โลกหมอกพิฆาตเถื่อน!

“สวัสดีครับ พัสดุมาถึงใต้คอนโดแล้วครับ รบกวนลงมาเซ็นรับด้วยนะครับ!” ซ่งอวิ๋นมาถึงหน้าตึกในหมู่บ้านจัดสรรพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก “คุณเอาขึ้นมาส่งให้ฉันสิ ถ้าอีก 5 นาทีส่งไม่ถึงล่ะก็ ฉันจะร้องเรียนคุณ!” พอปลายสายกดรับ เสียงผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดก็แผดลั่นมาตามสาย ก่อนจะตัดสายทิ้งไปทันที “ถ้าพูดจาดีกว่านี้หน่อย ผมก็อาจจะใจดีเดินขึ้นไปส่งให้หรอก แต่นี่เล่นเปิดฉากด่ากันยังกับไปอุ้มลูกบ้านคุณกระโดดลงบ่ออย่างนั้นแหละ!” “ชั้น 33 เชียวนะเนี่ย! แถมไฟดับ ลิฟต์ก็เสีย จะให้ผมเดินขึ้นไปส่งถึงหน้าห้อง? แถมให้เวลาแค่ 5 นาทีเนี่ยนะ?” “ระดับไรเดอร์อิสระอย่างผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น อยากร้องเรียนก็เชิญตามสบาย!” สำหรับสถานการณ์เช่นนี้ ซ่งอวิ๋นชินชาเสียแล้ว เขาจินตนาการไปถึงภาพยัยผู้หญิงขี้วีนนั่นที่ไม่ได้กินข้าวเปรี้ยวปากจนอกแตกตาย เขาบิดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคู่ใจมาที่ป้อมยาม เตรียมจะวางพัสดุไว้ที่เจ้าหน้าที่รปภ. พร้อมกับหยิบถุงอาหารออกมาจากกล่องท้ายรถอย่างคล่องแคล่ว “โอ้โหย หลัวซือเฝิ่น! สั่งก๋วยเตี๋ยวเส้นขนมจีนใส่น้ำแกงหอยขมจากร้านบะหมี่เนื้อเนี่ยนะ กินเป็นหรือเปล่าเนี่ย!” ซ่งอวิ๋นทำหน้าแหยเพราะไม่ชินกับกลิ่นเฉพาะตัวของมัน ทว่าขณะที่เขากำลังสูดกลิ่นอยู่นั้น จู่ๆ ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เริ่มพร่ามัว ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนซวนเซล้มลงกับพื้น ถุงอาหารหกกระจายเต็มพื้น ก่อนที่สติจะดับวูบไป ซ่งอวิ๋นเค้นแรงเฮือกสุดท้ายตะโกนออกมาว่า: “เชี่ย... หลัวซือเฝิ่นนี่มันมีพิษ! ใครก็ได้... ช่วยโทร 1669 ให้ที! (´థ౪థ)σ” (ปล. ไม่ได้สลบเพราะกลิ่นอาหารหรอกนะ แต่เป็นจังหวะที่โลกหมอกเริ่มทำการอัญเชิญ ทุกคนเลยสลบไปพร้อมกันพอดี) ...... เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ซ่งอวิ๋นพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นดินที่เย็นเฉียบ ขณะที่เขากำลังเซอเวย์ไปรอบๆ เสียงจักรกลก็ดังขึ้นข้างหู! [ยินดีต้อนรับสู่เกม ‘ฝ่าหมอกพิฆาตเถื่อน’ หวังว่าผู้เข้าร่วมทุกคนจะเอาชีวิตรอดไปได้] [โปรดรวบรวมทรัพยากรต่างๆ และพยายามอัปเกรดที่หลบภัยของตนเอง] [ยิ่งที่หลบภัยแข็งแกร่งเท่าไหร่ โอกาสรอดชีวิตของคุณก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น!] [ลำดับต่อไป ขอให้ผู้รอดชีวิตทุกคนนึกคำว่า ‘แผงข้อมูล’ ในใจ เพื่อเปิดระบบขึ้นมา!] “อะไรกันเนี่ย? ใครพูดน่ะ?” “แผงข้อมูล?” เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ซ่งอวิ๋นสะดุ้งสุดตัว แต่เขาก็ยอมทำตามแต่โดยดี “เปิดแผงข้อมูลดิ” เวลาปัจจุบันของระบบ: 08:10 น. สภาพอากาศ: แจ่มใส อุณหภูมิ: 21-30 องศาเซลเซียส ชื่อ: ซ่งอวิ๋น เลเวล: 1 ค่าประสบการณ์: 0/100 (ปัจจุบัน/จำนวนที่ต้องการเพื่อเลเวลอัป) ระดับ: เหล็กดำ (Black Iron) อายุ: 23 ปี พรสวรรค์: โชคลาภ (จงเชื่อมั่นเถิดว่า สิ่งดีๆ มักจะเกิดขึ้นเสมอ) ระดับที่หลบภัย: เลเวล 0 (ยังไม่ได้สร้าง) เงื่อนไขการอัปเกรด: ไม้ *20, หิน *10 【แลกเปลี่ยน】【โซเชียล】【ร้านค้า】 เกร็ดความรู้: โลกหมอกเต็มไปด้วยสิ่งไม่คาดฝันและภยันตราย แต่ในความตายย่อมมีโอกาสและวาสนาซ่อนอยู่ พื้นที่ใต้หมอกจะสุ่มเกิดทรัพยากรต่างๆ ซึ่งรวมถึง (หีบสมบัติ, แบบแปลน, อาวุธ, เครื่องมือ, ยา ฯลฯ) หวังว่าผู้รอดชีวิตทุกคนจะกระตือรือล้นที่จะออกไปสำรวจ เพื่อสร้างความยิ่งใหญ่ในเร็ววัน เมื่อมาถึงโลกหมอกครั้งแรก โปรดสร้างที่หลบภัยให้เร็วที่สุด และปกป้อง ‘ปฐพีเนรมิต’ (สีร่าง) ไม่ให้ถูกทำลาย ปฐพีเนรมิตคือหัวใจสำคัญในการสร้างที่หลบภัย ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับการก่อสร้างจะขาดมันไปไม่ได้ หากปฐพีเนรมิตถูกทำลาย นั่นหมายความว่าคุณจะสูญเสียที่หลบภัย ในโลกหมอกที่ไร้ที่พักพิง ชีวิตของคุณจะเข้าสู่ช่วงนับถอยหลังสู่ความตายทันที ในโลกหมอก เวลา 08:00 น. ถึง 18:00 น. คือช่วงเวลาที่มีแสงอาทิตย์ หมอกจะเจือจางลง ขอให้ผู้รอดชีวิตใช้ช่วงเวลานี้ในการสำรวจและรวบรวมทรัพยากร หลัง 18:00 น. หมอกจะเริ่มหนาตาขึ้น และความอันตรายจะทวีคูณ กลางคืนคือเวลาออกล่าของเหล่าอสูรร้าย โปรดระวังอย่าตกเป็นเหยื่ออันโอชะของพวกมัน ในอีก 4 วันข้างหน้า ภัยพิบัติครั้งแรกจะมาเยือน ซึ่งอาจรวมถึง (ฝนพายุ, ลูกเห็บ, ฝนกรด, อุณหภูมิพุ่งสูง, หนาวจัด, มอนสเตอร์บุกถล่ม ฯลฯ) โดยจะมีการสุ่มภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้น หรือบางทีอาจจะมาพร้อมกันหลายอย่างก็ได้นะ ทั้งนี้ ระบบได้มอบ ‘ชุดของขวัญเริ่มต้น’ ให้กับผู้รอดชีวิตทุกคนแล้ว จำนวนผู้เข้าร่วมปัจจุบัน: 8,000 ล้านคน ระยะห่างระหว่างผู้รอดชีวิตแต่ละคนคือ 500 กิโลเมตร “โลกหมอก? เอาชีวิตรอด?” “นี่ฉันไม่ได้สลบเพราะกลิ่นหลัวซือเฝิ่นเหรอเนี่ย???” “มันเรื่องอะไรกัน?” ซ่งอวิ๋นมึนตึ้บไปพักใหญ่ แต่ในฐานะที่เขาเป็นนักอ่านนิยายออนไลน์ตัวยง ไม่นานเขาก็เริ่มจับต้นชนปลายถูก: “แผงข้อมูลบอกว่าทุกอย่างต้องใช้ปฐพีเนรมิต?” เขามองสำรวจไปรอบๆ และพบว่าตรงจุดที่เขานอนอยู่มีวัตถุสีดำทรงสี่เหลี่ยมวางอยู่ ข้างๆ กันขวานเหล็กหนึ่งเล่ม และกล่องไม้หนึ่งใบ “นี่คือปฐพีเนรมิตงั้นเหรอ?” ซ่งอวิ๋นมองดูของทรงสี่เหลี่ยมในมือ ทันใดนั้นหน้าต่างข้อมูลไอเทมก็ปรากฏขึ้น ชื่อไอเทม: ปฐพีเนรมิต (สีร่าง) คุณสมบัติ: ไอเทมสำคัญในการสร้างที่หลบภัย ทุกการก่อสร้างต้องใช้ปฐพีเนรมิต โปรดเลือกทำเลที่จะวางเพื่อเริ่มต้นสร้างที่หลบภัย ชื่อไอเทม: ขวานเหล็ก ระดับ: สีขาว ลำดับระดับไอเทม: ขาว-เขียว-ฟ้า-ม่วง-ทอง-แดง-ดำ เมื่อเห็นข้อมูลตรงหน้า ซ่งอวิ๋นก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เพื่อการเติบโตในอนาคต การทำเลที่ตั้งของที่หลบภัยนั้นสำคัญมาก แม้ที่หลบภัยจะพังทลาย แต่ตราบใดที่ปฐพีเนรมิตยังอยู่ เขาก็สามารถสร้างขึ้นใหม่ได้ แต่ถ้าปฐพีเนรมิตพัง ทุกอย่างก็จบกัน ชื่อไอเทม: กล่องไม้ของขวัญเริ่มต้น ระดับ: สีขาว คำอธิบาย: ภายในประกอบด้วยขนมปัง 2 ก้อน และน้ำดื่ม 2 ขวด! มีโอกาสเล็กน้อยที่จะได้รับรางวัลเพิ่มเป็นสองเท่า ซ่งอวิ๋นเลือกเปิดกล่องไม้ทันที [ยินดีด้วย! คุณได้รับ: ขนมปัง 4 ก้อน และน้ำดื่ม 4 ขวด] “เฮ้ย! ได้เบิ้ลสองเท่าเลยเหรอ? หรือว่าจะเป็นผลจากพรสวรรค์โชคลาภกันนะ!” ซ่งอวิ๋นดีใจลิงโลด รีบหยิบน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ด้วยความกระหาย ท่ามกลางความตื่นเต้น เขาพยายามกดปุ่ม 【แลกเปลี่ยน】 บนแผงข้อมูล แต่มันขึ้นว่ายังไม่ได้สร้างที่หลบภัยจึงยังไม่สามารถใช้งานได้ ส่วนปุ่ม 【ร้านค้า】 ก็ยังไม่เปิดให้บริการเช่นกัน! ในเมื่อสองฟังก์ชันนั้นใช้ไม่ได้ เขาจึงเลือกกดปุ่ม 【โซเชียล】 แทน ทันใดนั้นหน้าต่างแชทก็เด้งขึ้นมา อินเทอร์เฟซแบ่งเป็น แชนเนลโลก, แชนเนลแลกเปลี่ยน และโซเชียลส่วนตัว โดยแชนเนลโลกและแลกเปลี่ยนจะโพสต์ข้อความได้เพียงหนึ่งประโยคทุกๆ 6 ชั่วโมง ส่วนโซเชียลส่วนตัวนั้นไม่จำกัด แต่แน่นอนว่าตอนนี้ซ่งอวิ๋นยังไม่มีเพื่อนสักคน! ในแชนเนลโลก ข้อความต่างๆ ไหลผ่านไปด้วยความเร็วสูงจนมองแทบไม่ทัน ซ่งอวิ๋นลองกดตั้งค่าจนพบว่าเขาสามารถหยุดการไหลของข้อความเพื่ออ่านได้ “เชี่ย เรื่องจริงเหรอเนี่ย? เมื่อกี้ฉันยังนั่งกินแตงโมเปิดแอร์อยู่บ้านอยู่เลย ทำไมวูบเดียวมาโผล่อยู่ที่นี่ได้ล่ะ?” “ฉันโมโหไอ้ไรเดอร์เฮงซวยจนสลบไป ตื่นมาอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว กลัวจังเลย ฉันจะตายไหมเนี่ย!” “หลี่หลินหลิน คุณอยู่ที่ไหน ถ้าเห็นข้อความนี้แล้ว แอดเฟรนด์ผมมาทีนะ!” “ฉันเห็นระบบบอกว่าจะมีพวกสัตว์ร้ายกับสัตว์ป่าด้วย น่ากลัวจัง ตอนนี้ฉันอยู่บนยอดเขา ใครก็ได้มาช่วยที ฉันกลัวความสูง!” “ทุกคนคงได้ขวานกันหมดแล้วใช่ไหม? อย่ามัวแต่พล่ามเลย รีบไปตัดไม้สร้างที่หลบภัยกันเถอะ!” “พวกเรามารวมกลุ่มกันเถอะ จะได้ช่วยกันตัดไม้ มีคนอยู่ด้วยกันน่าจะอุ่นใจกว่า” “ข้างบนน่ะตาบอดหรือไง? ไม่เห็นคำเตือนเหรอว่าอยู่ห่างกันตั้ง 500 กิโลเมตร แถมโลกก็อันตรายขนาดนี้ นายจะเดินเท้ามาหาฉัน 500 กิโลฯ หรือไง?” “พรสวรรค์ของแต่ละคนคืออะไรกันบ้าง? ของฉันคือ ‘เสริมกำลัง’ ฮ่าๆ ตัดไม้โครตไวเลย” “พรสวรรค์ของฉันคือ ‘ธาตุน้ำสัมพันธ์’ ดูท่าจะเจ๋งเอาเรื่องนะ แอดเพื่อนมาได้นะ ขอเฉพาะคนที่มีพรสวรรค์โหดๆ พวกขยะไม่ต้องทัก!” “วายป่วงแล้ว พรสวรรค์ของฉันชื่อ ‘ราชาไตเหล็ก’! ถามจริง... ฉันมาผิดที่เปล่าเนี่ย ที่นี่มันโลกเอาชีวิตรอดนะ ไม่ใช่สนามรบกามกิจ จะให้ฉันไปกอดต้นไม้แทนเมียหรือไง??” ซ่งอวิ๋นกวาดตามองข้อความแชทที่มีสารพัดรูปแบบ แต่เขาก็ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มาบ้าง พรสวรรค์ของบางคนดูท่าจะทรงพลังมากจริงๆ “โชคลาภ? นั่นหมายความว่าฉันจะดวงดีสุดๆ เลยใช่ไหมนะ?” ซ่งอวิ๋นลองนึกถึงพล็อตนิยายออนไลน์ที่เคยอ่าน ปกติแล้วพรสวรรค์แบบนี้มักจะเป็นของตัวเอกเสมอ!