หัวไชเท้าขาวและหัวไชเท้าดำ

โรงพยาบาลเพรสไบทีเรียนนิวยอร์ก สาขาแมนแฮตตันตอนล่าง “อาการของคนไข้ไม่รุนแรงครับ แค่พักฟื้นสักเดือนหนึ่งก็หายดีแล้ว” “รับทราบครับ ขอบคุณมากครับหมอ” เมื่อเห็นหมอเดินจากไป บรูสัน หัวหน้าทีมสอบสวนที่ 1 ก็หันมองเข้าไปในห้องผู้ป่วย เขาเห็นฟิสเชอร์นอนครวญครางอยู่บนเตียงในสภาพที่ขาทั้งสองข้างถูกดามแขวนไว้ สีหน้าของเขาก็สลดวูบลงก่อนจะสบถออกมาเสียงเบา: “คนตั้งเยอะแยะกลับแพ้คนแค่คนเดียว ไอพวกขยะเอ๊ย!” โรแอน กรีนวูด มีออกัสต์คอยหนุนหลัง บรูสันจึงรู้สึกว่าตอนนี้ยังไม่เหมาะที่จะลงมือเอง แต่ตามที่ลูกน้องรายงานมา เห็นว่าตอนนี้โรแอนกำลังสืบคดีฆาตกรรมในสวนสาธารณะนั่นอยู่ “ขอแค่ภายในสามวันมันหาตัวฆาตกรไม่เจอ ทุกอย่างก็จัดการง่ายขึ้นแล้ว” บรูสันไม่มีความคิดที่จะเข้าไปพบหน้าหลานชายตัวแสบที่กำลังดวงตกอย่างฟิสเชอร์ เขาหมุนตัวเดินจากไปทันที เขตพื้นที่ทำงานของทีมสอบสวนที่ 5 ภายในห้องทำงานหัวหน้าทีม โรแอนนั่งบนเก้าอี้พลางจ้องมองชายผิวดำพุงพลุ้ยที่อยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย หลังจากออกจากห้องสอบสวนของฝ่ายฝึกหัด เขาก็ถูกโมนาพามาที่นี่ โรแอนคาดเดาได้ไม่ยากว่าคนตรงหน้าคือหัวหน้าที่ดึงตัวเขาออกมา ดูเหมือนว่าผลงานการอัดพวกฟิสเชอร์ก่อนหน้านี้จะเข้าตาอีกฝ่ายเข้าให้แล้ว ส่วนการที่อีกฝ่ายไม่ยอมพูดจา เอาแต่จ้องเขาเขม็งเพื่อกดดันนั้น โรแอนไม่ได้รู้สึกอะไรเลย มันก็แค่การข่มขวัญเล็กๆ น้อยๆ เขาเลยมองอีกฝ่ายเป็นแค่หัวไชเท้าขาว... เอ่อ หัวไชเท้าดำไปซะก็สิ้นเรื่อง ออกัสต์ ‘หัวไชเท้าดำ’ จ้องมองโรแอนที่มีท่าทีสงบนิ่ง ไม่ถ่อมตัวและไม่จองหอง ยิ่งมองเขาก็ยิ่งถูกใจ จึงไม่ยอมเสียเวลาพูดอ้อมค้อมอีกต่อไป: “ฉันออกัสต์ หัวหน้าทีมสอบสวนที่ 5 พูดตามตรงนะโรแอน ฉันชอบนายว่ะ” โรแอนขมวดคิ้ว รู้สึกว่าประโยคนี้มันแหม่งๆ ชอบกล “แต่สถานการณ์ของนายตอนนี้มันยุ่งยาก การมีเรื่องชกต่อยยังไงมันก็ไม่ถูก” ได้ยินแบบนี้ โรแอนก็พยักหน้าในใจ มาแล้วสินะ... มุกตบหัวแล้วลูบหลัง ออกัสต์จิบกาแฟก่อนจะหยิบยกประเด็นต่อ: “นี่คือข้อมูลส่วนหนึ่งของคดีฆาตกรรมด้วยอาวุธปืนในสวนสาธารณะ ตอนนี้เที่ยงตรง ฉันให้เวลานายนายสามวันในการจับตัวฆาตกรมาให้ได้ ถ้าทำสำเร็จ ฉันจะรับนายเข้าทีมที่ 5 ทันที และจะบรรจุให้นายกลายเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนเต็มตัว แต่ถ้าพลาด...” ออกัสต์โยนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะให้โรแอนพลางหัวเราะ: “ฉันก็จะรับนายเข้าทีมที่ 5 เหมือนเดิมนั่นแหละ แต่ครึ่งปีหลังจากนี้ นายต้องรับหน้าที่จัดระเบียบเอกสารและเขียนรายงานคดีทั้งหมด เข้าใจไหม?” “โอเคครับ” โรแอนพยักหน้า ก่อนจะเงยหน้าถามต่อ: “ถ้าผมปิดคดีได้สำเร็จ เงินรางวัลจะแบ่งยังไงครับ?” “นายปิดคดีเอง เงินรางวัลก็เป็นของนายสิ” “ขอบคุณครับหัวหน้า” โรแอนไม่พูดมากความ เขาหยิบแฟ้มเอกสารแล้วเดินออกจากห้องไปทันที เมื่อมองตามแผ่นหลังที่เหยียดตรงของโรแอน ออกัสต์ก็พยักหน้าด้วยความชื่นชม: “อายุน้อย หล่อ ฉลาด เด็ดขาด แถมมีสัมมาคารวะ... เหมือนฉันสมัยหนุ่มๆ ไม่มีผิดเลย!” ท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นและสงสัยของเหล่าเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ โรแอนเดินออกจากพื้นที่ทำงานทีมที่ 5 ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาตบไหล่โมนาที่ยืนรออยู่หน้าประตูแล้วยิ้มกล่าว: “ไปกันเถอะคู่หู เรามีเวลาสามวันในการล่าเงินรางวัล” “ทำไม นายคิดว่าสามวันมันนานนักเหรอ?” โมนาค้อนขวับใส่โรแอนก่อนจะคว้าแฟ้มเอกสารเดินไปที่ลิฟต์ เธอถามขณะไล่สายตาดูข้อมูล: “แล้วเราจะไปไหนกันต่อ?” “ไปเอาอาวุธก่อน” ที่คลังอุปกรณ์ โมนาเบิกเสื้อกันกระสุนหนึ่งตัวกับปืนกล็อก 19 หนึ่งกระบอก เมื่อจัดแจงตัวเองเสร็จ พอหันกลับมาเห็นอุปกรณ์ของโรแอน เธอก็ถึงกับยืนอึ้งสนิท โรแอนสวมชุดปฏิบัติการสีดำสนิท ในมือถือหมวกนิรภัยยุทธวิธี หน้าอกสวมเสื้อเวสต์สำหรับใส่เพลตกันกระสุน (Plate Carrier) รอบเอวเต็มไปด้วยซองใส่ระเบิดควัน ระเบิดแสง ส่วนในซองปืนข้างเอวยังพกกล็อก 18 ปืนพกที่ยิงรัวแบบปืนกลมือได้ถึงสองกระบอก และเมื่อโมนาสังเกตดีๆ เธอก็เห็นว่าโรแอนยังหยิบซองกระสุนแบบยาวพิเศษมาอีกหกอัน “ซองกระสุนแบบยาวของกล็อก 18 บรรจุได้ตั้ง 33 นัด นี่นายหยิบมาถึงแปดซองเลยเหรอ!” โมนาแทบจะบ้าตาย เธอถามเสียงหลง: “ที่นี่คือนิวยอร์กนะ เรากำลังจะไปสืบคดี! นายคิดว่าเราจะไปออกรบหรือไง?” “ก็เพราะที่นี่คือนิวยอร์กไง ผมถึงต้องเอาไปเยอะขนาดนี้” โรแอนแบมือออกอย่างช่วยไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงโวยวายของเธอ: “ถ้ากฎของคลังอาวุธไม่ห้ามไว้ ผมยังอยากได้ระเบิดมือกับปืนไรเฟิลจู่โจมเพิ่มเลยนะเนี่ย” “...ให้ตายสิ (Fu-k!)” โมนากุมขมับ พึมพำกับตัวเองเบาๆ: “ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ตกลงเข้าทีมกับคนพรรค์นี้” โรแอนอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง: “ฟังนะโมนา ชีวิตมีแค่ชีวิตเดียว ผมยังไม่อยากตายทั้งที่ยังไม่ได้ใช้เงินหรอกนะ ไปกันเถอะ เรามีเวลาแค่สามวัน” เมื่อเห็นแผ่นหลังของโรแอนที่เดินดุ่มๆ ออกไป ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเจ้าหน้าที่คนอื่นที่เดินผ่านไปมา มุมปากของโมนาก็กระตุก เธอลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนจะยอมเดินตามไป ตลอดยังทางเธอแทบไม่กล้าเงยหน้าสบตาใครเลย เซ็นทรัลพาร์ก เวลาบ่ายสามโมง ทั้งสองขับรถมาถึงเส้นทางที่เกิดเหตุ ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน ในสวนสาธารณะมีนักท่องเที่ยวเดินเล่นอยู่ประปราย เมื่อเห็นร่างของโรแอนที่ติดตั้งอาวุธครบมือ คนเดินถนนต่างก็พากันหลบเลี่ยงด้วยสัญชาตญาณ ตำรวจสายตรวจสองสามนายถึงขั้นเดินเข้ามาสอบถามตัวตนของโรแอน แต่ก็ถูกโมนาที่ชูตรา FBI ขวางเอาไว้ เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยรอบด้าน โมนาพยายามข่มอารมณ์แล้วถามเบาๆ: “เรามาทำอะไรที่นี่? สถานที่เกิดเหตุทางตำรวจนิวยอร์ก (NYPD) ก็ถ่ายรูปและเก็บหลักฐานไปหมดแล้ว มันไม่เหลือเบาะแสอะไรให้เราหาแล้วล่ะ” โรแอนยืนครุ่นคิดอยู่ตรงจุดที่ไมค์กลายเป็นศพในรูปถ่าย เขาตอบคำถามของโมนาว่า: “ไม่หรอก ตำแหน่งที่ศพตายนี่แหละคือเบาะแสที่ใหญ่ที่สุด” “?” เมื่อเห็นเครื่องหมายคำถามบนใบหน้าของโมนา โรแอนก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง: “คุณเคยสงสัยไหมว่า ทำไมฆาตกรถึงเลือกฆ่าไมค์ที่ตำแหน่งนี้พอดี?” “เอ่อ... เพราะตอนนั้นตรงนี้ไม่มีคนอื่นนอกจากฆาตกรกับผู้ตายงั้นเหรอ?” “นั่นเป็นแค่เหตุผลหนึ่ง” โรแอนพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ: “เหตุผลที่สำคัญกว่าคือ ตรงนี้มันลับตาพอ และสะดวกต่อการหลบหนีหลังจากลงมือ” โรแอนชี้มือไปรอบๆ พลางอธิบายให้โมนาฟัง: “ทิศตะวันตกของจุดนี้คือแม่น้ำและทะเลสาบ คำให้การของพยานหลายคนไม่มีใครได้ยินเสียงเรือวิ่งผ่านเลย ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่ฆาตกรจะหนีไปทางน้ำ ส่วนทิศใต้และทิศเหนือเป็นเส้นทางเล็กๆ ที่เชื่อมออกสู่ถนนใหญ่ ทางทิศตะวันออกเป็นป่าละเมาะขนาดใหญ่ ในรายงานระบุว่าตำรวจนิวยอร์กไม่พบหลักฐานที่มีประโยชน์ในป่าเลย เพราะฉะนั้น...” ดวงตาของโมนาเป็นประกาย เธอโพล่งขึ้นว่า: “เพราะฉะนั้นฆาตกรต้องหนีออกไปทางทิศใต้หรือไม่ก็ทิศเหนือเพื่อออกสู่ถนนงั้นเหรอ?” “เปล่า ฆาตกรหนีเข้าไปในป่านั่นแหละ” โรแอนส่ายหน้าแล้วอธิบายต่อ: “ตอนพยานได้ยินเสียงปืน พวกเขาต่างก็เดินมาเป็นกลุ่มจากทั้งทางทิศใต้และทิศเหนือของจุดเกิดเหตุ ดังนั้นฆาตกรไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนีเข้าป่า” โมนาคิดตามและพบว่าคำให้การเป็นเช่นนั้นจริง แต่เธอก็แย้งขึ้นมาอีกว่า: “แต่ตำรวจนิวยอร์กใช้สุนัขตำรวจค้นหาในป่าทางตะวันออกแล้วนะ พวกมันไม่พบเบาะแสอะไรเลย...” “หมาหาไม่เจอ แต่ผมหาเจอ” “???”