ผมจะตั้งใจเรียนครับ!

เมื่อได้ยินคำพูดของกัวเฮ่า พ่อของกัวเฮ่าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขารีบหันกลับมามองลูกชายด้วยสายตาที่แน่วนิ่ง แม่ของกัวเฮ่าที่ถือชามก๋วยเตี๋ยวเข้ามาพอดีก็ได้ยินเข้าเช่นกัน ใบหน้าของนางฉายแววตื่นเต้นดีใจ รีบเดินมาวางชามลงบนโต๊ะรับแขกข้างๆ เขา “ลูกแม่... ลูกโตขึ้นแล้วจริงๆ!” กัวเฮ่ารู้สึกจุกในอก เมื่อผ่านชีวิตมาสิบกว่าปีในชาติก่อน เขาถึงได้เข้าใจว่าพ่อแม่ต้องแบกรับความกดดันมากแค่ไหน พวกเขารู้สึกผิดที่ไม่อาจดูแลเขาได้ดีพอ จึงไม่กล้ากดดันเรื่องการเรียน แต่ลึกๆ ในใจ พ่อแม่ทุกคนย่อมคาดหวังให้ลูกได้เข้าเรียนในโรงเรียนและมหาวิทยาลัยดีๆ เหมือนกับพ่อแม่คนอื่น “ดี! ในเมื่อลูกอยากตั้งใจเรียน พ่อกับแม่ก็จะสนับสนุนลูกเต็มที่! ต่อให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยรอบนี้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่ซิ่วอ่านหนังสือใหม่!” พ่อของกัวเฮ่าเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุข การที่ลูกชายกลับตัวกลับใจได้แบบนี้ ทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่ตื้นตันใจอย่างที่สุด เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงของทั้งสองคน กัวเฮ่าก็รู้สึกมีความสุขตามไปด้วย นี่แหละคือความหมายของการที่เขาได้เกิดใหม่อีกครั้ง ไม่ใช่หรือ? กัวเฮ่าเริ่มลงมือกินก๋วยเตี๋ยว ระหว่างนั้นเขาก็เอ่ยปากเรื่องจ้างติวเตอร์พิเศษกับพ่อแม่ “ลูกจะให้ครูที่โรงเรียนมาสอนที่บ้านตอนสุดสัปดาห์เลยไหมล่ะ? เดี๋ยวแม่จัดการเรื่องค่าสอนให้เอง” แม่เสนอ “คงไม่ดีครับ” กัวเฮ่าส่ายหน้า “พื้นฐานผมแย่เกินไปครับ ถ้าเชิญครูที่โรงเรียนมา คงไม่สามารถจ้างแยกรายวิชาได้ทั้งหมด ผมว่าถ้าได้รุ่นพี่ที่เรียนเก่งๆ ในระดับมัธยมมาช่วยติวให้ทุกวิชาจะดีกว่าครับ” “กัวเฮ่าพูดก็มีเหตุผล” พ่อพยักหน้าเห็นด้วย “แถวร้านหนังสือซินหัวที่ถนนตงเหมินเห็นว่ามีติวเตอร์มาตั้งโต๊ะรับสอนพิเศษอยู่นี่นา พรุ่งนี้พ่อหยุดงานพอดี เดี๋ยวเราไปเดินดูด้วยกันไหม!” “เอาตามนั้นเลย พรุ่งนี้เราไปกันทั้งครอบครัว” แม่ตัดสินใจทันที ฐานะทางบ้านของเขานั้นไม่ขัดสน เงินค่าจ้างติวเตอร์ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก หลังจากนั่งคุยกับพ่อแม่ครู่หนึ่ง กัวเฮ่าก็ทานก๋วยเตี๋ยวจนหมด “พ่อครับแม่ครับ ผมขอตัวกลับเข้าห้องก่อนนะครับ” “ไปเถอะ รีบพักผ่อนนะลูก” แม่มองตามหลังลูกชายด้วยรอยยิ้ม ในฐานะคนเป็นแม่ ไม่มีอะไรจะสุขใจไปกว่าการได้เห็นลูกชายกลับตัวกลับใจตั้งใจทำเพื่ออนาคตอีกแล้ว พ่อของกัวเฮ่าเองก็เช่นกัน เขาเฝ้ามองแผ่นหลังลูกชายเดินเข้าห้องไปอย่างเปี่ยมไปด้วยความหวัง เมื่อประตูห้องปิดสนิท กัวเฮ่าที่เพิ่งนั่งลงก็รีบเรียกใช้ ระบบ เพื่อดึงเอา ยาเพิ่มพลังสมาธิ ออกมาทันที เพียงแค่กดสั่งในใจ ยาขวดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาโดยพลัน นี่มันอะไรกัน? เทคโนโลยีเคลื่อนย้ายมวลสารเหรอ? กัวเฮ่าสงสัยเล็กน้อย แต่เขาก็สลัดความสงสัยนั้นทิ้งไปในทันที แค่การเกิดใหม่เขายังเจอมาแล้ว การจะมานั่งงงกับเรื่องของ ระบบ นั้นไม่มีประโยชน์อะไรเลย เขาวางหนังสือเรียนไว้ข้างตัว สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วดื่ม ยาเพิ่มพลังสมาธิ ลงไปจนหมดขวด เพียงชั่วพริบตา เขาก็รู้สึกได้ถึงความตื่นตัวที่แล่นพล่านไปทั่วสมอง กัวเฮ่าหันไปมองหนังสือคณิตศาสตร์ที่วางอยู่ข้างๆ บทที่สามของหลักสูตรชั้น ม.4 ฟังก์ชันเลขชี้กำลังและฟังก์ชันลอการิทึม เมื่อก่อนแค่เห็นหัวข้อฟังก์ชัน เขาก็สมองเบลอไปหมดแล้ว ทั้งที่เขาเรียนเรื่องฟังก์ชันมาทั้งวัน แต่มันก็ยากเกินความเข้าใจ ทั้งที่ตอนเรียนเรื่องเซตมันยังดูง่ายอยู่เลย แค่จำสัญลักษณ์และนิยาม แต่พอมาเจอเรื่องฟังก์ชัน แม้แต่ฟังก์ชันกำลังสองง่ายๆ ก็เต็มไปด้วยเนื้อหาและวิธีคิดซับซ้อนจนเขาปวดหัว แต่ในตอนนี้ ด้วยผลของ ยาเพิ่มพลังสมาธิ กัวเฮ่ากลับสามารถจดจ่อกับการเรียนได้อย่างรวดเร็ว เขาไล่ทำความเข้าใจเนื้อหาไปพร้อมกับฝึกทำโจทย์ควบคู่กันไป เขาสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ความเร็วในการทำความเข้าใจบทที่สามนั้นเร็วกว่าเดิมเกือบเท่าตัว! เมื่อกลางวันที่เขาเรียนทั้งวันจนจบคาบเรียนพิเศษตอนเย็นเขายังแทบจะทำความเข้าใจไปได้ไม่ถึงไหน แต่ตอนนี้เพียงแค่ชั่วโมงเดียว เขาก็เดินหน้าเนื้อหาไปได้ถึง 15 เปอร์เซ็นต์แล้ว ต้องเข้าใจนะว่าเนื้อหายิ่งลึก ความยากก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ผลของยาดีกว่าที่เขาคาดไว้มากจริงๆ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วสองชั่วโมง ความคืบหน้าในการเรียนเรื่องฟังก์ชันเลขชี้กำลังและฟังก์ชันลอการิทึมขยับไปได้ที่ 24 เปอร์เซ็นต์ ยิ่งเรียนลึก เนื้อหาก็ยิ่งปราบเซียน ทันทีที่ครบสองชั่วโมง กัวเฮ่าก็รู้สึกปวดจี๊ดขึ้นมาในหัว สมองที่เคยแจ่มใสเริ่มตื้อตัน ตัวอักษรบนหน้าหนังสือเริ่มเลือนลาง ไม่ไหวแล้ว ต้องพักก่อน กัวเฮ่าถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปิดหนังสือ ดับโคมไฟบนโต๊ะแล้วล้มตัวลงนอน เขาก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว เช้าวันถัดมา กัวเฮ่าตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า หลับสนิทจริงๆ ถึงชื่อจะเป็น ยาเพิ่มพลังสมาธิ แต่ถ้านำมาใช้เพื่อช่วยให้หลับสบาย ผลลัพธ์กลับดีกว่ายาแก้โรคนอนไม่หลับเสียอีก กัวเฮ่ายิ้มมุมปาก การใช้ยาก่อนนอนสองชั่วโมงไม่เพียงแต่ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด แต่พอฤทธิ์ยาหมดลง มันยังช่วยให้ร่างกายเข้าสู่สภาวะหลับลึกเพื่อฟื้นฟูพลังงานได้อย่างเต็มที่! สมบูรณ์แบบจริงๆ! กัวเฮ่าบิดขี้เกียจก่อนจะลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันแล้วออกจากห้อง “ตื่นแล้วเหรอลูก?” แม่ที่เพิ่งทำมื้อเช้าเสร็จเอ่ยทักเมื่อเห็นเขาเดินออกมาด้วยรอยยิ้ม “ครับ ตื่นแล้ว” กัวเฮ่าพยักหน้าตอบ “รีบไปล้างหน้าเถอะ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จเราจะไปที่ถนนตงเหมินกัน” “ครับ!” หลังจากจัดการธุระส่วนตัวและทานมื้อเช้ากันเรียบร้อย ทั้งครอบครัวก็เดินทางมาถึงถนนตงเหมิน ถนนที่คึกคักที่สุดในเมืองกานเฉิง แหล่งรวมร้านค้าทุกประเภทเอาไว้ที่นี่ “กัวเฮ่า ไม่ได้ออกมาเดินเล่นกับพ่อแม่นานเลยนะ อยากได้อะไรบอกแม่ได้เลย!” แม่พูดกับเขาด้วยความเอ็นดู “ครับแม่” กัวเฮ่าพยักหน้า การได้มาเดินเที่ยวกับพ่อแม่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ในชาติก่อนเขารู้สึกติดค้างพ่อแม่เหลือเกิน ติดค้างจนยากจะชดเชยไหว ต่อให้ตอนนั้นเขาจะหาเงินได้มากมายเพียงใด แต่พ่อแม่ก็แก่ชราและสุขภาพทรุดโทรมลงไปมากแล้ว ช่วงเวลาแบบนี้จึงไม่มีโอกาสได้เกิดขึ้นอีกเลย เดินเล่นไปได้พักหนึ่ง ทั้งสามคนก็มาถึงตรอกข้างร้านหนังสือซินหัว ซึ่งมีคนราวสี่ห้าคนกำลังตั้งโต๊ะรับสอนพิเศษอยู่ มีทั้งชายหญิงและป้ายบอกประวัติส่วนตัวพร้อมราคาค่าสอน “คุณพ่อคุณแม่ครับ สนใจหาครูสอนพิเศษไหมครับ? ผมจบจากคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวหนาน ค่าสอนไม่แพงครับ ชั่วโมงละห้าสิบหยวนเท่านั้น” ชายหนุ่มสวมแว่นกรอบดำคนหนึ่งหันมาทักทายครอบครัวของกัวเฮ่า “จบครุศาสตร์จากมหาวิทยาลัยหัวหนานเชียวเหรอ ทำไมถึงมาตั้งโต๊ะหาคนสอนพิเศษแถวนี้ล่ะ?” พ่อของกัวเฮ่าถามด้วยความสงสัย ชายหนุ่มยิ้มเขินๆ “ผมเป็นคนกานเฉิงครับ เพิ่งเรียนจบปีที่แล้ว กำลังเตรียมตัวสอบบรรจุครูในเมืองนี้ แต่ยังสอบไม่ได้ครับ... เลยอยากหาเงินใช้จ่ายระหว่างรอไปก่อน คุณพ่อมั่นใจได้เลยครับ ถ้าเลือกผม ผมมีใบประกอบวิชาชีพครูและวุฒิการศึกษาให้ตรวจสอบได้หมดครับ ตรวจสอบผ่านเว็บไซต์ศึกษาภัณฑ์ได้ด้วยครับ”