ดูดซับหินต้นกำเนิด: 230,000 คะแนนกฎ!

ตามคำกล่าวของเจตจำนงสูงสุด กฎระดับต่ำสุดต้องการคะแนนกฎเพียง 1,000 คะแนนเท่านั้น “ถ้าฉันเกิดใหม่ในร่างคนจนแบบหลินเฟิง ไม่รู้ว่าต้องรอนานแค่ไหนถึงจะรวบรวมพลังต้นกำเนิดที่จำเป็นสำหรับกฎข้อแรกได้! โชคดีนะที่ฉันเป็นทายาทตระกูลรวย! ไอ้หมาจนๆ อย่างหลินเฟิงไม่มีทางเทียบชั้นกับฉันได้หรอก!” เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลิงเหยียนก็ยกยิ้มขึ้นทันที หินต้นกำเนิดที่เขาสะสมไว้ก่อนหน้านี้มีจำนวนไม่มากนัก ทว่าถึงจะน้อย แต่หินต้นกำเนิดระดับ 1 ก็มีอยู่ถึงหลายหมื่นก้อน นอกจากนี้ยังมีหินต้นกำเนิดระดับ 2 ที่มีสีส้มอยู่อีกไม่กี่ก้อนด้วย! หินต้นกำเนิดระดับ 2 หนึ่งก้อน มีค่าเท่ากับหินต้นกำเนิดระดับ 1 ถึง 10,000 ก้อน ของพวกนี้ต่างหากที่เป็นสกุลเงินที่แท้จริงในสังคมชนชั้นสูง แต่เพราะปกติเขาไม่ค่อยได้ใช้ จำนวนที่มีจึงไม่ได้มหาศาลนัก “เจตจำนงสูงสุด ดูดซับหินต้นกำเนิดทั้งหมดในแหวนมิติของฉันซะ!” หลิงเหยียนไม่ลังเล เขาออกคำสั่งกับเจตจำนงสูงสุดในใจทันที เมื่อได้รับคำสั่ง เจตจำนงสูงสุดก็ลงมือโดยไร้ความลังเลเช่นกัน “หวึ่ง!!!!” ชั่วพริบตา พลังที่มองไม่เห็นก็เข้าปกคลุมหินต้นกำเนิดทั้งหมดภายในแหวนมิติ วินาทีต่อมา หินเหล่านั้นก็สลายกลายเป็นผงธุลี พลังต้นกำเนิดมหาศาลราวกับน้ำหลากพุ่งทะลักเข้าสู่ร่างกายของหลิงเหยียน เพียงเสี้ยววินาที พลังเหล่านั้นก็จมหายเข้าไปในร่างของเขาโดยไร้ร่องรอย แน่นอนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ แม้แต่พ่อบ้านอู๋ที่กำลังเฝ้ามองหลิงเหยียนด้วยความกังวลอยู่ข้างๆ ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เลย [ติ๊ง... ขอแสดงความยินดี ท่านดูดซับคะแนนกฎได้: 138,410 คะแนน] เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว “หนึ่งแสนสามหมื่นคะแนนกฎ มากพอที่จะสร้างอาชีพปรมาจารย์จิตวิญญาณระดับ A- ได้เลย!” เมื่อเห็นตัวเลขนี้ หลิงเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา หินต้นกำเนิดกว่าแสนก้อนนี้ หากขายออกไปก็เทียบเท่ากับหนึ่งพันสามร้อยล้านเหรียญดาว! มันเทียบได้กับอำนาจการซื้อหนึ่งหมื่นล้านในชาติที่แล้วเลยทีเดียว แม้แต่ยอดฝีมือระดับจักรพรรดิสงครามทั่วไป ทรัพย์สินทั้งตัวก็อาจจะมีอยู่เพียงเท่านี้เอง “ถ้ากฎที่สร้างขึ้นมามันเจ๋งจริงๆ ไว้ใช้หมดค่อยไปขอหินต้นกำเนิดจากพ่อเพิ่มแล้วกัน อีกอย่าง เงินที่มู่หรงเสวี่ยเอาไป ต้องเอากลับมาให้หมด” เงินหนึ่งพันสามร้อยล้านเหรียญดาวสำหรับตระกูลหลิงแล้วเป็นเพียงเศษเงินเล็กน้อยเท่านั้น! ทว่าก่อนหน้านั้น เขาต้องเอาทรัพยากรทั้งหมดในมือมู่หรงเสวี่ยกลับคืนมาให้ได้ ถึงมันจะไม่มากนัก แต่เอาไปให้หมายังดีกว่าให้ผู้หญิงคนนี้ “เกือบลืมไปเลย บัตรเครดิตที่ให้มู่หรงเสวี่ยไว้ยังไม่ได้ระงับ!” จู่ๆ หลิงเหยียนก็ก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เขาจึงกดที่นาฬิกาอัจฉริยะไม่กี่ครั้งเพื่อสั่งระงับบัตรเครดิตใบนั้นทันที มีเงินขนาดนี้ เอามาซื้อหินต้นกำเนิดไม่ดีกว่าหรือไง? [ติ๊ง... ขอแสดงความยินดี ท่านตัดการเชื่อมต่อบัตรเครดิตของมู่หรงเสวี่ย ค่าโชคลาภในฐานะนางเอกของมู่หรงเสวี่ยสูญเสียไปส่วนหนึ่ง!] [ติ๊ง... ขอแสดงความยินดี ดูดซับค่าโชคลาภของมู่หรงเสวี่ย! ได้รับคะแนนกฎ: 100,000 คะแนน] ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัวของหลิงเหยียนอีกครั้ง ทำให้รูม่านตาของเขาหดเกร็งด้วยความตกตะลึง! “เช็ก? โชคลาภก็ดูดซับได้ด้วยเหรอ? แต่ก็จริง โชคลาภนี่มันเป็นพลังงานระดับสูงกว่าพลังต้นกำเนิดตั้งเยอะ แค่ระงับบัตรเครดิตของนางเอกก็ได้มาตั้งหนึ่งแสนคะแนนกฎเลยเหรอ? นั่นมันเท่ากับหนึ่งพันล้านเหรียญดาวเลยนะ? ทรัพย์สินหมุนเวียนของคนตระกูลมู่หรงรวมกันทั้งบ้านจะถึงขนาดนี้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย แล้วถ้าฆ่าหลินเฟิงได้ จะได้คะแนนกฎมามหาศาลขนาดไหนกัน?” ดวงตาของหลิงเหยียนเปล่งประกายเจิดจ้า ค่าโชคลาภนี่มันสุดยอดจริงๆ นั่นหมายความว่าตอนนี้หลิงเหยียนมีคะแนนกฎรวมแล้วกว่าสองแสนคะแนน มันมากพอที่จะสร้างอาชีพที่ทรงพลังพอๆ กับปรมาจารย์จิตวิญญาณของหลินเฟิงได้ถึงสองอาชีพเลยทีเดียว แต่ในขณะที่หลิงเหยียนกำลังเตรียมจะสร้างกฎขึ้นมานั้นเอง... “ปัง!!!” ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง “หลิงเหยียนอยู่ไหน? ฉันต้องการพบเขา!” เสียงตวาดแหลมดังขึ้น พร้อมกับร่างของหญิงสาวผู้มีใบหน้าสะสวยทว่ากลับเย็นชาและเต็มไปด้วยความโกรธแค้นเดินก้าวเข้ามาในห้อง คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นนางเอกคนแรกของนิยายเรื่องนี้ มู่หรงเสวี่ย! และยังเป็นดาวโรงเรียนที่ร่างเดิมของหลิงเหยียนยอมเป็นสายเลียตามรับตามส่งมาโดยตลอด เมื่อเห็นผู้มาใหม่ สีหน้าของพ่อบ้านอู๋ก็พลันเย็นเยียบลง “คุณยังกล้ามาที่นี่อีกเหรอ? คิดว่าคุณชายของฉันรังแกง่ายนักรึไง!” พ่อบ้านอู๋แผดเสียงคำราม “โครม!!!” ชั่วพริบตา กลิ่นอายที่น่าเกรงขามก็แผ่ซ่านออกมาคุกคาม หญิงสาวยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกแรงกดดันมหาศาลนั้นกดจนเข่าทรุดลงกับพื้น แน่นอนว่าพ่อบ้านอู๋ยังไม่กล้าฆ่าเธอเพราะหลิงเหยียนยังไม่ได้สั่ง มิฉะนั้นมู่หรงเสวี่ยคงถูกบดขยี้กลายเป็นละอองเลือดไปนานแล้ว กลิ่นอายที่น่าหวาดกลัวนี้ทำให้มู่หรงเสวี่ยตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ทว่าเมื่อเธอเห็นชัดๆ ว่าคนที่ลงมือคือพ่อบ้านอู๋ ไฟโทสะในใจก็ลุกโชนขึ้นมาทันที แค่คนรับใช้ กล้าดียังไงมาลงมือกับเธอ! “แก... แกกล้าลงมือกับฉันงั้นเหรอ! หลิงเหยียน นี่น่ะเหรอพ่อบ้านที่ดีของนาย? ถ้าวันนี้นายไม่ไล่ไอ้แก่นี่ออกไปจากตระกูลหลิง ต่อไปฉันจะไม่สนใจนายอีกเลย!” มู่หรงเสวี่ยไม่คาดคิดว่าพ่อบ้านอู๋จะกล้าลงมือกับเธอต่อหน้าหลิงเหยียน เธอจึงตะโกนใส่หลิงเหยียนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจอย่างถึงที่สุด ดวงตาของเธอมีน้ำตาคลอเบ้า จนคนรอบข้างที่ไม่รู้ความจริงต่างพากันส่งสายตาเห็นอกเห็นใจ ตามพล็อตเดิมในนิยาย เมื่อมู่หรงเสวี่ยพูดเช่นนี้ หลิงเหยียนจะโกรธจัด ถึงขั้นออกคำสั่งไล่พ่อบ้านอู๋ที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กออกไปจากตระกูลหลิงทันที แม้พ่อบ้านอู๋จะเสียใจจนหมดอาลัยตายอยาก แต่เขาก็รักหลิงเหยียนเหมือนหลานชายแท้ๆ จึงออกไปลอบสังหารหลินเฟิงเพื่อล้างแค้นให้เจ้านาย แต่น่าเสียดายที่เขาถูกอาจารย์ของหลินเฟิงฆ่าตาย และหนี้เลือดนี้ก็ถูกหลินเฟิงจดจำเอาไว้ โดยเข้าใจผิดว่าหลิงเหยียนเป็นคนบงการพ่อบ้านอู๋มานั่นเอง ทว่าในชาตินี้ หลิงเหยียนไม่ใช่ไอ้สายเลียคนเดิมอีกต่อไป เมื่อได้ยินคำพูดของมู่หรงเสวี่ย พ่อบ้านอู๋ก็สีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน เขานึกถึงเมื่อก่อนที่คำพูดของมู่หรงเสวี่ยเปรียบเสมือนราชโองการสำหรับนายน้อย เขาจึงรีบหันไปมองหลิงเหยียนด้วยความกังวล และเป็นอย่างที่คิด สีหน้าของหลิงเหยียนพลันเคร่งขรึมและเย็นชาลงทันที มู่หรงเสวี่ยเห็นดังนั้นก็เผยรอยยิ้มเย็นที่มุมปากขณะจ้องมองพ่อบ้านอู๋ ไม่ใช่ว่าแกชอบเตือนหลิงเหยียนไม่ให้มายุ่งกับฉันนักเหรอ? คราวนี้จะได้เห็นกันว่าในใจของหลิงเหยียน ใครกันแน่ที่มีความสำคัญมากกว่า “คุณชายครับ ผม... ผมแค่คิดว่าเธอเป็นคนหาคนมาทำร้ายคุณชาย ผมเลยอดใจไม่ไหว...” เมื่อเห็นหลิงเหยียนที่มีสีหน้าย่ำแย่ลุกลงจากเตียง พ่อบ้านอู๋ก็รีบพยายามอธิบาย พร้อมกับคลายแรงกดดันที่กดร่างของมู่หรงเสวี่ยลงด้วย “พอแล้ว! ไม่ต้องพูดแล้ว!” หลิงเหยียนโบกมือตัดบทพ่อบ้านอู๋ วินาทีนั้น พ่อบ้านอู๋รู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลาย เขามองดูนายน้อยที่เขาเห็นมาตั้งแต่เกิดด้วยริมฝีปากที่สั่นระริก อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาด้วยความสิ้นหวัง “หึ! หลิงเหยียน ถึงนายจะไล่ไอ้คนรับใช้นี่ออกไปแล้ว ฉันก็ไม่ยกโทษให้นายง่ายๆ หรอกนะ ยกเว้นแต่นายจะไม่เอาเรื่องพี่หลินเฟิง แล้วก็ช่วยปล่อยเขาออกมาจากคุก จากนั้นก็ไปขอโทษเขาซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่สนใจนายอีกจริงๆ ด้วย” มู่หรงเสวี่ยตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะหันไปแหวใส่หลิงเหยียน เธอมองพ่อบ้านอู๋ด้วยความเคียดแค้น รอให้ตาแก่นี่ถูกไล่ออกไปก่อนเถอะ เธอจะหาคนมาจัดการฆ่าทิ้งซะ ทว่าเธอไม่รู้เลยว่าพ่อบ้านอู๋มีความแข็งแกร่งระดับเทพสงคราม ยอดฝีมือระดับนี้เพียงแค่ฝ่ามือเดียวก็สามารถลบตระกูลมู่หรงให้หายไปจากแผนที่โลกได้แล้ว “เงียบปากซะ! เธอเห่าหอนอะไรของเธอ? ที่นี่มีที่ให้เธอเสนอหน้าพูดตั้งแต่เมื่อไหร่?” แต่ในวินาทีต่อมา เสียงตวาดกร้าวก็ทำให้มู่หรงเสวี่ยถึงกับชะงักค้างไปในทันที คนที่พูดออกมาก็คือหลิงเหยียนที่กำลังทำสีหน้าหงุดหงิดรำคาญใจ มู่หรงเสวี่ยจ้องมองหลิงเหยียนด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ ไอ้สายเลียนี่กล้าสั่งให้เธอหุบปากงั้นเหรอ? แม้แต่พ่อบ้านอู๋ที่อยู่ด้านข้างก็ยังมองนายน้อยของตนด้วยความตกตะลึง “พ่อบ้านอู๋คือคนของตระกูลหลิง และดูแลฉันมาตั้งแต่เด็ก มู่หรงเสวี่ย เธอเป็นตัวอะไรถึงกล้ามาด่าเขา? แถมยังกล้าสั่งให้ฉันไล่เขาออก? หัดส่องกระจกดูเงาตัวเองซะบ้างว่าอยู่ในฐานะอะไร!” หลิงเหยียนจ้องหน้ามู่หรงเสวี่ยพร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่ากลับแฝงไปด้วยความเย็นเยียบถึงกระดูก “นาย... นาย... หลิงเหยียน นายกล้าด่าฉันเหรอ!” มู่หรงเสวี่ยจ้องมองหลิงเหยียนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าหลิงเหยียนที่ยืนอยู่ตรงหน้าช่างดูแปลกหน้านัก หลิงเหยียนคนเดิมที่ยอมให้เธอโขกสับและทำตามใจเธอทุกอย่างคนนั้นหายไปไหน? “คุณชาย... หรือว่าคุณชายจะตาสว่างแล้วจริงๆ?”