ดาวเคราะห์ร้างผลิเปลี่ยน วิวัฒนาการสายพันธุ์!

การมาถึงของพรสวรรค์ระดับ A ทำให้ดวงดาวที่ผูกพันกับเจียงฟานเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง ความเปลี่ยนแปลงนี้แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่ดี เจียงฟานเฝ้ามองดาวเคราะห์ที่กำลังผลิเปลี่ยนพลางนึกย้อนถึงเหตุการณ์ในวันนี้ ช่างเป็นเรื่องราวที่ราวกับฝันเหลือเกิน 【ติ๊ง! เปิดใช้งานหน้าต่างระบบสำหรับโฮสต์เรียบร้อยแล้ว โปรดตรวจสอบ】 เย่หยูส่งเสียงเตือน “รับทราบ” เจียงฟานตอบรับ จากนั้นจึงเปิดหน้าต่างระบบของตนเองขึ้นมา 【โฮสต์: เจียงฟาน】 【ระดับ: เจ้าแห่งดาราเลเวล 1】 【ดาวเคราะห์ที่ผูกพัน: ดาวเคราะห์ร้าง (กำลังผลิเปลี่ยน)】 【พรสวรรค์: ดวงดาวอันมั่งคั่ง (ระดับ A)】 【อารยธรรมภายใต้สังกัด: ไม่มี】 【ฟังก์ชันระบบ: ปล้นชิง, การเพิ่มพูนสรรพสิ่ง (สิบเท่า), อัญเชิญต่างโลก】 【แต้มระบบ: 0】 【การประเมินของระบบ: เจ้าเป็นโฮสต์รุ่นที่แย่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยพามา โปรดรีบแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็ว!】 เมื่อเห็นคำประเมินจิกกัดจากระบบ เจียงฟานถึงกับมุมปากกระตุก รู้สึกเหมือนตอนที่อาจารย์ประจำชั้นคอยบ่นห้องเรียนของตัวเอง แต่เขาก็รู้ว่าตัวเองนั้นห่วยจริง ทำได้เพียงเกาะต้นขาของระบบเอาไว้ให้แน่นและรีบพัฒนาให้แข็งแกร่งขึ้นเสีย ในเมื่อตอนนี้มีการสนับสนุนจากระบบแล้ว ก็ถึงเวลาเริ่มสร้างโลกครั้งสุดท้ายเสียที แม้แต้มสร้างโลกที่เหลืออยู่จะไม่มากและประคับประคองได้เพียงครั้งสุดท้าย แต่เจียงฟานเชื่อว่าครั้งนี้จะต้องสำเร็จอย่างงดงามแน่นอน! “เริ่มจำลองการสร้างโลก!” สิ้นเสียงคำสั่งของเจียงฟาน ดาวเคราะห์ร้างเบื้องหน้าก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ “ใส่เมล็ดพันธุ์สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญา และ...” เจียงฟานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจสร้างมนุษย์ ประการแรก เพราะตัวเขาเองก็เคยเป็นมนุษย์ ย่อมมีความรู้สึกชื่นชอบเผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นทุนเดิม ประการที่สอง เขามีความเข้าใจในเผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นอย่างดี หากทิศทางวิวัฒนาการของมนุษย์เกิดความผิดพลาดระหว่างทาง เขาก็สามารถแก้ไขได้ทันท่วงที “ใส่เมล็ดพันธุ์สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญา: มนุษย์! จำลองวิวัฒนาการชั้นบรรยากาศ และวิวัฒนาการความหลากหลายของสายพันธุ์!” เจียงฟานสะบัดมือ แต้มสร้างโลกจำนวนมหาศาลร่วงหล่นลงไป ดาวเคราะห์ร้างเบื้องหน้าเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง เย่หยูที่เฝ้ามองอยู่ในเงามืดก็แสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็น แม้เขาจะผ่านโลกมามากมายหลายแห่ง แต่ก็ไม่เคยเจอโลกใบไหนที่อัศจรรย์เท่าที่นี่ ความสามารถในการสร้างโลกเช่นนี้ หากเป็นที่โลกอื่นก็คงได้เป็นผู้สร้างสรรค์ไปทีแล้ว แต่ที่นี่กลับเป็นเพียงเจ้าแห่งดาราตัวเล็กๆ เท่านั้น อีกทั้งโลกใบนี้แต่เดิมก็เป็นเพียงโลกธรรมดาทั่วไป ก่อนจะเกิดการกลายพันธุ์ครั้งใหญ่จนกลายเป็นสถานการณ์ปัจจุบัน เรื่องนี้อดทำให้เย่หยูสงสัยไม่ได้ว่า หรือพลังกฎเกณฑ์ที่ไม่อาจต้านทานได้เบื้องหลังระบบนั้นได้ลงมายังโลกนี้แล้ว? นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดการกลายพันธุ์ขึ้น และจุดประสงค์ก็เพื่อสร้างโลกพิเศษสำหรับการทดสอบระบบ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ก็น่าขบคิดนัก... หลังจากใส่เมล็ดพันธุ์สิ่งมีชีวิตทั้งหมดลงไปแล้ว เจียงฟานก็จ้องมองวิวัฒนาการของดาวเคราะห์ร้างอย่างจริงจัง หากมีความผิดพลาดเกิดขึ้น เขาจะลงมือแก้ไขทันที ทว่าวิวัฒนาการของสายพันธุ์นั้นเป็นกระบวนการที่ยาวนานมาก โชคดีที่เจ้าแห่งดาราสามารถใช้แต้มสร้างโลกเพื่อเร่งความเร็วของเวลาบนดาวเคราะห์ร้างได้ แน่นอนว่าการกระทำนี้ต้องใช้แต้มสร้างโลกมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัย นี่ถือว่ายังดีที่บนดาวเคราะห์ร้างยังไม่ก่อกำเนิดเผ่าพันธุ์ทรงภูมิปัญญาและยังไม่มีสายพันธุ์สิ่งมีชีวิตเกิดขึ้น มิเช่นนั้นค่าใช้จ่ายคงพุ่งสูงขึ้นแบบก้าวกระโดด เจียงฟานกัดฟันกรอด คิดว่าอย่างไรก็ต้องแบ่งแต้มสร้างโลกส่วนหนึ่งมาใช้เพื่อเร่งเวลา “เร่งความเร็ววิวัฒนาการ! ช่วงเวลา... หนึ่งแสนปี!” เมื่อแต้มสร้างโลกมหาศาลถูกโปรยลงไป ดาวเคราะห์ร้างก็เหมือนถูกกดปุ่มกรอไปข้างหน้า ชั้นบรรยากาศเกิดฟ้าแลบฟ้าร้อง ปฏิกิริยาเคมีต่างๆ ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวต่างเคลื่อนที่หมุนเวียน เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตเหล่านั้นค่อยๆ 'งอกงาม' บนดาวเคราะห์ร้าง เปลือกโลกเกิดการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง แผ่นเปลือกโลกค่อยๆ เคลื่อนย้ายไปพร้อมกับการเคลื่อนไหวของเปลือกโลก ในมหาสมุทรอันไร้สิ้นสุด สิ่งมีชีวิตทีละชนิดเริ่มถือกำเนิดขึ้น ภายใต้การสนับสนุนของพรสวรรค์ระดับ A ดาวเคราะห์ร้างเริ่มผลิเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์มากมายปรากฏขึ้นบนดวงดาว การพัฒนาอารยธรรมในอนาคตจำเป็นต้องใช้สิ่งเหล่านี้แน่นอน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะระดับอารยธรรมยังไม่ผ่านเกณฑ์ พวกเขาไม่สามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรเหล่านี้ได้เลย เจียงฟานยังคงเลือกเส้นทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งเส้นทางนี้ใช้แต้มสร้างโลกน้อยมาก การก้าวกระโดดของอารยธรรมต้องอาศัยชนพื้นเมืองบนดวงดาวในภายภาคหน้า ใครสนกันล่ะ ในเมื่อตัวเขาเองก็ไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องการวิจัยทางวิทยาศาสตร์อยู่แล้ว แต่การจุดประกายความคิดให้กับชนพื้นเมืองนั้น เขายังพอจะแทรกแซงได้ ปล่อยให้พวกเขาสร้างระบบสังคม เปิดสติปัญญา แล้วรีบพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว! เวลาผ่านไปเท่าใดไม่แน่ชัด ปุ่มเร่งความเร็วของดาวเคราะห์ร้างถูกกดหยุดลง และอัตราการไหลของเวลาก็กลับคืนสู่สภาวะปกติ เย่หยูที่เฝ้ามองอยู่ในเงามืดครุ่นคิดอย่างหวนหา เจียงฟานถอนหายใจ “หนึ่งแสนปีก็ยังไม่พอสินะ... แต่ข้าไม่มีแต้มสร้างโลกเหลือแล้ว หากนำไปเร่งเวลาอีก แต้มที่จะต้องใช้ในภายหลังก็จะไม่มีเหลือ ซึ่งจะทำให้การพัฒนาอารยธรรมล่าช้าออกไปมาก...” เมื่อการเร่งวิวัฒนาการสิ้นสุดลง ในฐานะเจ้าแห่งดารา เขาสัมผัสได้ทันทีว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ยังไม่ถือกำเนิดขึ้น พวกมันยังคงเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่เท่านั้น บนดาวเคราะห์ร้าง... ไม่สิ ควรเรียกว่าดวงดาว ถึงจะถูก การเร่งเวลาหนึ่งแสนปีทำให้ดาวเคราะห์ร้างอันแห้งแล้งผลิเปลี่ยนจนเสร็จสมบูรณ์ ชั่วคราวนี้นามว่า ดาวดิน บนดาวดินปรากฏพันธุ์ไม้เมล็ดเปลือย พืชดอก มอส เฟิร์น สาหร่าย พืชเมล็ด พืชไลเคน เชื้อรา... มากมายนับไม่ถ้วน สำหรับสัตว์ เจียงฟานไม่ได้ใส่เมล็ดพันธุ์สิ่งมีชีวิตพวกไดโนเสาร์ลงไป ดังนั้นจึงไม่มียุคไดโนเสาร์ หรือยุคจูราสสิกอะไรทำนองนั้นอย่างแน่นอน (ไม่ต้องนำเวลาวิวัฒนาการของโลกเราไปเทียบนะ นิยายก็คือนิยาย ถ้าข้ามเวลานานเกินไปจะเขียนยาก) เย่หยูดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความลังเลของเจียงฟาน หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ให้คำแนะนำ 【ติ๊ง! ระบบขอแนะนำให้โฮสต์เร่งการกำเนิดของเผ่าพันธุ์มนุษย์จะดีกว่า แก้ไขวิกฤตการณ์ตรงหน้าให้ได้ก่อน แล้วค่อยคิดถึงเรื่องที่จะทำหลังจากนั้น วิวัฒนาการของอารยธรรมจำเป็นต้องให้สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาถือกำเนิดขึ้น ไม่อย่างนั้นประสิทธิภาพจะล่าช้าออกไปมาก อย่าได้เห็นแก่ผลประโยชน์เล็กน้อยจนเสียการใหญ่!】 เจียงฟานที่กำลังลังเลใจชะงักไปเมื่อได้ยินคำเตือนของระบบ ใช่เลย! ระบบพูดถูก หากไม่มีสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญา อารยธรรมย่อมไม่สามารถพัฒนาได้ ประการต่อมา... ในเมื่อระบบแนะนำตัวเองเช่นนี้ จะลังเลไปทำไม แค่เชื่อฟังระบบแล้ว ‘เทหน้าตัก’ ไปเลย! ก็แค่เผา 'เงิน' ทิ้งไปจะเป็นไรไป! “เร่งวิวัฒนาการสายพันธุ์ต่อ! จนกว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์จะถือกำเนิด!” เจียงฟานกัดฟันกรอด โปรยแต้มสร้างโลกมหาศาลลงไปอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้ว่าแต้มที่เหลืออยู่นี้จะเพียงพอหรือไม่ ตูม! ดาวดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย มันเริ่มเกิดวิวัฒนาการครั้งยิ่งใหญ่ ภาพเบื้องหน้าเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาทั้งสองถึงกับตาลาย ยุคสมัยโบราณกาลต่างๆ ปรากฏขึ้นบนดาวดิน ตั้งแต่ยุคอาร์เคียน ยุคโปรเทอโรโซอิก ไปจนถึงยุคมหายุคพาลีโอโซอิก แผ่นทวีปต่างๆ ก่อตัวขึ้นถือกำเนิดเป็นสาหร่าย สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังชั้นต่ำ และอื่นๆ สิ่งมีชีวิตเข้าสู่ยุคแคมเบรียน และเริ่มเกิดการระเบิดของสิ่งมีชีวิต เวลาล่วงเลยไปอีกครั้ง จากมหายุคพาลีโอโซอิกเข้าสู่มหายุคมีโซโซอิก พืชและสัตว์ขยายพันธุ์อย่างมากมาย สภาพอากาศเริ่มก่อตัว ทุกอย่างเข้าสู่รอบวงจรที่เป็นระเบียบ ชั้นบรรยากาศก็ก่อตัวขึ้นเป็นสภาพอากาศที่เหมาะสม ในที่สุด เวลาก็เปลี่ยนผ่านจากมหายุคมีโซโซอิกเข้าสู่มหายุคซีโนโซอิก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและพืชดอกเข้าสู่ยุครุ่งเรืองถึงขีดสุด โลกแห่งสิ่งมีชีวิตค่อยๆ เผยโฉมหน้าแบบปัจจุบันออกมา นั่นคือยุคสมัยแห่งสิ่งมีชีวิตยุคใหม่! เผ่าพันธุ์มนุษย์ถือกำเนิดขึ้นแล้ว!