ประเดิมตกปลาครั้งแรก

ส่วนเรื่องที่ว่าจะทำอะไรต่อดีนั้น ฉู่หมิงเฉิงเองก็ยังคิดไม่ออกในทันที ตอนนี้เขายังเดินทางไปไหนไกลไม่ได้ และเครื่องมือเพียงอย่างเดียวที่เขาปลดล็อกได้ในสารานุกรมสัตว์น้ำเพื่อใช้ล่าสัตว์ทะเลก็คือ 'มือเปล่า' กับ 'อุปกรณ์ตกปลา' นั่นแปลว่าเขาสามารถไปเดินหาของทะเลตามชายหาดหรือไปนั่งตกปลาได้ แต่เรื่องจะเช่าเรือออกไปตกปลานั้นเลิกคิดไปได้เลยในตอนนี้ บางที เขาควรจะเริ่มจากการซื้อคันเบ็ดสักอัน สมัยที่ยังเป็นพนักงานออฟฟิศ ฉู่หมิงเฉิงพอจะมีเวลาไปเดินหาของทะเลตามชายหาดหรือออกทะเลบ้างในช่วงวันหยุด แต่เขาไม่เคยลองตกปลาเลยสักครั้ง สาเหตุหลักก็คือวงการนี้มันเข้าแล้วออกยาก เขาจงใจหลีกเลี่ยงมาตลอดเพราะกลัวว่าถ้าได้ลองแล้วจะถอนตัวไม่ขึ้น แต่ในเมื่อตอนนี้ลาออกแล้ว การตกปลานี่แหละที่จะกลายเป็นอาชีพหลักของเขา ทว่าการขาดประสบการณ์ก็เป็นปัญหาอยู่เหมือนกัน หลังจากนั่งหาความรู้พื้นฐานเรื่องการตกปลามาทั้งคืน ฉู่หมิงเฉิงก็ตัดสินใจว่าจะเริ่มจาก 'ปลาน้ำจืด' ก่อน เหตุผลสำคัญคือการตกปลาทะเลนั้นต้นทุนสูง แถมมือใหม่อย่างเขาก็อาจจะยังจับจังหวะไม่ได้ สู้เอาปลาน้ำจืดมาใช้ฝึกปรือฝีมือก่อนน่าจะดีกว่า วันรุ่งขึ้น เนื่องจากไม่ต้องไปทำงานแล้ว ฉู่หมิงเฉิงจึงนอนตื่นสายตามธรรมชาติ พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอก็พบว่าเป็นเวลาเก้าโมงเช้าเศษๆ ปกติเขาต้องตื่นแปดโมงครึ่งเพื่อไปทำงาน ดูเหมือนร่างกายจะเริ่มชินกับการตื่นเวลาประมาณนี้ไปเสียแล้ว เขาไม่มัวนอนอืดอยู่บนเตียง รีบลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะพบปัญหาใหญ่ว่าในบ้านไม่มีอะไรกินเลยสักอย่าง "เฮ้อ ดูท่าคงต้องออกไปก้มๆ เงยๆ หาของทะเลมาประทังชีวิตจริงๆ สินะเนี่ย" เขาถอนหายใจยาว รายได้จากการทำงานอิสระมันไม่แน่นอน โดยเฉพาะในช่วงเริ่มต้นที่แสนจะลำบาก ฉู่หมิงเฉิงจึงตั้งใจว่าจะประหยัดตรงไหนได้ก็ต้องประหยัด ไว้รอให้รายได้คงที่กว่านี้ก่อนค่อยว่ากัน เขาเดินออกทางประตูหลัง ขับรถออกไปหาอะไรกินเป็นมื้อเช้า บ้านของเขาอยู่ลึกเข้าไปในตัวเกาะ ห่างจากสะพานข้ามทะเลค่อนข้างมาก แถมระแวกบ้านก็มีแต่คนแก่เฒ่าอาศัยอยู่ จึงไม่มีร้านอาหารเช้าใกล้ๆ เลย ถ้าจะหาของกิน เขาต้องขับรถประมาณสิบห้านาทีไปแถวๆ เชิงสะพาน ใกล้ๆ กับหาดทรายบนเกาะจะมีเกสต์เฮาส์และโรงแรมตั้งอยู่เรียงราย ทำให้แถวนั้นมีร้านอาหารเช้าให้เลือกเพียบ บ๊ะจ่างหนึ่งที่กับนมสดหนึ่งขวดโดนไปแปดหยวนห้าสิบเฟิน สมัยนี้เงินทองมันหายากจริงๆ ให้ตายเถอะ พอกินอิ่ม ฉู่หมิงเฉิงก็ตรงดิ่งไปยังร้านขายอุปกรณ์ตกปลาเพื่อซื้อของเตรียมตัว บนเกาะมีจุดตกปลาที่น่าสนใจอยู่แห่งหนึ่ง คืออ่างเก็บน้ำบนยอดเขาที่ไม่มีใครเช่าสัมปทานไว้ เขาเลยตัดสินใจจะไปประเดิมที่นั่น วันนี้เขาตั้งเป้าว่าจะไปตกปลาตะเพียน แล้วค่อยหาซื้อเบียร์สักขวดมาทำเมนู 'ปลาต้มเบียร์' กิน การตกปลาตะเพียนนั้น การจัดชุดสายเบ็ดจะแตกต่างกันไปตามฤดูกาล อย่างช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงแบบนี้ที่อุณหภูมิยังค่อนข้างสูง ชุดสายที่นิยมใช้คือ สายหน้าขนาด 0.6 และสายหลักขนาด 1.0 พร้อมตัวเบ็ดเบอร์ 3-4 ถ้าอากาศเย็นลงกว่านี้ อาจจะต้องปรับเป็นสายหน้า 0.4 และสายหลัก 0.8 พร้อมตัวเบ็ดเบอร์ 2-3 แน่นอนว่าขนาดของปลาตะเพียน และการที่เป็นปลาบ่อเลี้ยงหรือปลาธรรมชาติก็มีผลต่อการเลือกอุปกรณ์เช่นกัน ปลาในอ่างเก็บน้ำโดยทั่วไปมักจะเป็นปลาที่ปล่อยไว้ และไม่มีใครบนเกาะเหยียนเหมินมาเช่าอ่างเก็บน้ำเพื่อเพาะพันธุ์ปลาโดยเฉพาะ เพราะคนที่นี่ไม่ค่อยนิยมกินปลาน้ำจืดกันเท่าไหร่ ดังนั้นปลาพวกนี้จึงเป็นปลาป่าตามธรรมชาติทั้งหมด ฉู่หมิงเฉิงไม่แน่ใจว่าปลาตะเพียนที่นั่นจะตัวใหญ่แค่ไหน เขาเลยตัดสินใจซื้อสายหน้าและสายหลักขนาด 0.8 และ 1.0 มาอย่างละกล่อง แถมด้วยสายหลัก 1.2 อีกหนึ่งกล่อง รวมเป็นสี่กล่อง ในแต่ละกล่องจะมีสายเบ็ดแปดม้วน ม้วนละ 4.5 เมตร ส่วนตัวเบ็ด เขาเลือกซื้อเบอร์ 3 กับเบอร์ 4 มา ซึ่งก็น่าจะเพียงพอแล้ว มาถึงเรื่องเหยื่อ เขาซื้อ 'สามสหาย' เจ้าเก่าอย่าง เหยื่อปลาตะเพียนฟ้าสูตรปลาป่า (Wild Blue Crucian), เหยื่อ 918 สูตรลุยปลาป่า (918 Wild Battle) และเหยื่อจู่โจมเร็วหมายเลข 2 (Quick Attack 2) ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นเหยื่อสูตรสำเร็จที่มือใหม่ควรมีติดตัว เนื่องจากอากาศยังร้อน เขาเลยเลือกสูตร 918 กลิ่นรำเหลือง (Yellow-scented 918) ร้านตกปลามีเหยื่อให้เลือกครบครัน และด้วยคำแนะนำของเถ้าแก่ เขายังได้รำข้าวหมักเหล้าอีกสองขวดกับข้าวโพดอีกหนึ่งถุงมาทำเป็นเหยื่ออ่อย ซื้อของเสร็จสับจ่ายไปร้อยกว่าหยวน ฉู่หมิงเฉิงอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น ขนาดตกปลาน้ำจืดยังเปลืองเงินขนาดนี้ ไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าเป็นตกปลาทะเล คนธรรมดาจะแบกรับค่าใช้จ่ายไหวได้ยังไง "เถ้าแก่ ช่วยแนะนำคันเบ็ดให้ผมสักอันสิครับ ผมจะไปตกปลาตะเพียนที่อ่างเก็บน้ำบนเขา เอาแค่ยาว 4.5 เมตรก็พอ ขอราคามิตรภาพนะครับ" เขาเอ่ยถาม หลังจากหาความรู้พื้นฐานมาทั้งคืน ฉู่หมิงเฉิงพอจะรู้คร่าวๆ แล้วว่าปลาชนิดไหนควรใช้คันเบ็ดและสายเบ็ดแบบใด "จะไปตกปลาตะเพียนที่อ่างเก็บน้ำบนเขางั้นเหรอ!" เถ้าแก่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะหยิบคันเบ็ดสีน้ำเงินเข้มออกมา "นี่เลย หานติ่งรุ่นที่สี่ เวต 28 (28-tune) คันไม่แข็งไม่นิ่มไป เหมาะสำหรับมือใหม่อย่างเธอที่จะเอาไปตกปลาตะเพียนหรือปลาขนาดกลางในอ่างเก็บน้ำที่สุดแล้ว" "ราคาไม่แพง แค่ 150 หยวนเอง เหมาะกับมือใหม่มาก" ฉู่หมิงเฉิงรับมาถือดูแล้วก็ชอบใจทันที "ลดหน่อยได้ไหมครับเถ้าแก่ สัก 130 ได้ไหม?" "โถ่คุณ ราคานี้มันถูกมากแล้ว ผมแทบไม่ได้กำไรเลย เอาแบบนี้สิ เดี๋ยวผมแถมทุ่นตกปลากับสายเซฟตี้ให้ฟรีๆ เลยแล้วกัน แลกกับที่ไม่ต้องต่อราคาเพิ่มนะ" ตามประสาผู้ชายที่ไม่ค่อยเก่งเรื่องต่อรองราคาเหมือนพวกผู้หญิง พอโดนเจ้าของร้านพูดดักคอแบบนั้น ฉู่หมิงเฉิงจึงรู้สึกกระดากใจที่จะตื๊อต่อ สุดท้ายเขาก็ขนของกลับไปที่รถ พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กราคาออนไลน์เท่านั้นแหละ เขาก็ถึงกับตบเข่าฉาดด้วยความเจ็บใจ "เช็ดเข้! โดนฟันยับเลยกู!" คันเบ็ดรุ่นเดียวกันในเน็ตขายแค่ 130 หยวนเอง เขาโดนหลอกเอาตังค์ไปฟรีๆ ตั้งยี่สิบหยวน ขาดทุนย่อยยับ! แต่อย่างน้อยเถ้าแก่ก็แถมทุ่นกับสายเซฟตี้มาให้ จะให้เดินกลับไปทวงถามเรื่องนี้ก็ดูจะเสียมารยาทไปหน่อย แถมถ้าสั่งของออนไลน์ก็ต้องรออย่างน้อยอีกสองวัน ค่าเสียเวลามันแพงกว่า เขาเลยต้องทำใจยอมรับไป เขาแวะไปตลาดหาซื้อผักซื้อข้าว แล้วกลับบ้านไปทำมื้อเที่ยง สมัยนี้ ผู้ชายคนไหนทำกับข้าวไม่เป็นล่ะก็ อย่าริอ่านไปจีบสาวให้เสียเวลาเลย เขาทำเมนูง่ายๆ สองอย่างกินเป็นมื้อเที่ยง ฉู่หมิงเฉิงยังไม่ได้รีบออกไปตกปลาในทันที เขาเอาผ้าห่มออกมาตากแดดและเริ่มทำความสะอาดบ้านไปพร้อมๆ กัน กว่าจะจัดบ้านเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบสามโมงเย็น จากนั้นเขาก็เริ่มเตรียมผสมเหยื่อ การผสมเหยื่อให้ได้สูตรถือเป็นเรื่องสำคัญมาก เขาผสมเหยื่อปลาตะเพียนฟ้ากับ 918 อย่างละ 40% และใส่เหยื่อจู่โจมเร็วหมายเลข 2 ลงไปเพียง 20% เรื่องอัตราส่วนน้ำนี่พูดอยาก โดยปกติจะอยู่ที่ประมาณ 0.8 ถึง 1.1 และต้องใส่เหยื่อจู่โจมเร็วลงไปเป็นอย่างสุดท้ายเพื่อดูดซับน้ำ ตามทฤษฎีมันก็ถูกหรอกนะ แต่พอฉู่หมิงเฉิงมองดูเหยื่อที่เหลวเป๋วคามือ เขาก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเติมเหยื่อลงไปเพิ่มอย่างไรรู้สึก จนกระทั่งมันเริ่มจับตัวเป็นก้อนหนืดๆ นั่นแหละถึงได้หยุด หลังจากตั้งเหยื่อทิ้งไว้ห้านาทีให้เซตตัว เขาก็คว้าอุปกรณ์ตกปลากับถังน้ำแล้วออกเดินทาง อ่างเก็บน้ำอยู่ไม่ไกล ตั้งอยู่บนยอดเขา ขับรถแค่ยี่สิบนาทีก็ถึง พอไปถึง ก็พบว่ามีคอตกปลาหนีบเบ็ดมานั่งตกกันอยู่ก่อนแล้วสองสามคน แต่ก็ไม่ได้หนาแน่นอะไร ก็แหงล่ะ อยู่บนเกาะเหยียนเหมินทั้งที ใครเขาจะมามัวนั่งตกปลาน้ำจืดกัน! เมื่อเช้าตอนที่เขาไปซื้อคันเบ็ต เขายังเห็นคนไปยืนอยู่ตามโขดหินเพื่อตกปลากะพงขาวกันให้พรึ่บ ความมันมันคนละเรื่องการตกปลาน้ำจืดลิบลับ แถมในตำบลแถบชายทะเลยังมีบ่อเลี้ยงสัตว์น้ำอีกตั้งเยอะ บางบ่อที่ทิ้งร้างไปแล้วก็ยังมีปลากะพงกับปลากระบอกเหลืออยู่เพียบ พวกที่รู้แหล่งดีๆ เขาก็หนีไปตกแถวนั่นกันหมด ที่ฉู่หมิงเฉิงไม่ไปตกปลาทะเลเป็นเพราะเขาไม่แน่ใจว่าคันเบ็ดของเขาจะรับมือไหวไหม ด้วยความเป็นมือใหม่ ถ้าคุมปลาไม่เป็นจนสายขาดหรือปลาหลุดจากเบ็ดน่ะยังพอว่า แต่ถ้าคันเบ็ดหักขึ้นมาล่ะก็ งานนี้มีหวังได้แบกหน้ากลับไปร้านเดิมให้โดนฟันอีกรอบแน่ เขาแค่อยากจะลองชิมลางดูการตกปลาเบื้องต้นจากปลาตะเพียนก่อนเท่านั้น หลังจากจอดรถเสร็จ ฉู่หมิงเฉิงก็หอบอุปกรณ์เดินไปหาที่เงียบๆ ริมน้ำ เขาเลือกจุดที่พอมองเห็นร่องรอยของพืชใต้น้ำ ซึ่งเป็นแหล่งกบดานชั้นดีของพวกปลา อ่างเก็บน้ำนี้กว้างใหญ่และไม่มีคนพลุกพล่าน ทำให้เขาหาทำเลดีๆ ได้ไม่ยาก ถ้าอยากได้ปลาก็ต้องเอาเมล็ดธัญพืชเข้าแลก รำข้าวหมักเหล้ากับข้าวโพดที่ซื้อมาได้เวลาออกโรง ฉู่หมิงเฉิงกำรำข้าวขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วโปรยลงบนผิวน้ำห่างออกไปประมาณห้าเมตร คันเบ็ดของเขายาวแค่ 4.5 เมตร ระยะนี้ถือว่ากำลังพอดี หลังจากอ่อยเหยื่อแล้ว ปกติจะต้องรอประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อให้ปลาเริ่มเข้าหมาย แต่เขาไม่อยากเสียเวลารอเปล่าๆ เขาลงมือผูกสายเบ็ดกับตัวเบ็ด กางขาตั้งวางคัน จัดเตรียมถังน้ำและเก้าอี้สนามที่ขนมาจากบ้านให้เข้าที่ เขาทำตามขั้นตอนที่อ่านมาในเน็ตเป๊ะๆ ปรับทุ่นตกปลาให้พ้นผิวน้ำขึ้นมาสี่ข้อสี แม้ความจริงจะแค่ลองทำดูแบบงูๆ ปลาๆ ก็ตาม ส่วนเรื่องการวัดระดับความลึกก่อนปรับทุ่น หรือความลึกครึ่งระดับน้ำอะไรนั่นน่ะเหรอ ตอนนี้เขายังเข้าไม่ถึงกระบวนการนั้นหรอก เอาเป็นว่ามั่วๆ ไปก่อนแล้วกัน! เขาปั้นเหยื่อออกมาขนาดเท่าเม็ดถั่วลิสง แบ่งครึ่งแล้วเกี่ยวเข้ากับตัวเบ็ดทั้งสอง การมีคันเบ็ดแบบนี้ไม่จำเป็นต้องเหวี่ยงรุนแรง แค่ยกคันขึ้น ปล่อยสายเบ็ดที่ถือกำเอาไว้ แล้วน้ำหนักของมันจะพาตัวเบ็ดลอยไปยังผิวน้ำด้านหน้าเอง ที่เหลือเขาก็แค่กะจังหวะให้ตัวเบ็ดจมลงน้ำให้ลงตัวเท่านั้น