ตรงสายงานเป๊ะ

ฟางเจี่ยวเจี่ยวโยนใบปลิวในมือลงถังขยะข้างๆ สีหน้าของเธอที่เห็นความหวังเริ่มดูผ่อนคลายลงไม่น้อย ใบปลิวในถังขยะถูกลมพัดจนพลิกด้าน บนนั้นระบุชัดเจนว่า 'สำนักฌาปนกิจรับสมัครพนักงานเคลื่อนย้ายศพ' [สำนักฌาปนกิจรับสมัครพนักงานเคลื่อนย้ายศพ: กะกลางวัน 800 กะกลางคืน 1000 มีอาหารและที่พักให้ น้ำไฟฟรี สำหรับผู้ที่มีดวงแข็งเท่านั้น] …… ทันทีที่เดินผ่านประตูใหญ่ของสำนักฌาปนกิจ รปภ.ที่อยู่ข้างๆ ก็เดินตรงเข้ามาหาเธอทันที “หนูเอ๊ย มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?” “ลุงคะ หนูมาสมัครงานค่ะ ไม่ทราบว่าเถ้าแก่หรือเจ้าของอยู่ที่ไหนคะ?” “สมัครงาน?” รปภ.คนนั้นดูแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเขาอดไม่ได้ที่จะสำรวจรูปร่างผอมบางของฟางเจี่ยวเจี่ยว แม้แต่โทนเสียงยังดูซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย “แม่หนู ที่นี่ช่วงนี้เรารับแค่คนเคลื่อนย้ายศพนะ หนู...” ฟางเจี่ยวเจี่ยวสัมผัสได้ถึงความลังเลในน้ำเสียงของรปภ. เธอจึงเอ่ยปากอย่างเด็ดขาด “หนูมาสมัครเป็นพนักงานเคลื่อนย้ายศพนี่แหละค่ะ ลุงช่วยพาหนูไปพบเจ้าของได้ไหมคะ? ขอบคุณนะคะลุง ลุงเป็นคนดีจริงๆ” “เอ่อ... ก็... ได้สิ ตามลุงมา” คำชมว่าเป็นคนดีชุดใหญ่ของฟางเจี่ยวเจี่ยวทำให้รปภ.วัยกลางคนปฏิเสธไม่ลง ไม่มีทางเลือก เขาจึงปิดประตูห้องป้อมยามแล้วพานางเดินเข้าไปยังอาคารที่อยู่ด้านข้าง “ที่นี่แหละ เข้าไปได้เลย” รปภ.พาฟางเจี่ยวเจี่ยวขึ้นไปชั้นสามและชี้ไปยังประตูห้อง ฟางเจี่ยวเจี่ยวกล่าวขอบคุณรปภ.แล้วเดินตรงเข้าไป ก๊อก ก๊อก ก๊อก— “เชิญครับ” ฟางเจี่ยวเจี่ยวได้ยินเสียงจึงผลักประตูเข้าไป คนข้างในเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่งก่อนจะเหลือบไปมองด้านหลังเธอด้วยความสงสัย เมื่อเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของคนที่อยู่หลังโต๊ะทำงาน ฟางเจี่ยวเจี่ยวกลับดูใจเย็นเป็นปกติ เธอหมุนตัวปิดประตูเบาๆ แล้วถอดหน้ากากอนามัยออกก่อนจะเดินมาถึงหน้าโต๊ะทำงาน “สวัสดีค่ะเถ้าแก่ หนูมาสมัครเป็นพนักงานเคลื่อนย้ายศพค่ะ” ถึงแม้จะพอคาดเดาได้บ้าง แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่ฟางเจี่ยวเจี่ยวพูดออกมาจริงๆ เจ้าของก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ “นี่... แม่หนู งานที่เราประกาศรับคือพนักงานเคลื่อนย้ายศพนะ ต้องสัมผัสกับศพในระยะใกล้เลยนะ” เจ้าของพูดอย่างนุ่มนวล แต่ความหมายที่สื่อนั้นชัดเจนมาก ฟางเจี่ยวเจี่ยวไม่ได้รู้สึกผิดหวัง เธอยังคงแนะนำตัวเองต่อ “หนูเรียนจบนิติเวชมาค่ะ เลยไม่รู้สึกกลัวศพ ดังนั้นเรื่องนี้วางใจได้เลยค่ะ แล้วก็...” เมื่อสิ้นคำพูด สายตาของฟางเจี่ยวเจี่ยวก็จับจ้องไปที่โต๊ะทำงานเบื้องหน้า ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงงของเจ้าของ เธอออกแรงยกมุมหนึ่งของโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขึ้น “แถมร่างกายหนูยังแข็งแรงพอสมควร รับรองว่าทำงานนี้ได้สบายค่ะ คิดว่ายังไงคะ?” “เอา... เอาสิ วางโต๊ะลงก่อนเถอะ” เมื่อวางโต๊ะกลับที่เดิม ฟางเจี่ยวเจี่ยวตบฝุ่นที่ติดมือออก สายตาจับจ้องไปที่เจ้าของอย่างมุ่งมั่น เจ้าของคว้าถ้วยน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาจิบเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะกล่าวต่อ “ร่างกายแข็งแรงดี แถมเรียนมาตรงสายด้วย แต่อาจจะต้องบอกก่อนว่าเงินเดือนช่วงทดลองงาน... อาจจะต่ำกว่าปกติหน่อย รับได้ไหม?” พอได้ยินประโยคนี้ ฟางเจี่ยวเจี่ยวก็รู้ว่าเรื่องนี้สำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว เธอถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “รับได้ค่ะ แล้วเรื่องที่พักและอาหาร รวมถึงน้ำไฟฟรี เป็นเรื่องจริงใช่ไหมคะ?” “เรื่องนั้นวางใจได้เลย เราเป็นบริษัทที่ถูกต้องตามกฎหมาย มีโรงอาหารและหอพักพนักงานโดยเฉพาะ ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่เลย” คำพูดของเจ้าของทำให้ฟางเจี่ยวเจี่ยวพยักหน้าไม่หยุด “แล้วเริ่มงานได้เมื่อไหร่คะ?” เจ้าของยังไม่เคยเจอใครที่กระตือรือร้นอยากทำงานขนาดนี้มาก่อน เขาถึงกับอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ “อืม ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็เริ่มงานได้ทันที ช่วงทดลองงานไม่มีประกันสังคมนะ กะกลางวันห้าร้อย กะกลางคืนแปดร้อย” เห็นฟางเจี่ยวเจี่ยวตอบตกลงทันที เจ้าของก็คว้าโทรศัพท์บนโต๊ะโทรเรียก รปภ.ขึ้นมา “คุณหวังครับ ขึ้นมาที่ชั้นสามหน่อย มาพาคนไปทำเรื่องเข้างานหน่อย ใช่ครับๆ” รปภ.วัยกลางคนมาถึงอย่างรวดเร็ว แทบจะในทันทีที่เจ้าของวางสาย เขาก็เคาะประตูห้อง ฟางเจี่ยวเจี่ยวหันไปมองที่ประตูด้วยความสงสัย เธอสงสัยว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้ไปไหนไกล แต่รออยู่หน้าห้องตลอดเวลา “ไปเถอะ ทำเรื่องเข้างานเสร็จแล้ววันนี้ก็เริ่มงานได้เลย” “ขอบคุณค่ะเถ้าแก่” ฟางเจี่ยวเจี่ยวกล่าวขอบคุณเจ้าของแล้วเดินออกจากห้องตามหลังรปภ.ลงไปข้างล่าง ทั้งสองเดินนำหน้าและตามหลังกันอยู่สักพัก รปภ.ที่ขี้สงสัยในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามก่อน “หนูเอ๊ย หนูจะมาเป็นพนักงานเคลื่อนย้ายศพที่นี่จริงๆ เหรอ?” “ใช่ค่ะ ก็เถ้าแก่ให้ลุงพาหนูไปทำเรื่องเข้างานไม่ใช่เหรอคะ?” ฟางเจี่ยวเจี่ยวพูดพลางสวมหน้ากากอนามัยกลับเข้าที่เดิมอย่างไม่ใส่ใจ สำหรับรปภ.ที่นิสัยไม่ได้เลวร้ายคนนี้ เธอก็ไม่รังเกียจที่จะคุยด้วยสักสองสามคำ ทว่าเมื่อสิ้นคำของเธอ รปภ.ที่เคยขี้สงสัยกลับเงียบเสียงลงอย่างประหลาด ไม่ได้ถามต่อแต่อย่างใด หลังจากพาฟางเจี่ยวเจี่ยวไปทำเอกสารง่ายๆ และเซ็นชื่อเรียบร้อย โดยนัดแนะว่าให้เอาบัตรประชาชนมาให้ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าเมื่อบรรจุเป็นพนักงานประจำ ฟางเจี่ยวเจี่ยวก็ลากลับรปภ.และเดินตามพนักงานหญิงอีกคนไปยังโรงอาหาร รปภ.วัยกลางคนยืนมองดูฟางเจี่ยวเจี่ยวทำเรื่องเสร็จแล้วเดินตามคนอื่นไปจริงๆ เขายังคงรู้สึกไม่อยากเชื่อและพึมพำกับตัวเองไม่หยุด “แม่เจ้าโว้ย แม่หนูนี่มาเป็นพนักงานเคลื่อนย้ายศพจริงๆ ด้วย...” …… “เอาล่ะ นี่คือโรงอาหารพนักงาน ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วเธอไปทานข้าวเถอะ ทานเสร็จแล้วค่อยไปหาฉันที่เดิมนะ ฉันจะพาไปดูหอพัก” พนักงานหญิงพาส่งฟางเจี่ยวเจี่ยวที่โรงอาหารแล้วกำชับสองสามคำก่อนจะเดินจากไป ได้กลิ่นหอมของอาหารที่คุ้นเคยหลังจากไม่ได้ทานมานาน ฟางเจี่ยวเจี่ยวที่หิวและเหนื่อยสุดๆ รู้สึกได้ว่าท้องของเธอกำลังร้องประท้วงไม่หยุด ในที่สุดก็ได้กินข้าวสักที เธอหยิบถาดอาหารและเข้าแถวตักอาหาร จากนั้นก็ตักข้าวพูนจานเดินไปนั่งที่มุมโรงอาหาร ถอดหน้ากากออกแล้วเริ่มกินอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ว่าเธอไม่เห็นสายตาแปลกประหลาดของคนรอบข้าง แต่ด้วยความที่หิวมาหลายวัน เธอจึงไม่สนใจที่จะปิดบังความเร็วในการกินอีกต่อไป เธอจัดการอาหารกองพูนตรงหน้าเข้าท้องไปอย่างรวดเร็ว ยกชามซุปขึ้นซดจนหมดเกลี้ยง ฟางเจี่ยวเจี่ยวก็ถือถาดเดินไปตักอาหารเพิ่มอีกรอบ จนกระทั่งซุปถ้วยที่สองหมดลง เธอถึงรู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ความรู้สึกหิวโซมันช่างทรมานจริงๆ ตอนนี้เธอมีมิติเก็บของไร้ขีดจำกัดแล้ว แถมยังได้งานทำ คงต้องหาทางตุนอาหารไว้ให้มากๆ เธอสำรวจมิติเก็บของไร้ขีดจำกัดที่ว่างเปล่าในใจ แล้วความรู้สึกเร่งด่วนเหมือนหนูตัวน้อยที่ต้องสะสมเสบียงก็ผุดขึ้นมา หลังจากนำถาดอาหารไปคืนที่จุดรับคืน เธอก็หยิบผลไม้และโยเกิร์ตติดมือมาด้วย ก่อนจะสวมหน้ากากแล้วเดินค่อยๆ ออกจากโรงอาหารมุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงาน ร่างกายเล็กๆ ของเธอสามารถกินอาหารได้มากมายขนาดนั้น ทำให้พนักงานคนอื่นๆ ที่ได้เห็นปริมาณการกินของฟางเจี่ยวเจี่ยว ต่างก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเพื่อนร่วมงานใหม่คนนี้ขึ้นมาอย่างหาที่สุดไม่ได้ ทางด้านนี้ เดินไปถึงมุมอับที่มั่นใจว่าไม่มีกล้องวงจรปิด ฟางเจี่ยวเจี่ยวก็ส่งผลไม้และโยเกิร์ตในกระเป๋าเข้าไปในมิติเก็บของ ก่อนจะเดินกลับไปหาพนักงานหญิงคนเดิม หลังจากเดินตามพนักงานหญิงไปดูเส้นทางคร่าวๆ ในสำนักฌาปนกิจและรับของใช้จำเป็นมาส่วนหนึ่ง ฟางเจี่ยวเจี่ยวก็ได้ห้องพักส่วนตัวที่ชั่วคราวเป็นของเธอเพียงคนเดียว มองดูห้องพักขนาดประมาณสิบตารางเมตรที่มีเตียงนอนอยู่ด้านบนและโต๊ะทำงานอยู่ด้านล่าง ฟางเจี่ยวเจี่ยวรู้สึกเคลิบเคลิ้มเหมือนได้กลับไปใช้ชีวิตในหอพักนักศึกษาอีกครั้ง