ทำเลทอง! เริ่มลงมือสร้างบ้าน!

การแข่งขันเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว! เย่หานและซูเสี่ยวฉีกำลังยืนอยู่ท่ามกลางป่าดิบชื้น เสียงแมลงร้องระงมไปทั่ว อากาศทั้งชื้นทั้งอบอ้าว ไม่นานนักเหงื่อก็ไหลซึมไปทั่วร่าง เกาะทั้งเกาะตั้งอยู่ในเขตโซนร้อน ที่นี่จึงเป็นป่าฝนเขตร้อนเต็มรูปแบบ! ตอนนี้เย่หานต้องทำภารกิจแรกให้สำเร็จ นั่นคือการหาทำเลทองเพื่อลงหลักปักฐานสร้างที่พัก! ขั้นตอนนี้สำคัญมาก หากทำไม่สำเร็จ ชีวิตในป่าก็คงจบเห่ตั้งแต่เริ่มต้น หลังจากนั้น เย่หานก็พาสูเสี่ยวฉีเดินบุกป่าฝ่าดงไปเรื่อยๆ ทั้งคู่เปิดใช้งานฟังก์ชันสตรีมมิ่งของกำไลสตรีมมิ่ง ภาพเหตุการณ์จึงถูกถ่ายทอดสดส่งตรงไปยังช่องสตรีมมิ่งทันที "ภาพมาแล้ว! ภาพมาแล้ว!" ในสตูดิโอแห่งหนึ่ง ชายร่างท้วมตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้น ข้างๆ เขามีเด็กสาวสวมหน้ากากอนามัยนั่งอยู่ ดูน่ารักสดใส เธอทั้งสองคือผู้บรรยายที่รับผิดชอบการถ่ายทอดสดของคู่เย่หานและซูเสี่ยวฉี พวกเขาคือ ครูเถียว และ เสี่ยวถวน "ในที่สุดการแข่งขันก็เริ่มขึ้นแล้ว ตื่นเต้นจังเลย!" เสียงของเสี่ยวถวนฟังดูแก่นเซี้ยว "ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศเสินโจวของเรากลุ่มนี้ ช่วงนี้กำลังดังสุดๆ เลยล่ะ! ถูกเรียกว่าเป็น 'ปลาคาร์ฟนำโชค' สองตัวแห่งประเทศเสินโจว ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยล้านคน พวกเขาโชคดีเหลือเกินที่ถูกสุ่มเลือกมาได้ นี่มันระดับไหนกันเนี่ย? อุปกรณ์เกมที่ผมหมดเงินไปเป็นแสนยังไม่ได้ แต่สองคนนี้อาจจะได้มาง่ายๆ แค่กดครั้งเดียวก็ได้!" ครูเถียวรำพึงออกมา เสี่ยวถวนเองก็รู้สึกคล้อยตาม ทั้งคู่เป็นเกมสตรีมเมอร์ที่มักจะทำกิจกรรมสุ่มไอเทมในเกมบ่อยๆ หากมีดวงขนาดนั้นบ้างก็คงจะดี "ตอนนี้ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองกำลังเดินสำรวจอยู่ในป่าฝน ดูเหมือนว่ากำลังมองหาทำเลที่เหมาะสมเพื่อตั้งแคมป์ล่ะค่ะ!" เสี่ยวถวนกล่าว ครูเถียวหันไปมองเธอแล้วพยักหน้า "ดูเหมือนว่าช่วงนี้เสี่ยวถวนจะทำการบ้านมาดีนะเนี่ย! ถ้าเราสองคนรวมทีมกันไปลงแข่งบ้าง ผลงานคงไม่เลวเลยล่ะ!" ครูเถียวกล่าวด้วยความมั่นใจ ผู้ชมในห้องแชทต่างขำกลิ้ง ทั้งสองคนนี้ได้รับความนิยมสูงอยู่แล้ว และตอนนี้ผู้ชมจำนวนมากก็เข้ามาเพราะอยากดูพวกเขาบรรยายโดยเฉพาะ "ขอร้องล่ะครับพี่หมู อย่ามั่นใจนักเลย ถ้าพี่ไปแข่ง จะให้ไปแสดงเป็นหมูหันหรือไง?" "เสี่ยวถวนน่ารักจัง เมื่อไหร่เธอจะถอดหน้ากากโชว์หน้าสักทีเนี่ย!" "ขอลงชื่อเรียกร้องให้เสี่ยวถวนเปิดหน้าโชว์หน่อย!" "ผู้เข้าแข่งขันจากทั่วโลกต่างลงสู่เกาะนี้แล้ว เมื่อกี้ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศญี่ปุ่นชื่อเมยชวนเน่ยคู้เจออาหารแล้วนะ!" "ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศเสินโจวเราก็ไม่แพ้ใครนะ เหลิ่งเฟิงสมกับเป็นอดีตหน่วยรบพิเศษจริงๆ แค่เพิ่งลงจอดก็ใช้ก้อนหินฆ่างูได้ตัวหนึ่งแล้ว!" ผู้ชมในช่องสตรีมมิ่งต่างถกเถียงกัน การแข่งขันเริ่มขึ้นแล้ว ผู้เข้าแข่งขันจากทุกประเทศต่างแข่งกับเวลา หลายคนเริ่มเก็บเกี่ยวผลงานได้บ้างแล้ว ในขณะที่ฝั่งเย่หานยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ในระดับสากล มีช่องสตรีมมิ่งหลักของทางการ ซึ่งมี เบย์ และ เดย์ สองสุดยอดปรมาจารย์แห่งการเอาชีวิตรอดระดับโลกคอยวิเคราะห์สถานการณ์ของผู้เข้าแข่งขันแต่ละกลุ่ม "มาดูสถานการณ์ฝั่งประเทศเสินโจวกันบ้างครับ" "ประเทศเสินโจวเป็นประเทศที่มีประชากรมาก ครั้งนี้ส่งผู้เข้าแข่งขันมาถึงแปดกลุ่ม แต่มีอยู่กลุ่มหนึ่งที่น่าสนใจ คือกลุ่มที่โชคดีถูกสุ่มเลือกมานั่นเอง" เบย์กล่าวอย่างออกรส เดย์ที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าเสริม "ผู้เข้าแข่งขันคู่นี้หน้าตาดีมากครับ แต่ดูเหมือนจะไม่มีประสบการณ์ในการเอาชีวิตรอดเลย! พวกเขาเดินด้วยความเร็วสูงตลอดเวลาในป่าแบบนี้ จะเป็นการใช้พลังงานโดยเปล่าประโยชน์ และเสี่ยงต่อการเจออันตรายได้ง่ายๆ หากไม่รีบหาแหล่งน้ำและอาหารให้ทันท่วงที เกรงว่าจะอยู่ได้ไม่นานครับ" เดย์วิจารณ์ผลงานของเย่หานและซูเสี่ยวฉีโดยมองว่าไม่ค่อยน่ามองเท่าไหร่นัก ในฐานะผู้เชี่ยวชาญระดับโลกเขามีสิทธิ์ที่จะประเมินเช่นนั้น อันที่จริง แม้แต่ผู้ชมจากประเทศเสินโจวจำนวนมากก็ไม่ค่อยมีความหวังกับเย่หานและซูเสี่ยวฉี เมื่อเทียบกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ที่ดูมีทักษะติดตัว ทั้งสองคนนี้ดูเหมือนมาเที่ยวทริปเอาชีวิตรอดวันเดียวมากกว่า หลายคนปักใจเชื่อไปแล้วว่าอีกไม่นานพวกเขาก็คงเลือกยอมแพ้ ทว่าในขณะนี้ เย่หานกลับกำลังแข่งขันอย่างจริงจัง เขากำลังสอนซูเสี่ยวฉี "ปรับจังหวะการหายใจซะ" "ถ้าหายใจไม่ถูกจังหวะ จะเหนื่อยเร็วและจุกง่าย อดทนอีกหน่อย เดี๋ยวเราก็จะเจอที่เหมาะๆ แล้ว" เย่หานบอกซูเสี่ยวฉี ในขณะเดียวกัน เขาก็เด็ดผลไม้จากพุ่มไม้ข้างทางส่งให้เธอ ซูเสี่ยวฉีทำหน้าสงสัย "กินได้เหรอคะ? ถ้าเป็นพิษทำไง?" เย่หานหัวเราะเบาๆ "เธอเนี่ยไม่มีความรู้เลยนะ นี่เขาเรียก 'ผลละมุด' ถ้าพูดให้ดูหรูคือผลโสมคน กินแล้วอายุยืนยาว" เย่หานพูดจาไร้สาระอย่างจริงจัง อันที่จริงผลละมุดนั้นมีอยู่จริง และสาเหตุที่ชื่อนี้เพราะรูปทรงมันคล้ายหัวใจคน ผลมันรสชาติหวานอร่อย เย่หานกินโชว์ให้ซูเสี่ยวฉีดูเป็นตัวอย่าง ซูเสี่ยวฉีจึงเริ่มลังเลเล็กน้อยก่อนจะลองกินบ้าง พอได้ลิ้มรสคำแรก ดวงตาก็หยีลงทันที "หวานมากเลยค่ะ!" ซูเสี่ยวฉีไม่เคยได้กินผลไม้ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน เย่หานยิ้มแล้วนำทางต่อไป "เหมือนจะได้ยินเสียงน้ำแล้ว ไปต่อกันเถอะ" เย่หานพาสูเสี่ยวฉีเดินหน้าต่อไป และก็เป็นไปตามคาด ไม่นานพวกเขาก็เจอธารน้ำสายหนึ่ง! น้ำใสสะอาดมาก เย่หานล้างมือรู้สึกเย็นสบาย แตเขาไม่ได้ดื่มน้ำนั้นทันที เพราะในแหล่งน้ำธรรมชาติอาจมีไข่พยาธิปะปนอยู่ ต้องต้มให้เดือดก่อนถึงจะปลอดภัย "ทำเลที่เหมาะกับการสร้างที่พัก ต้องอยู่ใกล้แหล่งน้ำ มีฉากหลังบังลม ห่างจากหน้าผา ไม่เป็นที่อับชื้น ป้องกันฟ้าผ่า และรอบๆ ไม่ควรมีร่องรอยของสัตว์ป่าขนาดใหญ่" "เดินตามลำธารไป ข้างหน้ามีเนินเขาลูกเล็กๆ นั่นแหละทำเลทอง" เย่หานชี้มือไป ซูเสี่ยวฉีมองตามที่เขาชี้ ก็เห็นเนินเขาเล็กๆ จริงๆ แถมดูดีทีเดียว "บอส ไปเรียนความรู้นี้มาจากไหนคะ?" ซูเสี่ยวฉีตาเป็นประกาย เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าบอสของเธอจะมีความสามารถขนาดนี้! "ก่อนมาไม่ได้อ่านคู่มือที่เตรียมไว้เหรอ? อ้อ ลืมไป เธอน่าจะอ่านแต่ของที่ไม่มีประโยชน์พวกนั้นสินะ" เย่หานแซว ซูเสี่ยวฉีกลอกตาใส่ชุดใหญ่ บอสคนนี้นี่ เดี๋ยวพอชมหน่อยก็เหลิง! ผ่านไปอีกสิบกว่านาที ทั้งคู่ก็มาถึงเนินเขาแห่งนี้ เย่หานยืนยันอีกครั้งว่าที่นี่คือทำเลที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เขาจึงวางกระเป๋าลงและเริ่มจัดการทรัพยากรที่มีอยู่ กระเป๋าหนึ่งใบ หม้อหนึ่งใบ พลั่วสนามหนึ่งอัน และมีดกองทัพสวิสหนึ่งเล่ม "ตอนนี้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวฉันแบ่งงานให้นะ" "เธอไปตักน้ำใส่หม้อ แล้วไปหาฟืนมา เดี๋ยวเราจะต้มน้ำดื่มกัน ส่วนผลไม้ที่เห็นก็เก็บมาให้หมด ถ้าเจออะไรผิดปกติหรือร่องรอยสัตว์ป่าให้รีบบอกฉัน" เย่หานสั่งการ ซูเสี่ยวฉีพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะหันมามองเย่หาน "แล้วบอสจะทำอะไรคะ?" เย่หานเขย่าพลั่วสนามในมือ "ฉันก็ต้องสร้างบ้านน่ะสิ!" "ต้องเริ่มทำเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นคืนนี้เราจะนอนกันที่ไหนล่ะ?" ซูเสี่ยวฉีพยักหน้าแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะเริ่มสร้างบ้านจากศูนย์ได้อย่างไร แต่เย่หานเริ่มลงมือปฏิบัติการแล้ว