นี่คือเสี่ยวหลงเปาที่ฉันทำจริงๆ เหรอ?

การจะทำเสี่ยวหลงเปา ขั้นตอนแรกต้องเตรียมวัตถุดิบให้พร้อมก่อน ลู่เฟิงกดเข้าไปดูในร้านค้าวัตถุดิบของระบบ แล้วสั่งซื้อเนื้อหมูสามชั้นเกรดพรีเมียมหนึ่งจินกับหนังหมูแช่แข็งมาลองเชิงดูหน่อย ราคาของเนื้อหมูในร้านค้านั้นสูงกว่าท้องตลาดทั่วไปเกินสองเท่า ทำเอาลู่เฟิงใจหายวาบอยู่ไม่น้อย แต่เพื่อเสี่ยวหลงเปาที่สมบูรณ์แบบที่สุด จะมางกค่าวัตถุดิบไม่ได้ วัตถุดิบและเครื่องปรุงอื่นๆ ลู่เฟิงก็สั่งซื้อจากระบบมาด้วยเช่นกัน ร้านค้าของระบบนั้นยอดเยี่ยมมาก เพียงแค่ลู่เฟิงกดสั่งซื้อเสร็จ ไม่นานนักก็มีเสียงดังมาจากห้องเก็บของที่มุมครัว เขาผลักประตูเข้าไปดู ก็พบว่าวัตถุดิบที่สั่งซื้อมาถึงแล้ว วัตถุดิบแต่ละอย่างถูกบรรจุอยู่ในกล่องกระดาษ วางเรียงรายอยู่บนพื้นอย่างเป็นระเบียบ ลู่เฟิงนำวัตถุดิบออกมาทีละอย่าง แยกเครื่องปรุงไว้ต่างหาก แล้วนำไปวางไว้บนโต๊ะเตรียมอาหารในครัว จากนั้นเขาก็ต้มน้าร้อนหนึ่งกา พอเดือดได้ที่ก็เทออกมาครึ่งหนึ่ง เขาหยิบต้นหอมและขิงออกมา หั่นต้นหอมเป็นท่อน หั่นขิงเป็นแว่น แล้วใส่ลงไปในน้ำร้อนในชาม ไม่ลืมที่จะใส่ดอกจันทน์แปดกลีบและพริกหอมลงไปด้วย หลังจากนั้นก็วางชามพักไว้ ปล่อยให้ขิง ต้นหอม และเครื่องเทศแช่อยู่ในน้ำร้อนเพื่อให้กลิ่นหอมออกมาเต็มที่ น้ำร้อนที่เหลืออีกครึ่งกาเขาผสมน้ำเย็นลงไป เพื่อให้อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว การทำเสี่ยวหลงเปาก็คล้ายกับขั้นตอนการทำซาลาเปาทั่วไป สิ่งแรกที่ต้องทำแน่นอนว่าคือการนวดแป้ง ลู่เฟิงใช้แป้งสาลีอเนกประสงค์ แป้งแบบนี้จะทำให้ตัวแป้งเสี่ยวหลงเปานุ่มหนึบและไม่ขาดความยืดหยุ่น ลู่เฟิงหยิบชามสแตนเลสใบใหญ่มาวางบนโต๊ะเตรียมอาหาร เทแป้งลงไปจนพูนเป็นภูเขาสีขาวขนาดย่อมในชาม เขาเหลือบไปดูหน้าจอแสดงอุณหภูมิบนกาน้ำ ซึ่งขึ้นตัวเลข 60 องศา อุณหภูมิกำลังดี ลู่เฟิงหยิบกาน้ำขึ้นมา ค่อยๆ เทน้ำลงไปในชามแป้ง ในขณะที่มืออีกข้างก็ใช้ตะเกียบคนอย่างรวดเร็ว เมื่อแป้งผสมกับน้ำอุ่นเข้าด้วยกัน ภายใต้การคนของตะเกียบ แป้งก็ค่อยๆ จับตัวเป็นก้อนร่วนๆ พอน้ำในกาใกล้หมด แป้งในชามก็กลายเป็นก้อนกึ่งแป้งกึ่งน้ำที่เข้าที่พอดี ลู่เฟิงพยักหน้าด้วยความพอใจ วางตะเกียบลง แล้วลองใช้มือแตะอุณหภูมิดู รู้สึกว่ายังร้อนอยู่นิดหน่อย รอจนอุณหภูมิลดลงอีกเล็กน้อย เขาจึงถลกแขนเสื้อแล้วเริ่มลงมือนวดแป้ง แป้งที่ผ่านการนวดด้วยน้ำร้อนแบบนี้ จะทำให้แผ่นแป้งเสี่ยวหลงเปาบางลงได้มากขึ้น แถมยังไม่แตกง่ายหลังจากนำไปนึ่ง ไม่นานนัก แป้งที่เคยร่วนๆ ก็กลายเป็นก้อนแป้งที่เรียบเนียนภายใต้การนวดด้วยแรงของเขา ต่อมาเขาหยิบฟิล์มถนอมอาหารมาคลุมชามแป้งไว้ แล้วนำไปวางพักไว้ข้างๆ ในระหว่างที่รอให้แป้งพักตัว ลู่เฟิงก็เริ่มเตรียมไส้หมูสำหรับทำเสี่ยวหลงเปา เขาหยิบเนื้อหมูสามชั้นขึ้นมาดูอย่างละเอียด สัดส่วนเนื้อและมันกำลังพอดีเป๊ะ แถมยังไม่มีกลิ่นคาวหมูที่มักพบเห็นได้ทั่วไปเลยแม้แต่นิด สมแล้วที่เป็นเนื้อหมูคุณภาพสูงจากร้านค้าของระบบ ต่อให้ไปหาซื้อตามท้องตลาดทั่วไปก็คงยากที่จะเจอของแบบนี้ ลู่เฟิงคว้ามีดทำครัวขึ้นมา หั่นเนื้อหมูสามชั้นเป็นชิ้นๆ จากนั้นเขาก็หยิบมีดอีกเล่มมา สับสองมือพร้อมกัน เสียงดั่งฉับๆ ดังรัวๆ ไปทั่วครัว ไม่นาน เนื้อชิ้นก็กลายเป็นหมูสับละเอียด ไขมันในเนื้อหมูปล่อยความหนืดออกมาจนดูฉ่ำวาว เมื่อสับไส้หมูเสร็จ ลู่เฟิงก็นำไปใส่ในชามเคลือบใบใหญ่ ในขณะนั้น น้ำขิงต้นหอมที่แช่ไว้ก็เข้าที่ได้ที่แล้ว อุณหภูมิลดลงเหลืออุณหภูมิห้องพอดี ลู่เฟิงกรองเศษทิ้ง เหลือแต่น้ำขิงต้นหอม ค่อยๆ เทลงไปในชามไส้หมูทีละน้อยสลับกับการคนด้วยตะเกียบ น้ำขิงต้นหอมจะช่วยดับกลิ่นคาวในเนื้อหมูได้ดีเยี่ยม ยิ่งเติมดอกจันทน์แปดกลีบกับพริกหอมลงไปด้วย ก็ยิ่งทำให้ไส้หมูมีกลิ่นหอมซับซ้อน นี่คือเคล็ดลับสำคัญที่ทำให้ไส้หมูมีความนุ่มชุ่มฉ่ำ หลังจากเทน้ำขิงต้นหอมจนหมด ลู่เฟิงก็ใช้ตะเกียบคนแรงๆ อีกพักใหญ่ เพื่อให้น้ำซุปและเนื้อหมูเข้าเป็นเนื้อเดียวกัน หนังหมูแช่แข็งที่ซื้อมาจากระบบนั้นถูกแช่เย็นไว้ ทำให้หยิบมาใช้ได้ทันที เขานำหนังหมูมาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วผสมลงไปในไส้หมู เมื่อนำไปนึ่งในซึ้ง ความร้อนจะทำให้หนังหมูละลายกลายเป็นน้ำซุปเข้มข้น จากนั้นเขาจึงเติมซีอิ๊วขาว น้ำมันหอย น้ำตาลทราย และปิดท้ายด้วยน้ำมันงาอีกหนึ่งช้อน ภายใต้การสนับสนุนของทักษะทำเสี่ยวหลงเปาระดับสูงสุด ปริมาณเครื่องปรุงทุกอย่างถูกลู่เฟิงควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ หลังจากคนจนเข้ากันดี ลู่เฟิงก็โน้มตัวลงไปสูดกลิ่น กลิ่นหอมเข้มข้นเตะจมูกขึ้นไปถึงสมอง หอม! หอมเหลือเกิน! แค่ได้กลิ่นไส้เสี่ยวหลงเปาที่ปรุงเสร็จ ก็ทำเอาคนอยากหลั่งน้ำลายออกมาแล้ว "ครืดคราด..." ท้องของลู่เฟิงเริ่มประท้วงขึ้นมาอีกครั้ง ก็ไม่แปลกหรอก เพราะตอนเที่ยงเขากินไปแค่หกลูก มันแทบจะไม่อิ่มเลยด้วยซ้ำ อดทนอีกนิด เดี๋ยวก็ได้กินเสี่ยวหลงเปาแสนอร่อยแล้ว ลู่เฟิงสะกดจิตตัวเองเงียบๆ เวลานี้แป้งที่พักไว้ได้ที่แล้ว ก้อนแป้งขยายตัวขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว ลู่เฟิงนำแป้งออกมาวางบนเขียงแล้วนวดต่ออีกครู่หนึ่ง จากนั้นคลึงให้เป็นแท่งยาวและแบ่งเป็นก้อนเล็กๆ เขาหยิบไม้นวดแป้งออกมา คลึงก้อนแป้งให้ตรงกลางหนาและขอบบาง ตักไส้หมูมาหนึ่งช้อนวางลงตรงกลาง ใช้หัวแม่มือประคองไส้ไว้ มือซ้ายค่อยๆ หมุนแผ่นแป้งไปเรื่อยๆ ในขณะที่มือขวาก็จีบแป้งอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งห่อปิดปากเสี่ยวหลงเปาได้มิดชิด ลู่เฟิงวางเสี่ยวหลงเปาที่ห่อเสร็จแล้วลงในซึ้งที่เตรียมไว้ แล้วเริ่มห่อลูกต่อไป นิ้วมือของลู่เฟิงพลิ้วไหวอย่างคล่องแคล่ว สองมือประสานงานกันได้อย่างไร้ที่ติ หากมีปรมาจารย์ด้านแป้งที่มากประสบการณ์มาเห็นเข้า คงต้องตะลึงกับเทคนิคอันชำนาญและประณีตของลู่เฟิงเป็นแน่ ไม่นานนัก เขาก็ห่อเสี่ยวหลงเปาใส่ซึ้งเสร็จเรียบร้อยไปถึงสามชั้น ในแต่ละซึ้งเขาจัดวางเสี่ยวหลงเปาไว้หกลูก โดยเว้นระยะห่างไว้อย่างเพียงพอ เพื่อให้แน่ใจว่าเวลาแป้งพองตัวตอนนึ่ง จะไม่ติดกัน เพราะทำกินเอง จึงไม่จำเป็นต้องทำเยอะ สามซึ้งนี่ก็น่าจะอิ่มแล้ว ลู่เฟิงลุกขึ้นยืน เติมน้ำเย็นลงในซึ้งนึ่งแล้วเปิดสวิตช์ จากนั้นนำซึ้งนึ่งที่วางเสี่ยวหลงเปาขึ้นตั้งบนเตา ปรับไฟแรงแล้วเริ่มนึ่ง เสี่ยวหลงเปาใช้เวลานึ่งไม่นาน พอพอน้ำเดือดพล่านก็นึ่งต่ออีกเพียง 8 นาทีก็สุกแล้ว น้ำในซึ้งเริ่มเดือดปุดๆ ตามอุณหภูมิที่สูงขึ้น ไอความร้อนสีขาวค่อยๆ พวยพุ่งออกมาจากซึ้งชั้นบน กลิ่นหอมของเสี่ยวหลงเปาเริ่มกระจายตัวไปทั่วไอระเหย ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนเต็มห้องครัวไปหมด 8 นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลู่เฟิงรีบปิดสวิตช์เตานึ่งทันที หลังจากนึ่งเสร็จ เขายังไม่รีบร้อนหยิบเสี่ยวหลงเปาออกมา แม้ว่าความหอมที่อบอวลไปทั่วครัวจะทำเอาเขาแทบอดใจไม่ไหวก็ตาม เพราะยังมีขั้นตอนสำคัญที่ต้องทำ หลังปิดไฟแล้วต้องบ่มไว้ต่ออีกสองนาที ไม่อย่างนั้นเสี่ยวหลงเปาที่นึ่งได้ที่อาจจะยุบตัวลงเพราะอุณหภูมิที่แตกต่างกันเกินไป สำหรับคนที่แสวงหาความสมบูรณ์แบบอย่างลู่เฟิงแล้ว เรื่องแบบนี้ยอมรับไม่ได้ เวลาสองนาทีที่ดูเหมือนจะสั้นนิดเดียว แต่สำหรับลู่เฟิงในตอนนี้กลับรู้สึกว่ายาวนานเหลือเกิน ในที่สุด สองนาทีที่แสนทรมานก็ผ่านพ้นไป ลู่เฟิงรีบเปิดฝาซึ้งออก ไอสีขาวระเหยจางหายไป เผยให้เห็นเสี่ยวหลงเปาสีขาวนวล ผิวแวววาวดูฉ่ำวาวทั้งหกลูกวางอยู่ตรงหน้า ไม่ทันได้ชื่นชมหน้าตาของมัน ลู่เฟิงก็หยิบเสี่ยวหลงเปาขึ้นมาหนึ่งลูกแล้วยัดเข้าปากกัดคำโตทันที รสชาติอร่อยล้ำเลิศระเบิดออกมาในปาก! จิตวิญญาณของลู่เฟิงราวกับได้รับแรงกระแทกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน! เขาตกตะลึง: นี่คือเสี่ยวหลงเปาที่ฉันทำจริงๆ เหรอ?