โชคอะไรอย่างนี้

เมื่อก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยน คิมโดจุนรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์แปลกๆ ที่ถาโถมเข้ามา เขาเหลียวมองไปรอบตัวแต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติ ดันเจี้ยนแห่งนี้ดูเหมือนดันเจี้ยนทั่วไปที่ชื้นแฉะและเต็มไปด้วยป่าทึบ “เฮ้ คุณคิม! เร็วเข้าสิ มัวรออะไรอยู่ล่ะ?” คุณจางตะโกนเรียก “อา ครับ! ไปเดี๋ยวนี้แหละ!” คิมโดจุนเกาท้ายทอยก่อนจะรีบวิ่งตามคุณจางไปจนทันในเวลาไม่นาน “วางแผนไว้ยังไงล่ะ? จะร่วมทีมกันไหม?” คุณจางเอ่ยถาม คิมโดจุนขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้การรวมกลุ่มจะช่วยเรื่องความปลอดภัย แต่ถ้าพบทรัพยากรพวกเขาก็ต้องแบ่งกัน ในเมื่อมีเวลาเก็บเกี่ยวเพียงแค่หนึ่งวัน การแยกตัวไปคนเดียวน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดเพื่อสร้างกำไรให้ได้มากที่สุด “ครั้งนี้ผมขอแยกไปคนเดียวดีกว่าครับ” คิมโดจุนตอบ “งั้นเหรอ ตกลง ตามนั้นเลย ดูเหมือนคนอื่นๆ ก็ตัดสินใจไม่รวมกลุ่มเหมือนกันแฮะ” ราวกับนัดกันมา พวกคนเก็บเกี่ยวคนอื่นต่างแยกย้ายกันไปตามทางของตน “งั้นฉันไปก่อนนะ ระวังตัวด้วยล่ะ ไว้เจอกันข้างนอก” คุณจางกล่าว “ครับ” คิมโดจุนตอบ หลังจากนั้นคุณจางก็แยกตัวออกไป คิมโดจุนซึ่งพกพาประสบการณ์มาเต็มเปี่ยมก็เริ่มออกสำรวจป่าเพียงลำพัง ในเมื่อพวกฮันเตอร์จัดการมอนสเตอร์ไปหมดแล้ว เขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องอันตราย ‘ต้องหาลำธารให้เจอ’ เป้าหมายหลักของคิมโดจุนคือการเก็บสมุนไพร โดยเฉพาะ ‘สมุนไพรสีแดง’ (Red Herb) ซึ่งเป็นวัตถุดิบพื้นฐานของยาเพิ่มพลังชีวิต (Healing Potion) แม้เขาจะไม่มีความชำนาญเท่ากับพวกไกด์นำเที่ยวภูเขาที่มีประสบการณ์นับสิบปี แต่จากการสังเกตใบไม้และต้นไม้ในบริเวณใกล้เคียง เขาก็สามารถหาลำธารจนเจอ “เจอแล้ว” คิมโดจุนพึมพำ จากนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นสมุนไพรสีแดงที่ขึ้นอยู่ใกล้ๆ จนดวงตาเป็นประกาย หน้าต่างข้อมูลของมันเด้งขึ้นมาทันที [สมุนไพรสีแดง] คำอธิบาย - วัตถุดิบสำหรับปรุงยาเพิ่มพลังชีวิต ระดับความหายาก - ทั่วไป ประเภท - วัตถุดิบ ผลลัพธ์ - เพิ่มพลังกายเล็กน้อยเมื่อเคี้ยว หน้าต่างข้อมูลคือสิ่งที่แยกแยะไอเทมในระบบออกจากพืชพรรณทั่วไป เนื่องจากพืชปกติจะไม่แสดงหน้าต่างนี้ ในบริเวณนี้จึงมีเพียงสมุนไพรสีแดงเท่านั้นที่ปรากฏข้อมูลขึ้นมา ‘วันนี้ดวงดีชะมัด’ แทนที่จะเจอแค่ไม่กี่ต้น ตรงหน้าเขากลับมีพวกมันขึ้นอยู่เป็นกระจุก ด้วยความตื่นเต้น เขาจึงหยิบเคียวออกมาเก็บเกี่ยวสมุนไพรสีแดงทั้งหมดและเก็บพวกมันเข้าสู่ ‘ช่องเก็บของ’ (Inventory) อย่างรวดเร็ว ฉับ ฉับ [ช่องเก็บของ] - กล่องอาหาร x 3 - น้ำดื่ม x 5 - เชือก x 3 - ขวาน x 1 - มีด x 1 ... - สมุนไพรสีแดง x 22 สมุนไพรสีแดงยี่สิบสองต้นถือเป็นการเก็บเกี่ยวที่ยอดเยี่ยม เมื่อพิจารณาว่าปกติแล้วต้องใช้สมุนไพรประมาณห้าต้นในการปรุง ‘ยาเพิ่มพลังชีวิตระดับต่ำ’ (Minor Healing Potion) หนึ่งขวด ซึ่งขายได้ในราคาประมาณสามแสนถึงสี่แสนวอน เท่ากับว่าเมื่อครู่นี้เขาเพิ่งหาเงินได้ถึงหนึ่งถึงสองล้านวอนเลยทีเดียว ‘ตัดสินใจแยกมาคนเดียวถูกแล้วจริงๆ’ ถ้าเขาเจอสิ่งนี้พร้อมกับคนอื่น เขาคงต้องแบ่งและเสียรายได้ไปครึ่งหนึ่ง นี่คือเหตุผลว่าทำไมการลุยเดี่ยวถึงมักจะได้ผลตอบแทนดีกว่า หลังจากจัดสายรัดให้เข้าที่ คิมโดจุนก็เก็บเคียวเข้าช่องเก็บของ เพื่อใช้เวลาที่มีจำกัดให้คุ้มค่าที่สุด เขาจึงตัดสินใจเดินเลาะไปตามลำธาร เพราะวัตถุดิบปรุงยามักจะพบได้บ่อยในบริเวณใกล้แหล่งน้ำ ‘จะไปต้นน้ำหรือปลายน้ำดีนะ?’ หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง คิมโดจุนก็เริ่มมุ่งหน้าไปทางปลายน้ำ ปกติแล้วเขาจะเลือกไปทางต้นน้ำ เพราะน้ำที่นั่นสะอาดกว่า ทำให้มีโอกาสพบวัตถุดิบหายากได้มากกว่า แต่ในเมื่อทุกคนที่ต้องการใช้เวลาอันน้อยนิดให้คุ้มค่าที่สุดคงแห่กันไปทางนั้น เขาจึงตัดสินใจวัดดวงด้วยการไปทิศทางตรงกันข้าม โชคดีที่ดูเหมือนดวงจะเข้าข้างเขาจริงๆ “นั่นมัน ‘ดอกไม้น้ำเงินบรรพต’ (Blue Mountain Flower) ใช่ไหม?” ดอกไม้น้ำเงินบรรพตเป็นวัตถุดิบปรุงยาที่ช่วยเพิ่ม ‘ความต้านทานความเย็น’ ชั่วคราว หลังจากพบมันได้ไม่นาน คิมโดจุนก็เจอสมุนไพรที่มีประโยชน์อื่นๆ อีกมากมายจนเต็มช่องเก็บของ ‘วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย!’ คิมโดจุนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ตรงข้ามกับที่เขาคิดไว้ว่าวันนี้คงได้แค่เงินค่าขนม เพราะตอนนี้เขาทำเงินได้เกือบเท่ารายได้ทั้งเดือนแล้ว! เขายังคงเดินหน้าไปตามปลายน้ำอีกสักพักก่อนจะหยุดลง “น้ำตกงั้นเหรอ?” คิมโดจุนพึมพำ เสียงครืนเครงอันสดชื่นของม่านน้ำดังระงมไปทั่ว คิมโดจุนชะโงกมองขอบหน้าผาเพื่อยืนยันว่าไม่มีทางลงไปข้างล่างได้ ‘หืม ไม่มีเวลาหาทางลงไปเสียด้วยสิ’ เขาหวังว่าจะกอบโกยโชคลาภให้ได้ถึงที่สุดในขณะที่ดวงกำลังขึ้น แต่ดูเหมือนมันจะสิ้นสุดเพียงเท่านี้ คิมโดจุนหันหลังกลับด้วยความเสียดาย ทว่าเขาก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงขู่คำรามเบาๆ แทรกผ่านเสียงน้ำตก “กรรร...” เขารีบหยิบขวานออกมาจากช่องเก็บของด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พลางมองหาต้นตอของเสียง ก่อนจะพบเข้ากับสัตว์ป่าที่มีรูปร่างคล้ายสุนัขป่า แต่มีขนาดใหญ่และดุร้ายกว่ามาก ดวงตาของคิมโดจุนสั่นระริกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ‘ไหนว่าพวกฮันเตอร์จัดการมอนสเตอร์ไปหมดแล้วไง?!’ ในเฟสแรกของการจู่โจมดันเจี้ยน ฮันเตอร์ต้องกำจัดมอนสเตอร์ทั้งหมดให้เหลือนอกจากบอส และหลังจากพวกฮันเตอร์รายงานความสำเร็จแล้วเท่านั้น ทีมเก็บกวาดถึงจะเข้าไปได้ ถ้าพวกฮันเตอร์ทำตามขั้นตอน แล้วเจ้าอสูรกายตัวนี้ยังมาทำอะไรอยู่ที่นี่? ด้วยความกลัวว่ามันจะพุ่งเข้ามาขย้ำคอ คิมโดจุนจึงยืนตัวแข็งและสั่นสะท้าน ปากของเขาแห้งผาก เลือดสูบฉีดจนตาแดงก่ำ ทว่าเขากลับหลับตาลงไม่ได้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม ตอนลงทะเบียน ผู้ถูกปลุกพลังจะได้รับคำเตือนอย่างเคร่งครัดถึงสถานการณ์เช่นนี้ “คุณไม่มีทางรู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นภายในดันเจี้ยน” เพราะเหตุนั้น เขาจึงถูกสอนมาว่าห้ามประมาทเป็นอันขาด คิมโดจุนนึกเสียใจที่ไม่ได้รวมกลุ่มกับคุณจาง หรืออย่างน้อยก็น่าจะเดินไปทางต้นน้ำเหมือนคนอื่นๆ แต่ทว่า... ข้าวสารมันกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ในเมื่อเขาเลือกที่จะลุยคนเดียวและเดินในเส้นทางที่ต่างจากคนอื่น ตอนนี้เขาก็ไม่มีเวลามานั่งตัดพ้อ ‘ต้องรอดไปให้ได้’ สถานการณ์นี้ต้องการทัศนคติที่มุ่งมั่นกว่าเดิม ถึงแม้จะไม่ใช่ฮันเตอร์ แต่คิมโดจุนก็เป็นคนเก็บเกี่ยวที่โชกโชนซึ่งเข้าออกดันเจี้ยนมานานถึงหกปี เขามีประสบการณ์มากพอที่จะไม่สติแตกในยามคับขัน ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของเขาเต้นรัว เลือดสูบฉีดไปตามเส้นเลือดขณะที่ร่างกายเกร็งเครียด สมองของเขาพยายามหลั่งอะดรีนาลีนออกมาสุดกำลังเพื่อเอาชีวิตรอดจากวิกฤตนี้ “กรรร...” เจ้าอสูรกายเฝ้าสังเกตคิมโดจุนอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางการเผชิญหน้าที่แสนตึงเครียด เหงื่อไหลซึมจากหน้าผาเข้าตาของคิมโดจุนจนเขาต้องหยีตา “กรรร... โฮก! แฮ่!” ราวกับสบโอกาส เจ้าสัตว์ป่าร้ายก็โจนทะยานเข้าใส่เขาทันที คิมโดจุนกัดฟันกรอดพลางยกขวานขึ้นมากันคมเขี้ยวของมัน เคร้ง! โชคดีที่เขาทำสำเร็จ เขาใช้ด้ามขวานยันคมเขี้ยวของมันไว้ไม่ให้ถึงตัว ทว่า... “เอ๊ะ...?” คิมโดจุนสูญเสียการทรงตัว มอนสเตอร์ตัวนี้ไม่เพียงแต่มีขนาดใหญ่กว่าสุนัขป่าทั่วไป แต่มันยังมีน้ำหนักมหาศาล ยิ่งไปกว่านั้น ค่าพละกำลังของคิมโดจุนยังอยู่ที่เลเวล 1 เท่านั้น ด้วยความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าคนปกติเพียงเล็กน้อย เขาจึงแทบรับน้ำหนักที่โถมเข้ามาไม่ไหว ที่แย่ไปกว่านั้นคือ เขาพยาบาลยืนอยู่ที่ริมน้ำตกโดยหันหลังให้หน้าผา ‘ไม่นะ!’ ร่างกายของเขาเอียงกะเท่เร่เป็นมุมฉาก ปกติแล้วที่มุมระดับนี้หลังของเขาควรจะแตะพื้นไปแล้ว แต่ที่นี่กลับไม่มีอะไรให้พิงและไม่มีที่ให้เหยียบ ทั้งเขาและเจ้าอสูรกายที่พัวพันกันอยู่จึงร่วงหล่นสู่ความพึงพังกลางอากาศ ‘อา...’ ขณะที่ท้องฟ้าสีครามค่อยๆ ไกลห่างออกไป สมองของคิมโดจุนก็ขาวโพลน เมื่อต้องเผชิญกับอันตรายที่ถึงแก่ชีวิต คนทั่วไปมักจะช็อกจนทำอะไรไม่ถูก คนที่สามารถตอบโต้ได้อย่างรวดเร็วในสถานการณ์ฉุกเฉิน ไม่ว่าจะเป็นตอนที่แท่งเหล็กตกลงมาใส่หรือรถบรรทุกพุ่งเข้าหาขณะข้ามถนน คนเหล่านั้นถ้าไม่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ก็ต้องเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์มาตั้งแต่เกิด หากสิ่งนี้เรียกว่าพรสวรรค์ คิมโดจุนก็ถือว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์มากคนหนึ่ง อึก...! ความคิดมากมายแล่นผ่านสมอง เขาควรทำอย่างไรดีท่ามกลางวิกฤตความเป็นความตายที่กำลังจะเกิดขึ้น? กรอด— คิมโดจุนกัดฟันแน่นและขดตัวกลม โดยหวังจะใช้ร่างมหึมาของเจ้าสัตว์ร้ายเป็นเบาะรองรับแรงกระแทก ส่วนเจ้าอสูรกายก็ยังคงเห่ากรรโชกใส่เขาไม่หยุด “กรรร! แฮ่! โฮก!” มันมัวแต่จดจ่ออยู่กับการพยายามขย้ำคิมโดจุนจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยสักนิด คิมโดจุนไม่อยากเชื่อเลยว่าสัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่ไล่กัดมนุษย์ไม่เลิกของมันจะกลับมาช่วยเขาได้ขนาดนี้ แต่อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่ามันยังเร็วเกินไปที่จะดีใจ ‘นี่เรา... จะจบแค่นี้จริงๆ เหรอ...?’ ขณะที่รีดเค้นความคิดจนสุดชีวิต คิมโดจุนก็รีบหยิบยาเพิ่มพลังชีวิตออกมาด้วยมือซ้าย มันเป็นหนึ่งในยาฉุกเฉินที่เขาพกติดตัวไว้ในช่องเก็บของเสมอ แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเปิดจุกขวดได้ ยาถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา และเขาไม่กล้าปล่อยมือจากขวานเพราะกลัวว่าอสูรกายจะขย้ำเขาเสียก่อนจะได้ดื่มมัน แต่เขาเตรียมใจไว้แล้ว ด้วยความระแวงว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ใช้มือไม่ได้ เขาจึงเลือกบรรจุยาฉุกเฉินไว้ในขวดแก้วบางๆ เขาโยนยาเพิ่มพลังชีวิตทั้งขวด—ขวดขนาดเท่ากับนมเปรี้ยว—เข้าปากตัวเอง แล้วเคี้ยวลงไปเต็มแรง เพล้ง! ถึงแม้จะมีพละกำลังเพียงเลเวล 1 แต่คิมโดจุนก็เป็นผู้ถูกปลุกพลังที่ได้รับการสลักรูนพละกำลัง ดังนั้นการทำแค่นี้จึงไม่ใช่ปัญหา อึก... เศษแก้วที่แตกกระจายบาดไปทั่วช่องปากของเขา มันเจ็บปวดแสนสาหัสแต่เขาก็ต้องอดทน จากนั้นหน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมา [คุณได้ดื่ม ‘ยาเพิ่มพลังชีวิตระดับสูง’] [ได้รับผลของ ‘การฟื้นฟูระดับสูง’ เป็นเวลา 15 วินาที] ทันทีที่แจ้งเตือนว่าเขาดื่มยาสำเร็จ เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง บาดแผลในปากได้รับการจดจามจนหายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คืออ้อนวอนต่อพระเจ้าองค์ใดก็ตามที่มีอยู่จริง หรือไม่จริงก็ตาม... “นึกว่าดวงจะกุดีกับเขาบ้างสักครั้ง ที่ไหนได้ เจ้าลูกสุนัขสารเลวเอ๊ย!” คิมโดจุนตะโกนก้อง ...พริบตานั้น สิ่งเดียวที่พ่นออกมาจากปากเขาก็มีเพียงคำสบถเท่านั้น *** ตูม! ซ่า! คิมโดจุนไม่ทันแม้แต่จะกรีดร้อง แม้ทัศนวิสัยจะพร่ามัวไปหมด แต่เขาก็เห็นบางอย่างแวบผ่านดวงตาไป [คุณสังหารมอนสเตอร์สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ (EXP)] [ค่าความเข้ากันได้เพิ่มขึ้น] [ค่าความเข้ากันได้เพิ่มขึ้น] [ค่าความเข้ากันได้เพิ่มขึ้น]