บัณฑิตจากชิงเป่ยอย่างผมเนี่ยนะ ให้กลับไปอยู่บ้านนอก?

โลกคู่ขนาน เรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องสมมติ หากบังเอิญไปตรงกับเหตุการณ์จริงถือเป็นเรื่องบังเอิญ โปรดวางสมองไว้ตรงนี้... ............ “ผมเนี่ยนะ บัณฑิตจากชิงเป่ย นายจะให้ผมกลับไปอยู่บ้านนอก?” เครื่องหมายคำถามบนหน้าผากของสวี่อี้แทบจะกลั่นตัวออกมาเป็นรูปร่างได้อยู่แล้ว นอกหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นคือแสงนีออนระยิบระยับของกรุงจิงโจว การจราจรที่ขวักไขว่ดูรุ่งเรืองราวกับความฝันที่ไม่มีวันจบสิ้น ทว่าในหัวของเขากลับมีเสียงจักรกลเย็นชาดังซ้ำไปซ้ำมา เมื่อสิบนาทีก่อน แผนชีวิตของเขายังชัดเจนเหมือนถอดมาจากตำราเรียน: เข้าทำงานในบริษัทชั้นนำของโลก (Fortune 500) เลื่อนตำแหน่งภายในสามปี ซื้อบ้านภายในห้าปี จากนั้นก็แต่งงานกับลูกคุณหนูผู้ร่ำรวยและสวยงาม ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต แต่สิบนาทีต่อมา ‘ระบบผู้ใหญ่บ้านที่แข็งแกร่งที่สุด’ ที่ไม่รู้ที่มาที่ไปก็เข้ามาตั้งรกรากอยู่ในหัวเขาโดยตรง [ติ๊ง! ระบบผู้ใหญ่บ้านที่แข็งแกร่งที่สุดเปิดใช้งานสำเร็จ มอบแพ็กเกจของขวัญมือใหม่แล้ว] [ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้รับ: ไตวชิระไร้เทียมทาน!] สวี่อี้ยันไม่ทันจะได้ด่าชื่อรางวัลที่สุดแสนจะหยาบโลนนี้ กระแสความอบอุ่นที่ยากจะบรรยายก็ระเบิดออกมาจากช่วงเอว และแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายในพริบตา ความรู้สึกนั้น... เหมือนกับรถไถนาเก่าๆ ที่จู่ๆ ก็ถูกเปลี่ยนเครื่องยนต์เป็น V12 ระดับท็อป ทุกเซลล์ในร่างกายต่างโห่ร้องและเริงร่า ความเหนื่อยล้าและความอ่อนแอที่สะสมมาจากการอ่านหนังสือโต้รุ่งมาหลายปีสลายหายไปในชั่วพริบตา เขาสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ไม่มีวันหมดสิ้นกำลังรวมตัวกันอยู่ที่ช่วงเอวและท้อง เขาลองกำหมัดแน่นโดยสัญชาตญาณ กระดูกส่งเสียงกรอบแกรบต่อเนื่องกัน ความรู้สึกเหมือนควบคุมทุกอย่างได้ดั่งใจเกิดขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สวี่อี้เดินไปที่หน้ากระจก ชายหนุ่มในกระจกมีใบหน้าหล่อเหลา เดิมทีระหว่างคิ้วมักจะมีร่องรอยความอ่อนล้าแบบพวกหนอนหนังสือติดอยู่ แต่ตอนนี้ ความอ่อนล้านั้นหายไปแล้ว แทนที่ด้วยประกายตาที่เฉียบคม ดวงตาสว่างจ้าจนน่ากลัว สวัสดิการนี้ดูเหมือนจะมีดีจริงๆ ด้วย แต่ก่อนที่สวี่อี้จะทันหายจากความตื่นเต้นที่เหมือนได้เกิดใหม่ เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง [ภารกิจแนะนำ: กลับคืนสู่มาตุภูมิเพื่อเป็นเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านชิงเหอ] [ระยะเวลาภารกิจ: 1 ปี] [ภารกิจสำเร็จ: ระบบจะผูกมัดกับโฮสต์อย่างเป็นทางการ พร้อมมอบรางวัลการพัฒนาหลัก] [ภารกิจล้มเหลว: ระบบจะถอนการติดตั้งโดยอัตโนมัติ และยึดสวัสดิการทั้งหมดคืน (รวมถึงแพ็กเกจมือใหม่)] รอยยิ้มบนใบหน้าของสวี่อี้ค่อยๆ แข็งค้าง กลับบ้านนอก? ไปเป็นเลขาธิการหมู่บ้าน? เขาแคะหูตัวเองพลางสงสัยอย่างหนักว่าฟังผิดไปหรือเปล่า หมู่บ้านชิงเหอ คือบ้านเกิดของเขา มันเป็นหมู่บ้านบนเขาเล็กๆ ที่ต้องขยายแผนที่แล้วขยายอีกถึงจะเห็นชื่อ ‘จน’ คือป้ายกำกับเพียงอย่างเดียวของที่นั่น เขาลำบากตรากตรำเรียนหนังสือมาสิบกว่าปี สู้ชีวิตมาตั้งแต่โรงเรียนประถมในหมู่บ้านจนมาถึงมหาวิทยาลัยชิงเป่ย เพื่ออะไรกัน? ก็เพื่อให้พ้นจากหุบเขาที่ยากจนนั่น แล้วมาปักหลักในเมืองใหญ่ที่รุ่งเรืองอย่างจิงโจวไม่ใช่หรือไง? แล้วตอนนี้ ระบบจะให้เขากลับไป? งั้นที่เขาเรียนมาสิบกว่าปีไม่เสียเปล่าเหรอ? เขามองข้อเสนอรับเข้าทำงาน (offer) จากบริษัทชั้นนำในมือถือ เงินเดือนเริ่มต้นสามแสนหยวนต่อปี นี่ยังไม่รวมโบนัสและเงินปันผลต่างๆ อีกนะ แค่เขาไปรายงานตัว เขาก็จะกลายเป็นมนุษย์ทองคำในเมืองใหญ่ที่ใครๆ ก็อิจฉาได้ทันที แล้วเลขาธิการหมู่บ้านล่ะ? เงินอุดหนุนทั้งปีจะพอจ่ายค่าเช่าห้องในจิงโจวสักสองเดือนไหม? แต่ทว่า... สวี่อี้ก็ไม่อยากกลับไปมีร่างกายที่อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ระบบยังพูดถึง ‘รางวัลการพัฒนาหลัก’ อีกด้วย ขนาดของขวัญมือใหม่ยังสุดยอดขนาดนี้ แล้วรางวัลหลักจะอลังการขนาดไหน? เขาเดินไปมาในห้อง ความคิดแล่นเร็วประดุจสายฟ้า งานบริษัทชั้นนำ ด้วยความสามารถและวุฒิการศึกษาของเขา ในอนาคตก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสอีก แต่ระบบที่ลึกลับซับซ้อนขนาดนี้ ถ้าพลาดไปแล้ว ก็คือพลาดเลย... สวี่อี้ไม่ใช่คนโลเล เขารู้ซึ้งถึงสัจธรรมที่ว่าความเสี่ยงมาคู่กับโอกาส และลาภยศต้องแลกมาด้วยความเสี่ยง หลังจากคิดตก ความลังเลในดวงตาก็หายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยเปลวไฟที่ลุกโชน ก็แค่กลับบ้านไปเป็นเลขาธิการหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ? เอาวะ! เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลายนิ้วเลื่อนไปที่เบอร์ที่จำได้ขึ้นใจแล้วกดโทรออก เสียงรอสายดังอยู่นานกว่าจะมีคนรับ สายนั้นเป็นเสียงห้าวและแฝงด้วยความรำคาญใจ “ฮัลโหล ไอ้ลูกชาย! มีเรื่องอะไรอีก?” เจ้าของเสียงคือพ่อของสวี่อี้ และยังเป็นเลขาธิการหมู่บ้านชิงเหอคนปัจจุบัน ชื่อว่าสวี่เว่ยตง สวี่อี้ยิ้มกว้างจงใจดัดเสียงให้ดูขี้เล่นและติดสำเนียงบ้านนอกหน่อยๆ ว่า “สหายสวี่ รายงานข่าวดีให้ทราบ ข้า... หูฮั่นซาน จะกลับมาแล้ว!” ปลายสายเงียบไปสองวินาที “...พูดจาภาษาคนหน่อย” เสียงของสวี่เว่ยตงสื่อความหมายประมาณว่า ‘แกไปกินยาผิดซองมาหรือไง’ “อะแฮ่ม” สวี่อี้กระแอมไอ เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นปกติ “สหายสวี่ ผมตั้งใจว่าจะไม่ไปทำงานที่บริษัทนั่นแล้ว ผมอยากกลับบ้านเรา” “กลับบ้าน? กลับมาทำไม? งานในทุ่งแกก็ทำไม่เป็น จะกลับมาเกาะพ่อกินเหรอ?” น้ำเสียงของสวี่เว่ยตงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย “ไม่ได้จะกลับไปเกาะพ่อกินแน่นอนครับ” สวี่อี้สูดลมหายใจลึกและพูดชัดเจนทีละคำ “ผมตั้งใจจะกลับไปสืบทอดตำแหน่งต่อจากพ่อ เป็นเลขาธิการหมู่บ้าน” คราวนี้ ปลายสายเงียบกริบไปนานแสนนาน สวี่อี้จินตนาการได้เลยว่าพ่อที่เคร่งขรึมของเขาในตอนนี้ต้องขมวดคิ้วแน่นและทำหน้าไม่อยากจะเชื่อแน่ๆ ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงของสวี่เว่ยตงจึงดังขึ้นอีกครั้ง “แก... ไปก่อเรื่องอะไรไว้ข้างนอกหรือเปล่า? หรือว่าทะเลาะกับใครจนถูกไล่ออก?” “ไอ้ตัวดี บอกความจริงพ่อมานะ เรื่องใหญ่แค่ไหนพ่อก็ยังแบกรับแทนแกได้!” ได้ยินแบบนั้น ความอบอุ่นก็พุ่งขึ้นมาในใจของสวี่อี้ทันที “สหายสวี่ พ่อคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย” สวี่อี้ยิ้ม พยายามทำน้ำเสียงให้ผ่อนคลาย “ผมสบายดี งานก็ดี ไม่ได้ก่อเรื่อง แล้วก็ไม่ได้ถูกใครรังแกด้วย” “แค่จู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้น่ะครับ ว่าการไปเป็นวัวเป็นควายให้คนอื่นในเมืองใหญ่ สู้กลับมาสร้างกิจการใหญ่ที่บ้านเราเองไม่ได้” “กิจการ? หุบเขาจนๆ ของเราเนี่ยนะ ถนนยังแทบไม่มี จะไปทำกิจการอะไรได้?” สวี่เว่ยตงส่งเสียงหึในลำคออย่างสมเพชตัวเอง “มันก็ไม่แน่หรอกครับ” สวี่อี้ทอดสายตามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่รุ่งเรืองนอกหน้าต่าง แต่แววตาของเขากลับแจ่มชัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทางปลายสาย สวี่เว่ยตงเงียบไปอีกครั้ง เขาเป็นเลขาธิการหมู่บ้านมาทั้งชีวิต แต่จนแล้วจนรอดหมู่บ้านก็ยังยากจนเหมือนเดิม เขาเองก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ ถ้าลูกชายที่จบจากชิงเป่ยมีความสามารถจริงๆ และพาสาวกชาวบ้านไปสู่วิถีชีวิตที่ดีขึ้นได้... สวี่เว่ยตงดูเหมือนจะตัดสินใจบางอย่างได้ในที่สุด “ตกลง” คำเดียวสั้นๆ ที่ฟังดูหนักแน่นราวกับเค้นออกมาจากลำคอ “ในเมื่อแกคิดดีแล้ว ก็กลับมาเถอะ” เสียงของเขาไม่สั่นเครืออีกต่อไป แต่กลับสงบลงอย่างประหลาด “เรื่องในหมู่บ้าน พ่อพอจะถางทางให้แกได้บ้าง แต่ทางนั้นจะเดินยังไง และจะเดินไปได้ตลอดรอดฝั่งไหม มันขึ้นอยู่กับตัวแกเอง” เมื่อได้รับคำตอบจากพ่อ ภูเขาในอกของสวี่อี้ก็ยกออกไปได้เสียที “ขอบคุณครับ สหายสวี่!” “เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว! จะกลับมาเมื่อไหร่?” “เดี๋ยวจองตั๋วเดี๋ยวนี้เลยครับ! เที่ยวที่เร็วที่สุด!” สวี่อี้วางสายโดยไม่ลังเล และเปิดแอปพลิเคชันจองตั๋วทันที