จากนั้นจะแจ้งภารกิจสำหรับมือใหม่ นายแค่ต้องทำตามคำแนะนำของภารกิจในสายตาไปทีละขั้นตอนก็พอ” “ย้ายหน้าจอมาไว้ในสายตา?” “อืม เพื่อเป็นการประหยัดพลังงาน ฉันจะปิดหน้าจอของจริงนี้ลง ต่อไปนายแค่เรียกในใจว่า ‘เจ้าแห่งสวนสนุก’ หน้าจอเสมือนจริงก็จะปรากฏขึ้นตรงหน้า บนนั้นจะมีภารกิจที่นายต้องทำในตอนนี้รวมถึงคำแนะนำที่เกี่ยวข้อง นายสามารถควบคุมหน้าจอนี้ผ่านความคิดได้ทุกอย่าง” หุ่นยนต์พูดจบก็ปิดหน้าจอของกระสวยอวกาศลง ภายในรถจึงกลับเข้าสู่ความมืดมิดอีกครั้ง “เจ้าแห่งสวนสนุก!” ฉีเกอลองเรียกในใจ เป็นอย่างที่คิด หน้าจอหนึ่งสว่างขึ้นตรงหน้าเขา มันไม่ใช่หน้าจอที่มีตัวตนอยู่จริงแต่เป็นหน้าจอเสมือนจริง บนนั้นแสดงภารกิจสำหรับมือใหม่ที่ฉีเกอต้องทำ “ภารกิจ: ทำให้กระสวยอวกาศกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้ง” “รางวัลภารกิจ: ชิปรถไฟเหาะสุดคลั่ง” “ทำให้กระสวยอวกาศกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้งงั้นเหรอ? ภารกิจนี้ง่ายนี่นา... พรุ่งนี้แค่ไปยื่นคำร้องที่สำนักงานบริหารสวนสาธารณะ พอเขามาตรวจเช็กเสร็จก็เรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ? จริงด้วย แล้วรางวัล ‘ชิปรถไฟเหาะสุดคลั่ง’ นี่มันคืออะไรกันแน่?” หลังจากดูภารกิจแล้ว ฉีเกอก็ถามหุ่นยนต์ผ่านความคิด “ชิปรถไฟเหาะสุดคลั่ง คือชิปเกมที่สามารถติดตั้งลงในกระสวยอวกาศได้ นี่คือเกมจากอนาคตที่เกินกว่านายจะจินตนาการได้ หลังจากทำภารกิจสำเร็จ นายจะได้รับสิทธิ์ทดลองเล่นเกมนี้ฟรีหนึ่งครั้ง” หุ่นยนต์ตอบ ฉีเกอถามเรื่องอื่นกับหุ่นยนต์อีกสองสามอย่าง แต่หุ่นยนต์ไม่ยอมตอบอะไรมากไปกว่านี้ บอกแค่ว่าให้เขาทำภารกิจแรกให้สำเร็จก่อน ฉีเกอวุ่นวายอยู่พักใหญ่ก็เริ่มล้า เขาหลับตาลงพิงเบาะแล้วเผลอหลับไปอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ... หลังจากขดตัวนอนบนเบาะนิรภัยมาทั้งคืน พอเช้าวันต่อมาฉีเกอก็ตื่นขึ้นด้วยอาการปวดหลังและลำคอจนแทบจะขยับไม่ได้ เขารู้สึกไม่สบายตัวไปหมดเหมือนนอนหลับไม่เต็มอิ่ม “มาอาศัยอยู่แบบนี้ถาวรคงไม่ไหวแหะ” ฉีเกอบีบนวดเอวและคอพร้อมถอนหายใจยาว หลังจากนั่งมึนอยู่พักหนึ่ง เขาก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ทันที คงไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? “เจ้าแห่งสวนสนุก?” ฉีเกอลองเรียกในใจ “ฉันอยู่นี่ ภารกิจมือใหม่ยังอยู่ในสถานะไม่สำเร็จ โปรดดำเนินการให้เร็วที่สุดด้วย” หน้าจอเสมือนจริงปรากฏขึ้นในสายตา มีใบหน้าหุ่นยนต์โผล่มาเร่งรัดความคืบหน้าของภารกิจ “ฮ่าๆ... รับทราบ” ฉีเกอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ดูเหมือนเมื่อคืนจะไม่ใช่ความฝัน ทุกอย่างคือเรื่องจริง! ชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม? หลังจากกินมื้อเช้าที่ร้านข้างทาง ฉีเกอกลับมานั่งบื้ออยู่ที่ข้างกระสวยอวกาศครึ่งชั่วโมง จนกระทั่งสำนักงานบริหารสวนสาธารณะเปิดทำการ เขาจึงเข้าไปที่ออฟฟิศเพื่อกรอกแบบฟอร์มยื่นคำร้องขอเปิดให้บริการกระสวยอวกาศอีกครั้ง ปกติพนักงานในสำนักงานบริหารไม่ค่อยมีอะไรทำอยู่แล้ว ประสิทธิภาพการทำงานจึงสูงกว่าที่ฉีเกอคิดไว้ หรืออาจจะเป็นเพราะเครื่องเล่นของเขาจัดอยู่ในประเภท C ซึ่งโดยปกติจะไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัยมากนัก หลังจากยื่นใบสมัครไปได้เพียงครึ่งชั่วโมง เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคคนหนึ่งก็เดินมาตรวจสอบระบบไฟฟ้าและทดสอบเครื่องเล่น เมื่อยืนยันว่าไม่มีปัญหา สำนักงานบริหารสวนสาธารณะก็อนุมัติคำร้องของฉีเกอทันที ข้างๆ กระสวยอวกาศมีโต๊ะทำงานตัวหนึ่งซึ่งทางสวนสาธารณะจัดไว้ให้ บนนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะ ฉีเกอหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดทำความสะอาดจนเกลี้ยง จากนั้นจึงไปเบิกพวกกระดาษพิมพ์ตั๋วที่เพื่อนสมัยมัธยมฝากไว้ที่สำนักงานบริหารมาติดตั้ง หลังจากเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็พร้อมเปิดร้านได้ทุกเมื่อ “ขอแสดงความยินดี! ภารกิจทำให้กระสวยอวกาศกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้งสำเร็จเรียบร้อย! นายได้รับรางวัลเป็นชิปรถไฟเหาะสุดคลั่ง ซึ่งชิปนี้ถูกติดตั้งลงในกระสวยอวกาศโดยอัตโนมัติแล้ว” “ภารกิจใหม่: ทดลองเล่นรถไฟเหาะสุดคลั่งหนึ่งครั้ง” “รางวัลภารกิจ: พื้นที่ภายในส่วนขยายของกระสวยอวกาศ” เมื่อฉีเกอทำภารกิจขั้นแรกสำเร็จ ระบบก็ส่งคำสั่งภารกิจใหม่มาทันที มันคอยชี้นำเขาไปทีละก้าวโดยที่เขาแทบไม่ต้องใช้สมองคิดอะไรให้วุ่นวาย “นี่ระบบ พื้นที่ภายในส่วนขยายของกระสวยอวกาศคืออะไรเหรอ?” ฉีเกอถามหุ่นยนต์ในหน้าจอเสมือนจริง “ถ้านายทำภารกิจสำเร็จ นายก็จะรู้เอง” หุ่นยนต์ตอบสั้นๆ ฉีเกอไม่ได้ถามอะไรต่อ ภารกิจที่สองนี้ดูเหมือนจะง่ายเหมือนภารกิจแรก แค่ทดลองเล่นรถไฟเหาะสุดคลั่งครั้งเดียวก็ผ่านแล้ว งั้นก็เข้าไปลองเล่นในกระสวยอวกาศเลยละกัน! ปกติฉีเกอก็ชอบเล่นเกมอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่ารถไฟเหาะสุดคลั่งที่ว่านี่มันจะเป็นยังไง และจะ ‘คลั่ง’ ได้แค่ไหนกันเชียว