'วิชาดาราเรียกขาน' กับเหยื่ออันโอชะ!

ยามค่ำคืน ณ ถนนหลินเจียง บาร์ทางช้างเผือก ดนตรีดังสนั่นจนหูแทบดับ แสงสีตระการตาฉายสาดไปทั่วพื้นที่มืดมิด กลางอากาศมีภาพฉายโฮโลแกรมของนักเต้นสาวในชุดวาบหวิวขยับกายไปตามจังหวะ เบื้องล่างร่างโปร่งแสงนั้น ผู้คนต่างโยกย้ายส่ายหัวไปมาเพื่อปลดปล่อยความรู้สึก กลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหล้า และกลิ่นเหงื่อผสมปนเปกับกลิ่นอายของฮอร์โมนพลุ่งพล่านอบอวลอยู่ในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ “ผ่านมาเดือนนึงแล้ว ก็ยังไม่ชินกับกลิ่นนี้สักที” ลี่ชิงซานในชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยขมวดคิ้วเดินเลี่ยงขอบฝูงชนออกมาถึงหน้าบาร์ เฮ้อ! ลี่ชิงซานถอนหายใจยาวพลางนวดขมับ “หรือจะเปลี่ยนงานดีนะ ยังไงงานพาร์ทไทม์ก็มีให้ทำตั้งเยอะ”“แต่วันพรุ่งนี้ก็ต้องเข้าห้องเรียนวิถียุทธ์แล้ว ต้องคอยดูตารางเวลาด้วย”“อุตส่าห์เก็บเงินได้ 6 หมื่นเหรียญดารา ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหน” 6 หมื่นเหรียญดาราถือว่าไม่น้อยเลยเมื่อเทียบกับค่าเช่าห้องของเขาที่เดือนละพัน แต่ถ้าเทียบกับการฝึกวิถียุทธ์ สารอาหารเหลวเกรดต่ำที่สุดยังตกขวดละ 3 พัน เงินจำนวนนี้จึงเรียกได้ว่าเป็นแค่เศษเงินเท่านั้น “ยังดีที่ฉันมีตัวช่วย!” ลี่ชิงซานกระตุกมุมปากพลางจ้องมองหน้าจอเสมือนจริง 【ลี่ชิงซาน】 【ระดับ: ขัดเกลากาย 9/100】 【วิชา: กายบริหารชุดที่ 36 - 'วิชาดาราเรียกขาน' 7/1000 (ชำนาญ)】 【ฟังก์ชัน: พื้นที่วิถียุทธ์】 (ยังไม่ปลดล็อก) บรรทัดสุดท้าย 【พื้นที่วิถียุทธ์】 ยังคงเป็นสีเทาและยังไม่ปลดล็อก แต่เพียงแค่ค่าความชำนาญของวิชานี้ก็ทำให้ลี่ชิงซานได้รับประโยชน์มหาศาลแล้ว ตราบใดที่พยายาม ย่อมมีผลลัพธ์ เพียงสองปี 'วิชาดาราเรียกขาน' จากระดับพื้นฐาน 53/100 ข้ามผ่านระดับชำนาญมาสู่ขั้นสูงได้ ค่าความชำนาญวิชาที่เพิ่มขึ้นไม่ได้ช่วยเพิ่มความก้าวหน้าของการขัดเกลากายโดยตรง แต่มันหมายถึงความเร็วในการฝึกฝน ทุกครั้งที่ระดับเพิ่มขึ้น ผลลัพธ์จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ตอนนี้ 'วิชาดาราเรียกขาน' ในระดับชำนาญมีความเร็วในการฝึกฝนมากกว่าตอนเริ่มต้นอย่างน้อยแปดเท่า การขัดเกลากายคือเขตแดนใหญ่ที่มีทั้งหมดสิบขั้น เป็นหนทางเดียวที่ต้องผ่านก่อนจะกลายเป็นผู้ใช้ยุทธ์อย่างเป็นทางการ ความคืบหน้า 【ขัดเกลากาย 9/100】 นี้เข้าใกล้ขั้นที่หนึ่งแล้ว นี่คือผลลัพธ์จากความพยายามตลอดสองปีที่ผ่านมาของลี่ชิงซาน และตอนนี้ เขามั่นใจว่าภายในครึ่งปีเขาจะทะลวงสู่ขั้นที่สองได้ อีกทั้งเมื่อค่าความชำนาญวิชาเพิ่มขึ้น ความเร็วในการฝึกจะยิ่งสูงขึ้นไปอีก “ไม่รู้ว่า 【พื้นที่วิถียุทธ์】 มีฟังก์ชันอะไรกันแน่ แล้วต้องใช้เงื่อนไขไหนถึงจะปลดล็อก” ขณะที่ลี่ชิงซานกำลังครุ่นคิด ฝ่ามือเรียวบางก็ยื่นมาจากด้านหลังและวางลงบนไหล่ของเขา “พ่อหนุ่มสุดหล่อ ทำไมถึงมาอยู่คนเดียวล่ะ? สนใจไปดื่มเป็นเพื่อนพี่สาวสักแก้วไหมจ๊ะ?” ลี่ชิงซานก้าวเท้าไปข้างหน้าเพื่อขยับไหล่หนี แล้วหันกลับไปมองอีกฝ่าย นั่นคือหญิงสาววัยยี่สิบเศษ มือซ้ายถือแก้วไวน์ มือขวายังคงค้างอยู่ในท่าเอื้อมคว้า ผมลอนยาวสีแดงม่วง ใบหน้าสะสวย นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ผิวพรรณขาวผ่องช่วงลำคอโดดเด่นสะดุดตา ลี่ชิงซานกวาดสายตามองปราดหนึ่งแล้วรีบเก็บสายตา พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณผู้หญิงครับ ถ้าอยากดื่มก็ไปที่บาร์เถอะ ผมเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัย มีหน้าที่ต้องทำงาน”“เป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยก็หล่อได้นี่นา!” หญิงสาวหัวเราะคิกคักแล้วขยับเข้ามาหาอีก “พ่อหนุ่มยังเด็กขนาดนี้ มาทำงานที่นี่ก็เพื่อหาเงินไม่ใช่เหรอ?” ฝีเท้าที่ลี่ชิงซานก้าวถอยหลังชะงักลง นั่นก็จริง สารอาหารเหลวเกรดต่ำสุดขวดละ 3 พัน 6 หมื่นเหรียญดาราคงประคองชีวิตได้ไม่นาน ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกาย รีบฉวยโอกาสกล่าว “พ่อหนุ่มตั้งราคามาเลย พี่สาวคนนี้ใจป้ำนะ” ใจป้ำเหรอ? ดวงตาของลี่ชิงซานวาวโรจน์ แต่แล้วเขาก็รีบส่ายหัวดิก ไม่ได้! จะทำตัวตกต่ำแบบนี้ไม่ได้! ทว่าเมื่อมองสำรวจอีกฝ่ายอีกครั้ง กวาดสายตาผ่านจุดอันตรายนั่นไป... เขา... ก็เริ่มลังเลใจ ดูเหมือนว่า... จะไม่ใช่ว่าทำไม่ได้เสียทีเดียว? สุดท้ายลี่ชิงซานก็ทำสีหน้าหนักใจ แล้วชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “หนึ่งหมื่น? ได้เลย...” หญิงสาวฉีกยิ้มกว้าง ยกข้อมือที่มีอุปกรณ์สื่อสารขึ้นเตรียมโอนเงิน “หนึ่งหมื่นที่ไหนกัน! หนึ่งล้านต่างหาก!” ลี่ชิงซานสูดหายใจลึก ตัดสินใจแน่วแน่ “หนึ่งล้าน ฉันจะยอมไปนั่งดื่มเป็นเพื่อนคุณสักแก้ว” เงินหนึ่งหมื่นซื้อสารอาหารเหลวได้แค่สามขวดจะมีประโยชน์อะไร? อีกอย่าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะไปนั่งดื่มเป็นเพื่อนใครเลยนะ! เมื่อเผชิญกับท่าทางเหมือนยอมสละชีพของลี่ชิงซาน หญิงสาวกรอกตาใส่แล้วหันหลังเดินหนีไปทันที “หนึ่งล้านกับเหล้าแก้วเดียว? ประสาท!” “ไหนบอกว่าใจป้ำไง?” ลี่ชิงซานบ่นพึมพำอย่างเสียดาย เขาทำงานพาร์ทไทม์ที่บาร์นี้มาเดือนหนึ่งแล้ว ที่ผ่านมาก็มีคนมาจีบไม่น้อย แต่เขาก็ปฏิเสธอย่างแข็งกร้าวมาตลอด ครั้งนี้เขาอุตส่าห์ลังเลอยู่นานกว่าจะตัดสินใจยอมสละเพื่อหนทางวิถียุทธ์ “เฮ้อ!” ลี่ชิงซานถอนหายใจแล้วกลับไปทำหน้าที่ต่อ ยามดึกสงัด ดนตรีที่เคยอึกทึกค่อย ๆ แผ่วลง ผู้คนเริ่มแยกย้าย ลี่ชิงซานเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมาทางประตูด้านข้าง ด้านนอกเป็นตรอกเล็ก ๆ แสงสลัว เมื่อถึงปากซอย ลี่ชิงซานก็หยุดฝีเท้า ข้างหน้ามีร่างคนสามคนขวางทางเขาอยู่ “ดื่ม... ฉันจะดื่มอีก~ อึก~~” หญิงสาวที่เมามายถูกชายหัวทองสองคนพยุงไว้จนเท้าลอยเหนือพื้น ทว่าชายหัวทองสองคนนั้นก็ยืนไม่มั่นคง ทั้งสามคนเกาะเกี่ยวกันเหมือนราวตากผ้าที่ถูกลมพัด โยกเยกไปมา “สภาพป้อแป้ขนาดนี้ยังจะออกมาหาเหยื่ออีกเหรอ?” ลี่ชิงซานส่ายหัวขำ ๆ เขาเคยเห็นชายหัวทองสองคนนี้มาสองสามครั้งแล้ว และทุกครั้งพวกมันก็ทำเรื่องแบบเดียวกัน เมื่อได้ยินเสียง ชายหัวทองทั้งสองก็หยุดกะทันหัน รีบหันขวับมามองลี่ชิงซานด้วยท่าทีระแวดระวัง “ไอ้หนู อย่ามายุ่งเรื่องของชาวบ้าน” หนึ่งในนั้นโชว์แขนเปลือยเปล่าให้เห็นรอยสักมังกรปีศาจที่กำลังกระพือปีก “ไอ้กิ้งก่านั่นดูอุบาทว์ชะมัด แนะนำว่าไปเปลี่ยนใหม่เหอะ” ลี่ชิงซานปรายตามองอย่างรังเกียจแล้วเดินตรงเข้าไปหา ชายหัวทองทั้งสองเริ่มทำใจกล้าขู่และเตรียมจะลงมือ “ขอทางหน่อย ขวางทางแล้ว” สิ้นเสียง ฝ่ามือเขาก็ผลักเข้าที่ไหล่ของคนหนึ่ง ชายหัวทองทั้งสองรวมถึงหญิงสาวที่ถูกพยุงอยู่ตรงกลางเซถลาไปตามแรง จนร่างพิงเข้ากับผนังข้าง ๆ พอพวกมันตั้งสติได้ ลี่ชิงซานก็เดินออกจากปากซอยไปยืนที่ป้ายรถเมล์ริมถนนแล้ว จังหวะนั้น รถเมล์เข้าจอดพอดี ประตูหน้าเปิดออก ลี่ชิงซานก้าวขึ้นรถไป ประการแรก เขาเป็นแค่พนักงานรักษาความปลอดภัย ประการที่สอง เขาเลิกงานแล้ว “รถกำลังเคลื่อนตัว โปรดจับราวให้แน่น อย่าเดินไปมา” ลี่ชิงซานนั่งลงที่ริมหน้าต่าง มองย้อนกลับไปที่ปากซอย ชายหัวทองทั้งสองดูโล่งอก ส่วนหญิงสาวที่ถูกพยุงอยู่ตรงกลางก้มหน้า ผมลอนยาวสีแดงม่วงเด่นสะดุดตา “ไม่รู้ว่าใครคือพราน? ใครคือเหยื่อกันแน่?” รถเคลื่อนที่ออกไปอย่างช้า ๆ... เอี๊ยด! เสียงเบรกแหลมสูงดังขึ้น ล้อรถหยุดหมุน “ถึงสถานีแล้ว โปรดลงทางประตูหลัง” ลี่ชิงซานก้าวลงจากรถแล้ววิ่งไปยังหมู่บ้านจัดสรรไม่ไกลนัก หมู่บ้านที่เขาเช่าอยู่นั้นเก่าบ้างใหม่บ้าง สิ่งแวดล้อมโดยรอบถือว่าใช้ได้ มีสวนสาธารณะเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ออกกำลังกาย ระหว่างที่วิ่ง วิวทิวทัศน์ไหลผ่านสายตาของลี่ชิงซาน ทำให้เขาอดถอนหายใจไม่ได้อีกครั้ง “นี่มันยุคดวงดาวจริง ๆ เหรอ?” ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์ออกกำลังกายเหล่านั้น หรือสิ่งอำนวยความสะดวกในหมู่บ้าน ไม่มีอะไรที่ดูเป็นเทคโนโลยีชั้นสูงเลย แม้กระทั่งสภาพแวดล้อมในหมู่บ้านก็แทบไม่ต่างจากโลกใบเก่าของเขา “ทวีปเก่ากับทวีปใหม่ มันต่างกันมากขนาดนั้นเลยเหรอ?” ความคิดนั้นแวบผ่านเข้ามาแล้วถูกลี่ชิงซานสลัดทิ้งไปในทันที คำถามนี้ ไม่ช้าก็เร็วเขาคงจะได้คำตอบ ห้องที่ลี่ชิงซานเช่าเป็นแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ห้องนั่งเล่นกว้างขวางไร้เฟอร์นิเจอร์ เมื่อเข้าห้องมา ลี่ชิงซานก็ตรงไปที่ห้องครัว เปิดตู้เย็นหยิบเนื้อวัวขนาด 1 กิโลกรัมออกมาสองก้อน เนื้อวัวแช่ไว้นานหนึ่งสัปดาห์แล้วแต่สียังคงแดงสด เนื้อยังคงแน่นเด้ง “ยังดี อย่างน้อยเทคโนโลยีถนอมอาหารก็มีการพัฒนา” ลี่ชิงซานแกะบรรจุภัณฑ์ ใส่ลงหม้อน้ำเดือดแล้วโรยเกลือเล็กน้อย ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เนื้อวัวสุกได้ที่ ลี่ชิงซานคีบออกมาหนึ่งก้อน ล้างน้ำเย็นแล้วนั่งกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย รสชาติพูดได้เลยว่าไม่ดีเท่าไหร่ แต่เขาไม่ได้ใส่ใจนัก กินเนื้อหมดอย่างรวดเร็ว ลี่ชิงซานก็กลับมาที่ห้องนั่งเล่น ยืดเส้นยืดสาย 'วิชาดาราเรียกขาน' มีทั้งหมด 108 ท่า ทุกท่าทำได้ไม่ยาก ใครที่เป็นคนธรรมดาร่างกายครบ 32 ก็สามารถทำจนจบกระบวนท่าได้ต่อเนื่อง นี่คือพื้นฐานของมันในฐานะ "กายบริหาร" แต่ในฐานะวิชาขัดเกลากาย จุดเด่นที่แท้จริงของ 'วิชาดาราเรียกขาน' คือเรียนง่ายแต่เชี่ยวชาญยาก ระดับเริ่มต้น แค่ทำเลียนแบบให้ครบ 108 ท่าก็เพียงพอที่จะช่วยเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง ทว่าหากต้องการผลลัพธ์ในการขัดเกลากาย จำเป็นต้องควบคุมจุดการใช้พลังในแต่ละท่าให้ถูกต้อง ซึ่งเมื่อสะท้อนออกมาบนหน้าจอระบบ ก็คือระดับความชำนาญ ส่วนในระดับชำนาญปัจจุบันนี้ จุดสำคัญอยู่ที่ลมหายใจ ฟู่! ตามการพ่นลมหายใจออกยาว ๆ ลี่ชิงซานจิกเท้าแน่น บิดเอวสะโพก แล้วเหวี่ยงแขนขวาขึ้น กล้ามเนื้อปูดโปนเป็นชั้น ๆ ลามไปจนถึงข้อมือ เส้นเลือดปูดขึ้นบนหลังมือจนเห็นชัดไปถึงปลายนิ้ว ถ้าเป็นระดับเริ่มต้น มันก็แค่ท่า "บิดเอวเหวี่ยงแขน" ธรรมดา ๆ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องยากเย็นอย่างเหลือเชื่อ เวลาผ่านไปจนครบ 108 ท่า ลี่ชิงซานผ่อนคลายร่างกาย เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เม็ดเหงื่อไหลพรากจากหน้าผาก ไอสีขาวระเหยออกมาจากศีรษะ ไม่สนใจความเหนื่อยล้าของร่างกาย ลี่ชิงซานรีบพุ่งตัวเข้าครัว หยิบเนื้อวัวก้อนที่เหลือมานั่งกัดกินต่อ เมื่อจัดการเนื้อหมด ลี่ชิงซานก็ถอนหายใจยาวพลางมองไปที่หน้าจอ 'วิชาดาราเรียกขาน' 7/1000 (ชำนาญ) → 'วิชาดาราเรียกขาน' 8/1000 (ชำนาญ) การฝึกครั้งเดียวไม่เพียงพอที่จะเพิ่มความก้าวหน้าของการขัดเกลากาย แม้แต่ค่าความชำนาญที่เพิ่มขึ้นก็ไม่ใช่แค่เพราะการฝึกครั้งนี้ครั้งเดียว “ฝึกวันละสองครั้ง สองวันเพิ่มขึ้น 1 แต้ม นั่นหมายความว่าต้องฝึกให้ครบสี่ครั้งถึงจะเพิ่มความชำนาญได้ 1 แต้มสินะ?” ตั้งแต่เลื่อนระดับเป็นชำนาญ ลี่ชิงซานก็สรุปกฎเกณฑ์การเพิ่มค่าความชำนาญของระดับนี้มาตลอด ตอนนี้ก็ค่อนข้างแน่ชัดแล้ว ทว่าเขายังไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้ “สองวันเพิ่ม 1 แต้ม เหลือค่าความชำนาญอีก 992 แต้ม ก็แปลว่าต้องใช้เวลาเกือบ 1,800 วัน?” “ซี๊ด! ห้าปีเลยเรอะ!” ลี่ชิงซานสูดหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกได้ทันทีว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล “ไม่สิ ฉันลืมคำนวณความก้าวหน้าของการขัดเกลากายไป” กวาดสายตามองหน้าจอ ลี่ชิงซานก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา “อีก 6 เดือน น่าจะขยับการขัดเกลากายเป็น 20/100 หรือก็คือเข้าสู่ขั้นที่สองได้”“ร่างกายยิ่งแข็งแกร่ง กำลังวังชาก็ยิ่งดี ความเร็วในการฟื้นตัวก็ยิ่งเร็ว ถึงตอนนั้นวันหนึ่งคงไม่ได้ฝึกแค่สองรอบแน่”“ทั้งสองอย่างนี้ส่งเสริมซึ่งกันและกัน บางทีอาจใช้เวลาแค่สองสามปีก็ได้” เวลาลดลงไปครึ่งหนึ่ง แต่ลี่ชิงซานกลับไม่ได้ยิ้มร่า สายตาเหม่อลอยมองไปทางตู้เย็น “ควรจะซื้อสารอาหารเหลวมาลองดูสักหน่อย” ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่จำกัดความก้าวหน้าของเขาคือความเร็วในการฟื้นฟูร่างกาย ถ้าฟื้นฟูได้เร็วพอ ตอนนี้เขาคงฝึกวันละสามรอบ สี่รอบ ห้ารอบไปแล้ว และความก้าวหน้าของการขัดเกลากายก็น่าจะพุ่งขึ้นเร็วกว่านี้ น่าเสียดายที่ก่อนจะถึงระดับชำนาญ เนื้อสัตว์พวกนี้ยังพอจะเติมเต็มสิ่งที่ร่างกายต้องการได้ แต่มาถึงตอนนี้ กระเพาะของเขาไม่สามารถรับอาหารได้มากกว่านี้แล้ว และความสามารถในการย่อยก็ตามไม่ทันเสียด้วย “สารอาหารเหลว...” ลี่ชิงซานเลื่อนหน้าจออุปกรณ์สื่อสาร มองดูเงินเก็บ 6 หมื่นเหรียญดาราแล้วถอนหายใจด้วยความจนใจ สิ่งที่จำกัดเขาไม่ใช่สารอาหารเหลว แต่เป็นความยากจนต่างหาก โดยไม่ตั้งใจ ลี่ชิงซานนึกถึงเส้นผมสีแดงม่วงนั่นขึ้นมาแล้วเบะปาก “สภาพก็แทบจะกินฟรีอยู่แล้ว ยังจะมาทำเป็นใจป้ำกับฉันอีก” ------ ย่านชานเมือง บนชั้นสองของไซต์งานก่อสร้างร้างแห่งหนึ่ง พื้นปูนถูกชุ่มโชกไปด้วยเลือด รอยเลือดสีแดงเข้มคดเคี้ยวถักทอจนกลายเป็นลวดลายประหลาด ข้าง ๆ กัน ศพแห้งสองร่างคุกเข่าอยู่ สภาพซูบผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ไม่เหลือเนื้อหนังมังสาแม้แต่น้อยใต้ชั้นผิวหนังนั้น เมื่อสายลมพัดผ่าน เส้นผมสีเหลืองนับไม่ถ้วนก็ปลิวว่อนออกจากศีรษะของศพแห้ง กระจายไปทั่วบริเวณ