เหยื่อล่อ

ยามค่ำคืน เซียวอู่เย่และเหล่าผู้เข้าแข่งขันนั่งล้อมวงรับประทานอาหารจีนต้นตำรับร่วมกันบนโต๊ะอาหารในวิลล่า พร้อมจิบไวน์แดงรสเลิศ ภาพที่เห็นทำเอาผู้ชมที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดถึงกับน้ำลายสอ พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ารายการเรียลลิตี้เกี่ยวกับการก่ออาชญากรรมจะมีฉากที่ดูกลมเกลียวกันเช่นนี้ เหล่าผู้เข้าแข่งขันต่างเผยรอยยิ้มอย่างตื่นเต้น เดิมทีพวกเขาเคยกังวลว่ามื้อค่ำจะต้องอดมื้อกินมื้อ แต่ไม่นึกเลยว่าเซียวอู่เย่จะจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อย แถมยังได้ทานอาหารจีนรสชาติเยี่ยมอีกด้วย ระหว่างที่กำลังรับประทานอาหาร โจนาธานก็รับสายโทรศัพท์สายหนึ่งก่อนจะหันมาบอกเซียวอู่เย่ “บอสครับ เรื่องอาวุธติดต่อเรียบร้อยแล้วครับ ไปดูของได้เลยทันที” โจนาธานเคยเป็นอดีตทหารรับจ้าง อีกอย่างภารกิจนี้จัดขึ้นในอเมริกา การจะหาโทรศัพท์สักเครื่องมาใช้จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา เซียวอู่เย่พยักหน้ารับหลังจากฟังรายงาน ก่อนจะเหลือบมองเวลาแล้วเอ่ยขึ้นว่า “บอกเขาไปว่าเราจะไปดูของคืนนี้เลย” โจนาธานพยักหน้า ก่อนจะโทรกลับไปเจรจากับอีกฝ่ายและนัดแนะเวลาดูของตอนสามทุ่ม เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ เซียวอู่เย่และพวกทั้งสิบคนก็ขับรถออฟโรดสามคันที่กายขโมยมา มุ่งหน้าไปยังย่านคนผิวสี ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงวิลล่าหลังเล็กตามที่ระบุไว้ในพิกัด เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าบ้าน โจนาธานก็โทรให้อีกฝ่ายออกมาต้อนรับ ไม่นานนัก ชายผิวสีร่างอ้วนหัวโล้นคนหนึ่งก็เดินออกมาจากวิลล่า ที่เอวของเขายังเหน็บปืนพกสีเงินไว้ด้วย ชายอ้วนผิวสีมองเซียวอู่เย่และพรรคพวกด้วยท่าทีระแวดระวัง ทว่าในย่านของเขา เขาเชื่อมั่นว่าคนพวกนี้คงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม จึงยอมนำทางเซียวอู่เย่เข้าไปในบ้าน เมื่อก้าวเข้าไปข้างใน พวกเขาก็พบกับชายผิวสีอีกสามคนที่นั่งอยู่ และชายทั้งสามต่างก็ถือปืนพกไว้ในมือ ชายอ้วนผิวสีเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เอาเงินมาครบไหม?” เมื่อสิ้นคำถามนั้น ผู้เข้าแข่งขันทุกคนก็พร้อมใจกันหันไปมองเซียวอู่เย่ เซียวอู่เย่ฉีกยิ้มบางๆ “เราขอดูของก่อน ถ้าของดีจริง เงินไม่ใช่ปัญหา” ชายอ้วนผิวสีได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองชายผิวสีผมสีเขียวที่นั่งอยู่บนโซฟา ชายคนนั้นพยักหน้าตอบ ชายอ้วนผิวสีจึงรีบนำทางเซียวอู่เย่และพวกไปยังห้องหนึ่ง ห้องนั้นเป็นห้องบิลเลียดที่มีอุปกรณ์ออกกำลังกายจัดวางอยู่บางส่วน ชายอ้วนผิวสีเดินตรงไปที่ตู้ใบหนึ่งก่อนจะกระชากมันออกด้วยแรงทั้งหมด หลังตู้นั้นปรากฏให้เห็นห้องลับซ่อนอยู่ ภายในห้องลับมีอาวุธวางเรียงรายอยู่มากมาย ทั้งปืนพก ปืนกลเบา และปืนไรเฟิลจู่โจม เซียวอู่เย่เห็นดังนั้นก็ยิ้มมุมปาก ชายอ้วนผิวสีนำทางพวกเขาเดินเข้าห้องลับพลางกล่าวว่า “สินค้าของเราครบเครื่องที่สุดในเขตนี้แล้ว พวกแกต้องการอะไรบ้างล่ะ?” เซียวอู่เย่ตอบเบาๆ “ขอปืนพกพร้อมที่เก็บเสียง 10 กระบอก ปืนกลเบา 10 กระบอก ปืนไรเฟิลจู่โจม 10 กระบอก กระสุนอย่างละกล่อง แล้วพวกระเบิดมือกับ C4 มีไหม?” ชายอ้วนผิวสีตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “เฮ้ พวกพ้อง นี่พวกแกจะไปทำสงครามกันหรือไง?” เซียวอู่เย่เพียงแค่หัวเราะในลำคอโดยไม่ตอบอะไร ชายอ้วนผิวสีจึงลากกล่องเหล็กออกมาสองใบ เมื่อเปิดออก กล่องหนึ่งเต็มไปด้วยระเบิดมือ ส่วนอีกกล่องบรรจุ C4 ไว้เต็มกล่อง เซียวอู่เย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะใช้นิ้วชี้ไปที่ปืนพกกระบอกหนึ่งแล้วเอ่ยเบาๆ “ขอลองหน่อยได้ไหม?” ชายอ้วนผิวสีไม่ได้คิดอะไรมาก ยื่นปืนกระบอกนั้นให้เซียวอู่เย่พร้อมกับแม็กกาซีนและที่เก็บเสียง เซียวอู่เย่ติดตั้งอุปกรณ์อย่างชำนาญ ชายอ้วนผิวสีกล่าวว่า “หลังบ้านมีขวดเหล้าอยู่ จะไปลองยิงตรงนั้นก็ได้นะ” เซียวอู่เย่หัวเราะเบาๆ “ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก” พูดจบ เซียวอู่เย่ก็ปลดเซฟปืนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะลั่นไกใส่หน้าผากของชายอ้วนผิวสีคนนั้นทันที เสียง ‘ปุ’ ดังขึ้นพร้อมกับเลือดที่สาดกระจายออกจากท้ายทอยของชายอ้วนทันที ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่เดิมพวกเขาเคยสงสัยว่าเซียวอู่เย่ไปหาเงินมาจากไหนมากมายถึงซื้ออาวุธได้เยอะขนาดนี้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าความคิดของพวกเขาจะอ่อนหัดไปเสียแล้ว หลังจากจัดการชายอ้วน เซียวอู่เย่ก็หันไปส่งสายตาให้โจนาธานและคนอื่นๆ โจนาธานเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปหยิบอาวุธในห้องลับออกมา ส่วนเซียวอู่เย่ถือปืนเดินตรงออกไปด้านนอก เมื่อโจนาธานและพรรคพวกขนอาวุธจนครบและรีบตามออกมาสมทบ พวกเขาก็พบว่าชายผิวสีที่เหลือในห้องโถงถูกจัดการไปหมดแล้ว แถมแต่ละคนยังโดนยิงเข้าที่หัวอย่างแม่นยำ วินาทีนั้นเองที่พวกเขาเริ่มสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของเซียวอู่เย่อย่างแท้จริง ในขณะเดียวกัน เซียวอู่เย่ก็กวาดคะแนนนิยมจากผู้ชมไปได้มหาศาล ผู้คนที่เฝ้าดูถ่ายทอดสดต่างเห็นภาพเซียวอู่เย่เดินออกจากห้องลับมาแล้วสาดกระสุนสังหารชายเหล่านั้นในทันทีที่พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งที่มุมปากของเซียวอู่เย่ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ดูไร้พิษภัย แต่กลับลงมือได้อย่างเลือดเย็นที่สุด เมื่อกลับถึงวิลล่า เซียวอู่เย่และพรรคพวกก็นำอาวุธไปซ่อนไว้ ครั้งนี้ไม่เพียงแต่ได้อาวุธมาเป็นจำนวนมาก แต่กายยังค้นเจอกระเป๋าที่บรรจุเงินสดถึงห้าหมื่นดอลลาร์ เซียวอู่เย่แบ่งเงินจำนวนนั้นให้ทุกคนเท่าๆ กัน และบอกให้ทุกคนทำตัวผ่อนคลาย ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป พร้อมกันนั้น เซียวอู่เย่ยังกำชับให้ทีมที่ไปสืบเรื่องธนาคารว่า อย่าไปปรากฏตัวหน้าธนาคารเดิมซ้ำๆ บ่อยนัก ถ้าเป็นเวลาปกติคงไม่เป็นไร แต่ในสถานการณ์จำลองนี้ ผู้คุมเกมทั้ง 100 คนรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขา ดังนั้นผู้คุมเกมย่อมต้องจับตาดูคนที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าธนาคารเป็นพิเศษ เวลาผ่านไปห้าวัน ในช่วงห้าวันนี้พวกเขาใช้ชีวิตประหนึ่งชาวบ้านทั่วไป ออกไปเดินเล่น ซื้อของ และกินดื่มในตอนกลางคืน ราวกับไม่ได้วางแผนก่ออาชญากรรมใดๆ เลย จนกระทั่งเช้าวันศุกร์ เซียวอู่เย่ตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าแต่เช้าตรู่ ขณะที่คนอื่นกำลังกินข้าว เซียวอู่เย่ก็เอ่ยเสียงเรียบ “เราจะลงมือกันวันนี้” ผู้เข้าแข่งขันที่กำลังทานอาหารอยู่ต่างชะงักและจ้องมองเซียวอู่เย่ด้วยความตะลึง โจนาธานได้สติก่อนใคร เขาจ้องหน้าเซียวอู่เย่แล้วถาม “บอสครับ แบบนี้กะทันหันไปหน่อยไหม เรายังไม่รู้รายละเอียดของธนาคารดีพอเลยนะครับ” ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นต่างพยักหน้าเห็นด้วย เซียวอู่เย่ฉีกยิ้มบางๆ “เรื่องพวกนั้นผมสืบมาหมดแล้ว ช่วงเช้าเรามาวางแผนงานกัน ช่วงห้าโมงเย็นค่อยเริ่มปฏิบัติการ” ยามาโมโตะ โยชิซาว่า มองเซียวอู่เย่อย่างสงสัย “เราจะลงมือที่ธนาคารไหนครับ?” เซียวอู่เย่มองยามาโมโตะพร้อมรอยยิ้ม “ภารกิจของเราคือปล้นเงินหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์ แต่ไม่ได้ระบุเสียหน่อยว่าเราต้องไปปล้นธนาคาร จริงไหมล่ะ?” ทุกคนได้ยินดังนั้นก็นิ่งอึ้งไปตามๆ กัน จินกุฮยอนจากประเทศ H จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย “ในเมื่อไม่ได้คิดจะปล้นธนาคาร แล้วทำไมถึงให้พวกเราไปสืบเรื่องธนาคารอยู่ตลอดล่ะครับ?” เซียวอู่เย่หยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดริมฝีปากอย่างสง่างาม ก่อนจะเอ่ยเบาๆ “ถ้าผมไม่ให้พวกคุณไปวนเวียนสืบข้อมูลธนาคารทุกวัน แล้วจะเบี่ยงเบนความสนใจของผู้คุมเกมไปที่ธนาคารจนหมดได้อย่างไรกัน?” เมื่อเซียวอู่เย่พูดจบ ทุกคนถึงได้เข้าใจในทันทีว่า ที่แท้พวกเขาก็เป็นเพียง ‘เหยื่อล่อ’ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากผู้คุมเกมนั่นเอง!