มิติอัปเกรด

เนิ่นนานผ่านไป เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลิ่นอายสังหารรอบกายก็มลายหายไป บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความสงบ เธอดึงสติกลับมา เดินไปที่ตู้หยิบรูปถ่ายของพ่อแม่ขึ้นมาเช็ดฝุ่นอย่างละเอียดอ่อน ครั้งนี้เธอจะไม่เลือกไปยังฐานที่มั่นเมือง A จากที่เคยรู้มาในชาติก่อน บรรดาฐานที่มั่นทั้งหมด มีเพียงฐานเมือง B เท่านั้นที่เป็นของรัฐบาล ซึ่งมีความโดดเด่นที่สุดทั้งด้านงานวิจัยและกำลังทหาร ดังนั้นในชาตินี้เธอมุ่งมั่นที่จะไปดูที่นั่นให้ได้ แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น เธอยังมีเรื่องต้องจัดการในเมือง A อีกมาก เมื่อพลังจิตเคลื่อนไหว รูปในมือก็ถูกเก็บเข้าสู่พื้นที่มิติ ทันใดนั้นจิตสำนึกของหลินรั่วก็จมดิ่งลงสู่ห้วงมิติของตนเอง ภายในนั้นเต็มไปด้วยข้าวของที่เธอเคยเก็บสะสมไว้ในช่วงวันสิ้นโลก มีอาหารอยู่เล็กน้อย ส่วนใหญ่เป็นพวกขนมปังและคุกกี้อัดแท่งซึ่งเป็นอาหารสำเร็จรูป หลายอย่างหมดอายุไปแล้ว แต่สำหรับโลกาวินาศ สิ่งเหล่านี้ยังคงมีค่ามหาศาล นอกจากนี้ยังมีกองคริสตัลนิวเคลียสจำนวนมาก คริสตัลเหล่านี้หลินรั่วขุดออกมาจากซากของพวกพืชและสัตว์กลายพันธุ์ มันอัดแน่นไปด้วยพลังงานที่เป็นประโยชน์ต่อการเลื่อนระดับพลังพิเศษ ส่วนที่เหลือเป็นพวกเสื้อผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้า และอาวุธจำนวนหนึ่ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นอาวุธร้อน อาวุธเย็นมีอยู่ไม่มากนัก นอกจากนี้ยังมีทองแท่ง เครื่องประดับ และของโบราณอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งเธอเคยใช้อาหารหรือคริสตัลแลกมา บางครั้งทำไปเพราะความใจดี บางครั้งก็แค่รู้สึกว่าพวกมันสวยดีเท่านั้น เมื่อนึกถึงวันสิ้นโลกที่กำลังจะมาถึงในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า หลินรั่วก็ครุ่นคิดอย่างรอบคอบ ดูเหมือนว่าข้าวของเหล่านี้จะได้กลับมามีประโยชน์อีกครั้งแล้ว พอมองดูสิ่งของเหล่านี้ หลินรั่วก็นึกถึงเครื่องประดับที่แม่เคยซื้อให้ก่อนเสียชีวิต แม่เคยบอกว่าสิ่งเหล่านี้คือสินเดิมของเธอ ให้เก็บรักษาไว้ให้ดี เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนเล็ก เปิดกล่องที่วางอยู่บนนั้น แม้ของข้างในจะไม่ได้ราคาแพงลิบลิ่ว แต่มันคือความรักความผูกพันของแม่ เธอต้องรักษาไว้ให้ดีที่สุด เพียงแค่คิด กล่องเครื่องประดับในมือก็ถูกเก็บเข้าพื้นที่มิติ ทันใดนั้นคริสตัลนิวเคลียสในสมองของเธอก็สั่นสะท้าน หลินรั่วชะงักไปเกิดอะไรขึ้น? ยังไม่ทันจะได้หาสาเหตุ เธอก็รู้สึกว่าคริสตัลนิวเคลียสพลังพิเศษในหัวเริ่มร้อนผ่าว และมันก็ร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ หลินรั่วเลิกคิ้วขึ้น นี่คือสัญญาณของการเลื่อนระดับพลังพิเศษ แต่มันเป็นเพราะอะไรกัน? คริสตัลนิวเคลียสสายมิติในหัวร้อนราวกับเหล็กเผาไฟ ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านจนหัวแทบระเบิด กระแสพลังงานมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่คริสตัลนิวเคลียสสายมิติ หลินรั่วไม่มีเวลามานั่งสงสัย เธอรีบทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นเพื่อดูดซับพลังงานรอบๆ ทันที ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดหลินรั่วก็ดูดซับพลังงานทั้งหมดได้สำเร็จ เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงสีขาววาบผ่านดวงตา พลังพิเศษสายมิติเลื่อนระดับแล้ว! เมื่อส่งพลังจิตเข้าไปสำรวจ มิติที่เคยเป็นเพียงความว่างเปล่าสุดลูกหูลูกตาได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ ใจกลางมิติปรากฏพื้นที่พิเศษขนาดประมาณ 3,000 มู่ (ประมาณ 1,250 ไร่) โดยหนึ่งในสามเป็นดินสีดำ อีกหนึ่งในสามเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ และส่วนที่เหลือเป็นที่ดินทั่วไป น้ำในทะเลสาบใสสะอาดจนมองเห็นก้นบึ้งที่ลึกกว่าสิบเมตร หลินรั่วพบว่าที่ก้นทะเลสาบเต็มไปด้วยหินขนาดมหึมา หลินรั่วลองใช้แก้วตักน้ำจากทะเลสาบออกมาจากมิติ แสงสีฟ้าหม่นประกายขึ้นที่มือ น้ำในแก้วพุ่งตัวออกมาลอยคว้างอยู่บนฝ่ามือ พลังพิเศษสายวารีสามารถตรวจสอบได้ว่าน้ำนี้มีพิษหรือไม่ ครู่ต่อมาดวงตาของเธอก็เป็นประกาย น้ำในทะเลสาบนี้ไม่เพียงแต่เต็มไปด้วยแร่ธาตุที่มีประโยชน์ แต่ยังบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปน การดื่มเข้าไปส่งผลดีต่อร่างกายอย่างมาก เธอยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด รสสัมผัสหวานละมุนชุ่มคอ และหลังจากดื่มเข้าไปก็รู้สึกสดชื่นไปทั่วทั้งร่าง การเปลี่ยนแปลงของมิติสร้างความประหลาดใจให้หลินรั่วไม่หยุด ในเมื่อน้ำไม่มีปัญหา นั่นหมายความว่าพื้นที่มิติของเธอสามารถปลูกพืชผักได้แล้ว! หลังจากวันสิ้นโลก ดินทั่วทั้งโลกจะเกิดการกลายพันธุ์ พืชทั่วไปไม่สามารถเติบโตได้ ต้องพึ่งพาผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาในการเร่งการเติบโตเท่านั้นถึงจะได้อาหารมา แต่ผู้มีพลังสายพฤกษานั้นมีน้อยนิดและมีความสามารถจำกัด นั่นจึงทำให้อาหารกลายเป็นสิ่งล้ำค่าอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้เธอสามารถปลูกผักในมิติได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง! เรื่องนี้จะไม่ให้ยินดีได้อย่างไร! ความประหลาดใจถาโถมเข้ามาเร็วเกินตั้งตัว หลินรั่วสูดลมหายใจลึกบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ เธอถอนพลังจิตออกมาจากมิติ ก่อนจะจับยุงที่บินอยู่แถวนั้นส่งเข้าไปในพื้นที่มิติ ปกติแล้วพื้นที่มิติระดับ 5 ไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้ อะไรก็ตามที่มีชีวิตจะไม่สามารถนำเข้าไปได้เลย แต่เมื่อครู่ตอนที่เธอเก็บยุงตัวนั้นเข้าไป เธอไม่รู้สึกถึงแรงต้านทานใดๆ เลยสักนิด! มิติเก็บสิ่งมีชีวิตได้แล้ว! นั่นแปลว่าในอนาคตเธอไม่เพียงแต่ปลูกผักได้ แต่ยังเลี้ยงสัตว์ในมิติได้ด้วย! นั่นมันแหล่งเนื้อชั้นดีชัดๆ! เธอส่งพลังจิตเข้าไปสำรวจอีกครั้ง ก็เห็นยุงตัวนั้นบินว่อนอยู่ในพื้นที่พิเศษนั้น ไม่ต่างอะไรกับตอนที่อยู่โลกภายนอกเลย! หลินรั่วดีใจจนแทบบ้า ในเมื่อมิติเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แล้วตัวเธอจะเข้าไปได้ไหม? ทว่าจินตนาการนั้นช่างเลิศเลอแต่ความจริงกลับช่างโหดร้าย ไม่ว่าหลินรั่วจะพยายามควบคุมพลังจิตอย่างไร เธอก็ไม่สามารถพาตัวเองเข้าไปในมิติได้ หลินรั่วถอนหายใจเบาๆ ดูเหมือนคนเราจะโลภเกินไปไม่ได้จริงๆ แต่แล้วเธอก็เริ่มมีความหวังขึ้นมาใหม่ ในเมื่อระดับ 6 เก็บสิ่งมีชีวิตได้ แล้วระดับ 7 ล่ะ? บางทีพอถึงระดับ 7 เธออาจจะเข้าไปข้างในได้ด้วยตัวเอง! เธอหลับตาลง ใช้พลังจิตสื่อสารกับคริสตัลนิวเคลียสสายมิติในสมอง แล้วเธอก็พบกับความประหลาดใจที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม พลังพิเศษสายมิติของเธอสามารถใช้โจมตีได้แล้ว เพียงแค่ขยับความคิด ใบมีดมิติโปร่งแสงยาวสองเมตรก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แล้วฟันฉับลงบนตู้วางทีวีที่ทำจากหินอ่อนหนาหนัก ตู้นั้นถูกตัดแยกเป็นสองซีกอย่างง่ายดายราวกับตัดกระดาษ หลินรั่วเดินเข้าไปลูบรอยตัดบนตู้ มันเรียบเนียนลื่นมือ นั่นแสดงว่าใบมีดมิติฟาดฟันผ่านสิ่งนี้ไปเหมือนฟันผ่านอากาศ โดยไร้ซึ่งแรงต้านทานใดๆ สุดยอดไปเลย! หลังจากเลื่อนระดับแล้ว มิตินี้ยังมีทักษะที่ร้ายกาจขนาดนี้ด้วย! ผ่านไปพักใหญ่ หลินรั่วถึงเพิ่งนึกย้อนไปหาสาเหตุที่ทำให้มิติเลื่อนระดับกะทันหัน เธอใช้พลังจิตสำรวจในพื้นที จนไปสะดุดตาอยู่ที่กล่องที่เพิ่งเก็บเข้าไป กำไลหยกวงหนึ่งที่เคยมองเห็นแสงนวลจางๆ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าว กำไลหยกที่แม่ทิ้งไว้ให้งั้นเหรอ? หลินรั่วพยายามนึกทบทวน เวลาผ่านมานานมากจนเธอเริ่มจำไม่ได้ รางๆ ว่าแม่เคยบอกว่านี่เป็นของสืบทอดมาจากคุณยาย ให้เธอเก็บรักษาไว้ให้ดี มันคือสมบัติประจำตระกูล ทำไมกำไลหยกวงนี้ถึงทำให้มิติเลื่อนระดับได้? หรือว่าข้างในกำไลจะมีบางอย่างซ่อนอยู่?! หลินรั่วหยิบกำไลที่มีรอยร้าวขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ใช้พลังจิตสำรวจอยู่นานก็พบเพียงกระแสพลังงานมิติบาๆ ที่หลงเหลืออยู่ ดูเหมือนว่ากำไลหยกวงนี้เคยเป็นพื้นที่มิติมาก่อน เพียงแต่บังเอิญถูกมิติของเธอสูดกลืนและหลอมรวมเข้าไป? ชาติที่แล้วเธอไม่เคยสังเกตเห็นเรื่องนี้เลย เธอยิ้มออกมาบางๆ สงสัยพ่อกับแม่บนสวรรค์คงจะคุ้มครองเธออยู่แน่ๆ ไม่เพียงแต่ส่งเธอให้กลับมาเกิดใหม่ แต่ยังช่วยให้เธอได้พบความลับของกำไลหยกวงนี้ด้วย ในเมื่อเกิดใหม่มาพร้อมกับแต้มต่อมหาศาลขนาดนี้ เธอมีเหตุผลอะไรที่จะไม่ใช้ชีวิตให้มันสุดยอดขึ้นไปอีก! เธอหยิบกระดาษกับปากกาออกมาจากลิ้นชัก เริ่มจดรายการสิ่งของที่จำเป็นต้องรวบรวมอย่างรวดเร็ว ทั้งเสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย และการเดินทาง จะขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้ ครอบครัวของเธอเป็นเพียงครอบครัวฐานะปานกลาง พ่อแม่เป็นอาจารย์ ส่วนตัวเธอเองเป็นเพียงนักศึกษาเพิ่งจบใหม่ ในมือมีเงินออมที่พ่อแม่ทิ้งไว้ประมาณสองแสนหยวน กับเงินสินไหมทดแทนจากประกันภัยเนื่องจากอุบัติเหตุของพ่อแม่อีกสองล้านหยวน และยังมีบ้านหลังที่อาศัยอยู่นี้อีกหนึ่งหลัง มองดูรายการวัสดุยาวเหยียดในมือ หลินรั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ของที่ต้องเตรียมมีเยอะมาก แต่เงินในมือยังมีไม่พอ เธอต้องรีบระบายของในมิติออกไปแลกเป็นเงินให้เร็วที่สุด พอจดรายการเสร็จ เสียงท้องร้องก็ดังโครกคราก หิวชะมัด! เธอกดดูเวลาในโทรศัพท์ ตอนนี้สามทุ่มแล้ว เมื่อกี้การเลื่อนระดับพลังพิเศษใช้พลังกายไปไม่น้อย บวกกับช่วงเวลานี้ในชาติก่อน เธอเอาแต่โศกเศร้าจนไม่ยอมกินข้าวปลา ตอนนี้ท้องเลยกิ่วจนจะติดหลังอยู่แล้ว เธอลูบท้องที่ว่างเปล่า พอนึกถึงอาหารเลิศรสในยุคก่อนวันสิ้นโลก น้ำลายก็เริ่มสอขึ้นมาทันที อยากกิน! แม้ชาติที่แล้วเธอจะแข็งแกร่งจนในช่วงสองปีสุดท้ายไม่ต้องทนหิวโหย แต่อาหารพวกนั้นรสชาติเทียบไม่ได้เลยกับอาหารก่อนวันสิ้นโลก นึกถึงความอร่อยเหล่านั้น หลินรั่วก็ไม่รอช้า คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งเดลิเวอรี นิ้วรัวกดสั่งจากหลายร้านอย่างรวดเร็ว ทั้งไก่ทอด, เป็ดปักกิ่ง, กุ้งเครย์ฟิช, ปูขน, หม่าล่าปิ้งย่าง, น้ำอัดลม... สั่งมาอย่างละสิบชุด! เธอคิดถึงรสชาติอาหารพวกนี้จะแย่อยู่แล้ว! จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นเดินเข้าครัวไปดูว่ามีผักเหลืออยู่บ้างไหม เธออยากผัดผักกินสักจาน ในวันสิ้นโลกการจะได้กินผักผัดสดๆ จากเตามันคือความฟุ่มเฟือยระดับสูงสุด ช่วงฝึกงานตอนปีสี่เธอเคยออกมาเช่าหออยู่ข้างนอก เงินเดือนฝึกงานมีจำกัด จะสั่งของกินทุกวันก็ไม่ไหว เลยเริ่มหัดทำอาหารตามยูทูบ นานเข้าฝีมือก็เข้าขั้นใช้ได้เลยทีเดียว และฝีมือการทำอาหารนี่แหละที่ช่วยพยุงชีวิตเธอในช่วงต้นของวันสิ้นโลก น่าเสียดายที่พอเปิดตู้เย็นดู นอกจากเบียร์ไม่กี่ขวดก็ไม่มีอะไรเลย หลินรั่วถอนหายใจ พรุ่งนี้ต้องไปซื้อของมาแช่คอมตู้เย็นให้เต็ม! รออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง อาหารเริ่มทยอยมาส่ง เพื่อเลี่ยงปัญหา หลินรั่วระบุหมายเหตุไว้ว่าให้วางของไว้หน้าห้องพอ พอกระเป๋าไปแล้วเธอถึงค่อยเปิดประตูไปหิ้วเข้ามา หลินรั่วจัดวางอาหารทั้งหมดลงบนโต๊ะกินข้าว จนในที่สุดโต๊ะก็รับน้ำหนักไม่ไหว ต้องเอาที่เหลือไปวางบนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นแทน อาหารละลานตา กลิ่นหอมฟุ้งแตะจมูก น้ำลายสอไปหมด แต่เธอยังพอมีสติ รู้ดีว่าสั่งมาเยอะขนาดนี้กินคนเดียวไม่หมดแน่ เธอจึงหยิบแบ่งออกมาอย่างละนิด ที่เหลือก็จัดการเก็บเข้าพื้นที่มิติเพื่อคงสภาพไว้ เธอถูมือไปมา มือซ้ายหยิบหมาล่าปิ้งย่างขึ้นมาหนึ่งไม้ กัดเข้าไปคำโต... อื้ม เนื้อแน่นนุ่ม รสเครื่องเทศกำลังดี มีกลิ่นหอมของถ่านชัดเจน อร่อยชะมัด! มือขวาหยิบไก่ทอดขึ้นมาคำใหญ่ หลินรั่วเคี้ยวนุ่มจนตาหยี หนังกรอบสะท้าน เนื้อไก่ข้างในฉ่ำน้ำ รสชาตินี้มันคือความสุขที่แท้จริง ตบท้ายด้วยน้ำอัดลมหัวใจกระชุ่มกระชวยอึกใหญ่... อ่า... ฟิน! หลังจากอิ่มหนำสำราญ หลินรั่วก็หยิบรายการสิ่งของที่จดไว้ขึ้นมา วางแผนสิ่งที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้ในใจ ก่อนจะอาบน้ำและทิ้งตัวลงนอน กอดรูปถ่ายของพ่อแม่ไว้ในอ้อมอก จิตใจสงบและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนแรกเธอคิดว่าจะนอนไม่หลับเหมือนสายสัมพันธ์ในวันสิ้นโลก แต่เมื่อได้กลิ่นอายที่คุ้นเคยในความทรงจำ ไม่นานเธอก็เข้าสู่ภวังค์นิทรา นี่คือการนอนหลับที่สนิทใจที่สุดในรอบห้าปีของเธอ