ของขวัญแรกพบ

ของขวัญแรกพบ ปกติแล้วระบบทุกตัวเวลาเจอโฮสต์ครั้งแรกก็ต้องมีของขวัญแรกพบให้ทั้งนั้น แต่ส่วนใหญ่ที่ให้กันมักจะเป็นของชิ้นใหญ่ที่มีมูลค่าสูง ทว่าฟู่กุ้ยในฐานะระบบน้องใหม่ที่เพิ่งลืมตาดูโลก ในหัวสมองของมันมีแต่คำสอนของพี่ชาย 'เฉียนตัวตัว' ที่ว่า 'เป็นระบบน่ะนะ เราต้องรู้จักมีเงินเก็บส่วนตัวไว้บ้าง' มันเลยพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะเพิ่มพูนเงินในคลังเล็กๆ ของตัวเอง เจ้าวงล้อสุ่มรางวัลนี้ก็มีเบื้องหลังอยู่เหมือนกัน ถ้าอยากจะล็อกผลรางวัลน่ะต้องจ่ายหนักเชียวละ แต่ถ้าปล่อยให้มันหมุนไปตามยถากรรม ราคาก็จะถูกลงมาก ซือจวินนีไม่ได้ทำพิธีรีตองอะไรทั้งนั้น เธอใช้นิ้วจิ้มปุ่มกดเริ่มทันที ติ้วๆๆ... แป๊ก! ซือจวินนีเพ่งมองตาเขม็ง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ในวงล้อนี้ ช่องที่มีพื้นที่กว้างที่สุดคือ 'เงินสด 100 หยวน' ตอนแรกเธอคิดว่านั่นคงเป็นจุดหมายปลายทางของเธอแล้ว ใครจะไปนึกว่าเข็มนาฬิกากลับไปหยุดกึกอยู่ที่ช่องที่แคบที่สุดในวงล้อเสียอย่างนั้น มันแคบจนแทบจะมองไม่เห็นตัวอักษรที่เขียนไว้เลยด้วยซ้ำ ฟู่กุ้ยเองก็อึ้งไปเหมือนกัน ขนทั่วร่างลุกซัน แม่เจ้าโว้ย! แบบนี้ก็ยังสุ่มได้เหรอเนี่ย? "นี่มันตัวอะไรน่ะ?" "ยะ... ยินดีด้วยครับโฮสต์! ท่านได้รับ... มิติส่วนตัวระดับหนึ่ง!" ซือจวินนีสัมผัสได้ถึงความยินดีที่ถาโถมเข้ามา... ในจิตสำนึกของเธอเหมือนมีพื้นที่แห่งใหม่ถูกเปิดออก ไม่ต้องรอให้ฟู่กุ้ยแนะนำ ซือจวินนีก็เริ่มทดลองด้วยตัวเองทันที มันสามารถเก็บของได้ รักษาความสดใหม่ได้ เสียอย่างเดียวคือตัวเธอเข้าไปไม่ได้ แต่ตามคำอธิบายบอกว่าถ้าถึงระดับสองเมื่อไหร่ ตัวเธอก็จะสามารถเข้าไปข้างในได้... สุดยอดไปเลย! จู่ๆ ซือจวินนีก็รู้สึกว่าความกดดันเรื่องพิธีปลุกพลังในวันพรุ่งนี้ลดน้อยลงไปมาก ด้วยสูตรโกงชิ้นนี้ ต่อให้เธอจะปลุกพลังอะไรไม่ได้เลย แต่ด้วยวิชาตัวเบาและฝีมือการต่อสู้ บวกกับมิติส่วนตัวนี้... เธอมั่นใจว่าตัวเองจะสามารถเอาตัวรอดในยุคที่วุ่นวายนี้ได้แน่นอน ในใจของเธอพลันลิงโลดขึ้นมา โลกใบนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ "ฟู่กุ้ย แล้วนายมีประโยชน์อะไรบ้าง? จะคอยสั่งภารกิจให้ฉัน หรือยังไง? นายเองก็ต้องการเงินเหมือนกันใช่ไหม? แล้วเงินที่ฉันหามาได้ต้องแบ่งให้นายครึ่งหนึ่งหรือเปล่า? ถ้าเป็นแบบนั้นฉันขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าไม่ตกลง" ซือจวินนีเข็ดหลาบกับการเป็นคนจนเต็มทีแล้ว ฟู่กุ้ยรีบร้อนจนเผลอเผยร่างจริงออกมา มันเป็นก้อนขนกลมๆ สีเทาดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัสมาก พอซือจวินนีเห็นแบบนั้น เธอก็รู้สึกใจอ่อนขึ้นมาทันที ฟู่กุ้ยรีบอธิบายอย่างละเอียดว่า "ข้าไม่เอาเงินที่เจ้าหามาได้หรอก ทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์ที่เจ้าหามาได้จะถูกเปลี่ยนเป็นค่าพลังงานที่สอดคล้องกัน ซึ่งค่าพลังงานนี้โฮสต์สามารถนำไปใช้จ่ายในร้านค้าระบบได้" ซือจวินนีจิ้มเปิดปุ่มร้านค้าระบบแล้วกวาดสายตามองดูรอบหนึ่ง ก็พบว่าของที่นี่ราคาถูกกว่าโลกความจริงตั้งเยอะ! ยกตัวอย่างเช่น ยาฟื้นฟูที่มีเอฟเฟกต์ระดับธรรมดา ในโลกความจริงขายกันขวดละสองหมื่นหยวน แต่ในร้านค้าระบบใช้แค่ 50 แต้มเท่านั้น ซือจวินนีรีบวางแผนหาเงินในหัวทันที... "ไม่ได้นะโฮสต์ ถ้าเจ้าจะซื้อไปขายเพื่อเก็งกำไร ราคาจะพุ่งขึ้นเป็น 10 เท่าทันที! แต่เจ้าสามารถซื้อสูตรปรุงยาฟื้นฟูไปได้นะ ถ้าเจ้าปรุงยาขึ้นมาเอง เจ้าก็จะกำหนดราคาขายเองได้ตามใจชอบเลย!" ซือจวินนีพยักหน้าเข้าใจ ไม่นึกเลยว่าเจ้าตัวเล็กนี่จะมีประโยชน์เหมือนกัน เธอยังเจอเข้ากับปุ่มแผงข้อมูลส่วนตัวของโฮสต์ด้วย ดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือนการตั้งค่าในเกมออนไลน์ไม่มีผิด แต่มันยังเป็นสีเทาอยู่และยังกดเปิดไม่ได้ ซือจวินนีไม่ได้เก็บมาคิดให้วุ่นวาย อาจเป็นเพราะเพิ่งทะลุมิติมาสมองเลยยังเบลอๆ แถมจู่ๆ ก็ได้รับความทรงจำมหาศาล หัวเลยยังปวดหนึบไม่หาย เธอจึงตัดสินใจไปอาบน้ำนอนทันที สำหรับซือจวินนีแล้ว การทะลุมิติมาครั้งนี้ก็ไม่เลวนัก อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะซวยจนตายเมื่อไหร่ก็ได้ ส่วนเรื่องที่ว่าโลกนี้มันป่าเถื่อน พลังวิญญาณพลุ่งพล่าน และเต็มไปด้วยอันตรายน่ะเหรอ... นั่นน่ะ... ซือจวินนีสนใจสุดๆ ไปเลยละ เธอถึงขั้นรู้สึกว่าที่นี่เหมาะกับเธอมากกว่าโลกเดิมเสียอีก เดิมทีซือจวินนีก็เป็นพวกไม่ชอบความสงบและคลั่งไคล้ความตื่นเต้นอยู่แล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน โลกใบนี้ ศัตรูหลักของมนุษย์แบ่งออกเป็นสามส่วน อย่างแรกคือ สัตว์กลายพันธุ์ ซึ่งเป็นเพราะหลังจากพลังวิญญาณฟื้นคืน สัตว์และพืชจำนวนมากก็เริ่มมีสติปัญญา และเพื่อแย่งชิงทรัพยากรในการอยู่รอด พวกมันจึงเกิดความขัดแย้งกับมนุษย์บ่อยครั้ง ทว่าสัตว์กลายพันธุ์ส่วนใหญ่จะไม่โจมตีมนุษย์ก่อน เว้นแต่จะเป็นเรื่องเขตแดนหรืออาหาร ถัดมาคือ 'เสินอวี้' องค์กรทรยศของมวลมนุษย์ พวกนี้หวังจะปกครองมนุษย์ทั้งหมด มีความเชื่อว่าคนธรรมดาไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมีชีวิตอยู่ ควรจะยอมสละชีพเพื่อสังเวยและอุทิศพลังส่วนหนึ่งให้แก่โลก ส่วนผู้ปลุกพลัง ถ้าไม่ดึงเข้าพวกก็ต้องฆ่าทิ้ง ในช่วงไม่กี่ปีมานี้องค์กรนี้ขยายตัวใหญ่ขึ้นมาก และได้เข่นฆ่าผู้ปลุกพลังรุ่นใหม่ไปไม่น้อย แต่คนพวกนี้บางทีก็ดูฉลาด บางทีก็ดูโง่ ก่อนจะเริ่มสู้กันมักจะต้องท่องบทสวดสรรเสริญความสูงส่งและความเมตตาของพระเจ้าเสียงดังลั่น แถมยังชอบใส่ชุดสีดำล้วนกันหมด ทำให้ถูกจับพิรุธได้ง่าย และสุดท้ายที่น่าปวดหัวที่สุดก็คือ สัตว์อสูร พวกมันโหดเหี้ยมกระหายเลือด มีสัญชาตญาณในการกินมนุษย์เพื่อเป็นสารอาหาร สัตว์กลายพันธุ์ยังมีทั้งดีและร้าย ถ้าเจอตัวที่ดุร้ายก็อาจถึงตายได้ แต่ถ้าเจอตัวที่คุยกันรู้เรื่อง ทุกอย่างก็ยังพอเจรจากันได้ แต่กับสัตว์อสูร... พวกมันเกิดมาเพื่ออยู่ฝั่งตรงข้ามกับมนุษย์โดยเฉพาะ เช่นเดียวกับที่พวกมันกินมนุษย์เป็นอาหาร มนุษย์เองก็สามารถใช้ผลึกวิญญาณในตัวพวกมันมาช่วยในการฝึกฝนได้เช่นกัน โดยเนื้อแท้แล้วทั้งสองฝ่ายคือขั้วตรงข้าม เป็นศัตรูตามธรรมชาติที่มีเพียงฝ่ายเดียวเท่านั้นที่จะอยู่รอดตลอดกาล เมื่อหลายปีก่อน สัตว์อสูรเคยไล่ต้อนมนุษย์จนแทบไม่มีทางสู้ จนมนุษย์ต้องถูกบีบให้หดตัวอยู่ในพื้นที่แคบๆ จนกระทั่งมนุษย์ผู้แข็งแกร่งลึกลับคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ประวัติของเขาเหมือนกับพระเอกในนิยายที่เกิดมาเพื่อกอบกู้โลกไม่มีผิด การปลุกพลังครั้งแรกคือพลังมิติ และการปลุกพลังครั้งที่สองคือพลังกาลเวลา เขาเป็นผู้นำพามนุษย์ต่อสู้จนสัตว์อสูรต้องถอยร่น และขับไล่พวกมันออกไปนอกสี่ด่านแปดแนวป้องกันทั้งหมด แต่หลังจากนั้น ชายลึกลับคนนี้ก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย บ้างก็ว่าเพราะใช้พลังมากเกินไปจนกลายเป็นคนธรรมดา บ้างก็ว่าเขากำลังเก็บตัวฝึกฝนเพื่อทะลวงสู่ระดับที่สูงขึ้น แต่สาเหตุที่แท้จริงไม่มีใครรู้ อย่างน้อยข้อมูลที่แพร่หลายในอินเทอร์เน็ตก็เป็นแบบนี้ สัตว์อสูรที่ว่ารับมือยาก เป็นเพราะหลังจากพวกมันถูกตีร่นถอยไป พวกมันก็เริ่มใช้กลอุบาย รู้จักการแปลงกาย ปลอมแปลงตัวเอง และพยายามทุกวิถีทางเพื่อแทรกซึมเข้ามาในสังคมมนุษย์ แถมยังได้ร่วมมือบางอย่างกับองค์กรเสินอวี้อีกด้วย... ผ่านการพยายามและพัฒนาของมนุษย์มาหลายปี ในที่สุดขุมกำลังทั้งสามฝ่ายก็คานอำนาจกันจนเกิดสภาวะ 'สามเส้า'... ซือจวินนีค่อยๆ พลิกดูความทรงจำของ 'ซือจวินนี' ทีละน้อย ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ แต่นึกไม่ถึงว่าจะผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว ซือจวินนีไม่ใช่คนที่ชอบจมปลักอยู่กับอดีตหรือนั่งเศร้าเสียใจ ในเมื่อกลับไปไม่ได้ เธอก็ต้องรีบปรับตัวให้เข้ากับทุกอย่างตรงหน้าให้เร็วที่สุด เธอจึงยอมรับความจริงได้อย่างรวดเร็ว คืนนั้นเธอหลับฝันดี เมื่อตื่นมาซือจวินนีก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก อาการข้างหลังจากการทะลุมิติหายไปเป็นปลิดทิ้ง เธอทำอาหารเช้ากินเองอย่างมีความสุข หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้วก็เดินลงจากตึก เตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังโรงเรียน