เกิดใหม่ปี 2014

“กู่เมิ่งเหยา! ฉันถามเธออีกครั้ง! เงินในบ้านหายไปไหนหมด!” “ฉัน… ฉันใช้ไปแล้ว จะทำไม!” “ทุกครั้งที่ได้รับค่าจ้างโครงการ ฉันโอนให้เธอทันที ค่าใช้จ่ายในบ้านนอกจากค่ากับข้าวก็ไม่มีอะไร ส่วนค่าเข้าสังคมแม่ฉันก็เป็นคนดูแล เธอไม่เคยถามสักคำ แล้วเงินพวกนั้นเธอเอาไปไว้ไหน!” “ก็แค่… ซื้อกระเป๋า ซื้อเครื่องสำอางนิดหน่อยน่ะ” “เอาโทรศัพท์มา!” “เธอจะทำอะไร?” “เอามาดูรายการเดินบัญชี จะดูว่าเธอเอาเงินไปใช้ที่ไหนกันแน่” “ฉันก็บอกแล้วว่าใช้ไปแล้ว เธอจะเอาอะไรอีก ใครใช้ให้เธอหาเงินได้แค่นั้นล่ะ สามีเพื่อนสนิทฉันเขาให้ภรรยาเดือนละห้าหกหมื่นเชียวนะ…” “หุบปาก! ฉันจะบอกอะไรให้นะ ในบริษัทมีคนอีกสิบกว่าชีวิตรอเงินเดือนจากฉัน ถ้าจ่ายไม่ได้ ก็มีทางเดียวคือขายบ้านที่เราซื้อเมื่อปีที่แล้ว!” “ไม่ได้นะ! ห้ามทำเด็ดขาด!” “ฉันไม่ได้มาปรึกษา ตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉันหาเงินคนเดียว บ้านหลังนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย” “แต่ในโฉนดก็มีชื่อฉันเหมือนกัน” “เอาโฉนดมา!” “ไม่ให้” “เอามา!” …… “โฉนดอยู่ที่ไหน?” “ฉัน…” “พูด!” “บะ… บ้านฉันยกให้น้องชายไปแล้ว เขาจะแต่งงานเร็วๆ นี้ ฉันเลยยกบ้านหลังนั้นให้เป็นเรือนหอของพวกเขา” “กู่เมิ่งเหยา! น้องชายไร้น้ำยาของเธอเรียนจบมาก็เอาแต่เกาะกินไปวันๆ ฉันหางานให้ตั้งเยอะ แป๊บๆ มันก็ลาออก ฉันทำเต็มที่ที่สุดแล้วสำหรับหมอนั่น! เธอเดี๋ยวนี้ ไปเอาโฉนดคืนมาเดี๋ยวนี้!” “ฉันโอนให้เขาไปแล้ว ในโฉนดตอนนี้เป็นชื่อของพวกเขาแล้ว” “เธอ!” …… “สวี่เหย่ เธอว่าอะไรนะ? เธอจะขายบ้านที่เราอยู่เนี่ยนะ! แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหน!” “ตลอดหลายปีมานี้ เธอเอาเงินฉันไปประเคนให้พ่อแม่กับน้องชายไร้น้ำยาของเธอหมดแล้ว ต่อไปเธอก็ไปอยู่กับพวกเขาเถอะ” “สวี่เหย่ ฉันจะบอกให้นะ ถ้าเธอคิดจะขายบ้านหลังนี้ ฉันจะหย่า!” “หย่าสิ” “เธอ… เธอว่าอะไรนะ? เธอจะหย่ากับฉันจริงๆ งั้นเหรอ!” “ใช่ ฉันเหนื่อยแล้ว ลองทบทวนดูสิว่าหลายปีที่ผ่านมาฉันทำกับเธอยังไง แล้วดูว่าเธอทำกับฉันยังไง บางทีฉันควรจะหย่ากับเธอตั้งนานแล้ว” “ตอนนั้นก็เธอไม่ใช่เหรอที่ตามจีบฉัน” “เพราะฉันมันตาบอด! พอใจหรือยัง!” …… “สวี่เหย่ นายจะหย่ากับกู่เมิ่งเหยาจริงๆ เหรอ?” “อืม” “แต่นาย…” “ไม่มีแต่แล้ว ชีวิตฉันพังพินาศเพราะเธอไปหมดแล้ว” “ฉันก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าเธอจะกลายเป็นแบบนี้ ทั้งที่แต่งงานกับนายมาตั้งนานแล้ว แต่ยังจะไปคอยดูแลน้องชายไม่ได้เรื่องคนนั้นอีก ประเภทพี่สาวที่ต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้น้องชายเนี่ย น่ากลัวจริงๆ” “นายว่าทำไมตอนนั้นฉันถึงไปชอบเธอได้นะ ถ้ามีโอกาสย้อนเวลากลับไปได้ก็คงดี” “ดึกแล้ว ฉันกลับก่อนนะ กลัวลูกสาวตื่นมาร้องไห้กลางดึก นายจะให้ฉันเรียกแท็กซี่ให้ไหม?” “ไม่เป็นไร ฉันอยากเดินคนเดียว” “ตามใจ” …… “อ๊ากกก!” “ชนคนแล้ว! ชนคนแล้ว!” “รีบโทร 120 เร็วเข้า” “ทำไมเขาถึงไปโดนชนกลางถนนแบบนั้นล่ะ” “เหมือนจะเมานะ” “เลือดออกเยอะขนาดนี้ จะตายไหมเนี่ย” “รถคันนั้นขับเร็วมาก ไม่รอดแน่ๆ เธออย่าเข้าไปใกล้ รอรถพยาบาลมาเถอะ” …… …… ฉัน… ตายแล้วเหรอ? สวี่เหย่ลืมตาขึ้นช้าๆ ด้วยความมึนงง แสงแดดจ้าสาดส่องเข้ามาทำให้เขาต้องรีบหลับตาลงทันที หัวของเขารู้สึกหนักอึ้งและปวดแปลบเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เสียงเขียนหนังสือแว่วเข้ามาในหูเป็นระยะ สวี่เหย่เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ “สนาม… สอบ?” ในห้องเรียนมีนักเรียนนั่งกระจายตัวอยู่ยี่สิบถึงสามสิบคน ทุกคนกำลังตั้งอกตั้งใจจดจ้องกระดาษข้อสอบบนโต๊ะ บนเวทีหน้าชั้นเรียนมีครูวัยกลางคนสองคนนั่งอยู่ กำลังกวาดสายตามองนักเรียนทุกคนในห้องสอบ นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? สวี่เหย่ประคองศีรษะแล้วเลื่อนสายตาไปที่กระดาษข้อสอบบนโต๊ะ “การสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งชาติประจำปี 2014 วิชาภาษาอังกฤษ” “นี่… กำลังสอบเอนทรานซ์!” “ฉันย้อนเวลากลับมาในห้องสอบเอนทรานซ์ปี 2014!” สวี่เหย่เบิกตากว้าง ก่อนจะหยิกต้นขาตัวเองแรงๆ เมื่อความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่สมอง อารมณ์ของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เป็นเรื่องจริง! นี่ไม่ใช่ความฝัน! นอกหน้าต่างท้องฟ้าเป็นสีครามสดใส ก้อนเมฆสีขาวลอยอืดอาดอยู่บนฟ้า อากาศเดือนหกไม่ร้อนไม่หนาว ลมเย็นที่พัดเข้ามาเป็นระยะทำให้อารมณ์รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด สวี่เหย่ถอนหายใจให้กับความไม่แน่นอนของชีวิต ก่อนจะกวาดสายตาไปดูนาฬิกาบนผนัง 16:15 น. เหลือเวลาอีกสี่สิบห้านาทีจะหมดเวลาสอบ ภาษาอังกฤษเป็นวิชาสุดท้ายของการสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่น่าเศร้าที่สวี่เหย่เป็นเด็กที่เรียนเก่งเฉพาะวิชา คะแนนภาษาไทย คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ถือว่าไม่แย่ แต่สำหรับภาษาอังกฤษ แค่ให้สอบผ่านก็ยังเป็นเรื่องยากสำหรับเขา เขาจำได้แม่นว่าคะแนนรวมของเขาสอบได้ 485 คะแนน ซึ่งในปีนั้นคะแนนขั้นต่ำของมหาวิทยาลัยอันดับสองคือ 471 คะแนน สุดท้ายเขาเลยสอบติดแค่ระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยทั่วไป แต่คะแนนภาษาอังกฤษของเขาได้แค่ 52 คะแนน ต้องรู้ไว้ว่าในปีนั้นคะแนนขั้นต่ำของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งคือ 526 คะแนน ถ้าเขาไม่ทิ้งวิชาใดวิชาหนึ่ง เขาก็อาจจะมีโอกาสเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้! แน่นอนว่านั่นคือตัวเขาในตอน ม.6 เพราะความจำที่จุดสูงสุดของคนส่วนใหญ่มักจะอยู่ในช่วงปีที่สามของมัธยมปลาย ตอนนี้ต่อให้เอาข้อสอบคณิตศาสตร์มาให้สวี่เหย่ทำ แค่ทำได้ห้าสิบคะแนนก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว ขณะนี้กระดาษคำตอบที่วางอยู่บนโต๊ะของสวี่เหย่ถูกฝนจนเต็มแล้ว แต่มันก็เป็นการเดาทั้งหมด ซึ่งเป็นกลยุทธ์การทำข้อสอบของเขา ในเมื่อทำไม่ได้ ก็จัดการฝนให้เต็มไว้ก่อน แล้วค่อยกลับมาดูตั้งแต่ต้นจนจบ ถ้าเจอข้อที่ทำได้ค่อยแก้ ถ้าทำไม่ได้ก็ปล่อยไว้อย่างนั้น แน่นอนว่ามันไม่ใช่การมั่วแบบไร้หลักการ สวี่เหย่มีกฎเหล็กในการฝนกระดาษคำตอบคือ 'สามยาวหนึ่งสั้นให้เลือกสั้น สามสั้นหนึ่งยาวให้เลือกยาว สั้นสองยาวสองให้เลือก B และถ้าขนาดไม่เท่ากันเลยให้เลือก C' ผลลัพธ์ที่ได้คือ ดวงของเขานั้นไม่ค่อยดีนัก หลังจบการสอบ ปกติจะประกาศเฉลยข้อสอบภายในหนึ่งสัปดาห์ เนื่องจากเขามั่นใจในวิชาอื่น ดังนั้นพอเฉลยออกมา สวี่เหย่ก็รีบเทียบคำตอบวิชาภาษาอังกฤษเพื่อกะคะแนนตัวเองทันที “เดี๋ยว! นี่มันอะไรกัน?” สวี่เหย่จ้องมองกระดาษคำตอบวิชาภาษาอังกฤษ พลางขมวดคิ้วแน่น ไม่ถูกต้อง ไม่จริง! ทำไมผ่านมาหลายปีขนาดนี้ เขายังจำคำตอบพวกนี้ได้! “ใช่แล้ว ต้องเป็นแบบนี้ ข้อนี้เลือก A ข้อนี้เลือก B ข้อนี้ก็เลือก B โว้ย! นี่มันอะไรกัน สวัสดิการของผู้กลับชาติมาเกิดเหรอเนี่ย?” เมื่อสวี่เหย่ตระหนักได้ว่าเขายังจำคำตอบข้อสอบเอนทรานซ์ได้ เขาจึงรีบหยิบยางลบขึ้นมาแก้ไขกระดาษคำตอบทันที พาร์ตการฟัง ข้อสอบตัวเลือก การอ่านจับใจความ งานเขียน… งานเขียนแก้ไขไม่ได้ เพราะตอนนั้นไม่ได้อ่านตัวอย่างบทความเอาไว้ ก็ปล่อยไปตามนั้นแหละ หลังจากแก้ไขเสร็จ สวี่เหย่ยังมีเวลาเหลือให้ตรวจสอบอีกรอบ เมื่อเข็มนาทีชี้ไปที่เลขสิบสอง “กริ๊ง~” วิชาสุดท้ายของการสอบเอนทรานซ์สิ้นสุดลง บางคนเดินออกจากห้องสอบด้วยความร่าเริง บางคนเดินออกมาด้วยความกังวลใจ และบางคนก็เดินออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง สำหรับการสอบเอนทรานซ์ คนส่วนใหญ่มองว่ามันเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวที่จะเปลี่ยนสถานะทางสังคมของตัวเองได้ ดังนั้น คนที่ทำได้ดีก็ย่อมยินดี ส่วนคนที่ทำได้ไม่ดีก็ย่อมโศกเศร้า สวี่เหย่เดินออกจากห้องเรียน มองเพื่อนวัยสิบเจ็ดสิบแปดปีรอบตัว ในวินาทีนั้น ความตื่นเต้นและดีใจที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ ฉัน! สวี่เหย่! ได้เกิดใหม่แล้ว!