รางวัลที่ควรจะได้ก็ต้องมี

ภายในห้องควบคุม อธิบดีลู่ฉางหลินจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิด เห็นจางสิงที่ยังคงรักษาความสุขุมเยือกเย็นไว้ได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาหวนนึกถึงคำอธิบายเมื่อครู่อย่างละเอียด ในใจพลันบังเกิดทั้งความเลื่อมใสและความกังวลปนเปกันไป ที่เลื่อมใสก็เพราะพิสูจน์ได้ว่า ผู้ที่ส่งจดหมายร้องเรียนฉบับนี้ไม่ใช่พวกไม่หวังดี แต่เป็นแฮกเกอร์ระดับหัวกะทิที่มีฝีมือฉกาจ การที่เด็กหนุ่มคนนี้หาอีเมลส่วนตัวของเขาเจอ มีความเป็นไปได้สูงว่าคงจะเจาะเข้าระบบตำรวจของฉวนอวี้ก่อน เพื่อหาจุดเชื่อมต่อระหว่างระบบตำรวจกับสำนักงานความมั่นคงฯ จากนั้นจึงแทรกซึมเข้าสู่ระบบภายในของหน่วยงานเขาเพื่อควานหาที่อยู่อีเมลจนพบ ส่วนที่กังวลก็คือ ระบบภายในของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติกลับถูกเด็กจบมัธยมปลายเจาะเข้ามาได้ง่ายๆ แบบนี้ นั่นแสดงให้เห็นว่าระบบรักษาความปลอดภัยของหน่วยงานยังมีช่องโหว่ขนาดใหญ่ “ถามเขาหน่อยว่าไปเรียนวิชาแฮกเกอร์มาจากไหน?” อธิบดีลู่ฉางหลินขมวดคิ้วสั่งการลงไป วินาทีต่อมา เจ้าหน้าที่สอบสวนทั้งสองคนในห้องสนทนาก็ได้รับคำสั่งผ่านหูฟังไร้สาย และเอ่ยถามจางสิงอีกครั้ง จางสิงตอบกลับด้วยท่าทีสบายๆ ว่า “เรื่องวิชาแฮกเกอร์ ผมเรียนรู้ด้วยตัวเองครับ ผมสนใจคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่เด็ก เริ่มขลุกอยู่ตามร้านอินเทอร์เน็ตตั้งแต่นิยมอยู่ประถม ตอนแรกก็แค่เล่นเกม แต่พอเริ่มเบื่อก็หันมาศึกษาระบบช่วยเล่น (Cheat Engine) ต่อมาก็ลองสร้างโปรแกรมช่วยเล่นเอง แล้วก็ขยับไปลองเจาะระบบดูครับ” “ตอนอยู่มัธยมต้น ผมเคยเจาะเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์ผู้พัฒนาของบริษัท Blizzard แล้วใช้สิทธิ์ผู้ดูแลระบบลบการตั้งค่าแฝงบางอย่างในเกม Warcraft ที่เอาเปรียบผู้เล่นชาวประเทศมังกรทิ้งไป” “หลังจากนั้นผมก็เริ่มศึกษาเทคนิคแฮกเกอร์ระดับสากล ทำไปทำมาก็เลยกลายเป็นสมาชิกแฮกเกอร์นอกกระแสไปโดยปริยายครับ” เมื่อได้ยินคำตอบ เจ้าหน้าที่ทั้งสองก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง หนึ่งในนั้นถามด้วยความประหลาดใจว่า “งั้น... คุณจางสิงครับ ฝีมือแฮกเกอร์ของคุณตอนนี้อยู่ในระดับไหนแล้ว?” จางสิงนิ่งไปครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิด “เรื่องนี้ผมก็ไม่แน่ใจครับ แต่ผมเคยเข้าร่วมสมาคมแฮกเกอร์อิสระระดับสากลแห่งหนึ่ง สมาคมนั้นจะมีภารกิจส่งมาให้สมาชิกทำเป็นระยะเพื่อรับค่าตอบแทน พร้อมกับมีการจัดลำดับคะแนนฝีมือไปด้วยในตัว” “เท่าที่จำได้ ตอนนั้นระดับของผมถ้าวัดตามเกณฑ์มาตรฐานในประเทศก็น่าจะอยู่ประมาณระดับแพลทินัม (Platinum) ครับ” พูดถึงตรงนี้ จางสิงเหลือบมองเจ้าหน้าที่สำนักงานความมั่นคงฯ ทั้งสองคนที่นั่งอ้าปากค้าง ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ “แต่ก็นั่นแหละครับ มันก็แค่สมาคมนอกกระแส พวกแฮกเกอร์ระดับแนวหน้าของโลกจริงๆ คงไม่ได้อยู่ที่นั่นหรอก อีกอย่างนั่นมันเรื่องเมื่อสองสามปีที่แล้ว ตอนนี้ฝีมือผมคงดรอปลงไปเยอะแล้วล่ะครับ” แม้จางสิงจะออกตัวเช่นนั้น แต่เจ้าหน้าที่ทั้งสองยังคงรู้สึกทึ่งไม่หาย เพราะลำพังแค่ความจริงที่ว่าเขาสามารถเจาะเข้าสู่ระบบภายในของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติได้ ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ฝีมือระดับเทพของเขาแล้ว ขณะเดียวกัน อธิบดีลู่ฉางหลินที่ฟังอยู่จากห้องควบคุมก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าชื่นชมออกมา จากนั้นอธิบดีลู่จึงส่งคำสั่งถึงเจ้าหน้าที่อีกครั้ง “ถามเขาว่า ในเมื่อส่งจดหมายร้องเรียนมาแล้ว ทำไมต้องปกปิดตัวตน ซ่อนไอพี (IP Address) จนทำให้หน่วยปฏิบัติการที่ 3 ของเราต้องหัวหมุนตามหาตัวอยู่ตั้งสองวันถึงจะเจอ?” “หรือว่าจงใจจะทดสอบประสิทธิภาพการทำงานของสำนักงานความมั่นคงฯ ของเรา?” เจ้าหน้าที่สอบสวนรีบถ่ายทอดคำถามของอธิบดีลู่ให้จางสิงทราบทันที จางสิงหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะอธิบายว่า “ที่ผมเลือกส่งข้อมูลจากร้านอินเทอร์เน็ตเถื่อนนั่น แถมยังลบร่องรอยผ่านสิทธิ์ผู้ดูแลระบบของร้าน ไม่ได้มีเจตนาจะทดสอบฝีมือท่านผู้นำคนไหนหรอกครับ ความจริงที่ผมทำแบบนั้นก็แค่เพื่อยื้อเวลาไม่ให้พวกคุณหาตัวผมเจอเร็วเกินไปเท่านั้นเอง” คำอธิบายนี้ทำให้อธิบดีลู่และเจ้าหน้าที่ทั้งสองงุนงงไปตามๆ กัน จางสิงอธิบายต่อ “ถึงผมจะแจ้งเบาะแสเรื่องสายลับต่างชาติคนนั้น แต่ผมไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้มากเกินไป ผมรู้ดีว่าทันทีที่อีเมลส่งถึงอธิบดีลู่ ท่านจะต้องสั่งให้คนตามหาตัวผมทันที” “ถ้าผมถูกเจอตัวในตอนนั้น ผมก็ต้องเสียเวลามาให้ความร่วมมือในการวางแผนจับกุมและสอบสวน ซึ่งมันจะทำให้ผมเสียเวลาส่วนตัวครับ ผมเลยเลือกให้พวกคุณหาเจอในอีกสองวันให้หลัง เพราะผมกะเวลาแล้วว่าสองวันก็น่าจะเพียงพอให้พวกคุณสอบปากคำสายลับคนนั้นจนเสร็จ พอถูกเจอตัวตอนนี้ ผมจะได้ข้ามขั้นตอนวุ่นวายพวกนั้นไปได้เลย” ก่อนหน้านี้ เจ้าหน้าที่ทั้งหน่วยต่างพยายามวิเคราะห์เจตนาที่จางสิงลบร่องรอยและซ่อนตัวตนกันไปต่างๆ นานา ทว่าไม่มีใครเคยคาดคิดเลยว่า เหตุผลที่เขาทำไปทั้งหมดนั้น เพียงเพราะ 'กลัวจะเสียเวลา' เท่านั้นเอง อธิบดีลู่ในห้องควบคุมส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “การให้ความร่วมมือกับสำนักงานความมั่นคงฯ เป็นหน้าที่ของพลเมืองทุกคน การช่วยประเทศจับกุมสายลับควรจะเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจแท้ๆ แต่เจ้าหนูนี่กลับมากลัวเสียเวลา จนทำเอาคนทั้งหน่วยต้องเสียเวลาตามหาตัวกันวุ่นวายไปตั้งสองวัน” แม้จะเป็นเพียงคำบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่อีกอึดใจต่อมาเจ้าหน้าที่สอบสวนก็นำคำพูดนั้นไปสื่อสารกับจางสิงด้วยน้ำเสียงเชิงตำหนินิดๆ จางสิงเองก็รู้ตัวว่าทำเกินไปหน่อย จึงกล่าวขออภัย “ท่านผู้นำทุกท่านครับ เรื่องนี้ผมทำผิดไปจริงๆ ที่ทำให้เจ้าหน้าที่ต้องลำบากตามหาตัวผมจนเสียงานเสียการ” “คือความจริงช่วงสองวันนี้ผมมีเรื่องส่วนตัวที่ต้องจัดการครับ คุณปู่ของผมล้มป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ช่วงนี้ผมเลยต้องอยู่เฝ้าไข้ที่ข้างเตียงตลอดเวลา ผมแค่อยากใช้เวลาอยู่กับปู่ให้มากที่สุดครับ” “แต่ในเมื่อสิ่งที่ผมทำมันสร้างความเดือดร้อนให้ทุกคน เพราะฉะนั้น... ความดีความชอบจากการชี้เบาะแสครั้งนี้ผมไม่ขอรับนะครับ ตอนนี้สายลับก็ถูกจับแล้ว ผมก็พูดสิ่งที่ควรพูดไปหมดแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องด่วนอะไร ผมขอตัวกลับโรงพยาบาลได้ไหมครับ อาการปู่ของผมทรุดหนักลงทุกที อาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน ผมอยากกลับไปอยู่เป็นเพื่อนท่านในช่วงสุดท้ายของชีวิตครับ” เมื่อได้ยินคำตอบสุดท้ายของจางสิง เจ้าหน้าที่ทั้งสองถึงกับพูดไม่ออก อธิบดีลู่ฉางหลินในห้องควบคุมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องควบคุม และในเวลาไม่นานเขาก็ผลักประตูห้องสนทนาเข้ามาด้วยตัวเอง อธิบดีลู่ปรากฏตัวต่อหน้าจางสิงพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ “คุณจางสิง ผมลู่ฉางหลิน เป็นอธิบดีสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ สาขาฉวนอวี้ เมื่อกี้ที่พูดมาผมได้ยินหมดแล้วล่ะ เรื่องของคุณปู่คุณน่ะ หลังจากที่เจอตัวคุณ เราก็พอจะทราบเรื่องแล้ว เมื่อชั่วโมงที่แล้วผมสั่งให้โรงพยาบาลย้ายปู่ของคุณไปที่ห้องผู้ป่วยพิเศษ (VIP) และจัดคนดูแลอย่างใกล้ชิดให้แล้วนะ” จางสิงไม่ได้ประหลาดใจกับการปรากฏตัวของอธิบดีลู่ เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าหน่วยงานอย่างสำนักงานความมั่นคงฯ ย่อมมีกล้องวงจรปิดอยู่ทุกที่ การที่บทสนทนาถูกดักฟังจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเหนือความคาดหมายคือความเอาใจใส่ของหน่วยงานนี้ ไม่นึกเลยว่าเพียงแค่ชั่วโมงเดียวหลังจากที่เขาถูกคุมตัวมา สำนักงานความมั่นคงฯ จะดำเนินการเรื่องห้องพิเศษให้คุณปู่ของเขาเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่ในใจของจางสิงก็รู้ดีว่า สำหรับคุณปู่ที่วาระสุดท้ายมาถึงแล้ว ห้องพิเศษเหล่านั้นแทบไม่มีความหมายอะไรเลย “ขอบคุณครับท่านอธิบดีลู่!” อย่างไรก็ตาม จางสิงยังคงกล่าวขอบคุณในความเมตตาของอธิบดีลู่ทันที อธิบดีลู่มองจางสิงแวบหนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “อาการป่วยของคุณปู่คุณ ผมพอจะรู้มาบ้างว่าตอนนี้คงสุดความสามารถทางการแพทย์แล้ว ผมคงได้แค่ขอให้คุณทำใจ แต่คนที่ยังอยู่ก็ต้องสู้ต่อไป” “ถึงแม้กับดักที่คุณวางไว้จะทำให้พวกเราต้องเสียแรงเสียเวลาไปไม่น้อย แต่ในเมื่อคุณสร้างความดีความชอบไว้ใหญ่หลวง ช่วยพวกเราจับสายลับได้... รางวัลที่ควรจะได้ ก็ยังต้องให้อยู่ดี”