ยินดีต้อนรับสู่ทานาทอส (ตอนจบ)

ผ้าขี้ริ้วทั้งเย็นและชื้นแฉะ สัมผัสของมันเหมือนกับกำลังลูบไล้ก้อนมอสที่ตายแล้ว หลินอู้กัดฟันกรอด กดเศษผ้าที่ไม่รู้ว่าทำมาจากวัสดุอะไรลงบนเคาน์เตอร์บาร์ แล้วออกแรงขัดถูไปบนคราบน้ำมันที่จับตัวแข็งราวกับกลายเป็นหิน เนื่องจากไม่มีน้ำยาทำความสะอาด เขาจึงทำได้เพียงอาศัยการขัดถูทางกายภาพแบบดิบเถื่อนที่สุด ทุกครั้งที่ขยับมือไปมา เขาจะรู้สึกได้ถึงความปวดล้าจากกล้ามเนื้อแขนที่ส่งเสียงประท้วงออกมา ในฐานะคนที่ถือมีดผ่าตัดอยู่ในห้องศัลยกรรมที่มีอุณหภูมิคงที่มานานหลายปี งานใช้แรงงานอันหยาบโลนเช่นนี้ถือเป็นความท้าทายที่ไม่น้อยเลยสำหรับเขา “นี่มันไม่ได้เช็ดมาเป็นกี่ปีแล้วเนี่ย...” หลินอู้หอบหายใจแรง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นตามหน้าผาก ขณะที่คราบสกปรกสีดำค่อยๆ ถูกลอกออกไปทีละน้อย วัสดุดั้งเดิมของเคาน์เตอร์บาร์ก็เริ่มเผยโฉมออกมา มันเป็นไม้เนื้อแข็งสีแดงเข้ม ลายไม้นั้นละเอียดและพลิ้วไหว แม้จะมีรอยขีดข่วนจากกาลเวลาอยู่เต็มไปหมด แต่ภายใต้แสงไฟสลัวๆ มันกลับสะท้อนเงาจางๆ ที่ดูอบอุ่นออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ ฝนดำข้างนอกยังคงตกไม่หยุด เสียงที่กระทบกับแผ่นไม้นั้นฟังดูทึบและอึดอัด กลิ่นอับชื้นภายในห้องยังคงฉุนกะทัดรัด ทว่าภายใต้เงื้อมมือของหลินอู้ เคาน์เตอร์บาร์ความยาวประมาณสองเมตรนี้ กำลังค่อยๆ กลายเป็น “แดนชำระ” เพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางซากปรักหักพังนี้ กระบวนการที่ได้มองเห็นความวุ่นวายค่อยๆ กลับมาเป็นระเบียบเรียบร้อยนั้น ช่วยบรรเทาความวิตกกังวลจากการทะลุมิติของเขาได้อย่างน่าประหลาด [เวลาที่เหลือในภารกิจ: 15 นาที] ตัวเลขถอยหลังของระบบแขวนอยู่ตรงมุมขวาบนของสายตาเหมือนป้ายประกาศคำสั่งประหาร หลินอู้เร่งความเร็วในการเคลื่อนไหว จนกระทั่งเขาใช้แขนเสื้อเช็ดคราบน้ำหยดสุดท้ายจนแห้งสนิท เขายืดหลังตรง รู้สึกได้ถึงเสียงกระดูกสันหลังลั่นดังเปรี้ยะ ตอนนี้เคาน์เตอร์บาร์แม้จะไม่ได้ดูใหม่เอี่ยมอ่อง แต่ก็ได้เผยให้เห็นเนื้อไม้สีแดงเข้มที่ดูสะอาดตา ซึ่งดูแปลกแยกอย่างมากเมื่อเทียบกับร้านพังๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและขยะแห่งนี้ ราวกับคนใส่สูทที่ไปยืนอยู่กลางบ่อโคลน [ติ๊ง!] เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ไร้ความรู้สึกนั้น ในตอนนี้กลับฟังดูเหมือนเสียงสวรรค์ [ภารกิจมือใหม่ (1) เสร็จสิ้น] [การประเมิน: ผ่านเกณฑ์] [เนื่องจากโฮสต์ไม่เพียงแต่ทำความสะอาดพื้นผิว แต่ยังแอบแงะคราบฝังลึกตามร่องไม้ทิ้งไปด้วย ระบบจึงตัดสินว่าระดับความรักสะอาดของคุณเป็นที่น่าพึงพอใจ] [มอบรางวัล: แพ็กเกจของขวัญมือใหม่ x1] [แขนทั้งสองข้างของคุณยังอยู่ดี] หลินอู้ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นอย่างหมดรูป “ไม่ต้องพูดมาก เปิดห่อของขวัญเลย” ตอนนี้เขาเลั้งเหนื่อยทั้งหิว ระดับน้ำตาลในเลือดที่ต่ำทำให้ดวงตาพร่ามัวเป็นระยะ สิ้นคำสั่งของเขา อากาศก็เกิดระลอกคลื่นที่แปลกประหลาด ห่อกระดาษคราฟต์สีน้ำตาลห่อหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากความว่างเปล่า และกระแทกเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์ที่เขาเพิ่งจะเช็ดจนสะอาดอย่างแม่นยำ หลินอู้ยันกายลุกขึ้นและแกะเชือกป่านที่ผูกห่อของขวัญนั้นออก ของข้างในนั้นเรียบง่ายมาก แต่มันกลับทำให้ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่ได้ บะหมี่แห้งหนึ่งมัด หนักประมาณหนึ่งกิโลกรัม เส้นหมี่สีนวลแบบข้าวสาลีที่ดูสุขภาพดี ส่งกลิ่นหอมแห้งๆ ของธัญพืชออกมา มันหมูหนึ่งโหล สีขาวโพลน ละเอียดเนียนตาที่จับตัวแข็งอยู่ในโหลแก้ว ดูเหมือนกับหยกมันแพะชั้นเลิศ ซีอิ๊วหนึ่งขวด ต้นหอมสดๆ หนึ่งกำ และ—น้ำดื่มบริสุทธิ์ขนาด 5 ลิตรหนึ่งถังเต็มๆ ในโลกที่เต็มไปด้วยฝนกรดกำมะถันและน้ำเน่าเสียเช่นนี้ น้ำที่ใสสะอาดจนเห็นก้นถังขวดนี้มีค่ามากกว่าทองคำเสียอีก [ตรวจพบว่าสัญญาณชีพของโฮสต์อยู่ในสถานะ “หิวโหย (สีเหลือง)”] [เริ่มภารกิจต่อเนื่อง (2): แสงสว่างสายแรก] [รายละเอียด: มีเพียงความรักและอาหารเลิศรสเท่านั้นที่ไม่ควรถูกละเลย โปรดใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ปรุง “บะหมี่หยางชุน” ออกมาหนึ่งชาม] [ปลดล็อกอุปกรณ์: เคาน์เตอร์เตรียมอาหารอย่างง่าย (สิทธิ์ชั่วคราว)] สิ้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบ แสงไฟสีเหลืองนวลก็สว่างขึ้นตรงมุมอับด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์ พื้นที่ครัวหลังร้านที่เคยว่างเปล่า กลับปรากฏชุดเครื่องครัวสแตนเลสขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บนเตามีหม้อเหล็กสีดำวางอยู่ ด้านข้างมีชามกระเบื้องสีขาวและตะเกียบไม้ไผ่ แม้จะดูเรียบง่าย แต่ชุดเครื่องครัวเหล่านี้กลับสะอาดสะอ้านจนเป็นเงาวับ ถึงขนาดสะท้อนใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นของหลินอู้ได้ชัดเจน หลินอู้ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาบิดฝาน้ำดื่มบริสุทธิ์ เสียง “แกร๊ก” ที่ดังขึ้นนั้นกังวานชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัดของร้าน “กึก... กึก...” สายน้ำใสสะอาดถูกเทลงในหม้อเหล็ก เตาไฟจุดขึ้นเองโดยอัตโนมัติ เปลวไฟสีน้ำเงินเลียเข้าที่ก้นหม้อ ท่าทางของหลินอู้เริ่มคล่องแคล่วขึ้น เขาเป็นศัลยแพทย์ การมีมือที่นิ่งคือพื้นฐานสำคัญ เขาหั่นต้นหอม ในเมื่อไม่มีมีดทำครัว เขาจึงใช้มีดสั้นที่หักครึ่งเล่มนั้นแทน แม้จะมีเพียงครึ่งเดียว แต่มันกลับแม่นยำราวกับมีดผ่าตัดเมื่ออยู่ในมือของเขา ปึก ปึก ปึก ปึก ต้นหอมสีเขียวสดถูกซอยจนขาด รอยตัดเรียบเสมอกัน กลิ่นฉุนของหัวหอมและความหอมสดชื่นของใบหอมฟุ้งกระจายไปในอากาศทันที ช่วยเจือจางกลิ่นอับชื้นที่วนเวียนอยู่ให้หายไป น้ำเดือดแล้ว ไอน้ำสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมา นำมาซึ่งความชื้นที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจ หลินอู้หยิบหมี่หนึ่งกำแล้วโปรยลงในหม้อเป็นรูปพัด เส้นหมี่พลิ้วไหวในน้ำเดือด ค่อยๆ เปลี่ยนจากความแข็งกระด้างเป็นอ่อนนุ่ม ต่อมาคือหัวใจสำคัญ เขาตักน้ำมันหมูสีขาวราวกับหิมะลงที่ก้นชามกระเบื้อง ทันทีที่ไขมันนั้นสัมผัสกับไอความร้อน มันก็เริ่มละลายและส่งกลิ่นหอมของไขมันสัตว์ที่เย้ายวนใจอย่างที่สุดออกมา กลิ่นหอมแบบนี้เป็นความปรารถนาที่สลักลึกอยู่ในยีนของมนุษย์ เป็นการบูชาแคลอรีที่บริสุทธิ์ที่สุด เทซีอิ๊วลงไป โรยต้นหอมซอย สุดท้าย ตักน้ำต้มบะหมี่ร้อนๆ จากหม้อหนึ่งทัพพี แล้วราดลงไปในชามจากที่สูง “ซู่—” น้ำแกงร้อนจัดพวยพุ่ง น้ำมันหมูละลายตัวทันที เกิดเป็นวงน้ำมันสีทองลอยเด่นอยู่บนน้ำซุปซีอิ๊วสีอำพัน ต้นหอมลอยวนอยู่ในน้ำร้อน สีเขียวสดและสีเหลืองนวลถักทอเข้าด้วยกัน กลิ่นหอมเข้มข้น อบอุ่น และเต็มไปด้วยความสุขของคาร์โบไฮเดรต ระเบิดออกท่ามกลางร้านค้าในดินแดนรกร้างอันเหน็บหนาวและไร้ชีวิตชีวาแห่งนี้ทันที ในวินาทีนี้ ราวกับว่าแม้แต่เสียงลมข้างนอกหน้าต่างก็ยังหยุดนิ่งลง หลินอู้ตักเส้นบะหมี่ขึ้นมา สะเด็ดน้ำ แล้วจัดวางลงในชามอย่างเป็นระเบียบ เส้นบะหมี่นอนสงบนิ่งอยู่ในน้ำแกงดุจเส้นไหมเงิน เรียงตัวสวยชัดเจนทุกเส้น บะหมี่ชามนี้ไม่มีเนื้อ ไม่มีไข่ และไม่มีแม้แต่เครื่องปรุงส่วนเกินใดๆ เรียบง่าย และหมดจด แต่ในขณะนี้ มันคือผลงานศิลปะที่หรูหราที่สุดในโลกที่สิ้นหวังใบนี้ หลินอู้ยกชามขึ้น ความร้อนจากชามกระเบื้องส่งผ่านไปยังฝ่ามือ ทำให้นิ้วมือที่แข็งทื่อของเขาเริ่มมีความรู้สึกกลับคืนมา เขาสูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง แล้วจิบน้ำแกงก่อนเป็นอันดับแรก สดชื่น... มันคือรสชาติที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวระหว่างความหอมมันของน้ำมันหมูและความเค็มสดของซีอิ๊ว เสริมด้วยความหอมจากต้นหอม มันไม่ได้เลี่ยนอย่างที่คิด แต่กลับแฝงไว้ด้วยความอบอุ่นที่ซึมลึกไปถึงขั้วหัวใจ กระแสน้ำอุ่นนี้ไหลผ่านหลอดอาหารลงสู่กระเพาะอาหาร กระเพาะที่เคยบิดเกร็งขยายตัวออกทันทีและส่งเสียงถอนหายใจแห่งความพึงพอใจออกมา ตามมาด้วยเส้น นุ่มหนึบ ลื่นคอ และมีรสหวานติดปลายลิ้นอันเป็นเอกลักษณ์ของข้าวสาลี “ซูด... ซูด...” ภายในร้านที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงสูดเส้นบะหมี่คำโตดังขึ้นเท่านั้น หลินอู้กินเร็วมาก แต่ก็ตั้งใจมากเช่นกัน เขาไม่รู้สึกถึงสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายรอบตัวอีกต่อไป ในดวงตามีเพียงบะหมี่ชามนี้เท่านั้น ในโลกที่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ความพึงพอใจในวินาทีนี้คือของจริง น้ำแกงคำสุดท้ายถูกซดลงคอ หลินอู้วางชามเปล่าลง บนหน้าผากมีเหงื่ออุ่นๆ ผุดออกมาเป็นชั้น และในวินาทีนั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์บางอย่างเกิดขึ้นภายในร่างกาย ปอดที่เคยปวดแปลบเพราะสูดอากาศที่ปนเปื้อนเข้าไป ในตอนนี้กลับรู้สึกเย็นสบายขึ้นมาก ความรู้สึกหนักอึ้งและเหนื่อยล้าที่เคยเกาะกุมลึกอยู่ในร่างกายได้สลายตัวไปกว่าครึ่งพร้อมกับการที่บะหมี่ชามนี้ตกถึงท้อง [ติ๊ง!] [การประเมินการรับประทาน: ระดับ S (เมื่อพิจารณาจากสภาพแวดล้อมปัจจุบัน)] [เอฟเฟกต์พิเศษถูกเปิดใช้งาน: ชำระล้างกัมมันตภาพรังสีปริมาณน้อย] [สมรรถภาพร่างกายของคุณกลับคืนสู่ระดับปกติแล้ว] หลินอู้มองดูฝ่ามือของตนเอง ปลายนิ้วที่เคยซีดขาวในตอนแรกตอนนี้เริ่มมีสีเลือดฝาดกลับคืนมา “บะหมี่นี่... รักษาโรคได้ด้วยเหรอ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ นี่ไม่ใช่แค่เพียงอาหาร แต่นี่คือยา ในโลกที่กัมมันตภาพรังสีอยู่ทุกแห่งหนและเต็มไปด้วยมลพิษเช่นนี้ อาหารบริสุทธิ์หนึ่งชามที่สามารถลดค่ารังสีได้ คงมีมูลค่าสูงยิ่งกว่าชีวิตคนเสียอีก [ยินดีด้วยที่โฮสต์เสร็จสิ้นการแนะนำสำหรับมือใหม่ทั้งหมด] [เปิดใช้งานฟังก์ชันอย่างเป็นทางการ] [ตอนนี้คุณสามารถต้อนรับแขกตามคำแนะนำของระบบ เพื่อสะสม “แต้มวันสิ้นโลก” และปลดล็อกสิ่งอำนวยความสะดวกกับสูตรอาหารเพิ่มเติมได้แล้ว] หลินอู้เช็ดปาก กำลังจะเอ่ยปากบ่นว่า “ที่เฮงซวยแบบนี้จะไปมีแขกมาจากไหน” แต่ทว่าในตอนนั้นเอง “ปัง!” เสียงกระแทกหนักๆ ดังมาจากทางประตู เหมือนกับมีของหนักบางอย่างกระแทกเข้ากับแผ่นไม้อย่างแรง ตามมาด้วยเสียงขูดขีดที่รวดเร็วและอ่อนแรง เสียงเล็บที่กรีดไปบนแผ่นไม้ผุๆ นั้นทำให้รู้สึกเสียวฟัน ในขณะเดียวกัน กลิ่นคาวสนิมจางๆ — ซึ่งเป็นกลิ่นที่หลินอู้คุ้นเคยที่สุด กลิ่นของเลือดสดๆ ลอดผ่านซอกประตูเข้ามา ผสมโรงไปกับกลิ่นหอมของน้ำมันหอมที่ยังไม่ทันจางหายไป [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบลูกค้าที่คาดว่าจะเป็นผู้มาเยือนกำลังใกล้เข้ามา] [โปรดทราบ: ลูกค้าคนแรก มักจะเป็นตัวกำหนดทิศทางของร้านเสมอ] ความผ่อนคลายบนใบหน้าของหลินอู้สลายหายไปในพริบตา เขาเอื้อมมือไปแตะเคาน์เตอร์บาร์ตามสัญชาตญาณ ตรงนั้นมีมีดสั้นขึ้นสนิมที่หักครึ่งเล่มวางอยู่ เขาหรี่ตาลง จ้องมองไปที่ประตูร้านที่สั่นไหวราวกับจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ ร่างกายเกร็งเขม็ง เปลี่ยนจากนักชิมที่เพิ่งดื่มด่ำกับอาหารเลิศรส กลับมาเป็นหมอผู้เยือกเย็นที่ไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้จะเผชิญหน้ากับคนไข้ที่ถือมีดอาละวาดในห้องฉุกเฉิน “ดูเหมือนว่า” หลินอู้กล่าวเบาๆ “จะมีลูกค้ามาอุดหนุนแล้ว”