ยามาดะ ทาเคชิ เป็นกามโรค

หลินเจียงส่ายหน้า "ผมไม่ได้เจอเขาที่โรงแรมตงหัวครับ" "อ้อ?" "ผมเจอเขาที่โรงพยาบาลกวงจือถง บนถนนมาเซอหนาน ตอนนั้นมีหญิงสาวรุ่นคนหนึ่งอยู่กับเขาด้วย และยามาดะ ทาเคชิคนนี้ไม่มีผมเลยสักเส้น เป็นพวกหัวล้านครับ!" "จริงหรือ?" "จริงแท้แน่นอนครับ เรื่องนี้ผมไม่มีทางจำผิดแน่" "ดี! ฉันเข้าใจแล้ว!" หวังโหย่วชวนตื่นเต้นอย่างที่สุด เขาไม่นึกเลยว่าความจำของหลินเจียงจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ และไม่คิดเลยว่าเป้าหมายที่พวกเขาพยายามจะเข้าใกล้มาเนิ่นนานแต่ก็ทำไม่สำเร็จ กลับมักจะออกมาเดินป้วนเปี้ยนอยู่ข้างนอกเสมอ "นายนั่งรอเดี๋ยว ฉันจะไปตามเหล่าหลี่มา" หวังโหย่วชวนรีบออกไปหน้าร้าน จัดการให้เหลาหลี่ช่วยปิดประตูโรงหมอจีน จากนั้นทั้งสองก็ตรงดิ่งมาที่หลังร้าน เหลาหลี่พอเห็นหลินเจียงก็รีบคว้ามือเขาไว้ทันที "น้องชายหลิน นายเคยเจอยามาดะ ทาเคชิจริงๆ หรือ?" "ถ้าผมจำไม่ผิด ก็น่าจะไม่ต่ำกว่า 3 ครั้งครับ ตอนนั้นผมกำลังเฝ้าสะกดรอยตามหมอคนหนึ่งอยู่ที่โรงพยาบาลกวงจือถง" "น้องหลิน เพื่อที่จะสืบหาความจริงเกี่ยวกับไอ้เจ้ายามาดะ ทาเคชิตัวนี้ ตอนนี้ทีมปฏิบัติการพิเศษของเราเหลือแค่ฉันกับหัวหน้าหวังแล้ว ถ้านายพูดความจริง พี่ชายคนนี้ขอขอบคุณนายแทนทุกคนในทีมด้วยนะ" เหลาหลี่น่าจะอายุประมาณ 50 ปี ต้น สวมแว่นตากรอบดำ สวมเสื้อบุฝ้ายที่มีรอยปะชุน ดูเหมือนหมอจีนโบราณจริงแท้อีกทั้งยังมีความน่าเชื่อถือ จากนั้น หลินเจียงก็อธิบายรายละเอียดทั้งหมดที่เขาพบเห็นยามาดะ ทาเคชิอีกครั้ง ทั้งสองฟังแล้วต่างก็พยักหน้าเงียบๆ เหลาหลี่ดูตื่นเต้นที่สุด "ไม่ต้องสงสัยเลย ยามาดะ ทาเคชิคนนี้ต้องเป็นชู้รักของหญิงสาวคนนั้นแน่ ที่พวกมันไปโรงพยาบาลก็น่าจะเพราะฝ่ายหญิงป่วยหรือไม่ก็ตั้งครรภ์ เราแค่สืบจากช่วงเวลาที่นายระบุ ก็จะคัดกรองตัวตนของหญิงสาวคนนั้นได้ เมื่อรวมกับรูปพรรณสันฐาน เราก็จะระบุตัวมันได้ไม่ยาก ถ้าสืบจากผู้หญิงคนนี้จนรู้ความเคลื่อนไหวมันได้ ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก ฉัน เหลาหลี่ คนนี้ก็จะเด็ดหัวมันมาให้ได้" "เหล่าหลี่ สิ่งที่นายถนัดที่สุดคือการปลอมตัวและการส่งรหัส ส่วนเรื่องบุกตะลุยชิงลงมือน่ะยกให้ฉัน นายยังต้องทำหน้าที่รายงานสถานการณ์ที่นี่ให้เบื้องบนทราบด้วย" หวังโหย่วชวนพูดจบก็หันมาหาหลินเจียง "คราวนี้เธอต้องไปปฏิบัติการกับฉัน กินข้าวเที่ยงเสร็จเมื่อไหร่เราจะออกไปที่โรงพยาบาลกวงจือถงเพื่อลองเสี่ยงโชคกันดู" หลินเจียงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ หลังจัดการมื้อเที่ยงเสร็จ ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปยังละแวกโรงพยาบาลกวงจือถงเพื่อเริ่มสังเกตการณ์ โรงพยาบาลตั้งอยู่ติดกับสวนสาธารณะฝรั่งเศสโดยมีถนนกั้นกลาง ทั้งสองเดินวนไปวนมาแถวนั้นสองรอบพลางวิเคราะห์ความเป็นไปได้ในการเผชิญหน้ากับยามาดะ ทาเคชิอีกครั้ง สุดท้าย ทั้งคู่นั่งพักบนม้านั่งในสวนสาธารณะเพื่อวางแผนว่าจะแอบเข้าไปเอาบันทึกการรักษาของโรงพยาบาลได้อย่างไร ขณะนั้นเอง ร่างคุ้นตาอย่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของหลินเจียง ไม่ผิดแน่ นั่นคือหญิงสาวที่เคยอยู่กับยามาดะ ทาเคชิ เพียงแต่คราวนี้เธอมาคนเดียว "หัวหน้าหวัง เป้าหมายปรากฏตัวแล้ว อยู่ทางขวามือครับ!" หลินเจียงลดเสียงต่ำ เพื่อป้องกันความผิดพลาด เขาไม่ได้หันไปจ้องมองหญิงสาวตรงๆ หวังโหย่วชวนลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ฉวยโอกาสนั้นมองผ่านไปที่หญิงสาวแล้วกล่าว "เธอควรจะพักอยู่แถวนี้ ถ้าเรารู้ที่พักของเธอได้ เรื่องทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น" "แยกกันไป คนละทาง สะกดรอยตามเธอ อีก 1 ชั่วโมงมาเจอกันที่นี่" "ตกลง!" หลินเจียงเข้าใจดีว่าการแยกกันสะกดรอยจะช่วยลดโอกาสพลาดได้ แต่ในใจเขากลับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว เป้าหมายที่เขาคิดจะสะกดรอยตาม ไม่ใช่หญิงสาวผู้นั้น แต่เป็นหวังโหย่วชวนต่างหาก ในเมื่อชะตาชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้ายในมือของหวังโหย่วชวน หากเจ้าหมอนี่เป็นคนที่ทรยศจวินถ่งเสียเอง เท่ากับเขากำลังเดินเอาตัวไปตายชัดๆ หลินเจียงอ้อมไปตามแนวรั้วกำแพง คอยสังเกตความเคลื่อนไหวของหวังโหย่วชวนจากที่ไกลๆ หวังโหย่วชวนไม่มีท่าทีผิดปกติ เขาเดินสะกดรอยตามหญิงสาวไปอย่างเป็นขั้นตอนจนถึงถนนมอลีแอที่อยู่ติดกับสวนสาธารณะ ถนนสายนี้ถือเป็นย่านที่แพงที่สุดในเขตเช่าฝรั่งเศส คนที่พักอยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้มีหน้ามีตาหรือคนรวยทั้งสิ้น หวังโหย่วชวนเองก็ทำได้เพียงแสร้งเดินผ่านไป แล้วมุ่งหน้าไปยังถนนจินเสินฟู่ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ทว่าเมื่อเขาเดินไปถึงถนนจินเสินฟู่แล้วหันกลับมา เขาก็เห็นยามาดะ ทาเคชิคนหัวล้านนั่นปรากฏตัวขึ้นในสายตาของเขา หลินเจียงที่แอบดูอยู่ก็เห็นสถานการณ์นี้เช่นกัน ตอนนี้หลินเจียงแค่อยากรู้ว่าหวังโหย่วชวนจะรับมืออย่างไร นี่จะเป็นตัวตัดสินว่าหวังโหย่วชวนเชื่อใจได้หรือไม่! หลินเจียงเชื่อเพียงตนเองเท่านั้น ไม่กล้าประมาทแม้แต่นิดเดียว เพราะความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยหมายถึงชีวิตของเขา ตลกร้ายที่ยามาดะ ทาเคชิกับหญิงสาวคนนั้นเดินเข้าไปกอดกัน แล้วเดินมุ่งหน้ากลับมาทางถนนมาเซอหนานที่หลินเจียงยืนอยู่พอดี ทำอย่างไรดี? การฝึกฝนพื้นฐานที่เขาได้รับมาก่อนหน้านี้เน้นเรื่องการสะกดรอยและการซ่อนตัวมากที่สุด เขาเคยจับปืนมาครั้งหนึ่ง แต่ไม่เคยฝึกยิงด้วยกระสุนจริงมาก่อน ยิ่งเรื่องการสังหารคนไม่ต้องพูดถึงเลย ทว่ายามาดะ ทาเคชิเป็นเดรัจฉานในคราบมนุษย์ เรื่องเลวทรามอย่างการวิจัยเชื้อโรคยังทำลงคอ ยังไงก็ต้องหาวิธีเด็ดหัวมันให้ได้! เพียงแต่เขาต้องหาวิธีที่ทำให้มั่นใจว่า ในขณะที่สังหารยามาดะ ทาเคชิได้ เขาก็ต้องถอยออกมาได้อย่างปลอดภัยด้วย ถนนมาเซอหนานเป็นเส้นทางหลักไปสู่โรงพยาบาลกวงจือถง ผู้คนพลุกพล่าน แถมยังมีตำรวจเดินตรวจตราอยู่ตลอด การจะลงมือบนถนนสายนี้อันตรายเกินไป ผ่านไปประมาณ 10 นาที หลินเจียงเห็นยามาดะ ทาเคชิกับหญิงสาวเข้าโรงพยาบาลไป ทันใดนั้น หวังโหย่วชวนก็เดินมาข้างหลังหลินเจียงแล้วกระซิบเสียงต่ำว่า "ตามฉันเข้าโรงพยาบาลไป อย่าถามอะไรทั้งนั้น" เข้าโรงพยาบาล? อ้างเหตุผลอะไร? หรือว่าหวังโหย่วชวนมีสายของเขาอยู่ข้างในโรงพยาบาลด้วย? ทว่าก่อนหน้านี้เหลาหลี่บอกว่าทีมปฏิบัติการพิเศษเหลือพวกเขากันแค่ 2 คน ไม่น่าจะมีทีมงานอื่นเหลืออยู่อีก หรือว่าจะเป็นบุคลากรภายนอกเหมือนกับเขา? หรือจะทั้งหมดนี้เป็นเพียงการแสดงของหวังโหย่วชวนเพื่อตบตาเขา เห็นทีต้องตรวจสอบไปทีละขั้นเท่านั้น หลินเจียงเดินตามหวังโหย่วชวนเข้าไปในประตูโรงพยาบาล แสร้งลงทะเบียนแผนกทางเดินอาหารแล้วตรงขึ้นไปชั้น 3 ระหว่างที่เดินขึ้นบันได หลินเจียงพบว่าโครงสร้างโรงพยาบาลเป็นแบบมีโถงกลาง ตรงกลางพื้นที่ว่างเปล่า มีทางเดินเชื่อมต่อกันทุกชั้น เมื่อถึงชั้น 3 หวังโหย่วชวนให้หลินเจียงรอที่ระเบียงทางเดิน ส่วนตนเองเดินเข้าห้องตรวจไปคนเดียว บนชั้น 3 มีห้องตรวจทั้งหมด 12 ห้อง ดูจากป้ายไม้ที่หน้าห้อง น่าจะเป็นห้องของหมออายุรกรรมทั้งหมด เขาชำเลืองมองไปที่ชั้น 4 ซึ่งเป็นแผนกสูตินรีเวช แต่ไม่ว่าจะกวาดสายตามองอย่างไรก็ไม่พบร่องรอยของไอ้โล้นยามาดะหรือหญิงสาวคนนั้น ตามตรรกะแล้ว ถ้าพวกนั้นมาโรงพยาบาลเพราะตั้งครรภ์ ก็ควรจะอยู่ที่แผนกสูตินรีเวชสิ ต้องหาดูอีกที! หลินเจียงเดินวนรอบชั้น 3 จนทั่วก็ไม่พบร่องรอยของทั้งคู่ เริ่มรู้สึกสงสัยว่าเกิดความผิดพลาดตรงไหนกันแน่ ในขณะนั้นเอง หวังโหย่วชวนก็เดินออกมาจากห้องทำงานของหมอ ในมือถือใบสั่งยาที่หมอให้มา แล้วกระซิบกับหลินเจียงว่า "หมอข้างในนั่นเป็นสายภายนอกของเรา เขาบอกว่าเป้าหมายอยู่ที่แผนกผิวหนัง ตึกแถวชั้นเดียวด้านหลังนั่น เตรียมตัวลงมือ เสร็จภารกิจแล้วไปเจอกันที่ร้านขายยาจีน" "แล้วยามาดะ ทาเคชิคนนี้จะมีพวกสายลับคอยอารักขาอยู่มืดๆ หรือเปล่าครับ?" หลินเจียงไม่คิดว่าหวังโหย่วชวนจะอธิบายเรื่องหมอให้ฟัง จึงถามขึ้น "ไม่มีหรอก มันเป็นกามโรค คงไม่อยากให้คนอื่นรู้นักหรอก"