กักตุนเสบียง 1

ในโกดังที่มืดสลัว หลินรั่วตรวจสอบภายในโกดังอย่างละเอียด เมื่อไม่พบร่องรอยของอุปกรณ์ดักฟังหรือกล้องวงจรปิด เธอจึงเดินออกมาล็อคประตู แล้วขับรถไปเติมน้ำมันอีกรอบ ครั้งนี้เธอตุนไปได้อีก 5-6 ถังจนแกลลอนเปล่าในมิติเต็มหมดแล้ว ดูท่าเธอต้องรีบไปหาซื้อเสบียงเพิ่มเสียที เธอบึ่งรถตรงไปยังตลาดค้าส่งที่ใหญ่ที่สุดในเมือง A อันดับแรกเธอแวะซื้อกล้องวงจรปิดมาสองสามตัว ก่อนจะเริ่มเดินสำรวจในตลาดอย่างมีจุดมุ่งหมาย ที่นี่มีร้านค้าส่งข้าวสารและน้ำมันพืชอยู่ไม่น้อย แต่หลังจากซุ่มสังเกตการณ์อยู่พักใหญ่ หลินรั่วก็ตัดสินใจเลือกได้ร้านหนึ่ง เธอเดินเข้าไปในร้านโดยไม่ลังเล เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนศีรษะล้าน ไม่สวมเสื้อ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดูบึกบึนและมีใบหน้าดุเอาเรื่อง นี่คงเป็นสาเหตุที่ร้านนี้แทบไม่มีลูกค้าเลย "แม่หนู จะรับอะไรล่ะ?" เมื่อเห็นคนเดินเข้ามา ชายคนนั้นก็เงยหน้ามองหลินรั่ว เสียงทุ้มต่ำดังก้องฟังกดดันอยู่บ้าง ทว่าหลินรั่วกลับไม่สะทกสะท้าน เธอยิ้มตาหยีพลางเอ่ยว่า "คุณอาคะ ฉันอยากซื้อข้าวสาร แป้งหมี่ น้ำมันพืช แล้วก็พวกเครื่องปรุงต่างๆ ค่ะ" "หลายอย่างเลยนะ จะเอาเท่าไหร่ล่ะ?" พอได้ยินว่าสั่งหลายรายการ ดวงตาของชายคนนั้นก็เป็นประกายขึ้นมาทันที รอยยิ้มบนใบหน้าดูจริงใจขึ้นมาก เขาเร่งฝีเท้าเข้ามาถามต่อ "ข้าวสารกับแป้งหมี่อย่างละ 200 ตัน น้ำมันพืชขนาด 5 ลิตรเอา 2,000 ถัง เกลือ 1 ตัน ส่วนเครื่องปรุงอื่นๆ อย่างละ 500 ลัง ขอน้ำหนักและชนิดให้ครบถ้วนนะคะ" ชายคนนั้นฟังแล้วขมวดคิ้วทันควัน สีหน้าเริ่มดูไม่ดี "แม่หนู สั่งของตั้งเยอะขนาดนี้ ไม่ได้มาล้อลุงหวังเล่นใช่ไหม" "เปล่าค่ะ ที่บ้านฉันกำลังจะเปิดโรงงานแปรรูปอาหาร เลยตั้งใจมาซื้อจริงๆ" หลินรั่วไม่ได้ถูกท่าทางดุร้ายนั้นทำให้กลัว เธอยังคงดูสงบนิ่ง "ถ้าคุณอาไม่เชื่อ ฉันวางเงินมัดจำก่อนได้ค่ะ" ชายคนนั้นได้ยินก็เริ่มคลายคิ้วลง ดูจากท่าทางของเด็กสาวคนนี้แล้วก็นับว่ามีความตั้งใจจริง เขาเริ่มคำนวณราคาสินค้าให้หลินรั่วอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ข้าวสารราคาส่งกิโลกรัมละ 4 หยวน แป้งหมี่กิโลกรัมละ 3 หยวน น้ำมันพืชถังละ 45 หยวน เกลือกิโลกรัมละ 3 หยวน เขาจดรายการยาวเหยียดออกมา รวมเป็นเงินทั้งหมด 2,000,000 หยวน หากคิดมัดจำ 30% ก็จะเป็นเงิน 600,000 หยวน หลินรั่วพยักหน้ามองราคาบนแผ่นกระดาษ เธอรู้ดีว่าชายคนนี้ให้ราคาขายส่งที่ต่ำที่สุดแล้ว ถึงได้รวมออกมาแค่สองล้านหยวน ช่างเป็นคนซื่อสัตย์จริงๆ เธอมองชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ "พี่หวังคะ ขอเลขบัญชีธนาคารหน่อยค่ะ เดี๋ยวฉันโอนเงินให้" จนถึงตอนนี้ชายคนนั้นยังคงไม่อยากจะเชื่อ เด็กสาวตัวเล็กๆ จะจัดซื้อของมากมายขนาดนี้ในคราวเดียวได้จริงๆ หรือ? แต่เขาก็ยอมส่งเลขบัญชีให้หลินรั่วแต่โดยดี ร้านของเขาแทบจะไปไม่รอดเพราะหน้าตาดุๆ ของตัวเอง ของในโกดังก็ค้างสต็อกอยู่เพียบ ถ้าวันนี้ปิดดีลใหญ่ขนาดนี้ได้ ร้านเขาก็จะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง "ติ๊ง!" ชายคนนั้นก้มมองโทรศัพท์โดยสัญชาตญาณ ข้อความแจ้งเตือนเงินเข้า 600,000 หยวนปรากฏแก่สายตา เขาลุกพรวดขึ้นมาทันที "แม่หนู เธอจะซื้อจริงๆ ด้วย!" หลินรั่วหัวเราะขำ เงินเข้าบัญชีไปแล้วยังจะถามอีก "แน่นอนค่ะ ในเมื่อพี่ให้ราคาที่จริงใจขนาดนี้ ฉันก็ต้องซื้อกับพี่สิคะ แต่ของต้องคุณภาพดีนะ อย่าเอาของตำหนิมาหลอกกันล่ะ" ชายคนนั้นตบอกตัวเองดังปึ้กๆ "น้องสาว วางใจได้เลย ของของหลงหวังคนนี้ดีที่สุดในตลาดค้าส่งแล้ว!" หลินรั่วพยักหน้า ก่อนจะหยิบกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งออกมา "ฉันยังมีของอย่างอื่นต้องซื้ออีกเยอะ พี่หวังช่วยส่งของตามที่อยู่นี้นะคะ ส่งพรุ่งนี้ช่วงเช้า เดี๋ยวฉันจะไปตรวจรับของ พอเช็กครบแล้วจะจ่ายส่วนที่เหลือให้หมดเลย" "ได้เลย ได้เลย!" ชายคนนั้นดีใจจนปากฉีกถึงรูหูที่ได้ลาภก้อนโต "น้องสาวไม่ต้องห่วง ในโกดังลุงมีของพร้อมอยู่แล้ว จะไปส่งให้ตรงเวลาแน่นอน" "ตกลงค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อน" หลังจากออกจากร้าน หลินรั่วก็ยังไม่ไปจากตลาดค้าส่ง เธอเดินเลี้ยวเข้าร้านขายของเบ็ดเตล็ดทันที "เถ้าแก่คะ ที่นี่มีถังน้ำมันไหมคะ เอาแบบความจุเยอะๆ หน่อย" เจ้าของร้านรีบเดินออกมายิ้มต้อนรับ "มีครับมี ถังน้ำมันที่นี่ใหญ่สุดคือ 200 ลิตร แม่หนูจะเอาเท่าไหร่ล่ะ?" เจ้าของร้านพูดไปพลางยกถังน้ำมันขนาดใหญ่มาให้ดู หลินรั่วกะขนาดดูแล้ว ถังพวกนี้รถ SUV น่าจะใส่ได้แค่ 3-4 ถัง แต่เก็บไว้ในมิติได้ "ถ้าเอาเยอะ ผมคิดให้ใบละ 258 หยวน แต่ถ้าเอาน้อยก็ต้องตามราคาตลาดนะ" เถ้าแก่คิดคำนวณในใจ ดูท่าทางเด็กสาวคนนี้ไม่น่าจะสั่งเยอะเท่าไหร่ หลินรั่วเดินเข้าไปเคาะถังน้ำมันเช็กคุณภาพ "แบบนี้แหละค่ะ ฉันเอา 10,000 ใบ มาส่งของมะรืนนี้นะคะ เป็นยังไงบ้าง?" เถ้าแก่ดูเหมือนจะนึกไม่ถึงว่าหลินรั่วจะซื้อเยอะขนาดนี้ เขาอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะดีใจสุดขีด "ได้ครับได้ ไม่มีปัญหาเลย!" หลินรั่วจ่ายมัดจำไปอีก 400,000 หยวนอย่างใจถึง พร้อมกับถือถังเปล่าติดมือกลับมาด้วย 4 ใบ พอพ้นจากร้านเธอก็อาศัยจังหวะที่มีรถบังสายตา เก็บถังน้ำมันเข้ามิติไปเพื่อเตรียมไว้ใช้เติมน้ำมันระหว่างทาง จากนั้นเธอก็เดินไปยังร้านค้าส่งอาหารกึ่งสำเร็จรูป สั่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต่างๆ 1,000 ลัง อาหารพร้อมทานแบบซองเฉลี่ยที่ซองละ 7 หยวน หลินรั่วสั่งรวดเดียว 20,000 ซอง ยังมีไฮตี้เหลาแบบร้อนเองได้อีกหลายรสชาติรวม 100 ลัง ทั้งสามรายการนี้รวมเป็นเงิน 300,000 หยวน เธอจ่ายมัดจำไป 90,000 หยวน และนัดแนะเวลาส่งของเป็นเช้าวันมะรืน หลังจากจัดการเรื่องอาหารเสร็จ หลินรั่วก็เดินเข้าร้านขายของใช้สำหรับผู้หญิง ของจำพวกผ้าอนามัยเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เด็ดขาด เพราะพวกสัตว์กลายพันธุ์มีประสาทสัมผัสการดมกลิ่นที่ไวมาก หากผู้หญิงในช่วงมีประจำเดือนไม่มีผ้าอนามัยจะถูกลอบโจมตีได้ง่ายสุดๆ ในชาติก่อนผ้าอนามัยถือเป็นของฟุ่มเฟือยราคาแพง เธอไม่อยากจดจำความทรมานที่ต้องหัวหมุนควานหาผ้าอนามัยเพียงไม่กี่ห่อในตอนนั้นเลยจริงๆ ครั้งนี้เธอจึงตัดสินใจสั่งผ้าอนามัย 3,000 ลัง หนึ่งลังมีสิบห่อใหญ่ ราคาส่งประมาณลังละ 70 หยวน จ่ายไปอีก 210,000 หยวน รวมไปถึงชุดชั้นในและถุงเท้าอีก 2,000 ชุด และของจุกจิกอีกเล็กน้อย รวมเป็นเงินอีก 130,000 หยวน หลินรั่วรู้สึกว่าของที่ตุนได้นั้นยังไม่มากเท่าไหร่ แต่เงินกลับปลิวหายไปอย่างรวดเร็ว เธอนั่งอยู่ในรถมองดูรายการของที่ยังไม่ได้ซื้อในมือยาวเหยียดแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย เงินเริ่มไม่พอใช้แล้วสิ เธอขับรถไปที่ปั๊มน้ำมันใกล้ๆ เติมน้ำมันจนเต็มถังแล้วดูดออกมาเก็บใส่ถังที่เพิ่งซื้อมา ในประเทศ Z การควบคุมน้ำมันเชื้อเพลิงนั้นเข้มงวดมาก การจะกักตุนทีละมากๆ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย นอกจากจะซื้อจากตลาดมืด ก็ต้องใช้วิธีตุนทีละเล็กทีละน้อยแบบนี้ จากนั้นเธอขับรถไปยังตลาดค้าส่งผักและผลไม้ ผลไม้ที่นี่สดใหม่มาก บางลูกยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ ดูน่ากินไปหมด แตงโม แอปเปิล สตรอว์เบอร์รี แก้วมังกร แคนตาลูป กล้วย ส้ม องุ่น ลิ้นจี่... ผลไม้ทุกอย่างที่เธอชอบกิน เธอสั่งอย่างละ 2 ตัน รวมๆ แล้วประมาณ 50 ตัน พริบตาเดียวก็เสียเงินมัดจำไปอีก 300,000 หยวน หลังซื้อผลไม้เสร็จ หลินรั่วก็ไม่หยุดพัก ตรงดิ่งไปยังโซนผักทันที เธอมองผักใบเขียวสดกรอบเหล่านั้นด้วยความรู้สึกเบิกบานราวกับดอกไม้ผลิบานในใจ เวลาในมิตินั้นหยุดนิ่ง ผักที่ใส่เข้าไปจะคงความสดใหม่อยู่เสมอ เธอไม่ต้องห่วงว่าซื้อไปเยอะแล้วจะเน่าเสีย มีโอกาสตุนได้มากเท่าไหร่ก็ต้องกวาดมาให้หมด ดังนั้น ข้าวโพดมะเขือเทศ แตงกวา มันฝรั่ง บรอกโคลี พริกหยวก... เธอตุนผักทุกชนิดรวมอีก 50 ตัน บรรดาพ่อค้าแม่ค้ามองดูใบสั่งของในมือด้วยอาการอึ้งไปชั่วคราว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความดีใจจนยิ้มหัวเราะระร่า ในชาติก่อน หลังจากวันสิ้นโลกมาถึง ดินถูกกัดกร่อนโดยสมบูรณ์จนไม่สามารถปลูกพืชทั่วไปได้ พลังพิเศษสายพฤกษาทำได้เพียงปลูกธัญพืชประทังชีวิตเท่านั้น ผักใบเขียวต้องพึ่งพาการปลูกในห้องจำลองสภาพแวดล้อม ทำให้ราคาผักในวันสิ้นโลกสูงลิบลิ่ว แม้แต่หลินรั่วที่เป็นถึงหัวหน้าหน่วยผู้มีพลังพิเศษก็ยังหาผักกินได้ยากลำบาก นั่นทำให้หลินรั่วมีนิสัยเห็นผักเป็นไม่ได้ ต้องรู้สึกเอ็นดูและอยากครอบครองเป็นพิเศษ เมื่อเซ็นสัญญาและจ่ายมัดจำเสร็จ หลินรั่วก็มีความสุขมาก ผัก 50 ตันนี้เพียงพอให้เธอคนเดียวอยู่ได้ไปอีกหลายสิบปี ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังมีมิติแห่งชีวิตที่สามารถปลูกพืชได้เองด้วย การเตรียมพร้อมคราวนี้สมบูรณ์แบบจริงๆ เงินในบัตรธนาคารลดหายไปอีก 300,000 หยวน จนตัวเลขแทบจะเกลี้ยงบัญชี เงินที่เหลืออยู่ไม่เพียงพอสำหรับจ่ายส่วนที่เหลือด้วยซ้ำ เธอมองยอดเงินคงเหลือในบัตร แล้วก็นึกถึงพวกของโบราณในมิติขึ้นมา ถ้าจะพูดถึงสิ่งที่มูลค่าสูงที่สุดก็คงหนีไม่พ้นของพวกนี้ เธอใช้พลังจิตค้นหาในมิติอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็พบแจกันใบหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นของโบราณที่มีค่าที่สุดในมิติของเธอแล้ว เอาชิ้นนี้แหละ!