เลิกงานไม่รีบ ทัศนคติมีปัญหา

เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงเศษก่อนจะถึงเวลาเลิกงานตอนหกโมงเย็น ลู่ก่วนทนรอไม่ไหวที่จะเก็บคอมพิวเตอร์และเป้สะพายหลัง เขาเปิดระบบลงเวลางานในเครือข่ายภายในของบริษัทรอไว้ตั้งนานแล้ว เสียงกดคีย์บอร์ดดังรัวเป็นจังหวะที่ลื่นไหลประดุจสายน้ำทำเอาพนักงานเก่าแก่รอบข้างที่ได้ยินแอบทอดถอนใจในใจ วัยรุ่นยุค Gen Z นี่มันช่างมีพลังเหลือล้นจริงๆ! ถ้าเป็นพนักงานรุ่นเก๋าอย่างพวกเขาน่ะเหรอ ใครจะกล้าเตรียมตัวเลิกงานก่อนเวลา? ในทีมโปรเจกต์ถ้าไม่โดนสั่งให้ทำโอทีลากยาวไปถึงสามสี่ทุ่มก็นับว่าบุญโขแล้ว โดยเฉพาะในบริษัทใหญ่ขนาดนี้ หลายโปรเจกต์ต้องเตรียมเปิดตัว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีการทำงานล่วงเวลา แต่บริษัทใหญ่ก็มีข้อดีอยู่อย่าง คือทำงานล่วงเวลาก็มีค่าตอบแทนให้ แถมตอนเย็นในโรงอาหารยังมีสวัสดิการข้าวฟรี ไม่ต้องกลับไปทำกับข้าวเองที่บ้าน หลิ่วเฟยเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย โต๊ะทำงานของเธออยู่ใกล้ลู่ก่วนที่สุด เธอจึงสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของเขาอย่างชัดเจน ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เปลี่ยนใจเงียบไป เมื่อเห็นว่าหัวหน้าหวังไม่ได้อยู่แถวนี้ 'นักศึกษาลู่' จะชิ่งหนีก่อนเวลาก็คงไม่มีปัญหาอะไรมั้ง... ลู่ก่วนสะพายเป้ใบเล็กพลางฮัมเพลงเบาๆ เดินมาหยุดตรงหน้าหลิ่วเฟยเฟย "เลิกงานแล้วนะ ยังไม่ไปอีกเหรอ บริษัทเรามีเวลาตอกบัตรแบบยืดหยุ่นตั้งครึ่งชั่วโมงแน่ะ" เวลาตอกบัตรแบบยืดหยุ่นครึ่งชั่วโมง... เลิกงานหกโมงเย็น ความจริงห้าโมงครึ่งก็ลงชื่อออกได้แล้ว ขอแค่ทำงานให้ครบชั่วโมงตามกำหนดในแต่ละวันก็พอ หลักการมันก็เป็นอย่างนั้น แต่ปัญหาคือ... ตอนนี้มันยังไม่ถึงห้าโมงครึ่งเลยนะ! หลิ่วเฟยเฟยเอ่ยถามอย่างสงสัย "นี่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลยไม่ใช่เหรอคะ?" ลู่ก่วนเผยยิ้มที่มีเลศนัยพลางชี้ไปที่คอมพิวเตอร์บนโต๊ะของตัวเองแบบเงียบๆ "ผมตั้งค่าสคริปต์อัตโนมัติไว้ในคอมพิวเตอร์น่ะ พอถึงเวลามันจะช่วยลงชื่อออกให้ผมเอง" "พรุ่งนี้คุณช่วยซื้ออาหารเช้ามาเผื่อผมชุดหนึ่งสิ เดี๋ยวผมทำให้คุณชุดหนึ่งเหมือนกัน" หลิ่วเฟยเฟย: "..." พูดจบ ลู่ก่วนก็ฮัมเพลงเดินนวยนาดออกจากออฟฟิศไปอย่างรวดเร็ว มองตามแผ่นหลังที่จากไปของเขา หลิ่วเฟยเฟยก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที ไม่สิ! ระบบลงชื่อเข้าออกงานภายในของบริษัทมีกลไกป้องกันนะ! มันถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันการลงเวลาที่ไม่ใช่คนทำโดยเฉพาะ คนธรรมดาไม่มีทางเจาะระบบได้ง่ายๆ แน่ แล้วลู่ก่วนทำได้ยังไง? แถมเขายังเป็นแค่เด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้าบริษัทมาด้วย... ในใจของหลิ่วเฟยเฟยเริ่มตระหนก หรือว่าเขาจะเป็นพวกซ่อนคม? แกล้งโง่แต่จริงๆ แล้วโคตรเก่ง? แต่มันก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี... ทำไมรู้สึกว่า 'ทักษะ' ของนักศึกษาลู่มันจะเน้นไปทางที่ผิดระเบียบยังไงก็ไม่รู้แฮะ... ... หางโจว ใจกลางย่านที่พักอาศัยสุดหรู ภายในสวนของคฤหาสน์ส่วนตัว รถไมบัคคันหนึ่งค่อยๆ แล่นเข้าไปในโรงจอดรถ ที่หน้าประตูวิลล่า คุณป้าหลี่ แม่บ้านส่วนตัวยืนรออยู่ก่อนแล้ว เธอส่งยิ้มพิมพ์ใจพร้อมเปิดประตูให้คุณหนู "คุณหนูคะ วันแรกของการทำงานเป็นยังไงบ้างคะ?" "หึหึ ก็รู้สึกดีนะคะ" คุณป้าหลี่ยิ้มกว้างกว่าเดิม "ดีแล้วค่ะ การที่คุณหนูได้เรียนรู้อะไรกลับมา เชื่อว่าคุณท่านคงจะดีใจมากแน่ๆ" หลิ่วเฟยเฟยเดินก้าวสั้นๆ พลางฮัมเพลงมุ่งหน้าเข้าวิลล่า พอเดินขึ้นบันไดเธอก็นึกถึงคำพูดของลู่ก่วนในวันนี้ขึ้นมา เธอหันกลับไปชี้ที่รถไมบัคแล้วบอกว่า "ป้าหลี่คะ พรุ่งนี้รบกวนเปลี่ยนรถให้หน่อยนะคะ รู้สึกว่าคันนี้มันยังดูหรูเกินไปหน่อย" ป้าหลี่ถึงกับอึ้ง ไปทำงานแค่วันแรก คุณหนูใหญ่ถึงกับไม่อยากนั่งรถคันนี้แล้ว แต่ไมบัคคันนี้มันเป็นรถที่ 'ธรรมดา' ที่สุดในโรงรถแล้วนะ... หลิ่วเฟยเฟยเอนกายลงบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน หรี่ตามองพลางเคี้ยวขนมขบเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ป้าหลี่รีบเปิดโทรทัศน์เตรียมไว้ให้ ซึ่งกำลังฉายเรื่อง 'คนแคระผู้ปลีกวิเวก' นี่คืออนิเมะเรื่องโปรดของคุณหนู ใครจะไปนึกว่าหลิ่วเฟยเฟยที่ภายนอกดูเป็นสาวมั่นสุดเนี๊ยบ ความจริงแล้วจะเป็นพวกคลั่งไคล้โลกสองมิติอยู่ไม่น้อย ... อาคารหวาเฟยในนิคมซอฟต์แวร์ วันนี้มีการประชุมเช้าตามปกติ เนื่องจากเด็กฝึกงานจำนวนมากในบริษัทจำเป็นต้องได้รับการอบรมและเรียนรู้ ลู่ก่วนและหลิ่วเฟยเฟยอยู่ในรุ่นเดียวกัน จึงถูกจัดให้มานั่งด้วยกันโดยปริยาย อาจารย์จากแผนกธุรกิจสื่อสารมาบรรยายให้ความรู้เกี่ยวกับความปลอดภัยเครือข่ายภายในของบริษัท พูดง่ายๆ ก็คือ วันแห่งการอู้งานนั่นแหละ หลิ่วเฟยเฟยนั่งอยู่ข้างหลังลู่ก่วน วันนี้เธอตั้งใจแต่งหน้าอ่อนๆ และสวมหมวกแก๊ป พยายามลดออร่าความสวยของตัวเองลงให้ได้มากที่สุด ทว่าความเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่า ทองคำต่อให้เปื้อนโคลนก็ไม่มีทางกลายเป็นทองเหลือง เพื่อนร่วมงานชายหลายคนยังคงถูกดึงดูดด้วยรูปลักษณ์และบุคลิกของเธอ ต่างพากันแอบมองเธอเป็นระยะๆ น่าเสียดายที่หลิ่วเฟยเฟยไม่ได้สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังใช้ความคิดว่าลู่ก่วนเป็นพวกซ่อนคมจริงหรือไม่ เซียนเทคนิค? หลวงจีนกวาดลาน? หรือยอดฝีมือที่เร้นกาย? หรือว่าเขาจะเป็นพวกสไตล์ 'อาจารย์เอเลน' แบบนั้นกันนะ?! ในหัวของหลิ่วเฟยเฟยเริ่มเพ้อฝันไปตามประสาเด็กติดการ์ตูน... "เฮ้ยเพื่อน เห็นสาวสวยข้างหลังนั่นไหม" "เห็นดิ! สังเกตมาตั้งนานแล้ว นั่นมันนางในฝันชัดๆ!" "ว้า ดูเย็นชาชะมัด เหมือนจะมีกำแพงกั้นตลอดเวลาเลย" "ดูทรงแล้วน่าจะเป็นพวกบ้างานขยันสร้างตัวแน่ๆ ช่างเถอะ ฉันคงเอื้อมไม่ถึงหรอก" "โถ่เพื่อน แกถึงขั้นมโนไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอ" "..." เพื่อนร่วมงานสองคนที่นั่งข้างลู่ก่วนแอบซุบซิบกัน เสียงนั้นแว่วเข้าหูเขา ทำให้เขาเผลอหันไปมองหลิ่วเฟยเฟยโดยสัญชาตญาณ จริงด้วยแฮะ! หลิ่วเฟยเฟยเอียงคอเล็กน้อย ชุดธรรมดากับส่วนโค้งเว้าตรงช่วงเอวที่ดูสง่างามให้ความรู้สึกนิ่งขรึมและลึกลับ มองไม่ออกเลยนะเนี่ย ว่านักศึกษาหลิ่วผู้ขยันเรียนคนนี้จะแอบใจลอยในเวลาประชุมกับเขาด้วย! ลู่ก่วนมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง เพราะเขาอู้งานจนเชี่ยวชาญ ท่าทางเหม่อลอยแบบนี้เขามองแค่วัดเดียวก็รู้ทันที อ่า... ใช่เลย! ท่าแบบนั้นน่ะ ถ้าเอาขาพาดไปที่ข้อเท้าอีกข้างจะสบายขึ้นเยอะเลยนะ! ... การประชุมนานสองชั่วโมงจบลงในที่สุด จบการประชุมปุ๊บก็ได้เวลาไปกินข้าวเที่ยงพอดี คนอื่นๆ ทยอยกันออกจากห้อง ลู่ก่วนหาวหวอดพลางบิดขี้เกียจ อู้งานไปได้ตั้งสองชั่วโมง ระหว่างการประชุมเมื่อครู่ ระบบส่งภารกิจมาให้เขาอีกครั้ง แต่รางวัลที่ได้คือ 200 คะแนน คะแนนสะสมสามารถนำไปแลกสิทธิ์การสุ่มรางวัลที่มีคุณภาพแตกต่างกันหรือรางวัลอื่นๆ ได้ ตอนนี้ลู่ก่วนพบว่าของที่เขาแลกได้มีเพียงทักษะความรู้ทั่วไปเท่านั้น เช่น วิศวกรทดสอบ, วิศวกร Java, วิศวกรความปลอดภัยเครือข่าย เป็นต้น ลู่ก่วนตั้งใจว่าจะเก็บสะสมคะแนนไว้ก่อน รอให้ถึงหนึ่งพันคะแนนค่อยไปสุ่มรางวัลระดับสูงกว่านี้ ไม่อย่างนั้นการแลกตรงๆ มันดูไม่คุ้มเท่าไหร่ ตอนนี้เขาเริ่มจับทางระบบได้คร่าวๆ แล้ว โดยพื้นฐานแล้วระบบจะเปิดใช้งานภารกิจได้ระหว่างการทำงาน และจะให้รางวัลตามระดับการอู้งาน ลู่ก่วนคิดในใจว่า ถ้าเขาสามารถอู้งานต่อหน้าประธานใหญ่ของหวาซางได้ เขาคงจะได้รางวัลมหาศาลแน่ๆ แต่น่าเสียดายที่มดงานตัวจ้อยอย่างเขา คงไม่มีทางได้เข้าใกล้ผู้ยิ่งใหญ่ระดับนั้นหรอก "นักศึกษาลู่ วันนี้คุณกินข้าวคนเดียวอีกหรือเปล่าคะ?" เสียงใสไพเราะดังขึ้นจากด้านหลัง ลู่ก่วนหันไปมองก็พบว่าเป็นเธอจริงๆ "เอ่อ... ถ้าไม่กินคนเดียวแล้วจะให้กินกับใครล่ะครับ" หลิ่วเฟยเฟยถือชามเกี๊ยวน้ำมานั่งลงตรงหน้าเขา พลางยิ้มอย่างสุภาพ "งั้นฉันขอนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ พอดีฉันก็มาคนเดียวเหมือนกัน" ลู่ก่วนยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ "คุณก็นั่งลงไปแล้วนี่ครับ ผมจะไล่คุณลุกขึ้นได้ยังไง"