เทพธิดาหรือเด็กสาวผู้น่าสงสาร

ในค่ำคืนนั้น เสิ่นฉู่เถียนในชุดเต้นรำสวยสง่า เธอถอดแว่นสายตาที่สวมใส่เป็นประจำออก เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องราวกับหิมะและเส้นผมดำขลับเงางาม เธออาจจะยังไม่คุ้นชินกับการสวมกระโปรงสั้น และยิ่งไม่คุ้นกับการแสดงออกต่อหน้าผู้คนมากมาย พวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อของเธอดูน่าเอ็นดูราวกับดอกท้อ ยามที่เธอขยับตัวนั้นดูเขินอายแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น รูปร่างของเธออรชรอ้อนแอ้น ขาเรียวยาวขาวผ่องดุจหยกดูสมส่วนไปทุกสัดส่วน เครื่องหน้าอันประณีตและหมดจดทำเอาใครต่อใครต้องหันมามอง ผมยาวสลวยทิ้งตัวลงมาจรดหัวไหล่ ยามต้องแสงไฟในยามค่ำคืนราวกับเธอถูกเคลือบไว้ด้วยละอองสีทองจางๆ หลังจบงานเลี้ยงในค่ำคืนนั้น เธอได้กลายเป็นดาวคณะของมหาวิทยาลัยเจียงต้าอย่างเต็มตัว และยังโด่งดังไปถึงโลกออนไลน์อีกด้วย ทว่าน่าเสียดายที่ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนถัดมา เธอได้เดินทางไปเป็นครูอาสาที่เขตภูเขาและประสบอุบัติเหตุโคลนถล่มจนเสียชีวิต เยี่ยชิวยอมรับว่าเขาเคยตกตะลึงในความงามของเธอ แต่ในตอนนั้นเขาทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการสร้างธุรกิจ จนตั้งใจไว้ว่าจะสารภาพรักก่อนวันจบการศึกษา ทว่าเขากลับไม่มีโอกาสได้เจอเธออีกเลย ในวินาทีที่ทราบข่าว เยี่ยชิวรู้สึกสะเทือนใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ เสิ่นฉู่เถียนเปรียบเสมือนปมในใจอีกหนึ่งเรื่องของเขา ไม่ว่าจะเป็นรักแรกพบหรือเพราะความสวยงาม ความรักมักไม่มีเหตุผลเสมอไป เพราะในใจเขามีภาพฝันที่มิอาจลืมเลือน และหลังจากเรียนจบเขาก็หมกมุ่นอยู่กับการงานจนไม่ได้แต่งงานกับใครเลยก่อนจะมาเกิดใหม่ ย้อนนึกถึงวันวาน เสิ่นฉู่เถียนมักจะห่ออาหารมาเองโดยไม่ทานมื้อเย็น แล้วรีบมาที่ห้องเรียนเพื่อเช็คชื่อเข้าเรียน ทั้งที่ในตอนนั้นเยี่ยชิวไม่เข้าใจจึงได้แต่ค่อนแคะว่าเธอขยันเกินเหตุ ทั้งที่สามารถไปทานอาหารร้อนๆ ที่โรงอาหารได้ แต่เธอกลับเลือกจะนั่งแทะหมั่นโถวในห้องเรียนเล็กๆ เมื่อหวนคิดดูแล้ว ฐานะทางบ้านของเสิ่นฉู่เถียนนั้นไม่ได้ดีเลย เธอเป็นเด็กยากจนที่เติบโตมากับคุณย่าเพียงลำพัง เธอไม่ใช่ไม่อยากทานของดีๆ แต่เธอไม่มีทางเลือกต่างหาก แม้แต่ค่าเทอมยังต้องกู้ยืมเงินกองทุนเพื่อการศึกษาสำหรับนักศึกษาขาดแคลนมาจ่าย ทุกวันนี้เธอจึงทานเพียงมื้อเช้ากับมื้อเที่ยงที่โรงอาหาร ส่วนมื้อเย็นก็มักจะงดหรือไม่ก็ทานเพียงหมั่นโถวประทังชีวิตเท่านั้น "ชาตินี้ ฉันจะไม่ยอมให้ความเสียใจเช่นนั้นเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด!" เยี่ยชิวกำหมัดแน่นพึมพำกับตัวเอง แม้ห้องเรียนสำหรับการเรียนวิชาต่างๆ จะไม่ตายตัว แต่ห้องสำหรับอ่านหนังสือเช้าและเย็นของแต่ละคณะนั้นแน่นอน ในตอนปีหนึ่งหลายๆ คณะมักจะใช้ห้องอ่านหนังสือเหล่านี้เป็นที่ประชุมชั้นเรียน เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง เหล่านักศึกษาก็พากันทยอยกลับหอพักหรือมุ่งหน้าไปโรงอาหาร เสิ่นฉู่เถียนกำลังเปิดตำราคณิตศาสตร์ขั้นสูงเพื่ออ่านล่วงหน้า เพื่อแบ่งเบาภาระของคุณย่า เธอจำเป็นต้องคว้าทุนการศึกษาให้ได้ ในขณะที่หญิงสาวกำลังใช้สมาธิอย่างจดจ่อ เธอไม่ทันสังเกตเลยว่าเยี่ยชิวได้มานั่งอยู่ข้างๆ และจ้องมองเธอไม่วางตา จนกระทั่งสายตาของเขาร้อนแรงเกินไป เสิ่นฉู่เถียนจึงสะดุ้งเงยหน้าขึ้นและพบว่าเยี่ยชิวจ้องเธออยู่ตรงๆ "ว้าย!" เสิ่นฉู่เถียนตกใจสุดตัว ร่างบางขยับถอยห่างด้วยความตื่นตระหนก และด้วยความลนลานนั้นเอง หมั่นโถวที่เธอเก็บไว้ในกระเป๋าเป้ก็ร่วงหล่นลงพื้น "เอ่อ..." เยี่ยชิวรู้สึกงุนงง แม้ตัวเขาจะหล่อเหลาไม่เบา แต่ก็ไม่คิดว่าจะทำให้อีกฝ่ายตกใจขนาดนี้ "คุณเยี่ยชิว... เรื่องที่ประชุมเมื่อกี้ ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่เสียงดังไปหน่อย อย่าโกรธฉันเลยนะ!" เสิ่นฉู่เถียนเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางหวาดหวั่น ที่แท้ก็เรื่องนี้เองสินะ? เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ "ไม่เป็นไรหรอก" เมื่อได้ยินคำตอบ เสิ่นฉู่เถียนก็หน้าแดงก่ำแล้วรีบหยิบหมั่นโถวที่พื้นขึ้นมา โชคดีที่มันไม่เลอะเทอะมาก เธอจึงปัดฝุ่นออกอย่างเบามือแล้วเก็บใส่ถุงในกระเป๋าดังเดิม เมื่อเห็นท่าทางลนลานของเธอ หัวใจของเยี่ยชิวก็ไหววูบด้วยความสงสาร ทำไมถึงได้น่าเอ็นดูขนาดนี้นะ? ชาติก่อนเขามัวแต่ไปติติงคนอื่นทำไมกัน? ในตอนนี้เทพธิดาผู้นี้ยังคงเป็นเพียงเด็กสาวผู้น่าสงสาร แต่ผู้หญิงที่มีจิตใจบริสุทธิ์ทั้งภายนอกและภายในเช่นนี้ เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง เพียงแต่การมีตัวตนของเธอจืดจางเกินไปหน่อยหรือเปล่า? นี่นางเอกแนวตัวประกอบชัดๆ! หญิงสาวไม่สนใจสายตาของเยี่ยชิว เธอจัดเก็บกระเป๋าแล้วอ่านหนังสือต่อ เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาหรอกนะ สมัยเรียนรด. เธอเคยเห็นเยี่ยชิวมีเรื่องชกต่อยท่าทางดุดันไม่เบา แม้เขาจะทำไปเพราะไม่พอใจที่รุ่นพี่รังแกเด็กใหม่ แต่มันก็ดูน่ากลัวอยู่ดี หมัดที่ใหญ่กว่าหมั่นโถวของเขานั่นน่ะ ถ้าโดนสักหมัดเธอคงร้องไห้ไปสามวันเจ็ดวันแน่ๆ "เสิ่นฉู่เถียน เมื่อกี้ฉันทำมื้อเย็นเธอสกปรกไป ขอฉันเลี้ยงข้าวเย็นเป็นการไถ่โทษนะ" เยี่ยชิวแย้มยิ้มแล้วเริ่มเปิดเกมรุก แม้สาวๆ หลายคนจะลดความอ้วนจนไม่ทานมื้อเย็น แต่การอดอาหารก็ไม่ดีต่อสุขภาพนัก เห็นใบหน้าซูบซีดของเธอแล้วเขาก็อดห่วงไม่ได้ "ไม่เป็นไรค่ะ หมั่นโถวไม่ได้สกปรกเลย ไม่ต้องลำบากหรอกนะคะ" เสิ่นฉู่เถียนปฏิเสธเสียงแผ่ว เธอไม่ใช่คนประเภทชอบรบกวนใคร แต่ดูเหมือนวันนี้คุณเยี่ยจะดูแปลกไปจากเดิม เป็นตัวตนที่ซ่อนอยู่หรือเปล่านะ? "ไม่ได้!" เยี่ยชิวฉวยหมั่นโถวจากมือเธอมาถือไว้ "ทำแบบนี้ฉันไม่สบายใจ วันนี้เธอต้องไปทานมื้อเย็นกับฉัน" เสิ่นฉู่เถียนมองเขาอย่างงุนงง เธอพยายามจะปฏิเสธอีกครั้ง แต่เยี่ยชิวพูดดักคอขึ้นมาทันที "ตัดสินใจตามนี้ ถ้าไม่ไป ฉันจะแย่งหมั่นโถวเธอทุกวันเลยคอยดู" เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นฉู่เถียนก็เบิกตากว้าง นี่มันปีศาจชัดๆ! ถ้าเขาแย่งหมั่นโถวเธอทุกวันแล้วเธอจะกินอะไรล่ะ? เธอไม่กล้าปฏิเสธอีกต่อไปเพราะสายตาของเยี่ยชิวดูจริงจังและแกมขู่ "ก็ได้ค่ะ" เสิ่นฉู่เถียนพยักหน้าพลางคิดในใจว่าจะจ่ายเงินคืนเขาให้ได้ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวตกลงแล้ว มุมปากของเยี่ยชิวก็ยกขึ้น แม้ชาติก่อนเขาจะไม่เคยจีบสาว แต่ประสบการณ์ชีวิตอันโชกโชนทำให้เขามั่นใจว่าจะมัดใจสาวน้อยใสซื่ออย่างเสิ่นฉู่เถียนได้ไม่ยาก ผู้หญิงแบบเสิ่นฉู่เถียน แม้ภายนอกจะดูอ่อนแอแต่ภายในกลับเข้มแข็งและมีศักดิ์ศรีสูง การจะพิชิตใจเธอนั้นคงต้องอาศัยเวลาและความพยายามไม่น้อยเลย เสิ่นฉู่เถียนยังคงอ่านหนังสืออยู่ในห้องเรียนต่อไป ส่วนเยี่ยชิวฟุบหลับลงกับโต๊ะ แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านลงบนใบหน้ายามหลับใหลที่ดูสะอาดสะอ้านของเขา จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์จากเฉินหมิงกังดังขึ้น เยี่ยชิวจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น อาจเป็นเพราะผลข้างเคียงจากการเกิดใหม่ วันนี้เขาถึงรู้สึกง่วงนอนเป็นพิเศษ "ฮัลโหล กังจื่อ มีอะไรหรือเปล่า?" "จะมีอะไรอีกล่ะ ก็ไปกินมื้อเย็นกันไง" ปลายสายเฉินหมิงกังเร่งเร้า "ได้ ฉันรออยู่ที่หน้าโรงอาหารซินหยวนนะ" วางสายเสร็จ เยี่ยชิวก็บิดขี้เกียจแล้วหันไปมองเด็กสาวข้างกาย "ไปกันเถอะ ไปทานข้าวที่โรงอาหารกัน" เสิ่นฉู่เถียนดูมึนงงไปชั่วขณะ เธอเห็นว่าเขาหลับไปแล้วจึงกะจะแอบชิ่งเสียหน่อย "เป็นอะไรไป?" เห็นหญิงสาวไม่ขยับตัว เยี่ยชิวจึงถามซ้ำ "ปะ...เปล่าค่ะ" เสิ่นฉู่เถียนรีบเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าอย่างลนลาน ในเมื่อหนีไม่พ้น เธอก็ทำได้เพียงเผชิญกับความเป็นจริงเท่านั้น หน้าโรงอาหารซินหยวน เฉินหมิงกังเห็นเยี่ยชิวเดินมาแต่ไกล "พี่ชิว ฉันไปหาที่หอมาแต่ไม่เจอ" เฉินหมิงกังมองเขาด้วยความสงสัย "นายไม่ได้แอบไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดคนเดียวหรอกนะ!" เยี่ยชิวค้อนขวับให้เพื่อน "ฟุบหลับในห้องเรียน ก็นับว่าแอบไปอ่านหนังสือด้วยหรือไงล่ะ?"