แบบนี้มันเห็นทีมสืบสวนเป็นแค่พวกกินข้าวเปล่ารึไง?

ประเทศฮวาเกว๋อ เมืองหยางเฉิง ในยามบ่ายที่ควรจะสว่างไสว ทว่าท้องฟ้าทั่วทั้งเมืองกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้มทะมึน ครืน—! เสียงอัสนีบาตแผดคำรามก้องท่ามกลางกลุ่มเมฆสีหมึกที่ม้วนตัวอย่างบ้าคลั่ง สายฟ้าหลายสายฟาดพาดผ่านความมืดมิด ซ่า—! หลังจากลมเย็นพัดกรรโชกอยู่ครู่ใหญ่ ฝนห่าใหญ่ก็กระหน่ำเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทำให้เมืองที่เต็มไปด้วยเสียงไซเรนตำรวจคอยหลอกหลอนนี้ยิ่งดูอึดอัดและชวนหายใจไม่ออก ภายในเขตเมืองเก่าที่กำลังจะถูกรื้อถอน ท่ามกลางซอกซอยที่ถูกพ่นคำว่า ‘รื้อ’ ตัวโตๆ ทิ้งไว้ และไร้ซึ่งผู้อยู่อาศัยมานานแล้วนั้น ชายหนุ่มที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นเพราะอาการอ่อนเพลียจนช็อกพลันลืมตาโพลงขึ้นมา “หืม?” เฉินมู่ซึ่งรู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้าเพราะหยาดฝนที่สาดซัดเข้ามา ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณพลางอุทานด้วยความมึนงง “เชี่ย... ที่นี่ที่ไหนวะ?” สิ้นเสียงอุทาน วินาทีต่อมา อาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนแทบจะหยุดหายใจก็เข้าจู่โจมเขาโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า เฉินมู่... นักเขียนนิยายสืบสวนสอบสวน... คดีฆ่ายกครัว... เจ้าหน้าที่สืบสวนบุกพังประตู... ผลตรวจ DNA ตรงกัน... ลายนิ้วมือตรงกัน... เทคนิคฟื้นความทรงจำชุดใหญ่ในห้องกักตัว... ลงชื่อรับสารภาพก่อนถูกส่งตัวไปยังเรือนจำ... แหกคุก... ข้อมูลที่กระจัดกระจายเป็นชิ้นๆ ราวกับภาพในโคมไฟวิ่งค่อยๆ ปะติดปะต่อกันในหัว จนกลายเป็นภาพความทรงจำที่แจ่มชัดในที่สุด— “นี่กู... ทะลุมิติมาเกิดใหม่เหรอวะ?” “แถมยังกลายเป็นฆาตกรคดีฆ่ายกครัวที่แหกคุกออกมาได้เกินสี่สิบแปดชั่วโมงแล้วเนี่ยนะ?” หลังจากความเจ็บปวดเจียนตายเริ่มทุเลาลง เฉินมู่ที่ย่อยข้อมูลความทรงจำเสร็จสิ้นก็นิ่งอึ้งจนสมองแทบจะค้าง ในชาติก่อน เขาเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนที่พลั้งมือทำให้อาชญากรเศษเดนมนุษย์คนหนึ่งตายในระหว่างการสอบสวน เนื่องจากอีกฝ่ายไม่ยอมรับสารภาพแถมยังพูดจายั่วยุเสียดสี เขาจึงสั่งปิดกล้องวงจรปิดแล้วใช้ ‘เทคนิคฟื้นความทรงจำชุดใหญ่’ ใส่จนเกิดเหตุไม่คาดฝัน ซึ่งเรื่องนั้นทำให้เขาต้องชดใช้ด้วยการหลุดจากตำแหน่งและเข้าไปนอนกินข้าวแดงในคุกถึงสามปี... หลังจากพ้นโทษ เขาก็จับพลัดจับผลูเข้าสู่วงการนักเขียนนิยายออนไลน์ และกลายเป็นตัวท็อปในหมวดสืบสวนสอบสวนอย่างรวดเร็ว ทว่าในงานเลี้ยงฉลองที่นิยายโด่งดังจนถูกนำไปสร้างเป็นหนัง เขากลับดื่มหนักเกินไปจนวูบค้างคาที่ พอตื่นมาอีกที ก็มาอยู่ในซอกซอยที่ไม่รู้จักแห่งนี้แล้ว! “ฝันไปแน่ๆ ใช่... ต้องฝันไปแน่ๆ!” ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย เฉินมู่ถูหน้าถูตาตัวเองไม่หยุด พยายามปลุกตัวเองให้ตื่นจาก ‘ความฝัน’ นี้ เพราะในฐานะที่เคยเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนมาก่อน เขาย่อมรู้ดีว่าคดีฆ่ายกครัวนั้นร้ายแรงขนาดไหน และเขายังรู้อีกว่าการแหกคุกหนีออกมาจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง! แต่ไม่ว่าเขาจะขยี้หน้าตัวเองแรงแค่ไหน ความทรงจำที่เรียบเรียงอย่างชัดเจนในหัวก็ไม่ได้หายไป ตรงกันข้ามมันกลับยิ่งฝังรากลึกมากขึ้นเรื่อยๆ “ไม่ถูกสิ เจ้าของร่างคนเดิมไม่ใช่ฆาตกร นี่มันโดนใส่ร้ายชัดๆ เป็นการบังคับให้รับสารภาพ!” พลันนั้น เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นการเกิดใหม่มาอยู่ในร่างของคนที่มีชื่อและอาชีพนักเขียนนิยายเหมือนกับเขา ความทรงจำในอดีตของร่างนี้ก็หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของเขาอย่างสมบูรณ์ เฉินมู่เบิกตากว้าง ในวันที่เกิดเหตุ เจ้าของร่างเดิมใช้เวลาทั้งวันอยู่ในบ้านเพื่อคิดพล็อตนิยาย แม้แต่หลายวันที่ผ่านมาก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย แต่เพราะอาศัยอยู่คนเดียวและไม่ได้ออกไปไหนนี่แหละ จึงทำให้ไม่มีหลักฐานยืนยันที่อยู่ (Alibi) เลยแม้แต่น้อย ส่วนสาเหตุที่ ‘คราวเคราะห์ตกลงมาจากฟ้า’ ทั้งที่นั่งอยู่ในบ้านเฉยๆ นั้น เป็นเพราะนิยายสืบสวนที่เขาเขียน ดันไปมีเนื้อหาเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมยกครัวพอดี! ในคืนที่เขาโพสต์เนื้อหาช่วงคดีฆาตกรรมนั้นลงไป ในเมืองหยางเฉิงก็เกิดคดีฆาตกรรมที่เหมือนกับในนิยายเป๊ะๆ ขึ้นมาจริงๆ! และหลังจากนั้นเพียงวันเดียว ในตอนที่เขากำลังเผชิญกับอาการตันจนเขียนต่อไม่ได้ เจ้าหน้าที่จากหน่วยสืบสวนก็บุกมาถึงบ้านแล้วคุมตัวเขาไป ตอนนั้นเขาคิดว่า ‘คนซื่อไม่ต้องกลัวเงาคด’ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าแค่ไปตามกระบวนการแล้วเดี๋ยวก็ได้กลับ... จนกระทั่งเจ้าหน้าที่สอบสวนนำผลตรวจลายนิ้วมือที่พบบในที่เกิดเหตุ และผล DNA จากเส้นผมสองเส้นที่ตกอยู่ท่ามกลางกองเลือดมาวางตรงหน้า... วินาทีนั้น... ท้องฟ้าของเขาพังทลายลงทันที!!! ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ล้างมลทินไม่หมด! หลังจากนั้นก็คือการปฏิเสธไม่ยอมรับข้อหา ตามมาด้วยเทคนิคฟื้นความทรงจำชุดใหญ่ จนสุดท้ายเขาก็ทนการทรมานไม่ไหวและจำต้อง ‘ยอมรับสารภาพ’ ไปในที่สุด... เมื่อความทรงจำของเฉินมู่ดำเนินมาถึงจุดนี้ [ติ้ง—] [ระบบหลบหนีระดับพระเจ้ากำลังโหลด...] [ติ้ง—] [ระบบหลบหนีระดับพระเจ้าโหลดสำเร็จ...] [ติ้ง—] [ระบบหลบหนีระดับพระเจ้าเริ่มการทำงานอย่างเป็นทางการ...] [ติ้ง—] [ระบบหลบหนีระดับพระเจ้ายมอบรางวัลสำหรับมือใหม่...] [ติ้ง—] [โปรดสุ่มรางวัลมือใหม่ภายในหนึ่งชั่วโมง หากเกินเวลาจะถือว่าสละสิทธิ์—] [ของรางวัลคือทักษะระดับพระเจ้าแบบสุ่มหนึ่งอย่าง] ท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ เมื่อเสียงเครื่องจักรที่เย็นเยียบดังขึ้นต่อเนื่องในหัว เฉินมู่ก็ชะงักไปอีกครั้ง ระบบ? รางวัลมือใหม่? ทักษะระดับพระเจ้า? ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในวงการนิยายออนไลน์ เขาคงจะงงเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว แต่นี่ในฐานะนักเขียนนิยาย... นี่มันไม่ใช่ ‘ไอเทมมาตรฐาน’ สำหรับคนเกิดใหม่ในนิยายหรอกเหรอ? หลังจากผ่านเรื่องประหลาดอย่างการเกิดใหม่มาแล้ว เฉินมู่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องพวกนี้เหลือเชื่ออีกต่อไป นอกจากนี้เขายังรู้อีกว่า หากไม่มีตัวช่วยอย่าง ‘สูตรโกง’ ลำพังแค่สถานะฆาตกรที่ถูกตัดสินไปแล้วและการแหกคุกหนีมาแบบนี้ เขาไม่มีทางหนีพ้นการตามล่าของตำรวจได้เลย อย่าว่าแต่เรื่องล้างมลทินให้ตัวเองเลย “สุ่มยังไง?” เฉินมู่ซึ่งเนื้อตัวเปียกโชกและไม่สนใจลมฝนที่สาดซัดรีบเอ่ยถามทันที วินาทีต่อมา วงล้อเสมือนจริงที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินมู่ เห็นได้ชัดว่ามันคือวงล้อชิงโชค เพียงแต่บนช่องต่างๆ ของวงล้อนั้นไม่มีข้อความระบุไว้เลย “ต้องการสุ่มตอนนี้เลยหรือไม่?” เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นเยียบดังขึ้นอีกครั้ง “ใช่ สุ่มเลย!” เฉินมู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า สิ้นคำพูด เข็มบนวงล้อเสมือนจริงก็เริ่มหมุนวนอย่างรวดเร็ว หลังจากหมุนไปไม่รู้กี่รอบ มันก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงจนหยุดนิ่งในที่สุด เข็มหยุดลงที่ช่องหนึ่งบนวงล้อ จากนั้นก็มีตัวอักษรห้าตัวปรากฏขึ้นเหนือช่องนั้น ทักษะการแต่งหน้าปลอมตัวระดับพระเจ้า— [ติ้ง—] [สุ่มรางวัลมือใหม่เสร็จสิ้น ยินดีด้วยที่คุณได้รับทักษะการแต่งหน้าปลอมตัวระดับพระเจ้า] เฉินมู่ยังไม่ทันจะได้สติจากทักษะที่ได้รับมา เสียงเครื่องจักรเย็นเยียบนั้นก็ดังขึ้นต่อ [ติ้ง—] [ระบบหลบหนีระดับพระเจ้าประกาศภารกิจอย่างเป็นทางการ] [ภารกิจหลัก: อัปเดตนิยายออนไลน์ที่ค้างไว้เนื่องจากถูกจับกุมตัวต่อ] [ภารกิจรอง: ตามหาฆาตกรตัวจริงในคดีฆ่ายกครัวเมืองหยางเฉิงให้พบภายในหนึ่งเดือน] [เงื่อนไขภารกิจหลัก: ต้องอัปเดตนิยายโดยการนำเสนอประสบการณ์การหลบหนีในรูปแบบที่ค่อนข้างสมจริงสู่สาธารณะ ห้ามหยุดอัปเดตเกินเจ็ดวัน และการอัปเดตแต่ละครั้งต้องครอบคลุมเนื้อหาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในสามวัน... (รวม 72 ชั่วโมง)] [เงื่อนไขภารกิจรอง: ห้ามออกจากเมืองหยางเฉิงก่อนภารกิจจะเสร็จสิ้น] [คำเตือนพิเศษ: หากไม่สามารถหาฆาตกรตัวจริงได้ภายในหนึ่งเดือน หรือออกจากเมืองหยางเฉิงก่อนเสร็จสิ้นภารกิจรอง จะถือว่าภารกิจล้มเหลวทันที] [คำแนะนำเพิ่มเติม: หากหยุดอัปเดตเกินเจ็ดวัน... หรือเนื้อหาที่อัปเดตไม่ได้มาตรฐานเกินสามครั้ง ภารกิจหลักจะล้มเหลวโดยตรง] เมื่อได้ยินเสียงประกาศยาวเหยียดนี้ เฉินมู่ถึงกับหน้าถอดสี ไอ้เรื่องที่ให้เวลาหนึ่งเดือนตามหาฆาตกรตัวจริงเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์น่ะเขาพอเข้าใจได้ แต่ไอ้ภารกิจหลักที่ว่านั่นมันบ้าอะไรกัน? ให้เอามหากาพย์การหลบหนีของตัวเองมาเขียนเป็นนิยายอัปเดตลงเว็บเนี่ยนะ? แถมเนื้อหาที่ลงยังต้องเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในสามวันล่าสุดด้วย? นี่มัน— นี่มันเห็นทีมสืบสวนของกรมตำรวจเป็นพวกกินข้าวเปล่ารึไง? นี่ไม่ใช่การประกาศตัวท้าทายตำรวจในฐานะนักโทษแหกคุกที่มีหมายจับติดตัวอย่างเปิดเผยหรอกเหรอ? เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินมู่ที่ชาติก่อนเคยเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนก็เริ่มอยู่ไม่นิ่ง เขารู้ดีกว่าใครว่าพฤติกรรมบ้าบิ่นแบบนั้นมันหมายความว่าอย่างไร! “แล้วถ้าภารกิจล้มเหลว ผลที่ตามมาคืออะไร?”