ขอโทษทีท่านหัวหน้า เมื่อกี้จำไม่ได้ว่าเป็นท่าน

วินาทีนั้น ผู้ชมชาวมังกรต่างเฝ้ามองถังเฟยที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า หัวใจของพวกเขาเต้นรัวไปตามร่างที่กำลังดิ่งพสุธา “ปัง!” ร่างเขากระแทกเข้ากับมุมหน้าผาอย่างจัง “แคร๊ก!” พุ่งชนเข้ากับต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ริมหน้าผาจนหักโค่น “ครืดดดดดดด……” จากนั้นก็ไถลลงไปตามแนวเขา และสุดท้าย— “โครม!” กลิ้งเข้าไปในโพรงต้นไม้ได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ ผู้ชมชาวมังกร: …… (รูปภาพหัวเราะ.jpg) [เอาละ! ลูกบอลลงตะกร้าแล้ว!] [ถามจริงพี่ชาย ถ้ายังรอดอยู่อีกนะ พี่แกนี่ต้องได้เหรียญทองไอคอนนิ้วโป้งจริงๆ] [ล่อนจ้อนเหรอ? หมายความว่าแบบนั้นใช่มั้ยพี่] [ไม่ใช่โว้ยเฮ้ย! บอกให้ชัดๆ หน่อยไม่ได้หรือไง! ทำแบบนี้หัวใจคนดูจะวายตายอยู่แล้วนะเฟ้ย!] [เฮ้อ… นี่มัน… จะพูดยังไงดี… เฮ้อ!] [……] ภายในโพรงต้นไม้ “แปะ!” มือที่เต็มไปด้วยเลือดข้างหนึ่งยื่นออกมาจากโพรงต้นไม้แล้วเกาะไว้ที่ขอบปากทางเข้าอย่างแรง พอออกแรงดึง ร่างกายที่โชกไปด้วยเลือดก็ตามออกมาด้วย ตามมาด้วยใบหน้าที่ดูสยดสยอง ริมฝีปากที่แตกยับเยินขยับกระทบกัน—— “……ไอ้เหี้ยเอ๊ย!” เสียงคำรามแหบพร่าสั่นเครือ อา! ชีวิตคนเราทำไมถึงได้ลำบากลำบนขนาดนี้นะ! อา! ตอนนี้เขาแทบไม่รู้สึกถึงท่อนล่างของตัวเองแล้วด้วยซ้ำ ช่วงล่างกับช่วงบนราวกับบลูทูธตัดการเชื่อมต่อ มองดูเหมือนจะยังอยู่ครบ แต่จริงๆ แล้วเหมือนจะตายไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว สภาพนี้มันไม่ต่างกับตอนที่เขากระดูกหักเมื่อสิบปีก่อน พอก้าวออกจากโรงพยาบาลปุ๊บก็โดนรถชนกระเด็นปั๊บนั่นเลย! นี่น่ะเหรอ ดินแดนต้องห้ามแห่งโชคชะตา!? ถังเฟยที่ติดอยู่ในโพรงต้นไม้ทำได้เพียงใช้ท่อนบนตะเกียกตะกายเพื่อดันตัวเองออกมา แต่พอลองขยับดูแล้วก็ไม่สำเร็จ “……” ลองอีกรอบ “……” ก็ยังไม่ได้เหมือนเดิม เหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ ถังเฟยก้มลงมองดูถึงได้เห็น——ว่าเป็นกล่องใบหนึ่ง อ๋อ ใช่สิ ก่อนหน้านี้เหมือนจะมีกฎบอกว่าในดินแดนต้องห้ามจะมีกล่องสมบัติให้เก็บได้ เหมือนไอเทมที่สุ่มดรอปในเกมเปี๊ยบ แต่เขากำลังติดอยู่ในโพรงต้นไม้นะเว้ย! จะเอื้อมแขนไปหยิบยังยากเลย ไม่มีทางเลือก ถังเฟยได้แต่ดิ้นพล่านเหมือนปลาที่ยังไม่ตายดีแต่ถูกโยนลงกระทะน้ำมันพยายามขยับตัวเพื่อให้มีช่องว่างเอื้อมมือไปคว้ากล่องออกมา แต่ช่างเถอะ นี่เป็นเพียงต้นไม้แห้งตาย หลังจากรับแรงกระแทกจากการดิ่งพสุธาของถังเฟยไปเมื่อครู่ ต้นไม้นี้ก็อยู่ในสภาพใกล้หักเต็มที พอมาโดนถังเฟยดิ้นสู้แบบนี้—— “เปรี้ยง!” เสียงดังสนั่น ต้นไม้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ในทันที ถังเฟยเลยไถลออกมาพร้อมกับกล่องใบนั้น “ตึ้ง!” เสียงเนื้อกระแทกกับของแข็งดังขึ้น ฝากล่องคลายออกแล้วเปิดอ้า แผงหน้าต่างใสลอยออกมาจากกล่อง แล้วมาหยุดลอยนิ่งอยู่บนหน้าผากที่แดงก่ำของถังเฟย 【ยินดีด้วย ท่านได้รับไอเทม: ยาฟื้นฟู!】 【คำอธิบายไอเทม: นี่เป็นเพียงยาฟื้นฟูธรรมดาๆ ที่รักษาได้ทุกโรค】 【……】 “!!” อะไรนะ? ยาฟื้นฟูงั้นเหรอ?! ถังเฟยดีดตัวขึ้นนั่งจากสภาพปางตายในทันที เขารีบคว้าขวดยาออกมาจากกล่องโดยไม่คิดชีวิต ไม่ต้องดู ไม่ต้องลังเล เงยหน้าขึ้นซดรวดเดียวหมด ไม่แปลกใจเลยที่เขาว่าของดีในดินแดนต้องห้ามมันแจ่มจริง ยาเพียงขวดเล็กๆ ลงไปในท้อง ถังเฟยก็รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ความเจ็บปวดหายเป็นปลิดทิ้ง ร่างกายสดชื่นกระปรี้กระเปร่าไปหมด! ถังเฟยลองยืดเส้นยืดสายดู ฟื้นตัวได้สุดยอดจริงๆ ไม่มีอาการหลงเหลือจากการโดนสัตว์ร้ายรุมทึ้งจนเกือบตายเลยสักนิด! เอาละ แม้จะเข้ามาในดินแดนต้องห้ามตั้งนานแต่ยังไม่ได้อะไรเลย นอกจากโดนอัดยับเยินกลับไป…… แต่ไม่เป็นไรหรอก คนเรายังมีชีวิตอยู่ก็ถือเป็นกำไรแล้วไม่ใช่เหรอ! นับแต่นี้ไป ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของประเทศมังกร หลังจากได้เห็นตัวแทนของตนกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างทรหด… ก็ได้แต่ถอนหายใจ ช่างน่าอนาถใจนัก ตัวแทนของพวกเราเหมือนกำลังเดินละเมออยู่ในดินแดนต้องห้าม [เยี่ยมไปเลย! ยาฟื้นฟู! เรามีทางรอดแล้ว!!] [พี่น้องครับ เอาจริงนะ สถานการณ์ตอนนี้คือปลอดภัย… หรือยังไม่ปลอดภัยกันแน่เนี่ย?] [จากประสบการณ์ที่ผ่านมา อืม… น่าจะยังไม่ปลอดภัย] [เอาเข้าไป ตัวแทนยังไม่บ้า แต่คนดูในไลฟ์จะบ้ากันหมดแล้วนะเฮ้ย] [พวกคุณนี่ก็อย่ามองโลกในแง่ร้ายนักเลย เห็นไหมล่ะว่าตัวแทนเรายังเปิดได้ยาฟื้นฟูเลยนะ ดีกว่าตัวแทนประเทศอื่นตั้งเยอะ!] [เปิดได้ยาฟื้นฟูมันก็ใช่ แต่นี่ก็เจอเรื่องมาหนักกว่าตัวแทนคนอื่นหลายเท่าเลยนะเฟ้ย!] [……] หลังจากดื่มยาฟื้นฟูจนหมด ถังเฟยก็ได้จังหวะผ่อนคลายเสียที อา... ความรู้สึกที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งนี่มันดีจริงๆ— เขายืดบิดขี้เกียจ “ฮ่าห์… อ่า…?” ยังไม่ทันสุด ทันใดนั้น เงาทะมึนขนาดใหญ่เบื้องบนก็ค่อยๆ ปกคลุมลงมา …แถมดูคุ้นตาพิกล หัวใจของถังเฟยนี่ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มในทันที! นี่มันกิ้งก่ายักษ์วายุ ระดับ S ตัวที่เพิ่งจะใช้หางฟาดเขากระเด็นเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เหรอ! ไม่ใช่แล้วพี่ชาย ข้าหนีมาถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะตามมาเจออีกเหรอเนี่ย?! เจ้ากิ้งก่ายักษ์ซวยซวยนี่ตามข้ามาทำไมอีกฟระ! เห็นได้ชัดว่ากิ้งก่ายักษ์เอียงคอมองถังเฟยที่อยู่เบื้องล่าง พ่นลมหายใจออกทางจมูกแล้วหรี่ตาลง มันเองก็งงเหมือนกัน นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย? ตอนที่มันกำลังกินอาหารอยู่เมื่อครู่ มันก็ฟาดเจ้าตัวนี้กระเด็นไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงกลับมายืนอยู่บนเส้นทางกลับรังของมันได้ล่ะ?? หึ… เจ้าตัวเล็ก เลือดอึดใช้ได้นี่หว่า แต่ระดับมดปลวกอย่างเจ้า จะมาเป็นคู่ต่อสู้ของ กิ้งก่ายักษ์วายุ ระดับ S อย่างข้าได้ยังไง! ม่านตาของกิ้งก่ายักษ์หดเกร็ง “อือออ…” เสียงขู่คำรามที่น่าขนลุกดังออกมาจากลำคอ ถังเฟยร้องในใจว่า ซวยแล้ว— ร่างกายของเขาสั่งการให้เตรียมวิ่งหนีโดยอัตโนมัติ เงาดำเบื้องบนก็ถาโถมลงมาดั่งภูเขาถล่ม “โครม!!” กรงเล็บนั้นพุ่งตรงเข้าใส่หัวของถังเฟยราวกับอุกกาบาตทำลายล้าง! ในทันที ร่างของเขาก็ถูกฝังลงไปใต้ทะเลทรายเหมือนตัวตุ่น ทั้งคนทั้งเสียงกรีดร้องหายวับไปกับตา “ฟิ้วๆๆๆๆๆ——” แถมยังขุดดินมุดลึกลงไปเรื่อยๆ เฮ้ยพี่ชาย ข้าเพิ่งจะดื่มยาฟื้นฟูไปเองนะ! ต้องทำคอมโบไร้รอยต่อขนาดนี้เลยเหรอ! ขอให้ข้าพักสักเดี๋ยวไม่ได้หรือไง! ในวินาทีนั้น ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของประเทศมังกรต่างพากันเผยรอยยิ้มที่แสนจะสาแก่ใจ: [เออ แบบนี้ค่อยเข้าทางหน่อย!] [ขอโทษทีท่านหัวหน้า เมื่อกี้จำไม่ได้ว่าเป็นท่าน!] [อ้าว? นี่เพิ่งดื่มยาฟื้นฟูไปไม่ใช่เหรอ? โดนอัดซ้ำเร็วไปมั้ยเนี่ย?] [กิ้งก่ายักษ์: ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้ากลับมาแล้วโว้ย!] [พี่ชาย ขอให้คนดูได้พักหายใจบ้างเถอะ คอมโบต่อเนื่องแบบนี้ใครจะไปทนไหวล่ะเฮ้ย!] [……] ในภาพที่เห็น สำหรับถังเฟยแล้ว การเดินทางในฐานะ 'รถขุดดิน' ครั้งนี้ถือเป็นประสบการณ์ที่หนักหนาสาหัสที่สุดตั้งแต่เข้ามาในดินแดนต้องห้ามเลยทีเดียว— อย่างเช่นตอนนี้ ในขณะที่ถังเฟยรู้สึกราวกับจะขุดทะลุไปถึงแกนกลางของดินแดนต้องห้ามแล้ว ร่างกายก็เกิดอาการเคว้งคว้างอีกครั้ง “ปั๊ก!” —ก้นกระแทกดังสนั่น ตามมาด้วยความเจ็บปวดที่รุมเร้าไปทั่วร่างราวกับเนื้อตัวถูกฉีกขาด ถังเฟยก้มลงมองดูขาทั้งสองข้างที่อ่อนระทวยเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวที่ถูกรีดน้ำออกจนหมด ถังเฟยตั้งใจจะสบถออกมา แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับกลายเป็นเลือดสดๆ ที่สำลักออกมาแทน “……” เขาถึงได้เริ่มสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว มืดมิดไปหมด ราวกับถ้ำขนาดใหญ่ที่มีรากไม้หนาทึบพันเกี่ยวกันอยู่ตามผนังหิน—— ไอ้เวรเอ๊ย นี่ข้าโดนซัดมาที่ไหนอีกล่ะเนี่ย? ที่นี่ยังเป็นดินแดนต้องห้ามอยู่หรือเปล่าเนี่ย?