อุกกาบาตปริศนา

เย่เฉินชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันกลับไปมอง คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ ตู้เสี่ยวหยา เพื่อนร่วมรุ่นที่เขาเคยตามจีบสมัยปีสอง แน่นอนว่าตอนนั้นเธอปฏิเสธเขา “มีธุระอะไรหรือเปล่า?” “นี่รถของนายเหรอ?” ตู้เสี่ยวหยาเหลือบมองปอร์เช่ 911 แล้วเอ่ยถาม ตอนที่เย่เฉินเพิ่งมาถึง ตู้เสี่ยวหยาก็เห็นเขาแล้ว แต่ตอนนั้นเห็นเพียงแผ่นหลัง จึงไม่ได้คาดคิดว่าคนขับจะเป็นเขา ทว่าตอนนี้เมื่อเย่เฉินกำลังจะเดินเข้าภัตตาคาร เธอที่เดินตามหลังมาจึงเห็นเสี้ยวหน้าของเขาชัดเจน จะบอกว่าจิตใจสงบราบเรียบนั้นคงเป็นไปไม่ได้ เธอรู้อยู่เต็มอกว่าฐานะของเย่เฉินเป็นอย่างไร แต่การที่เขากลายมาเป็นเจ้าของรถปอร์เช่ 911 ได้นั้น ความแตกต่างนี้มันช่างมหาศาลเหลือเกิน “อืม เพิ่งซื้อมา” เย่เฉินตอบกลับอย่างเรียบเฉย สีหน้าของตู้เสี่ยวหยาดูไม่สบอารมณ์นัก เธอกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เย่เฉินก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน “มีธุระอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มี ฉันจะเข้าไปข้างในแล้ว” “เข้าไปด้วยกันสิ” ตู้เสี่ยวหยาเอ่ยชวนอย่างรวดเร็ว เย่เฉินพยักหน้าแล้วก้าวเดินต่อไป ตู้เสี่ยวหยาจึงรีบเร่งฝีเท้าตามไปติดๆ งานเลี้ยงจัดขึ้นที่ชั้นสอง ซึ่งมีห้องโถงสำหรับจัดเลี้ยงพิธีวิวาห์ กว้างขวางเพียงพอที่จะรองรับเพื่อนร่วมชั้นทุกคน เมื่อผลักประตูเข้าไป เสียงพูดคุยจอแจก็ดังปะทะเข้าหู “บริษัทที่ฝึกงานเป็นยังไงบ้าง?” “โชคดีจังที่ได้เข้าไปทำงานที่หัวเคอ” “เฮ้ นายซื้อโทรศัพท์ใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ... เย่เฉินกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นแต่ใบหน้าที่คุ้นเคย บางคนเขาสนิทและรู้จักดี แต่บางคนก็แค่เคยผ่านตาแต่ไม่เคยพูดคุยด้วย เพราะเรียนคนละห้อง แม้จะเป็นคณะเดียวกันก็ตาม เขาสอดส่องมองหากลุ่มเพื่อนในหอพักของเขา แต่กลับไม่เห็นใครมาเลยสักคน สงสัยคงติดงานและลางานไม่ได้ ในสถานการณ์ปกติ งานเลี้ยงจบการศึกษาแทบไม่มีใครอยากพลาด และก็น้อยบริษัทนักที่จะใจดำไม่ยอมให้ลางานแบบนี้ ดูท่าเพื่อนทั้งสามคนของเขาจะโชคร้ายจริงๆ ถ้าเป็นเย่เฉิน เขาคงขอลาออกไปนานแล้ว เย่เฉินเลือกที่นั่งว่างๆ แล้วทรุดตัวลงนั่ง ทว่าตู้เสี่ยวหยากลับเดินตามมาและเลือกนั่งข้างเขา ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมโต๊ะที่เหลือบมองทั้งสองคนเป็นระยะ ไม่นานนัก อาจารย์ประจำชั้นและคณาจารย์ก็ทยอยกันมาถึง เมื่ออาหารและเครื่องดื่มวางเต็มโต๊ะ บรรยากาศก็เริ่มคึกคักขึ้น เย่เฉินเลือกดื่มเพียงโค้ก เขาไม่แตะต้องแอลกอฮอล์เลยแม้แต่น้อย ในเมื่อกฎระเบียบยังไม่พังทลาย เมาไม่ขับ ขับไม่ดื่ม เขายังคงต้องรักษาไว้ ส่วนบริการคนขับรถแทนนั้น เขาไม่สนใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะประสบการณ์วันสิ้นโลกในความฝันหรือเปล่า ทำให้เย่เฉินรู้สึกว่าหัวข้อสนทนาของเหล่าเพื่อนร่วมชั้นนั้นดูไร้เดียงสาและเต็มไปด้วยเรื่องผลประโยชน์มากเกินไป ที่น่าสังเกตคือ ตู้เสี่ยวหยาพยายามชวนเขาคุยอยู่ตลอด แม้เย่เฉินจะตอบกลับเพียงคำสองคำ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอถอดใจ เวลาล่วงเลยไปทีละน้อย เมื่ออาจารย์ประจำชั้นกล่าวอวยพรเสร็จสิ้น งานเลี้ยงก็ดำเนินมาถึงช่วงท้าย เพื่อนนักศึกษาหญิงบางคนเริ่มหลั่งน้ำตาออกมา การรู้จักและคบหากันมาสี่ปี ต่อจากนี้ไปต่างคนคงต้องแยกย้ายกันไปตามทางของตน สำหรับคนอ่อนไหวนี่คงเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย แต่สำหรับเย่เฉิน เขารู้สึกเพียงความอ้างว้างเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้น เมื่อจบงาน เย่เฉินไม่ได้รั้งรอ เขารีบออกจากภัตตาคารทันที โดยมีตู้เสี่ยวหยาเดินตามมาติดๆ เมื่อถึงปอร์เช่ 911 เย่เฉินหยิบกุญแจรถออกมาแล้วปลดล็อกประตู “เวลายังเร็วอยู่เลย ไปดูหนังด้วยกันไหม?” ตู้เสี่ยวหยาเห็นเขาไม่เอ่ยปากชวน จึงรีบชิงพูดก่อน “ไม่ล่ะ นอนเร็วตื่นเช้า สุขภาพดีกว่า” เย่เฉินโบกมือปฏิเสธก่อนจะขึ้นรถ ปิดประตู และสตาร์ทเครื่อง เสียงคำรามอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องยนต์ดังขึ้นบนท้องถนน ตู้เสี่ยวหยามองปอร์เช่ 911 ที่เคลื่อนห่างออกไป ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีไปทันที นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอกล้าเป็นฝ่ายรุกเข้าหาใครก่อน แต่น่าเสียดายที่เธอถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ความจริงแล้ว เย่เฉินไม่ได้รู้สึกสนใจตู้เสี่ยวหยาอีกต่อไป หากอยากมีแฟนจริงๆ ในมหาวิทยาลัยยังมีรุ่นน้องอีกมากมายที่ยังไม่เคยผ่านความรักมาก่อนแบบนี้ไม่ดีกว่าหรือ เย่เฉินจากไปแล้ว แต่รูปถ่ายรถของเขาในตอนที่ขับออกไป กลับถูกเพื่อนที่ออกมาพร้อมกันถ่ายไว้ได้ และในเวลาไม่นาน กลุ่มแชทของชั้นเรียนก็ระเบิดขึ้น “เฮ้ย! นี่รถเย่เฉินเหรอ? ปอร์เช่ 911 น่าจะราคาตั้งสองล้านกว่าเลยนะ!” “คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ในกลุ่มเรายังมีเทพซ่อนตัวอยู่ เย่เฉินไม่ออกมาแจกอั่งเปาหน่อยเหรอ?” “เย่เฉินคือตัวจริง ซ่อนตัวเก่งมาก สี่ปีในมหาลัยไม่เห็นมีร่องรอยอะไรเลย” “เย่เฉิน ไม่คิดจะอธิบายอะไรหน่อยเหรอ? นายมันพ่อหนุ่มไฮโซหลอกให้พวกเราตายใจซะนานเลยนะ” ... ผู้คนในกลุ่มรัวแท็กหาเย่เฉินกันยกใหญ่ จู่ๆ ตู้เสี่ยวหยาก็พิมพ์โพล่งขึ้นมาในกลุ่มด้วยความหมั่นไส้ว่า “บอกไม่ถูกนะ อาจจะเป็นรถเช่าก็ได้” กลุ่มแชทเงียบกริบลงทันที ราตรีของมหานครเซี่ยงไฮ้เต็มไปด้วยแสงสี ในเมืองนี้หากอยากมีชีวิตที่หรูหราฟู่ฟ่าก็ต้องใช้เงิน ซึ่งชีวิตกลางคืนก็เช่นกัน แต่เย่เฉินเป็นคนที่ขาดแคลนเงินเสียที่ไหน หลังจากเช็คอินเข้าห้องสวีทในโรงแรมห้าดาว เย่เฉินก็เปิดดูข้อความในกลุ่มแชท เขาเพียงส่ายหัวอย่างระอา ไม่ได้คิดจะพิสูจน์หรืออธิบายอะไรเลย นอกจากฐานะและสถานะทางสังคมแล้ว ความคิดความอ่านของพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เสียเวลา เมื่อดูเวลาพบว่าเป็นเวลาสี่ทุ่ม เขาจึงตัดสินใจขับรถไปไนท์คลับชื่อดังในละแวกนั้น คนเยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาวในวัยเรียน สาวๆ ส่วนใหญ่แต่งกายวอแวดูเปรี้ยวจี๊ด ขาเรียวยาวมีให้เห็นอยู่ทั่วไปหมด เสียงเพลงในนั้นค่อนข้างหนวกหู เย่เฉินอยู่ในคลับเพียงครู่เดียวก็ตัดสินใจจะกลับ เพราะไม่พบโอกาสหรือโชคลาภอะไรที่น่าสนใจ การอยู่ต่อก็เสียเวลาเปล่า เย่เฉินไม่ได้มาเพื่อหาคู่ ทว่าตอนที่เดินไปถึงทางออก หญิงสาวที่มีเรียวขาสวยคนหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเขา เธอสวมกางเกงยีนส์ขาสั้นและเสื้อยืดสีดำตัวยาว ใบหน้าสวยงามทว่าดูมีความอ่อนเดียงสาเล็กน้อย “เสิ่นหลานซิน หญิง อายุ 18 ปี โชคลาภพุ่งพล่าน อีก 15 วันข้างหน้า ขณะดำน้ำที่มัลดีฟส์จะเก็บอุกกาบาตได้ มูลค่าสามร้อยล้านดอลลาร์” “ให้ตายสิ ในที่สุดก็เจอคนที่มีโชคลาภพุ่งพล่าน...” “เดี๋ยวก่อน... อุกกาบาต...” ประกายตาของเย่เฉินสว่างวาบขึ้นมาทันที ในจังหวะนั้นเอง เสิ่นหลานซินก็หันมามองเขา “พี่ชาย มาคนเดียวเหรอคะ?” “โดนสาวจีบเข้าซะแล้ว...” เย่เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วตอบกลับ “อืม คนเดียว” “ไปนั่งด้วยกันไหมคะ? ถือว่าหาเพื่อนคุย” เสิ่นหลานซินดวงตาเป็นประกายเอ่ยถาม “ตกลง” เย่เฉินตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิด มัลดีฟส์มีจุดดำน้ำมากมายและอาณาเขตกว้างขวาง หากเขาไปหาเองคนเดียวไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเจอ แทนที่จะไปแย่งชิงแล้วพลาดท่า สู้ตีสนิทกับเสิ่นหลานซินตั้งแต่ตอนนี้เสียดีกว่า เพียงแค่ทำความรู้จักจนสนิทสนมกัน เขาก็สามารถตามเธอไปที่มัลดีฟส์ด้วยวิธีนี้ การจะช่วงชิงอุกกาบาตย่อมไม่ยากเกินไป ต่อให้แย่ที่สุด เย่เฉินก็ยังสามารถซื้ออุกกาบาตต่อจากมือของเสิ่นหลานซินได้ล่วงหน้า แน่นอนว่าต้องอยู่บนเงื่อนไขที่ว่า อุกกาบาตก้อนนั้นต้องมีพลังงานลึกลับแฝงอยู่ ไม่เช่นนั้นการซื้อมาก็ไม่มีความหมายอะไร เสิ่นหลานซินเห็นเย่เฉินตอบตกลงอย่างง่ายดาย ใบหน้าของเธอก็ประดับด้วยรอยยิ้มทันที “พี่ชาย งั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ”