น้ำพุแห่งการฟื้นฟู

การฟื้นฟูมานาต้องใช้เวลามากเกินไป ในช่วงที่ไม่มีมานาเหลืออยู่นั้นเธอยังสามารถฝึกฝนทักษะอื่นได้ มู่อิ๋งจึงใช้เวลานี้ทำความคุ้นเคยกับความสามารถของตัวเอง ตอนนี้เธอมีทักษะอาชีพทั้งหมดสามอย่าง เทคนิคการใช้ทักษะถูกถ่ายทอดเข้าสู่สมองโดยตรง ดังนั้นการเรียนรู้จึงไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าผลลัพธ์ของทักษะส่วนใหญ่นั้นไม่คงที่ แม้จะไม่มีการแบ่งลำดับชั้นของทักษะอย่างชัดเจน แต่ระดับเลเวลอาชีพ ความชำนาญ และความเข้าใจในตัวทักษะ ล้วนส่งผลต่อประสิทธิภาพทั้งสิ้น ในบรรดาสามทักษะนี้ มีเพียง 'สัตว์เลี้ยงร่วมพันธสัญญา' (Animal Companion) เท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบจากความชำนาญ ดรูอิดทุกคนสามารถรับสัตว์เลี้ยงร่วมพันธสัญญาได้หนึ่งตัวผ่านทักษะนี้ และมีได้เพียงตัวเดียวเท่านั้น จนกว่าตัวเดิมจะตายหรือทำพิธีกรรมส่งตัวจากไป ถึงจะสามารถรับตัวใหม่มาแทนได้ มู่อิ๋งอธิษฐานขอให้ได้สัตว์เลี้ยงที่เก่งกาจและตรงตามรสนิยมของเธอ ถ้าจะให้ดีต้องมีขนปุกปุยและเลี้ยงง่าย เธอจึงตัดสินใจเปิดใช้งานทักษะนี้ทันที แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้เธอไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ภายในวงแหวนเวทอัญเชิญ ปรากฏเจ้าตัวเล็กขนาดเท่าฝ่าเท้าดูน่ารักน่าเอ็นดู ขนสีขาวสลับดำของมันยังค่อนข้างบางจนมองเห็นผิวหนังสีชมพูอ่อนด้านล่างได้อย่างชัดเจน มันตรงสเปกเธอทุกอย่าง น่ารักจนใจเจ็บ แต่มันตัวเล็กเกินไปหน่อยไหม! นี่มันแพนด้ายักษ์ที่เพิ่งเกิดชัดๆ! มู่อิ๋งประคองมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ในคู่มือผู้เล่น ทักษะสัตว์เลี้ยงร่วมพันธสัญญากลายเป็น 【สัตว์เลี้ยงร่วมพันธสัญญา (สัตว์กินเหล็ก)】 และเธอยังสามารถเปิดดูข้อมูลของมันได้ 【ชื่อเล่น: รอตั้้งชื่อ】 【เผ่าพันธุ์: สัตว์กินเหล็ก (Giant Panda)】 【ช่วงวัย: ทารก】 【ค่าพลังชีวิต: 100%】 【พรสวรรค์: การกิน (สามารถเพิ่มคุณสมบัติและตื่นรู้ความสามารถได้อย่างช้าๆ ผ่านการกิน ปัจจุบันอยู่ในช่วงทารก กินได้เฉพาะอาหารเหลวทุกชนิด)】 【คุณสมบัติ: พละกำลัง 1, ร่างกาย 1, คล่องแคล่ว 1, สติปัญญา 5, สัมผัส 5, เสน่ห์ 15】 【ความสามารถ: สายสัมพันธ์ทางอารมณ์, ความจงรักภักดี】 อาจเป็นเพราะอายุยังน้อย เจ้าตัวเล็กเลยมีค่าพลังกายภาพต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่เมื่อดูจากพรสวรรค์การกินแล้ว เธอก็รู้ว่ามันต่างจากแพนด้าในสวนสัตว์ มันเลี้ยงง่ายกว่ามากและมีศักยภาพไม่ต่ำเลย มู่อิ๋งมองมันด้วยความเอ็นดู พรสวรรค์นี้หมายความว่าขอเพียงเธอหาอาหารให้มันกินได้เพียงพอ เจ้าตัวเล็กก็จะเติบโตขึ้นเรื่อยๆ และอยู่เคียงข้างเธอไปได้อีกนาน ผ่านสายสัมพันธ์ทางอารมณ์ มู่อิ๋งสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของมัน เจ้าตัวเล็กกำลังดูดนิ้วมือของเธออย่างเอาเป็นเอาตาย เห็นได้ชัดว่ามันหิวแล้ว ถ้าเป็นอาหารเหลว ตอนนี้เธอมีแค่น้ำเปล่าเท่านั้น เธอจึงรินน้ำออกมาเล็กน้อย อุ่นให้พออุ่นๆ แล้วป้อนให้มันกิน นึกไม่ถึงว่ามันจะกินอย่างเอร็ดอร่อย คลื่นอารมณ์ความสุขถูกส่งผ่านสายสัมพันธ์มา มู่อิ๋งรู้สึกผิดนิดหน่อย เธอไม่ได้ตั้งใจจะทารุณกรรมสมบัติชาติหรอกนะ แต่ 'เจ้าที่ดิน' อย่างเธอก็แทบจะไม่เหลือเสบียงแล้วเหมือนกัน ด้วยความกังวลว่าเจ้าตัวเล็กจะโตมาอย่างแข็งแรงไหม มู่อิ๋งจึงตัดสินใจตั้งชื่อให้มันว่า 'หยวนกุ๋นกุ๋น' (กลมป๊อก) โดยหวังว่าในอนาคตมันจะเติบโตขึ้นอย่างกำยำสมบูรณ์ หลังจากเจ้าตัวเล็กกินน้ำจนอิ่มแปล้และเริ่มหลับไป มู่อิ๋งก็ซุกมันไว้ในกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เธอหลับตาลงและเปิดใช้ทักษะ 'สัมผัสธรรมชาติ' (Nature Sense) ในนิมิตรับรู้ของเธอ ต้นไม้ต้นนี้มีพลังธรรมชาติไหลเวียนอยู่นับไม่ถ้วน เต็มไปด้วยพลังชีวิต มู่อิ๋งเฝ้า 'มอง' ด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันมองให้ชัดเจน ดวงจิตของเธอก็หลุดออกจากสถานะสัมผัสธรรมชาติเสียก่อน เธอลองใหม่อีกหลายครั้ง จนในที่สุดก็คงสถานะไว้ได้นานขึ้นและรับรู้ได้ชัดเจนขึ้น มู่อิ๋งรู้สึกราวกับว่าระยะห่างระหว่างเธอกับธรรมชาตินั้นสั้นลงจนแทบจะหลอมรวมกัน มันช่างเป็นความรู้สึกที่วิเศษยิ่งนัก 【คุณเสร็จสิ้นการบำเพ็ญเพียรในสายอาชีพ ได้รับค่าประสบการณ์อาชีพ × 1】 นึกไม่ถึงเลยว่าการใช้สัมผัสธรรมชาติจะได้ค่าประสบการณ์อาชีพด้วย นี่คือกำไรที่คาดไม่ถึงจริงๆ มู่อิ๋งจึงจมดิ่งลงสู่มุมมองของสัมผัสธรรมชาติอีกครั้ง คราวนี้เธอพบว่ามีจุดหนึ่งที่พลังธรรมชาติค่อนข้างหมองหม่น การไหลเวียนไม่คล่องตัวและดูติดขัด ปกติแล้วพลังธรรมชาติที่มีชีวิตชีวาควรจะเป็นสีเขียวใสประกาย มู่อิ๋งลืมตาขึ้นเพื่อตรวจสอบตำแหน่งนั้น ปรากฏว่าเป็นต้นฝอยทอง (Dodder) ต้นอ่อนที่กาฝากอยู่ตรงนั้น และกำลังดูดสารอาหารจากต้นไม้ มู่อิ๋งค่อยๆ เคลียร์ต้นฝอยทองออกอย่างระมัดระวัง จากนั้นใช้สัมผัสธรรมชาติช่วยปรับพลังธรรมชาติภายในต้นไม้ให้สมดุล ไม่นานนักจุดที่เคยอุดตันก็กลับมาไหลเวียนได้สะดวกอีกครั้ง 【คุณเสร็จสิ้นการบำเพ็ญเพียรในสายอาชีพ ได้รับค่าประสบการณ์อาชีพ × 2】 มู่อิ๋งครุ่นคิด พลังของดรูอิดมาจากธรรมชาติ หากต้องการพลังที่มากขึ้นย่อมหนีไม่พ้นธรรมชาติ การเข้าหาธรรมชาติ เข้าใจธรรมชาติ และปกป้องธรรมชาติ ทั้งหมดนี้น่าจะนับเป็นการบำเพ็ญอาชีพทั้งสิ้น แล้วธรรมชาติคืออะไร? มู่อิ๋งคิดว่าธรรมชาติคือสิ่งแวดล้อมที่สิ่งมีชีวิตใช้พักพิง และพืชพรรณคือส่วนประกอบสำคัญที่สุดของสิ่งแวดล้อม ดังนั้นในที่ที่พืชพรรณเขียวขจี กลิ่นอายธรรมชาติย่อมเข้มข้นที่สุด เช่นในป่าแห่งนี้ ที่จริงแล้ว อัตราพื้นที่ป่าไม้ของดาวน้ำเงินเซินหลานนั้นต่ำมาก ร่องรอยของมนุษย์แผ่ขยายไปทุกหย่อมหญ้า กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของโลก ป่าเขาลำเนาไพรถูกทำลาย สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติไม่ถือว่าดีนัก และกำลังรอคอยการฟื้นฟูอย่างเร่งด่วน ทันใดนั้น มู่อิ๋งรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ข้อมือ เธอยกมือซ้ายขึ้นมา เห็นกำไลถักเถาวัลย์ที่สวมมาตั้งแต่เด็กราวกับมีชีวิต มันเปล่งแสงสีเขียวอ่อนจางๆ และมีตาน้ำขนาดเท่าถ้วยน้ำชาปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ กำไลวงเดียวที่ติดตัวมาตั้งแต่เล็กและน่าจะเกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดของเธอเกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน มู่อิ๋งมีความรู้สึกว่า 'ในที่สุดก็มาถึงเสียที' ในฐานะคนที่มีความทรงจำจากชาติปางก่อน จะไม่มี 'สูตรโกง' (Golden Finger) ได้ยังไง? สิ่งที่น่าสงสัยที่สุดในตัวเธอก็คือกำไลวงนี้ เธอเคยทดลองความลับของมันมาสารพัดวิธีแต่ก็ล้มเหลวมาโดยตลอด ครั้งนี้เธอรู้สึกถึงความเชื่อมโยงกับกำไลอย่างแท้จริง ราวกับว่าเพิ่งจะได้รับการยอมรับจากมันในตอนนี้เอง เพียงแค่เธอขยับความคิด ก็สามารถควบคุมให้มันหลอมรวมเข้ากับข้อมือ กลายเป็นรอยปานรูปเถาวัลย์จางๆ มู่อิ๋งใช้ฟังก์ชันตรวจสอบสิ่งของด้วยความอยากรู้ 【กำไลแห่งธรรมชาติ】 【คุณภาพ: สีส้ม (เทวมหาตำนาน/Mythic)】 【เอฟเฟกต์ 1: น้ำพุแห่งการฟื้นฟู: ในฐานะผู้ปฏิบัติธรรมตามวิถีแห่งการฟื้นฟูธรรมชาติ คุณสามารถเรียกตาน้ำออกมาผ่านกำไลแห่งธรรมชาติได้ น้ำพุนี้มีพลังในการบำรุงและฟื้นฟู การใช้งานในระยะยาวสามารถทำให้สิ่งมีชีวิตวิวัฒนาการไปในทางที่ดีขึ้นได้ ยิ่งคุณก้าวหน้าในวิถีแห่งการฟื้นฟูมากเท่าไหร่ ปริมาณและประสิทธิภาพของน้ำพุก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น】 【หมายเหตุ: อุปกรณ์ที่ยังไม่ได้แสดงอานุภาพทั้งหมด ขีดจำกัดสูงสุดนั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้ จะถูกบงการโดยเจ้านายที่มันยอมรับเท่านั้น】 ในคู่มือผู้เล่นระบุว่า คุณภาพของอุปกรณ์เรียงลำดับจากต่ำไปสูงคือ สีขาวทั่วไป, สีเขียวดีเยี่ยม, สีน้ำเงินหายาก, สีม่วงมหากาพย์, สีทองตำนาน และสีส้มเทวมหาตำนาน นึกไม่ถึงเลยว่ากำไลนี้จะเป็นถึงระดับ 'ศาสตราเทพ' (Artifact) แถมยังมีความสามารถอื่นที่ยังไม่ถูกปลดล็อก การเปลี่ยนแปลงของกำไลดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับความเข้าใจและการกระทำของเธอเมื่อครู่ แต่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะเปิดความสามารถอื่นๆ ได้อีก มู่อิ๋งศึกษาอยู่พักใหญ่แต่ก็ไม่มีผล จึงหันมาสนใจน้ำพุนั้นแทน น้ำนี้มีผลในการบำรุงและฟื้นฟู เหมาะมากที่จะให้กุ๋นกุ๋นดื่ม หรือจะใช้รดน้ำต้นไม้ก็ดีไม่น้อย เสียดายที่ปริมาณยังมีน้อยเกินไป คงต้องใช้ผสมกับน้ำธรรมดาไปก่อน การเอาน้ำพุมาใช้ไม่จำเป็นต้องเรียกตาน้ำออกมาทุกครั้ง เธอสามารถควบแน่นน้ำพุให้หยดลงที่ปลายนิ้วได้โดยตรง มู่อิ๋งลองหยดน้ำออกมาเม็ดหนึ่งแล้วชิมเอง รสชาติของมันหวานและเย็นชื่นใจ แต่ยังไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงอื่นในทันที เธอรู้สึกถึงแรงดิ้นมุบมิบที่ช่วงท้อง เจ้ากุ๋นกุ๋นได้กลิ่นหอมจึงมุดหัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอ มู่อิ๋งดึงน้ำพุแห่งการฟื้นฟูออกมาผสมกับน้ำแร่ให้มันดื่ม คราวนี้มันกินอย่างกระตือรือร้นกว่าเดิมมาก หลังจากดื่มเสร็จมันก็ส่งเสียงครางฮือๆ อย่างพอใจพลางพลิกตัวนอนหงาย ︿(￣︶￣)︿ "เจ้าตัวเล็กนี่ รู้วิธีหาความสุขจริงๆ นะ" มู่อิ๋งใช้ปลายนิ้วลูบพุงของมันเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว