ฉันไม่ได้อยากเกิดใหม่จริงๆ นะ

โลกคู่ขนาน มหาวิทยาลัยเจียงต้า กลางเดือนกันยายน ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุของช่วงบ่าย ไออุ่นอบอวลไปทั่วทั้งวิทยาเขตมหาวิทยาลัยเจียงต้า เยี่ยชิวที่กำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเรียนถูกเสียงอึกทึกรอบข้างปลุกให้ตื่นขึ้น เขาค่อยๆ ลืมตาที่ยังคงมึนงงขึ้นมา เยี่ยชิวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น “ปัง!” “ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? เวลาประชุมอย่าส่งเสียงดัง!” เสียงดังสนั่นทำให้ห้องประชุมชั้นเรียนที่กำลังดำเนินอยู่เงียบกริบลงทันที เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ต่างพากันหันมามองเยี่ยชิวด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ เสิ่นฉู่เถียน หัวหน้าชั้นฝ่ายวิชาการที่กำลังพูดอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัวและรีบนั่งลงด้วยความลนลาน ดวงตาของเธอหลุบต่ำด้วยความประหม่า กลัวว่าจะเผลอทำให้เยี่ยชิวโกรธเคือง เยี่ยชิวยังคงปรับตัวไม่ถูก เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ดูไม่คุ้นตา สมองเริ่มหนักอึ้ง เขาเหมือนจะ... ย้อนกลับมาสมัยมหาวิทยาลัย! เขาไม่ได้เพิ่งจะช่วยคุณตาที่กำลังจะถูกรถชนระหว่างเดินเล่นเมื่อคืนหรอกหรือ? ทำไมถึงมาอยู่ในห้องเรียนมหาวิทยาลัยได้? นี่คงไม่ใช่ความฝันก่อนที่เขาจะหมดสติไปใช่ไหม? “เยี่ยชิว นายหมายความว่ายังไง?” บนเวที อาจารย์ที่ปรึกษาพู่จื่อเหิงหน้าเขียวคล้ำ เห็นได้ชัดว่าโกรธจัดกับพฤติกรรมของเยี่ยชิว “หลับระหว่างประชุมชั้นเรียนยังไม่พอ นายยังมาทำลายระเบียบวินัยอีก!” เสียงของพู่จื่อเหิงเย็นเยียบ เขาเป็นมหาบัณฑิตจบใหม่ที่มาสมัครเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเจียงต้า และควบตำแหน่งอาจารย์ที่ปรึกษาคณะวิศวกรรมไฟฟ้า ด้วยความที่เป็นมือใหม่ เขาจึงค่อนข้างกระตือรือร้นกับการบริหารจัดการชั้นเรียนมาก ความฝันนี้สมจริงเกินไปแล้ว! เยี่ยชิวมองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าโดยรอบก่อนจะตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “อาจารย์พู่ อย่าโกรธง่ายนักเลยครับ มันไม่ดีต่อสุขภาพ” พู่จื่อเหิงชะงักไปครู่หนึ่ง อาจารย์พู่? เจ้าเด็กนี่เป็นอะไรไป? ... เมื่อคืนวาน ในฐานะศิษย์เก่าดีเด่น เยี่ยชิวเพิ่งบริจาคเงินหลายสิบล้านให้กับเจียงต้า อธิการบดีรวมถึงอาจารย์ประจำวิชาและอาจารย์ที่ปรึกษาจึงเชิญเขาไปทานมื้อเย็นเพื่อกระชับความสัมพันธ์ ในวัยสามสิบต้นๆ เขามีความสำเร็จในหน้าที่การงานและเป็นเจ้าของบริษัทระดับยูนิคอร์น ชายหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างเยี่ยชิวมีสาวๆ มากมายแอบส่งสายตาให้ แต่เขากลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ในงานเลี้ยงมีเพื่อนเก่าหลายคนมาชนแก้ว เยี่ยชิวไม่อาจปฏิเสธจึงดื่มไปพอสมควร ก่อนจะเดินเล่นในมหาวิทยาลัยและผ่านทางแยกแห่งนั้น... หลังจากตื่นขึ้น เขาก็ย้อนกลับมาสู่ยุคสมัยมหาวิทยาลัย การประชุมชั้นเรียนยังคงดำเนินต่อไป เยี่ยชิวแอบเลี่ยงออกมาทางประตูหลัง เขาเดินไปล้างหน้าที่ห้องน้ำก่อนจะเงยหน้าส่องกระจก รูปลักษณ์ชายวัยทำงานผู้ภูมิฐานหายไป แทนที่ด้วยใบหน้าของนักศึกษาหนุ่มวัยรุ่นที่ดูสดใสและไร้เดียงสา หลังล้างหน้า เยี่ยชิวหยิกตัวเองครั้งหนึ่ง ความเจ็บปวดที่ได้รับนั้นเป็นของจริง เวลานี้เขามั่นใจแล้วว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่ทำไมเขาถึงย้อนกลับมาได้? หรือว่าเขาจะเกิดใหม่เหมือนในนิยายจริงๆ? แต่เขาไม่อยากเกิดใหม่เสียหน่อย! ความมั่งคั่งที่สั่งสมจากการทำธุรกิจมากว่าสิบปีหายวับไปกับตา ใครจะไปทำใจได้ลง! “พี่ชิว วันนี้ดูนายแปลกๆ นะ?” ขณะที่เยี่ยชิวเหม่อมองกระจก เสียงของเฉินหมิงกัง เพื่อนสนิทก็ดังขึ้นข้างๆ ทั้งสองคนมีวาสนาต่อกันมาก เป็นเพื่อนร่วมชั้นตั้งแต่มัธยมยันมหาวิทยาลัย แถมยังเคยร่วมกันก่อตั้งบริษัทในภายหลังอีกด้วย เมื่อเห็นเฉินหมิงกัง ใจของเยี่ยชิวก็สงบลง เขาไม่ได้ตอบคำถามแต่กลับถามขึ้นว่า “กังจื่อ มีบุหรี่ไหม?” “มี แต่ปกติเห็นนายไม่สูบนี่?” เฉินหมิงกังแปลกใจ เพื่อนคนนี้เกลียดการสูบบุหรี่เข้าไส้ “คนเราเปลี่ยนกันได้” เยี่ยชิวสูบเพียงคำเดียว นิโคตินทำให้สมองของเขาเย็นลงบ้าง แม้จะไม่เต็มใจนักแต่เยี่ยชิวก็ยอมรับความจริงเรื่องการเกิดใหม่ได้ในที่สุด จริงๆ แล้วการเกิดใหม่ก็ไม่ได้แย่นัก อย่างน้อยเขาก็รู้การเปลี่ยนแปลงของโลกในอีกสิบปีข้างหน้า ในฐานะผู้ประกอบการและนักธุรกิจ การใช้ความต่างของข้อมูลเพื่อหาเงินนั้นง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ไม่ว่าจะเป็นการพุ่งขึ้นของอุตสาหกรรมเดลิเวอรี่ การระเบิดของสื่อใหม่ๆ อย่างบัญชีทางการหรือวิดีโอสั้น การเติบโตของอีคอมเมิร์ซ รวมถึงรถยนต์พลังงานใหม่ ทั้งหมดนี้คือโอกาส เพียงแค่คว้าจังหวะหนึ่งไว้ได้ ก็สามารถสร้างอาณาจักรธุรกิจขึ้นมาใหม่ได้ไม่ยาก ทว่าเยี่ยชิวไม่ได้รีบร้อน เป็นประธานบริษัทมานานขนาดนั้น ตอนนี้ขอพักผ่อนบ้างก็ดี และนอกจากเรื่องเงินแล้ว ยังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นไม่ใช่หรือ? ตัวอย่างเช่น สุขภาพของพ่อแม่ พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจของเยี่ยชิวก็สั่นไหว ท่านทั้งสองคือปมในใจของเขา ชาติก่อนการสร้างตัวของเขาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ผ่านทั้งล้มละลาย การหักหลังของหุ้นส่วน การระดมทุนใหม่ วิกฤตใกล้ล้มละลาย จนไปถึงความสำเร็จในการจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ ช่วงเวลานั้นเขาทุ่มเทพลังทั้งหมดให้บริษัทจนลืมกลับไปหาพ่อแม่ กว่าจะรู้ตัวและอยากจะตอบแทนบุญคุณ พ่อของเขาก็ตรวจพบมะเร็งตับระยะสุดท้ายเสียแล้ว ถ้าหาก... เขารู้เร็วกว่านี้สักนิด? ทุกอย่างมันยังไม่สายเกินไป! นับแต่นั้นมา สภาพจิตใจของแม่ก็ย่ำแย่ลง ซึ่งทำให้เยี่ยชิวรู้สึกผิดมาโดยตลอด “ความกตัญญูของลูกไม่อาจรอเวลาได้ ชาตินี้ต้องดูแลพ่อแม่ให้ดี” เยี่ยชิวสาบานในใจ บางทีการได้เกิดใหม่ก็คือการกลับมาเพื่อแก้ไขความเสียดาย สิ่งที่สูญเสียไปแล้วก็คือสูญเสีย ต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็ซื้อคืนมาไม่ได้ โดยเฉพาะความรักและความผูกพันในครอบครัวที่พลาดไปในยุคนั้น เฉินหมิงกังสูบบุหรี่พลางมองเยี่ยชิวที่ทิ้งบุหรี่ลงถังขยะหลังจากสูบไปเพียงคำเดียว “พี่ชิว สูบไม่ไหวก็อย่าฝืน เราไม่นิยมของเหลือทิ้งหรอกนะ” “วันนี้มีธุระสำคัญ เลยไม่อยากให้ตัวมีกลิ่นบุหรี่น่ะ” เยี่ยชิวเลิกคิ้วพร้อมรอยยิ้ม เฉินหมิงกังงงงวย “ธุระอะไร? เย็นนี้เราจะไปปกป้องอาลาดด้วยกันไม่ใช่เหรอ?” เยี่ยชิวส่ายหน้า “นายสูบไปเถอะ ฉันกลับห้องเรียนก่อน” เมื่อคลายความกังวลใจลง เยี่ยชิวก็อารมณ์ดีขึ้นมาก เขาฮัมเพลงเดินกลับเข้าห้องเรียน การประชุมชั้นเรียนเพิ่งเข้าสู่ช่วงท้าย อาจารย์ที่ปรึกษาพู่จื่อเหิงออกไปก่อนหน้านี้แล้ว เยี่ยชิวหยุดยืนในห้อง มองหาเด็กสาวคนหนึ่งท่ามกลางผู้คนมากมาย... เสิ่นฉู่เถียน เธอคือเพื่อนร่วมชั้นมหาวิทยาลัยของเขา ชาติก่อนในช่วงแรกเขาแทบไม่เคยสนใจเธอเลย แต่ภายหลังเธอได้กลายเป็นเด็กสาวที่เป็นสมบัติล้ำค่าซึ่งเขาโหยหามาโดยตลอด เสิ่นฉู่เถียนเป็นหัวหน้าชั้นฝ่ายวิชาการ รับผิดชอบเรื่องการเช็คชื่อเข้าเรียนทุกเช้าเย็น เหตุผลที่เขาไม่ค่อยสังเกตเห็นเธอเป็นเพราะการมีตัวตนของเธอนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดินเหลือเกิน! นอกจากตอนเช็คชื่อที่พอจะแสดงตัวออกมาบ้าง เวลาปกติแทบไม่มีใครสนใจเธอเลย แว่นตากรอบดำหนาเตอะบดบังความงาม ซ้ำยังมีหน้าม้าที่ยาวเกินไป อีกทั้งเธอมักจะก้มหน้าอยู่เสมอ ทำให้ตัวตนของเธอยิ่งจืดจางราวกับคนแปลกหน้า แต่เดิมเยี่ยชิวคิดเสมอว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาวที่รู้แค่เรื่องเรียนและดูน่าเบื่อ จนกระทั่งในงานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง เธอถูกเพื่อนๆ ส่งชื่อเข้าแสดงในโชว์เต้นรำ และนั่นทำให้เธอโดดเด่นสะกดสายตาทั้งมหาวิทยาลัย