คนเราเวลาอยู่ในสถานการณ์ที่พูดอะไรไม่ออกจริงๆ มักจะหัวเราะออกมาเอง

ในหน้าจอถ่ายทอดสด ปลาทรายยักษ์ตัวเขื่องที่เคยสมบูรณ์แบบ บัดนี้เหลือเพียงซากที่ถูกเหล่าสัตว์ร้ายรุมแทะจนกระจัดกระจาย สภาพร่างกายแยกส่วนกันอย่างสิ้นเชิง ครีบหลังเป็นครีบหลัง หางเป็นหาง แม้แต่เปลือกนอกยังถูกกัดจนแหลกละเอียด เรียกว่าโดนรุมกินจนไม่เหลือซากของจริง พวกสัตว์ร้ายกินกันอย่างเอร็ดอร่อย บางตัวถึงขั้นเรอออกมาด้วยความอิ่มท้อง นับเป็นงานเลี้ยงมื้อใหญ่ที่ชีวิตสัตว์ป่าไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ส่วนผู้ชมในช่องแชทของประเทศมังกร จากตอนแรกที่เคยตกใจกลัวและงุนงงสงสัย... ตอนนี้เปลี่ยนเป็นว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก และตายด้านไปเรียบร้อยแล้ว [ตัวแทนเราล่ะ... ตัวแทนคนดีคนเดิมของเราหายไปไหนแล้ว...] [ฉันขอเห็นคนเป็นตอนอยู่ ตัวตายตอนเป็นศพนะโว้ย ฮือออ...] [...] ในขณะที่ทุกคนกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความเศร้าโศกที่เสียตัวแทนไป จู่ๆ ในหน้าจอก็เห็นเหล่าสัตว์ร้ายที่กำลังรุมทึ้งซากปลาทรายพากันเงยหน้าขึ้นพร้อมเพรียงกัน พวกมันเหมือนสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงหันซ้ายแลขวามองไปรอบๆ สีหน้าดูตื่นตระหนกสุดขีด "โฮก--!" เจ้าหมาป่าตัวหนึ่งแผดเสียงร้องก่อนจะหันหลังโกยแน่บหนีไปทันที หมาป่าตัวที่เหลือก็รีบวิ่งตามไปติดๆ บางตัวก่อนจะเผ่นยังไม่ลืมคาบเนื้อติดปากไปด้วย ส่วนพวกจิ้งจอกทรายก็ระแวดระวังไม่แพ้กัน หูตั้งชัน กวาดสายตามองไปรอบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่ง 'ตึกๆๆๆ' หายวับไป ผู้ชมได้แต่นั่งงงเป็นไก่ตาแตก-- [เอ้า? ทำไมยังกินไม่หมดแล้วหนีไปล่ะ? เสียดายของชะมัด!] [ไอ้บ้าเอ๊ย! ตอนนี้ใช่เวลามาพูดเรื่องเสียดายของไหมวะ!] [พวกสัตว์ร้ายหนีกันหมดเลย? แบบนี้แปลว่าตัวแทนเราปลอดภัยแล้วหรือเปล่า?] [แล้วฉันถามหน่อย ตัวแทนเราอยู่ไหน? คนอยู่ไหนล่ะเฮ้ย?!] [ไม่ใช่ละ... ทำไมฉันถึงรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่ามันจะไม่ใช่เรื่องดีวะ...] ไม่นานนัก ในหน้าจอก็ปรากฏพายุทรายพัดกระหน่ำมาจากที่ไกลๆ ทรายเหลืองปลิวว่อนจนมองเห็นทางได้ไม่ชัดเจน ลึกลงไปในม่านหมอกทราย ร่างของกิ้งก่ายักษ์ตัวหนึ่งค่อยๆ เดินย่างกรายออกมา รูปร่างของมันพอๆ กับไดโนเสาร์ หนามแหลมบนหลังดูคมกริบราวกับกระบี่ พ่นลมหายใจออกมาจากจมูกแผ่กลิ่นอายกระหายเลือดไปทั่วทุกทิศ ทุกย่างก้าวที่มันเหยียบลงมา พื้นดินสั่นสะเทือนไปหมด [คำเตือน: พบสัตว์ร้ายในดินแดนต้องห้ามเบื้องหน้า โปรดระวัง!] [ชื่อสัตว์ร้าย: กิ้งก่ายักษ์วายุ ระดับ S] [คุณสมบัติสัตว์ร้าย: สัตว์สันโดษ นิสัยดุร้าย โดยเฉพาะการชอบทรมานเหยื่อ~] [พลังพิเศษสัตว์ร้าย: พายุทราย! เรียกพายุหมุนหอบเอาทรายขึ้นมา รวมร่างเข้ากับทราย รุกรับได้ในตัวเดียว!] [...] มิน่าล่ะ... พวกสัตว์ร้ายระดับต่ำถึงได้รีบเผ่นแน่บกันไปหมด งานนี้บอกเลยว่า ใจที่แขวนอยู่ของผู้ชมชาวมังกร... สลายไปเรียบร้อยแล้ว [ระดับ S? ของจริงเหรอเนี่ย? ระดับ S เลยนะ?! แถมมีพลังพิเศษด้วย!?] [เอาเข้าไป! คนยังไม่ทันเห็นหน้า แต่มอนสเตอร์ปาไปถึงระดับ S แล้ว ชีวิตนี้มันช่างน่าอภิรมย์จริงๆ!] [ลาก่อนแม่จ๋า คืนนี้ผมจะออกเดินทางไปไกล อย่าห่วงผมเลย ผมมีไม้พายแห่งความสุขและสติปัญญาติดตัวไปด้วย~] [ไอ้คนข้างบนนั่นสติหลุดไปแล้วคนหนึ่ง!] [...] เมื่อกิ้งก่ายักษ์วายุระดับ S มาถึงที่เกิดเหตุ ที่นั่นก็เหลือเพียงซากปลาทรายเพียงลำพัง -- เพราะพวกสัตว์ร้ายระดับต่ำหนีไปจนไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว เนื้อปลาทรายยังเหลืออยู่ค่อนข้างมาก เจ้ากิ้งก่ายักษ์เดินทอดน่องเข้ามา เลือกกินเนื้อชิ้นนั้นชิ้นนี้อย่างสบายใจ ระหว่างที่กำลังเคี้ยวเพลินๆ เนื้อชิ้นหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าดันขยับขึ้นมา กิ้งก่ายักษ์: ? คิดว่าตัวเองตาฝาด จึงก้มลงไปกินต่อ เนื้อชิ้นนั้น... ขยับอีกแล้ว กิ้งก่ายักษ์: ?? จ้องเขม็งทันที และแล้วเนื้อชิ้นนั้นก็สะบัด ราวกับมีอะไรบางอย่างดันออกมาจากข้างใต้ -- ร่างโชกเลือดตัวอะไรก็ไม่รู้โผล่ออกมาดื้อๆ! "พุ่ยฮ้า--! เกือบขาดใจตายแล้วไอ้เวรเอ๊ย!" ถังเฟยรีบผลักซากเนื้อปลาทรายที่ทับตัวเขาอยู่ออก แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ให้ตายสิ ดินแดนต้องห้ามเฮงซวยนี่! เขาเพิ่งมาถึงได้ไม่เท่าไหร่ โดนงูยักษ์ตบกระเด็น โดนนกยักษ์แกล้งเล่นนั่นยังพอทน... นี่ดันมาโดนปลาทรายยักษ์ที่อาศัยอยู่ในทรายกลืนลงท้องไปทั้งตัวอีก! ตอนที่เขานึกว่าตัวเองต้องตายแหงแก๋และกำลังจะได้ไปเฝ้ายมบาลที่นรกแน่ๆ ไม่รู้อีท่าไหน ปลาตัวนี้ถึงได้หยุดนิ่งไปเฉยๆ หลังจากนั้นก็มีแต่ความวุ่นวายหมุนคว้างไปหมด เล่นเอาหัวเขาปั่นจนมึนตึ้บ -- เอาเป็นว่าตอนที่อยู่ข้างในน่ะ เขาไม่เห็นอะไรเลย ไม่ได้ยินอะไรเลยด้วย แถมการเคลื่อนไหวยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อยู่ข้างในเนี่ยเมารถจะแย่อยู่แล้ว... นี่มันอะไรกัน กินข้าวเสร็จแล้วต้องออกกำลังกายหนักขนาดนี้เลยเรอะ? ไม่กลัวอาหารไม่ย่อยหรือไง? ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงคำรามต่ำๆ ของสัตว์ร้ายสารพัดชนิดก็ดังแทรกเข้ามา เสียงดังฟังชัดและระงมไปหมด แถมยังมีเสียงเหมือนสัตว์นักล่ากำลังฉีกทึ้งเนื้อที่เขาเคยดูในสารคดีตอนเด็กๆ อีก นี่มันโชว์เคี้ยวแบบ ASMR รอบทิศทางชัดๆ ถึงตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจกระจ่าง แจ่มแจ้งเลยว่า... เขามาโผล่กลางบุฟเฟต์สัตว์ร้ายสินะ กินกันไปกินกันมา ชีวิตในดินแดนต้องห้ามช่างหอมหวานเหลือเกิน -- แค่เขาน่ะอยู่ในฐานะ 'วัตถุดิบ' ก็เท่านั้นแหละนะ อีกด้านหนึ่ง เจ้าสัตว์ปีกยักษ์ที่เคยแกล้งเขาก่อนหน้านี้ก็ซวยไปเต็มๆ สปิริตการกินของเจ้านกตัวนั้นไม่ต่างจากพวกสัตว์ร้ายข้างนอกนั่นเลย คนกับนกติดอยู่ในกระเพาะเดียวกัน เจ้าตัวนั้นก็ยังไม่วายจะกินเขา อ้าปากงับ จิกเล็บใส่ ช่างเป็นนกที่มุ่งมั่นไม่ยอมแพ้จริงๆ ทำเอาถังเฟยแทบซึ้งน้ำตาไหล -- ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา เจ้านกแร้งตัวนั้นก็ถูกแรงมหาศาลกระชากออกไป แถมไม่มีแม้แต่เสียงร้องสักแอะ! แถมเหตุการณ์นั้นยังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาเลยด้วย โชคดีที่เขาเป็นแค่สัตว์สองขาตัวจิ๋วที่จมอยู่ในกองเนื้อนี่ ไม่มีสัตว์ตัวไหนสังเกตเห็นเขาหรอก แต่ภาพตอนที่นกแร้งถูกกระชากออกไปพร้อมรอยเลือดจากกรงเล็บและสีหน้าอันน่าสยดสยองนั่น... เขาคงไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตแน่ ถังเฟยได้แต่หมอบรออยู่ในนั้น จนกระทั่งความวุ่นวายข้างนอกเริ่มซาลงจนเงียบหายไปนั่นแหละ ถึงค่อยขยับตัวออกมา เขาแง้มเนื้อออกดูนิดหนึ่ง ก็เป็นไปตามคาดเป๊ะ -- ฮ่า! เจ้าปลาทรายยักษ์นี่โดนพวกสัตว์ร้ายรุมกินจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว! งานนี้ ถือว่าเขารอดตายมาได้อีกครั้ง! เยี่ยม! ถังเฟยดีใจจนเนื้อเต้น ผลักชิ้นเนื้อที่ทับหัวอยู่ออกแล้วพุ่งตัวออกจากกองเนื้อราวกับปลาโลมา -- ทว่า. เพราะปลาทรายตัวนี้มันใหญ่เกินไป ทำให้ถังเฟยไม่ทันสังเกตเห็นกิ้งก่ายักษ์วายุระดับ S ที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่ตรงนั้น ในตอนนี้. เจ้ากิ้งก่ายักษ์ตัวนี้. กำลังเบิกตากว้างกว่าไฟหน้าสิบล้อ-- สี่ตาประสานกัน ถังเฟย: ... กิ้งก่ายักษ์: ... นี่ตัวอะไรวะ? กิ้งก่ายักษ์ที่คาบหางสัตว์ร้ายไม่ทราบชื่อค้างอยู่ในปากเอียงคอด้วยความงุนงง ถังเฟยเองก็นิ่งค้างไปแล้ว "..." "ฮะๆ..." คนเราเวลาอยู่ในสถานการณ์ที่พูดอะไรไม่ออกจริงๆ... มักจะหัวเราะออกมาเอง "โย่... กำลังทานข้าวอยู่เหรอ? อร่อยไหม?" ในใจเขาด่ากราดไปแปดบ้านสิบซอยแล้ว เชี่ยเอ๊ย! ทำไมยังเหลืออยู่อีกตัวล่ะเนี่ย! แถมดูทรงแล้วท่าทางไม่น่าจะเป็นมิตรเอาซะเลย! สวรรค์! บอกผมที! ทำไมต้องทำกับผมแบบนี้! แต่นี่คือกิ้งก่ายักษ์นะเว้ย. สัตว์ร้ายระดับ S ในดินแดนต้องห้าม กำลังกินมื้อเที่ยงอยู่ดีๆ ดันมีตัวประหลาดโผล่มาขัดจังหวะ อารมณ์พุ่งดิ่งลงเหวทันที -- ดวงตากิ้งก่ายักษ์หรี่ลง พ่นลมหายใจออกทางจมูก พูดพึมพำภาษาอะไรของมันวะนั่น? ดูแล้วไม่ค่อยน่าอร่อยเท่าไหร่เลยแฮะ ไม่พูดพร่ำทำเพลง -- กิ้งก่ายักษ์ตวัดหางม้วนหมับเข้าให้! กวาดร่างถังเฟยลอยละลิ่วขึ้นฟ้าไปในทันใด ถังเฟยลอยเคว้งคว้างขึ้นไปบนชั้นบรรยากาศอีกครั้ง "กูว่าแล้วเชียวโว้ยยยยยยย--" เสียงร้องยังคงก้องกังวาน ภาพจำยังคงตราตรึง รอยยิ้มยังคงติดตา ผู้ชมในช่องแชทที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด: ... [เชี่ยยย?! นี่ตัวแทนเราจริงดิ? ยังรอดอยู่เหรอเนี่ย?!] [แม่เอ๊ย ตกแบบนี้ยังรอด? สุดจัดพี่ชาย!] [รอดน่ะรอด... แต่ว่านะ... สถานการณ์แบบนี้มัน...] [โถ่เว้ย! ตัวแทนตัวเองรอดถือเป็นเรื่องดี แต่ทำไมฉันถึงดีใจไม่ออกเลยสักนิดวะเนี่ยยยยยย!] [ข่าวดีคือตัวแทนยังรอดอยู่ ข่าวร้ายคือ... เดี๋ยวก็คงได้บินอีกรอบแหง] [...]