แบบนี้ก็ได้เหรอ

แบบนี้ก็ได้เหรอ หยางหมิงได้ใบขับขี่มาตั้งแต่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนตอนม.5 แต่ไม่เคยคิดเลยว่าครั้งแรกที่ได้ขับรถ จะเป็นรถที่หรูหราขนาดนี้ ยามค่ำคืนมาเยือน แสงไฟเริ่มสว่างไสว ภายในโรงแรมระดับสี่ดาวบีไห่หลานเทียน ซึ่งเป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในซงซานแห่งเมืองหูตู เต็มไปด้วยบรรยากาศที่คึกคัก บริเวณหน้าโรงแรม “ไอ้เปียว นายว่าไอ้หยางมันจะมาจริงๆ เหรอคืนนี้?” “ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่ตอนบ่ายที่โทรหา มันบอกว่ามาแน่นอน!” “เฮ้อ จะลำบากไปทำไมนะ ฉันอยากให้มันอย่ามาเลย ลู่หยาถงนั่นไม่ใช่คนดีอะไรหรอก ได้ข่าวว่าคบกับไอ้หัวโล้นนั่นตั้งแต่ตอนม.5 แล้ว นี่มันสวมเขาให้ไอ้หยางชัดๆ!” กลุ่มเด็กหนุ่มยืนรวมตัวกันพลางมองไปรอบๆ แม้ผลการเรียนจะไม่ได้เรื่องได้ราว แต่พวกเขาทั้งหมดคือเพื่อนตายของหยางหมิง ปกติแล้ว ในสมัยมัธยม ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กเรียนดีกับเด็กเกเรมักจะแบ่งแยกกันชัดเจน แต่มีอยู่กรณีหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้น นั่นก็คือกีฬา หยางหมิงเรียนเก่ง ส่วนพวกเขารเรียนห่วย แต่ทุกคนชอบเล่นบาสเกตบอลเหมือนกัน หยางหมิงมีฝีมือดี มักจะพากลุ่มเพื่อนลุยคว้าชัยชนะในสนามอยู่เสมอ มิตรภาพจึงก่อตัวขึ้นด้วยเหตุนี้ ในตอนนี้ เมื่อลู่หยาถงทำตัวไม่ดีซ้ำยังซ้ำเติมหยางหมิง พวกเขาที่เป็นเพื่อนพ้องก็ย่อมรู้สึกโกรธแค้นแทน “เปียวจื่อ ดูนั่น!” ทันใดนั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งร้องทัก “เช็ด!” เฉินเปียวหันไปมอง ตาเบิกกว้าง “ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย เฮนเนสซี่ วีนอม ในตำนานนั่นใช่ไหม?!” “ใช่แล้ว! รถซูเปอร์คาร์สุดหรูราคากว่าสามสิบล้าน เมื่อกี้ยังไม่เห็นเลย ทำไมแค่คุยกันแป๊บเดียวมันมาจอดตรงนี้ได้ล่ะ? พวกนายว่าจะเป็นรถของใคร?” กลุ่มเด็กหนุ่มจ้องมองรถสปอร์ตสีเงินที่จอดอยู่หน้าโรงแรมด้วยความทึ่ง “ใครจะไปรู้ ในโรงแรมนี้คนเยอะแยะ บางทีอาจจะมีลูกเศรษฐีตัวจริงซ่อนอยู่ก็ได้ ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ดูแค่สนุกๆ ไปละกัน~” “ก็ไม่แน่หรอก บางทีอาจจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นของพวกเราก็ได้นะ?” เปียวจื่อพูดติดตลก “พอเถอะ ถ้าเรามีเพื่อนรวยขนาดนี้ ห้องเรียนคงลือกันให้แซดแล้ว~” ในขณะที่กลุ่มเพื่อนกำลังหยอกล้อกัน หยางหมิงก็ถือกระป๋องแฟนต้าโผล่ออกมาจากไหนก็ไม่รู้ “เห็นพวกนายยืนเป็นยามเฝ้าประตูอยู่ไกลๆ เลยมาดูน่ะ กำลังทำอะไรกันอยู่?” หยางหมิงยิ้มแล้วส่งเครื่องดื่มให้เพื่อนๆ เมื่อก่อนเล่นกีฬาเสร็จก็เลี้ยงได้แค่น้ำเปล่า แต่ตอนนี้รวยแล้ว ก็เลี้ยงพวกเพื่อนๆ ด้วยแฟนต้า อย่าหาว่าหยางหมิงขี้งกเลย อย่างไรเสีย 'ระดับ' ของคนเราก็ต้องค่อยๆ สร้างขึ้น จะให้ตะโกนไปทั่วว่า 'ตอนนี้ผมมีเงินสามพันล้านนะ' ก็คงโดนพวกเพื่อนมองว่าเป็นคนบ้าแน่ๆ “หยาง นายมาจริงๆ ด้วยเหรอ!” เพื่อนๆ สีหน้าต่างกันไป แต่ทุกคนดูเป็นห่วง “เฮ้ยหยาง ไม่ได้จะโกหกนายนะ พวกเรามายืนรอนายตรงนี้แหละ ถ้าจะให้แนะนำนะ นายกลับไปเถอะ จะได้ไม่ต้องเข้าไปเจ็บใจ!” เปียวจื่อเตือน “กลับ? มาถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมต้องกลับ!” หยางหมิงแค่นยิ้ม “หยาง นายไม่รู้หรอกว่าข้างในนั่นยัยลู่หยาถงทำท่าทางน่ารังเกียจแค่ไหน พอเกาะไอ้เศรษฐีรุ่นสองได้ ก็ทำตัวเหมือนอยากจะเหยียบหน้าเพื่อนทุกคน แม้แต่ครูยังไม่เว้น ฉันรับไม่ได้จริงๆ เชื่อฉันเถอะ อย่าเข้าไปเลย~” “เศรษฐีรุ่นสอง? ก็แค่มีเงินไม่ใช่หรือไง!” หยางหมิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “หมายความว่าไง?” เพื่อนๆ ทำหน้างง “เห็นรถคันนั้นไหม?” “เฮนเนสซี่ วีนอม นะสิ พวกเราไม่ได้ตาบอดนะ! รถซูเปอร์คาร์หรูระดับโลกคันหนึ่งราคาพอๆ กับโรงแรมทั้งหลังเลย! ถ้าฉันมีรถคันนี้ เศรษฐีรุ่นสองกระจอกๆ นั่นจะไปมีความหมายอะไร ฉันคงช่วยนายเหยียบยัยลู่หยาถงนั่นให้จมดินไปแล้ว!” หยางหมิงยิ้มบางๆ แล้วชี้ที่จมูกตัวเองพลางพูดว่า: “รถคันนั้นของผมเอง~” “...” กลุ่มเพื่อนมองหน้ากันไปมา อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่กล้าพูด สีหน้าดูหนักใจ “นี่เพื่อน นายยังไม่หายไข้หรือไง? ทำไมยังพูดจาเพ้อเจ้ออยู่ได้ สงสัยจะมีอาการข้างเคียงจากไข้สูงล่ะมั้ง?” เปียวจื่อพูดด้วยความเป็นห่วงพร้อมยื่นมือไปแตะหน้าผากของหยางหมิง เฮนเนสซี่ วีนอม เป็นของหยางเนี่ยนะ? ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นเพื่อนกัน พวกเขาคงหัวเราะจนฟันร่วงไปแล้ว คุยโวก็ต้องมีขอบเขตบ้างสิ? โตมาด้วยกัน อาบน้ำแก้ผ้ามาด้วยกัน ใครจะไม่รู้เนื้อรู้ตัวกันบ้าง? หยางหมิงมีเงินติดกระเป๋าเท่าไหร่ พวกเขารู้ดี ดังนั้นในตอนนี้ เพื่อนๆ จึงคิดว่าหยางหมิงแค่พูดประชดประชันด้วยความเจ็บใจเท่านั้น ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แปะ! หยางหมิงปัดมือเปียวจื่อออก: “เอาเท้าหมูของนายออกไปเลย จะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของพวกนาย!” พูดจบ เขาก็ก้าวเดินอย่างมั่นใจ มุ่งหน้าตรงไปยังห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม กลุ่มเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างหลังได้แต่ทำหน้าถอดใจ เปียวจื่อถอนหายใจด้วยความกังวล: “เจ้าหยางนี่นะ ทำไมชอบหาเรื่องใส่ตัวจัง~” ในเวลานี้ พวกเขาไม่มีใครคาดคิดเลยว่า สิ่งที่หยางหมิงพูดจะเป็นเรื่องจริง! [ติ๊ง, ปลดล็อกความสำเร็จ 'เดินหน้าลุยไม่ยั้ง', รางวัล: หุ้น 70% ของโรงแรมระดับสี่ดาว บีไห่หลานเทียน] ที่โถงโรงแรม หยางหมิงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม แบบนี้ก็ได้เหรอ?