เกิดใหม่

ฝากสมองไว้ที่นี่—นิยายเรื่องนี้อยู่ในโลกสมมติที่มีพลังพิเศษ มีสัตว์กลายพันธุ์สูงเท่าตึก หลายสิ่งหลายอย่างไม่สามารถใช้สามัญสำนึกตัดสินได้ ผู้เขียนอาจจะมีข้อมูลที่ผิดพลาดบ้าง แต่จะไม่กระทบต่ออรรถรสในการอ่าน โปรดอย่าจริงจังจนเกินไป ขอบคุณค่ะ สุดท้ายนี้เรื่องนี้เป็นแนวตัวเอกหญิงสายเทพ (Mary Sue) ยิ่งอ่านยิ่งสะใจ ขอบคุณทุกการสนับสนุน! ค่ำคืนสลัวราง ลมหนาวกรีดผ่านอากาศราวกับคมมีด เสียงหวีดหวิวฟังดูคล้ายเสียงร่ำไห้ บรรเลงบทเพลงแห่งความโศกเศร้า เกล็ดหิมะโปรยปรายตามแรงลม ย้อมพื้นดินจนกลายเป็นสีเงินขาวโพลน พระจันทร์เต็มดวงบนท้องนภาสาดแสงสะท้อนเงาคนทอดยาวบนพื้นหิมะ บนถนนที่เงียบสงบของฐานหลบภัย ผู้มีพลังพิเศษกว่ายี่สิบคนกำลังล้อมผู้หญิงคนหนึ่งที่ล้มอยู่บนพื้นไว้หลายชั้น หลินรั่วหมอบฟุบอยู่ในกองหิมะหนา เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำแข็ง แรงกายค่อยๆ เลือนหายไป ความเศร้าโศกกัดกินหัวใจ เธอถูกวางยาด้วย 'น้ำยาควบคุมพลังพิเศษ' ที่เพิ่งวิจัยเสร็จใหม่ๆ จากสถาบันวิจัยของฐานหลบภัยเมือง A น้ำยานี้ผลิตขึ้นมาเพื่อใช้จัดการกับผู้มีพลังพิเศษโดยเฉพาะ เพียงแค่ดื่มเข้าไปก็จะสิ้นเรี่ยวแรง พลังในกายจะถูกผนึกจนไม่สามารถขยับเขยื้อนหรือต่อต้านได้เลย เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาตกอยู่ภายใต้พันธนาการของยานี้ แม้จะระแวดระวังสิ่งที่กินเข้าไปเพียงใด แต่เถอะกลับคาดไม่ถึงว่าคนที่วางยาเธอจะเป็นคนที่เธอไว้ใจที่สุด สายตาของเธอพร่าเลือนผ่านม่านหิมะ มองไปที่คนสามคนที่ยืนอยู่หน้าสุด พวกเขาคือเพื่อนร่วมทีมที่เคยผ่านเป็นผ่านตายมาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน เธอเคยคิดว่าพวกเขาสามารถฝากชีวิตไว้ให้กันได้ แต่ความจริงกลับตบหน้าเธออย่างแรง "หัวหน้า อย่าขัดขืนเลย ทางฐานไม่ทำอะไรคุณหรอก พวกเขาแค่ต้องการเลือดของคุณเท่านั้น" หญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มก้าวออกมาพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน คำพูดนั้นแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เชื่อ แต่ก็ยังพยายามขุดมันมาโน้มน้าวหลินรั่ว ราวกับว่ามันจะช่วยให้จิตใจของเธอสงบลงได้บ้าง นี่คือฟางหลิง... วันนั้นหลินรั่วช่วยเธอออกมาจากเงื้อมมือของพวกผู้ชายกลุ่มหนึ่งในสภาพร่อแร่จวนเจียนจะขาดใจ หลินรั่วรับดูแล ฝึกปัญญาการต่อสู้ พยายามหาคริสตัลนิวเคลียสมาให้เพื่อให้เธอปลุกพลังพิเศษขึ้นมา ทุกเหตุการณ์ยังแจ่มชัดในความทรงจำ ตอนนั้นฟางหลิงพูดว่าอะไรนะ? หลินรั่วหลับตาลงนึกย้อนกลับไป ตอนนั้นฟางหลิงกอดเธอไว้แน่นพลางร้องไห้ บอกว่าชีวิตนี้เป็นของหลินรั่วแล้ว แล้วตอนนี้ล่ะ? น้ำที่ผสมยาแก้วนั้นก็คือเธอที่ส่งมาให้ เพียงเพื่อผู้ชายที่เพิ่งคบกันได้ไม่ถึงปี เธอก็พร้อมจะโยนทุกอย่างทิ้งไปเสียหมด มุมปากของหลินรั่วหยักยิ้มเย้ยหยัน เกล็ดหิมะใหญ่ร่วงหล่นลงบนใบหน้าซีดเผือด ตัวเธอนี่ช่างไร้ค่าจริงๆ ทั้งสามคนนี้มีใครบ้างที่เธอไม่ได้ช่วยชีวิตมาจากเงื้อมมือมัจจุราช? แต่สุดท้ายบทสรุปของเธอคืออะไร? จริงอย่างที่เขาว่า ความใจดีในวันสิ้นโลกคือการขุดหลุมฝังศพตัวเอง เมื่อก่อนเธอไม่เคยเชื่อ แต่ตอนนี้จะเชื่อก็สายเกินไปเสียแล้ว ถูกหักหลัง! หลังจากผ่านวันสิ้นโลกมาห้าปี ในที่สุดเธอก็ได้ลิ้มรสชาติของการถูกทรยศ! "ฮ่าๆๆๆ..." หลินรั่วแหงนหน้าหัวเราะลั่น เยาะเย้ยความโง่เขลาของตัวเอง "มิตรภาพที่เคยยอมตายแทนกันได้ พอมันอยู่ต่อหน้าผลประโยชน์กลับไม่มีค่าแม้แต่แดงเดียว" เมื่อได้ยินคำนี้ ทั้งสามคนตรงหน้าก็ชะงักงัน สีหน้าดูขัดเขินอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาต่างเคยได้รับความช่วยเหลือจากหลินรั่ว เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา แต่สุดท้ายกลับเป็นพวกเขาเองที่ต้องส่งตัวหลินรั่วขึ้นเตียงทดลองด้วยมือตัวเอง ชายคนหนึ่งคุกเข่าลงต่อหน้าหลินรั่วดังตุบ นัยน์ตาแดงก่ำ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น "หัวหน้า... ผมขอโทษ หลี่เค่อคนนี้ทำผิดต่อคุณ แต่ผมไม่มีทางเลือก เสี่ยวฮุ่ยกับฉินฉินถูกพวกเขาจับตัวไป ผมทนดูพวกเธอตายไม่ได้จริงๆ!" เขาพึมพัมจบก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้งด้วยสายตามุ่งมั่น "หัวหน้าวางใจเถอะ พอผมจัดการเรื่องพวกเธอเรียบร้อยแล้ว ผมสัญญาว่าจะยอมสละชีวิตไปช่วยคุณออกมาให้ได้..." ทว่าหลินรั่วไม่ได้ฟังคำพูดพล่ามรัวของเขาอีก เธอเอนกายนอนหงายลงบนพื้นพะเนียง หิมะที่ร่วงหล่นชโลมร่างให้เย็นเฉียบ เย็นเข้าไปถึงขั้วหัวใจ... เธอไม่เคยรู้เลยว่าหิมะจะเย็นได้ถึงเพียงนี้ "เพราะครอบครัวงั้นเหรอ... ต่อให้ฉันจะช่วยครอบครัวแกไว้ ช่วยให้แกปลุกพลังได้ แต่พอถึงเวลาที่ต้องเลือก ฉันก็ยังเป็นคนที่ถูกเสียสละทิ้งอยู่ดี" หลี่เค่อหุบปากฉับ คำพูดค้างคาอยู่ที่ลำคอ ดวงตาแดงก่ำด้วยความทุกข์ระทม ฟางหลิงเองก็ทรุดตัวลงคุกเข่าร้องไห้โฮ "ขอโทษนะพี่รั่ว ฉันขาดชิ่งหัวไม่ได้จริงๆ... เขาคือชีวิตของฉัน..." "จะดราม่ากันอีกนานไหม!" เพื่อนร่วมทีมคนสุดท้ายมองพวกที่คุกเข่าอยู่ด้วยสายตารำคาญ "หัวหน้าเป็นถึงผู้มีพลังระดับ 5 นะ! ถ้าขืนชักช้า ยานั่นหมดฤทธิ์ขึ้นมาจะวุ่นกันหมด!" หลินรั่วเบือนหน้าไปมองคนพูดที่ดูร้อนใจคนนั้น เขาคือลู่ฉี เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเธอ ตอนนั้นเขาคือคนที่กอดขาเธอ ร้องไห้ฟูมฟายอ้อนวอนขอให้เธอช่วยชีวิต เวลาห้าปีที่อยู่ด้วยกันมา กลับแลกได้แค่หน้ากากที่น่าเกลียดแบบนี้ ช่างทุเรศสิ้นดี สีหน้าของเธอไม่เปลี่ยน แววตาเริ่มมีความขบขันจางๆ ปรากฏขึ้น "ลู่ฉีนี่เด็ดขาดจริงๆ พวกแกสองคนควรดูเขาเป็นตัวอย่างนะ ความโลเลน่ะคือข้อห้ามใหญ่สำหรับศัตรู" ลู่ฉีหน้าแข็งทื่อ เขาไม่เหมือนฟางหลิงและหลี่เค่อที่จำยอมเพราะครอบครัวถูกจับ แต่เขายอมเพราะคริสตัลนิวเคลียส... คริสตัลระดับ 5 ในหัวของหัวหน้า ซึ่งจะช่วยให้เขาก้าวข้ามระด้บ 5 ได้ทันที แต่พอสบสายตาหลินรั่ว เขากลับรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวเริ่มผุดขึ้นในใจ "จะมาโอหังอะไรตอนนี้! มีคนมีพลังพิเศษรุมล้อมแกขนาดนี้ยังไงก็หนีไม่พ้นหรอก สายมิติอย่างแกนอกจากเอาไว้เก็บของแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรอีกล่ะ!" "สู้เอาคริสตัลของแกออกมาเถอะ ฉันที่เป็นสายไฟพลังทำลายล้างสูง ถ้าได้ขึ้นเป็นระดับ 5 จะได้ปกป้องฐานได้ดีกว่าแก!" ลู่ฉีหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหที่ตัวเองดันเผลอกลัวเมื่อครู่ เขาไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป หลินรั่วเป็นผู้มีพลังระดับ 5 เพียงคนเดียวในตอนนี้ แต่น่าเสียดายที่เป็นสายมิติที่ไร้พลังโจมตี สู้เอาคริสตัลนี้ไปให้คนที่ต้องการใช้มันจริงๆ ดีกว่า! ฟางหลิงและหลี่เค่อก้มหน้านิ่ง กำหมัดแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ "ต๊ายตาย..." เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลัง "ดูสิหลินรั่ว ต่อให้เธอจะทุ่มเทแทบตาย ยอมเป็นศัตรูกับพวกเราเพื่อปกป้องคนพวกนี้ แต่สุดท้ายเป็นยังไงล่ะ? เพื่อผลประโยชน์เพียงนิดเดียว พวกเขาก็เขี่ยเธอทิ้งอย่างง่ายดาย!" ผู้หญิงในชุดกาวน์สีขาวเดินถือร่มเข้ามาใกล้ทีละก้าว บนใบหน้าประดับรอยยิ้มหยัน "เป็นถึงพลังระดับ 5 แล้วไง? ต่อสู้เก่งแล้วยังไง? ตอนนี้ก็นอนพะงาบเหมือนสุนัขอยู่แทบเท้าฉันอยู่ดี" เธอคนนี้คือ 'โจวฉิง' ผู้อำนวยการสถาบันวิจัย และเป็นคนคิดค้นทฤษฎีการย้ายฝังคริสตัลนิวเคลียส เธอย่อตัวลงช้าๆ รอยยิ้มกว้างขึ้นพลางเอื้อมมือมาลูบใบหน้าของหลินรั่ว "ตอนที่เธอชอบมาขัดขวางฉันน่ะ เคยคิดไหมว่าตัวเองจะมีสภาพวันนี้?" หลินรั่วได้ยินดังนั้นก็ยิ้มจางๆ เดิมทีเธอสวยมากอยู่แล้ว พวกข้างหลังอย่างลู่ฉีคงเข้าใจว่าโจวฉิงแค่ต้องการฆ่าเธอ แต่หารู้ไม่ว่าโจวฉิงต่างหากคือคนที่จะฮุบคริสตัลนั้นไปเอง เพื่อการทดลองของเธอและเพื่อความโลภของพวกเบื้องบน! ลู่ฉีและคนอื่นๆ ก็เป็นแค่ดาบที่โจวฉิงกับพวกระดับสูงหลอกใช้ กว่าจะรู้ตัวว่าเป็นแค่หมากที่ต้องถูกกำจัดทิ้งก็คงสายเกินไป... พวกผู้มีพลังพิเศษที่คอยปกป้องโจวฉิง อีกหน่อยก็คงไม่พ้นต้องกลายเป็นหนูทดลองใต้คมมีดหมอของเธอ ถึงตอนนั้นคงจะสำนึกได้ว่าตัวเองคิดผิดมหันต์เพียงใด! การย้ายฝังคริสตัลนิวเคลียส พูดง่ายๆ ก็คือการสกัดเอาคริสตัลจากสมองของผู้มีพลังพิเศษไปใส่ไว้ในร่างของมนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีพลังจิต เพื่อให้คนธรรมดาคนนั้นได้รับพลังเหมือนกับเจ้าของเดิม เพียงแต่พลังจะไม่มีวันเลื่อนระดับได้อีกเท่านั้น เมื่อผลวิจัยนี้ออกมา คนที่ดีใจที่สุดก็หนีไม่พ้นพวกเบื้องบนในฐานหลบภัยที่ไม่มีพลังพิเศษ คนพวกนี้มีทั้งอำนาจและบารมี ใครบ้างไม่อยากมีพลังเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งและยืดอายุขัยให้ตัวเอง ในบรรดาระดับสูง หลินรั่วในฐานะหัวหน้าทีมผู้มีพลังพิเศษเป็นคนที่คัดค้านเรื่องนี้อย่างรุนแรงที่สุด เธอไม่ลังเลที่จะเป็นศัตรูกับเหล่าผู้มีอำนาจ แต่น่าสงสาร... สุดท้ายเธอก็แพ้ แพ้ให้แก่เหล่าพี่น้องที่เธอเคยร่วมสู้มาด้วยกัน ช่างน่าขำ คนพวกนี้ไม่เคยได้ยินสำนวนเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพลหรือไงนะ โง่จริงๆ! ตั้งแต่โลกเข้าสู่กลียุค เธอเห็นความชั่วร้ายของมนุษย์มาจนชินตาจนแทบไม่เคยหัวเราะอีกเลย แต่รอยยิ้มในตอนนี้กลับงดงามราวกับดอกเหมยที่ผลิบานท่ามกลางหิมะ สวยงามจนหาที่เปรียบไม่ได้ วันสิ้นโลกนี่มัน... ลำบากจริงๆ นะ ไม่ใช่แค่ต้องสู้กับสัตว์ร้ายหรือพืชกลายพันธุ์ ไม่ใช่แค่ต้องรับมือนภัยพิบัติที่เปลี่ยนไปมา แต่ยังต้องสู้กับสันดานดิบของคนอีก! สถานที่ที่โสมมขนาดนี้ ยังจำเป็นต้องรักษาไว้อีกเหรอ? ไม่เลย! พลังจิตในร่างของหลินรั่วเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาฉายแสงสีน้ำเงินวาบ เธอเริ่มสัมผัสถึงพลังได้แล้ว แม้มันจะเบาบางมากก็ตาม "คุณทำแบบนี้ ผู้บัญชาการฐานไม่มีทางตกลงด้วยแน่" พลังยังอ่อนเกินไป หลินรั่วจำเป็นต้องประวิงเวลา "เหอะ!" โจวฉิงหัวเราะเยาะ "เธอคิดว่าถ้าไม่มีคำสั่งจากผู้บัญชาการฐาน ฉันจะระดมผู้มีพลังพิเศษระดับสูงมาได้ขนาดนี้เหรอ?! ไร้เดียงสาจริงๆ!" "ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อก่อน 'เฉินอวี้' คอยหนุนหลังเธออยู่ลับๆ เธอคิดว่าจะลอยนวลมาได้ถึงป่านนี้เหรอ?" โจวฉิงที่คิดว่าตัวเองชนะขาดลอยพูดจาถากถางไม่หยุด "เขาน่ะเข้าข้างเธอมาตลอด แล้วตอนจบเขาเป็นยังไงล่ะ? สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารในท้องสัตว์กลายพันธุ์อยู่ดี!" แม้ในใจจะคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว แต่หลินรั่วก็ยังต้องหลับตาลงด้วยความปวดร้าว คำพูดของโจวฉิงเหมือนมีดแหลมที่แทงสวนเข้ามาในอกเธอ คนที่เคยปกป้องเธอไว้ข้างหลังต้องตายอย่างอนาถ คนที่เคยดึงเธอขึ้นมาและได้รับความไว้วางใจจากเธอไปทั้งใจ กลับเป็นคนเดียวกับที่ส่งเธอไปสู่ทางตัน เธอยิ้มออกมาบางๆ ถึงเวลาแล้ว พลังจิตถูกรวบรวมจนถึงขีดสุด น้ำเสียงของเธอราบเรียบอย่างน่าขนลุก "ดี... ดีมาก ในเมื่อคนที่ห่วงใยฉันจริงๆ ตายไปหมดแล้ว ที่นี่ก็ไม่มีอะไรคูควรแก่การกุศลอีกต่อไป" โจวฉิงสะดุ้งสุดตัว รีบลุกขึ้นยืนพลางมองหลินรั่วอย่างระแวง แม้หลินรั่วจะเป็นสายมิติ แต่กิตติศัพท์เรื่องความเก่งกาจในการต่อสู้ก็ยังทำให้เธอหวาดผวา เธอรีบหันไปตะโกนสั่งผู้ช่วย "เร็ว! เอายา P2 มาอีกเข็ม!" แววตาของหลินรั่วโค้งลง แฝงไปด้วยรอยยิ้มประสงค์ร้าย ที่เธอยอมเสียเวลาพล่ามกับพวกมันมานานขนาดนี้ก็เพื่อถ่วงเวลาจริงๆ และเพื่อนร่วมทีมของเธอก็รู้จักเธอดีที่สุด พลังของเธอเกิดการกลายพันธุ์ ทำให้ต้านทานยาควบคุมได้ดีกว่าคนทั่วไป ทว่าเธอไม่ได้รวบรวมพลังเพื่อจะหนี หลังจากถูกทรยศครั้งนี้ เธอเหนื่อยหน่ายกับโลกที่กัดกินหัวใจคนแบบนี้เต็มทนแล้ว "อยากได้คริสตัลในหัวฉันนักใช่ไหม?" หลินรั่วหุบรอยยิ้ม มือมีแสงสีน้ำเงินสว่างวาบ หิมะรอบข้างที่กำลังตกหนักกลับหยุดนิ่งค้างกลางอากาศทันที "งั้นก็รับไปซะ!" "อะไรกัน?!" ผู้มีพลังพิเศษกว่ายี่สิบคนที่ก่อนหน้านี้ยิ้มระรื่นพลันหน้าถอดสี พวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากอากาศ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามกระดูก โจวฉิงใส่เกียร์หมาวิ่งหนีสุดชีวิตพลางกรีดร้องโวยวาย "ฆ่ามัน! ฆ่ามันเดี๋ยวนี้!" ทันใดนั้น แสงจากพลังพิเศษหลากสีก็พุ่งวาบผ่านความมืด ทั้งลูกไฟ ลิ่มดิน และเข็มน้ำแข็ง... พากันถล่มเข้าใส่หลินรั่ว แต่กลับถูกม่านน้ำใสๆ ที่ดูบอบบางป้องกันไว้ได้อย่างเด็ดขาด ม่านน้ำนั้นเหนียวแน่นจนพลังทั้งหลายไม่อาจสร้างระคายเคืองให้เธอได้ หลายปีที่ผ่านมา ไม่มีใครรู้เลยว่าจริงๆ แล้วเธอเป็น 'ผู้มีพลังคู่' ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องปิดบังมันอีกต่อไป สีหน้าของหลินรั่วเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าซีดเผือดลงจนน่าใจหาย เลือดสีแดงสดไหลซึมจากมุมปาก ขณะเดียวกัน หิมะรอบบริเวณนั้นก็เริ่มละลายกลายเป็นน้ำ พุ่งทะยานเข้ามารวมตัวกันที่เธอจนกลายเป็นลูกบอลน้ำขนาดยักษ์ มันขยายใหญ่ขึ้นและถูกบีบอัดลงอย่างรวดเร็ว พลังของมันเพิ่มขึ้นทวีคูณทุกวินาที "หนีเร็ว!" เมื่อเห็นว่าไม่สามารถทลายการป้องกันของหลินรั่วได้ ความสุขุมก็มลายหายไปสิ้น พวกเขาพยายามโกยอ้าวหนีตายจนแทบอยากจะงอกขาเพิ่มอีกสักสองสามข้าง แต่มันก็สายไปเสียแล้ว กระสุนน้ำแรงดันสูงสีน้ำเงินเข้มเสร็จสมบูรณ์ในชั่วพริบตา แสงจ้าบาดตาบาดใจพร่าพรายไปทั่วบริเวณ หลินรั่วใช้พลังจากการ 'ระเบิดตัวเอง' เป็นตัวจุดชนวนกระสุนน้ำ แรงระเบิดมหาศาลม้วนตัวออกไปราวกับจะล้างโลก กวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า คนที่พยายามจะหนีตายถูกฉีกทึ้งจนกลายเป็นผุยผงโดยที่ยังไม่ทันจะได้ร้องขอชีวิตด้วยซ้ำ พลังจากการระเบิดตัวเองของผู้มีพลังระดับ 5 รวมกับกระสุนน้ำระดับ 5 อานุภาพของมันยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าอาวุธนิวเคลียร์เสียอีก มันกวาดล้างฐานหลบภัยจนราบเป็นหน้ากลอง สถาบันวิจัยที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและตึกรัฐบาลของฐานก็ล้วนพินาศสิ้นในกองเพลิงและสายน้ำนั้นเอง