ภารกิจระบบ

เงินจำนวนนี้สำหรับพนักงานออฟฟิศอย่างเขาถือว่าเทียบเท่ากับเงินเดือนครึ่งเดือนเลยทีเดียว หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงคิดว่าวันนี้โชคดีเป็นพิเศษ และคงไม่มีความคิดที่เสี่ยงจะลาออกจากงานมาเป็นชาวประมงอย่างนี้หรอก อาชีพชาวประมงไม่ได้เป็นกันง่ายๆ ไหนจะงานหนัก ตากแดดตากลม แล้วยังมีความเสี่ยงอีก เจียงหนานโจวย้อนนึกถึงตอนที่ตัดสินใจลาออกกลับบ้านเกิด และได้รับ 'ระบบ' ตอนที่ตกปลา ทุกอย่างนี้อาจเป็นโชคชะตาที่ฟ้ากำหนดมาแล้วก็ได้ ในเมื่อสวรรค์มอบ 'ตัวช่วย' มาให้ เขาก็ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ เขาอยากจะลองเสี่ยงดูสักตั้งในตอนที่ยังหนุ่ม หากสำเร็จ จากจักรยานก็อาจกลายเป็นมอเตอร์ไซค์ได้ เมื่อตัดสินใจแล้ว เขาก็จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ วันรุ่งขึ้น หลังจากทานมื้อเช้า เจียงหนานโจวก็หยิบเบ็ดตกปลาออกมาจากพื้นที่เก็บของในระบบ แล้วตรงไปที่บ้านปู่ เขาตั้งใจว่าจะออกทะเลไปกับปู่ในวันนี้ อย่างไรเสียเขาก็มี 'ตัวช่วย' แล้ว การหาฝูงปลาคงไม่ใช่เรื่องยาก เมื่อไปถึงบ้านเก่า เจียงหนานโจวเห็นปู่เจียงอยู่บ้านคนเดียว ไม่รู้ว่ากำลังรื้อค้นหาอะไรอยู่ในห้องเก็บของ "ปู่ครับ ทำไมอยู่บ้านคนเดียวล่ะ ย่าไปไหนเสียแต่เช้าเชียว?" "ย่าของแกน่ะเหรอ ไปจับสัตว์ทะเลที่ชายหาดแล้ว น้ำลดเร็วเชียววันนี้" "อ้อ... แล้วปู่หาอะไรอยู่ครับ วันนี้ยังจะวางลอบปูอยู่ไหม?" ปู่เจียงเห็นหลานชายยังถือเบ็ดติดมือมาด้วย ก็รู้ทันทีว่าเจ้าตัวอยากจะไปด้วย "นี่แกติดใจเข้าแล้วเรอะ? รอเดี๋ยวสิ ปู่จะไปหยิบตะกร้าดักปูหน่อย ช่วงนี้ปูเนื้อแน่นเชียวล่ะ" ปู่เจียงขับเรือด้วยความเร็วไม่มากนัก เจียงหนานโจวมองไปในทะเลจากข้างเรือ สายตาทอดผ่านน้ำเห็นลงไปถึงก้นทะเล เพียงครู่เดียว เจียงหนานโจวก็พบฝูงปลาจวดเหลืองกลุ่มใหญ่ ตัวใหญ่กว่าปลาจวดเล็กที่จับได้เมื่อวานมาก เขาจึงรีบตะโกนบอก "ปู่ครับ หยุดเรือเร็ว! วางลอบตรงนี้แหละครับ ผมเห็นปลาว่ายขึ้นมาแล้ว น่าจะมีฝูงปลาอยู่ข้างล่าง" ปู่เจียงเคยมาวางลอบแถวนี้เหมือนกันแต่ไม่ค่อยได้อะไร แม้จะไม่ค่อยมั่นใจในทำเลนี้เท่าไหร่ แต่เมื่อหลานชายบอกให้วางตรงนี้ เขาก็ยอมวาง "ได้งั้นวางก็วาง" หลังจากวางลอบเสร็จ พวกเขาก็ไปยังเกาะหินที่ไปเมื่อวาน แถวนั้นเป็นเขตโขดหิน มีปูเยอะ เกาะนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก เดินวนรอบเกาะก็ใช้เวลาแค่ยี่สิบกว่านาทีเท่านั้น เจียงหนานโจวเป็นฝ่ายถือเบ็ดตกปลาและถังที่ใส่ปลาตัวเล็กๆ จากบ้านลงจากเรือก่อน แล้วกระโดดขึ้นฝั่ง "ปู่ครับ ผมไปเดินสำรวจหาจุดวางลอบปูดีๆ ก่อนนะครับ ปู่เอาเครื่องในไก่ใส่ลงในลอบไปก่อนเลย" ปู่เจียงมองดูเจียงหนานโจวที่ทำตัวเป็นเด็กๆ แล้วหัวเราะร่า "ไปเถอะๆ วันนี้ตามใจแกหมด แกเป็นกัปตันเรือ แกบอกให้วางตรงไหนก็ตรงนั้นแหละ" เจียงหนานโจวรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาฉับพลัน มองดูชายชราตรงหน้า หลังค่อม ผมหงอกขาว ที่พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเหมือนหลอกล่อเด็ก เขาจำได้ว่าตอนเด็กๆ ที่ออกทะเลมาจับปลากับปู่ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ตอนนั้นเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย สั่งมั่วไปหมด ให้ปู่ทอดแหตรงไหนปู่ก็ทอดตรงนั้น หลอกล่อเล่นไปกับเขา บางครั้งในอวนไม่มีแม้แต่กุ้งฝอย ปู่กลับบ้านไปก็โดนย่าด่า เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ เจียงหนานโจวเดินไปได้ประมาณห้านาที ก็พบแอ่งน้ำลึกแห่งหนึ่ง น่าจะลึกราวๆ สี่ห้าเมตร ที่ก้นแอ่งนั้นมีกลุ่มปูม้ากลุ่มใหญ่หนาแน่นมาก ก้ามและขาของพวกมันมีสีฟ้าชัดเจน แถมตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น เจียงหนานโจววางเบ็ดและถังน้ำไว้ตรงนี้ แล้วกลับไปช่วยปู่เจียงยกตะกร้าดักปูมา หลังจากหย่อนลอบปูลงน้ำหมดแล้ว เจียงหนานโจวก็เริ่มจัดการกับเบ็ดของเขา ปรับแต่งเรียบร้อย เขาก็เกี่ยวปลาตัวเล็กๆ แล้วเหวี่ยงเบ็ดออกไปเป็นไม้แรกของวันนี้ เพราะเขาเห็นว่าในน้ำมีปลาตัวสีทองเปล่งประกายหลายตัวกำลังไล่ตามฝูงปลาเล็กๆ ว่ายมาทางนี้ ทันใดนั้น เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้น "ภารกิจระบบ: ตกปลาจวดเหลืองป่าขนาด 2 จินขึ้นไปให้ได้หนึ่งตัวภายในสามชั่วโมง หากทำภารกิจสำเร็จ รางวัลคือชุดประดาน้ำไฮเทค หากล้มเหลว โฮสต์จะต้องน้ำลายไหลยืดไปตลอด 24 ชั่วโมง เริ่มนับถอยหลัง สู้เขานะโฮสต์" เจียงหนานโจวพูดไม่ออก น้ำลายไหล 24 ชั่วโมง ปากเขาจะยังดีอยู่ไหมเนี่ย? ปลาจวดเหลืองพวกนั้นยังไม่รู้ตัวว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา ยังคงเพลิดเพลินกับการกินอย่างเอร็ดอร่อย เจียงหนานโจวขยับสายเบ็ดเข้าใกล้ฝูงปลาจวดเหลือง ปู่เจียงมองดูเจียงหนานโจวที่ขยับเบ็ดไปมาบนบกจนปวดหัว อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "เสี่ยวโจว ทำแบบนั้นไม่ได้นะ ต่อให้มีปลาก็คงว่ายหนีหมดพอดี" "ปู่ครับ นี่เป็นเทคนิคตกปลาลับเฉพาะของผม ปู่คอยดูเถอะ" ปลาจวดเหลืองตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดเห็นปลาตัวเล็กที่มาส่งถึงปาก ไม่กินก็เสียของ มันอ้าปากงับปลาตัวเล็กนั้นทันที เจียงหนานโจวเพิ่งพูดขาดคำก็สะบัดคันเบ็ดอย่างแรง โธ่เอ๊ย ไอ้เจ้าปลาตัวเล็กนี่มันทิ่มปากจัง ปลาจวดเหลืองตัวนั้นพ่นลมออกมาแรงๆ แต่มันคายไม่ออกเลย ในตอนที่กำลังพยายามอยู่จู่ๆ ก็โดนกระชากขึ้นไปอย่างรุนแรง หลุดพ้นจากผิวน้ำแล้วตกลงบนโขดหินทันที ปู่เจียงเห็นเหตุการณ์นั้นถึงกับอ้าปากค้าง แม่เจ้า... เหวี่ยงขึ้นมาตรงๆ เลยรึ! ถ้าเป็นเบ็ดอันอื่น เจียงหนานโจวคงไม่กล้าเหวี่ยงตรงๆ กลัวสายขาด แต่ของจากระบบนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ โดยเฉพาะร่างกายที่ถูกปรับปรุงแล้ว แรงแขนนี้ไม่ต้องพูดถึง การเหวี่ยงเมื่อกี้ถือว่าสบายมาก พอปู่เจียงตั้งสติได้ เจียงหนานโจวก็ปลดปลาเรียบร้อยแล้ว ปู่เจียงรีบเปิดฝาถังพักปลา แล้วเปิดเครื่องเติมออกซิเจนทันที "แกนี่มันดวงอะไรกันเนี่ย เมื่อวานปลาเก๋าเสือ วันนี้ปลาจวดเหลือง ตัวนี้หนักสักจินครึ่งได้เลยนะ" "ปู่ครับ นี่ฝีมือล้วนๆ" พูดจบ เจียงหนานโจวก็เหวี่ยงเบ็ดไปยังจุดเดิมอีกครั้ง ปู่เจียงพูดไม่ออก เขาไม่เชื่อหรอก ฝีมือแบบเมื่อกี้จะได้ปลามาสักตัวก็นับว่าโชคดีแล้ว ปู่เจียงเกี่ยวเหยื่อปลาตัวเล็กใส่เบ็ดของตัวเองบ้าง แล้วเหวี่ยงไปทางนั้นเหมือนกัน แต่กลับไม่มีวี่แววว่าปลาจะตอดเหยื่อเลยสักนิด ปลาจวดเหลืองพวกนั้นยังคงกินกันอย่างเมามัน ไม่ทันสังเกตเลยว่าเพื่อนหายไปตัวหนึ่ง เขาว่ากันว่าปลามีความจำแค่เจ็ดวินาที สงสัยจะลืมไปแล้วว่าตอนว่ายมามีกันกี่ตัว เมื่อเจียงหนานโจวตกปลาตัวที่เจ็ดได้ด้วยวิธีเดิม ปู่เจียงก็เก็บเบ็ดของตัวเองเงียบๆ พลางคิดในใจว่า เจ้าหลานชายต้องแอบไปไหว้เจ้าแม่หม่าโจ้วก่อนออกจากบ้านแน่ๆ "ยินดีด้วยโฮสต์ ภารกิจสำเร็จ ได้รับชุดประดาน้ำหนึ่งชุด ถูกเก็บไว้ในคลังของระบบแล้ว" เจียงหนานโจวตกปลาจวดเหลืองพวกนั้นขึ้นมาหมดแล้ว แถวนี้เหลือแต่ปลาตัวเล็กตัวน้อยไม่มีราคา เขาจึงไม่สนใจ ดูเวลาแล้ว ลอบปูลงไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว "ปู่ครับ ไปดูตะกร้าดักปูกันเถอะ ผมจะตกต่ออีกหน่อย ลมเริ่มพัดแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้ม" "ได้ งั้นปู่ไปดูให้" เจียงหนานโจวรู้ว่าถ้าไม่มีปลาแล้วก็ต้องแกล้งทำเป็นตกต่อ จะให้ตกได้ปลาตลอดเวลาแบบนี้มันน่าสงสัยเกินไป ปู่เจียงดึงเชือกตะกร้าดักปูออกแรงดึง ไม่ขยับ ดึงอีกนิดก็ขยับมาหน่อย ปู่เจียงไม่กล้าออกแรงมั่วซั่ว กลัวจะเคล็ดเอวเอาเสียก่อน เขาต้องรักสุขภาพร่างกายไว้ให้ดี ยังหวังจะได้พาลูกหลานเหลนโหลนออกทะเลอยู่เลย "เสี่ยวโจว มานี่เร็ว"