ประเดิมตำแหน่งด้วยไฟกองแรก!

แพ็กเกจของขวัญสุดยอดฟาร์มเชิงนิเวศ! นิ้วมือของสวี่อี้ที่กุมปากกาอยู่ชะงักกึก ปลายปากกาซึมหมึกเป็นจุดเล็กๆ ลงบนกระดาษ ตัวอักษรสีทองระยิบระยับเรียงเป็นแถวประหนึ่งระเบิดน้ำลึกที่ปะทุขึ้นในหัวของสวี่อี้อย่างรุนแรง ข้อมูลนับไม่ถ้วนเกี่ยวกับ 'สุดยอดฟาร์มเชิงนิเวศ' ทั้งโครงสร้าง หลักการทำงาน ฟังก์ชัน ข้อจำกัด... ภายในเวลาไม่ถึงวินาที ข้อมูลเหล่านั้นก็ถูกจารึกเข้าสู่ส่วนลึกของความทรงจำอย่างสมบูรณ์ ราวกับว่าเขาเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้มาแต่กำเนิด นี่คือฟาร์มเรือนกระจกสุดยอดอัจฉริยะที่สามารถเลือกทำเลในหมู่บ้านชิงเหอได้ตามใจชอบ โดยมีพื้นที่สูงสุดถึงหนึ่งร้อยหมู่ ในฟาร์มแห่งนี้ ปัจจัยทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการเจริญเติบโตของพืช ไม่ว่าจะเป็นแสงสว่าง อุณหภูมิ ความชื้น หรือสารอาหาร... จะถูกควบคุมโดยระบบแกนกลางอย่างแม่นยำด้วยเทคโนโลยีที่เหนือล้ำเกินจินตนาการของยุคสมัย วงจรการเติบโตของพืชจะถูกย่นระยะเวลาลงเหลือเพียงหนึ่งในหกของปกติ แต่คุณภาพของผลผลิตที่ได้กลับอยู่ในระดับท็อปของโลก! นี่มันใช่ฟาร์มที่ไหนกัน? นี่มันคือเครื่องพิมพ์ธนบัตรแห่งอนาคตที่เอามาวางไว้ในหมู่บ้านเริ่มต้นชัดๆ! ในขณะเดียวกัน สวี่อี้ก็สังเกตเห็นข้อมูลสำคัญอีกอย่าง: ในแพ็กเกจของขวัญที่ระบบมอบให้ ยังรวมถึงการก่อสร้างสุดยอดฟาร์มเชิงนิเวศด้วย ขอเพียงเขากำหนดสถานที่และขอบเขตการก่อสร้างได้ ระบบก็จะส่ง 'ทีมงานมืออาชีพ' มาให้บริการถึงที่ จัดการสร้างฟาร์มให้เสร็จสรรพแบบครบวงจร เมื่อเห็นถึงตรงนี้ ลมหายใจของสวี่อี้ก็หยุดชะงักไปชั่วครู่ สมองที่คุ้นเคยกับการทำงานด้วยความเร็วสูงของเขากำลังประมวลผลข้อมูลอย่างบ้าคลั่งด้วยประสิทธิภาพที่ไม่เคยมีมาก่อน ข้อจำกัดเพียงอย่างเดียว และเป็นภารกิจเดียวในตอนนี้ ปรากฏขึ้นในใจอย่างชัดเจน— ที่ดิน เขาต้องจัดการหาที่ดินผืนหนึ่งเพื่อสร้างสุดยอดฟาร์มเชิงนิเวศให้ได้ก่อน และควรจะเป็นที่ดินขนาดหนึ่งร้อยหมู่ ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่หมู่เดียว! จะปล่อยให้พื้นที่สูงสุดที่ระบบให้มาเสียเปล่าไม่ได้เด็ดขาด เมื่อคิดได้ดังนั้น สวี่อี้จึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น พายุแห่งความตกตะลึงที่โหมกระหน่ำในหัวได้สงบลงแล้ว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พลังมหาศาลที่ดูเหมือนจะไม่มีวันหมดในอกแปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน สายตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาหลายคู่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ ซึ่งมีทั้งความคาดหวังและความกระวนกระวายปนเปกันไป สวี่อี้รู้ดีว่า นี่คือไฟกองแรกที่เขาต้องจุดขึ้นมาหลังรับตำแหน่ง ไฟกองนี้ต้องลุกโชน ต้องเจิดจ้า ต้องทำให้ทุกคนหุบปาก และทำให้ทุกคนมองเห็นความหวัง! "อาๆ ลุงๆ ทุกท่าน" สวี่อี้เอ่ยปาก น้ำเสียงไม่ดังนักแต่กลับคมปราบราวกับมีดที่กรีดผ่านอากาศอันร้อนอบอ้าวและอึดอัดภายในห้อง สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว เขาลุกขึ้นยืน สองมือยันขอบโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นอายปัญญาชนจากรั้วชิงเป่ยในยามนี้กลับหลอมรวมเข้ากับแรงกดดันอันเฉียบคมที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "ผมรู้ว่าที่ทุกคนผลักดันผมให้มารับตำแหน่งนี้ ในใจคิดอะไรอยู่" เขายิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยการเยาะเย้ยตัวเองเล็กน้อย แต่กลับดูจริงใจยิ่งกว่าเดิม "หมู่บ้านชิงเหอของเรายากจนเกินไป จนมาหลายสิบปี จนทำเอาไฟในใจของทุกคนมอดดับไปหมดแล้ว" "เพราะฉะนั้น ทุกคนเลยอยากจะเสี่ยงเดิมพันดูสักตั้ง" "เดิมพันว่าถ้าเปลี่ยนมาให้บัณฑิตเกียรตินิยมจากชิงเป่ยอย่างผมมาเป็นเลขาธิการหมู่บ้าน จะพอสร้างเรื่องใหม่ๆ อะไรขึ้นมาได้บ้างหรือเปล่า?" เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนในห้องต่างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน แต่ไม่มีใครปฏิเสธ เพราะสวี่อี้พูดถูกเผง "ผมจะบอกให้นะ!" สวี่อี้เปลี่ยนน้ำเสียงกะทันหัน เสียงของเขาดังขึ้นอย่างเฉียบขาดประหนึ่งเสียงอัสนีบาตฟาดลงกลางที่ราบ! "พวกคุณเดิมพันถูกแล้ว!" "การที่ผมทิ้งงานในเมืองใหญ่แล้วเลือกกลับมาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อมาสืบทอดตำแหน่งต่อจากพ่อ แล้วนั่งเฝ้าความยากจนนี้ไปวันๆ หรอกนะ!" "ผมกลับมาเพื่อทำแค่สามเรื่องเท่านั้น นั่นคือการนำพาทุกคนในหมู่บ้าน—" เขาชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว แววตาคมกริบดุจใบมีด "หาเงิน! หาเงิน! แล้วก็หาเงินแม่งให้เรียบ!" คำสบถนี้ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับอึ้ง แม้แต่สวี่เว่ยตงที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูดูเหตุการณ์อยู่ หนังตาก็ยังกระตุกวูบ นี่ใช่ลูกชายผู้สุภาพเรียบร้อยของเขาจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย? สวี่อี้ไม่สนใจปฏิกิริยาของใครทั้งนั้น เขาชี้นิ้วไปทางพ่อของตัวเอง "เรื่องที่สหายสวี่ทำไม่ได้ ผมจะทำ! คำสัญญาที่สหายสวี่ไม่กล้าให้ไว้ ผมจะให้!" "คำเดียวสั้นๆ ผมกลับมาแล้ว วันดีๆ ของทุกคนก็กลับมาแล้วเหมือนกัน!" คำพูดของสวี่อี้นั้นทั้งโอหังและบ้าบิ่น แต่มันกลับมีมนต์ขลังที่ทำให้หัวใจคนฟังเต้นแรง ความมั่นใจมหาศาลที่ได้รับจากสุดยอดฟาร์มเชิงนิเวศ ในเวลานี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นแรงกดดันอันทรงพลังที่ครอบงำไปทั่วทั้งที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน ในห้องเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ สวี่เว่ยกัว ผู้อำนวยการหมู่บ้านร่างผอมดำอ้าปากค้าง สีหน้าเปลี่ยนจากคนดูละครกลายเป็นความตระหนกตกใจ ไอ้หนูคนนี้... มันเอาจริงเหรอวะ? สวี่อี้กวาดตามองปฏิกิริยาของทุกคนโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ซักถาม เขาพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นราวกับค้อนปอนด์ "ผมรู้ว่าทุกคนคงคิดว่าไอ้เด็กนี่มันเก่งแต่ราคาคุย แล้วเงินล่ะอยู่ที่ไหน?" เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างไร้ที่เปรียบ "การทำโปรเจกต์ ทั้งเทคโนโลยี ทั้งเงินทุนเริ่มต้น..." "ทุกบาททุกสตางค์ ผมจะเป็นคนออกเองทั้งหมด!" "ไม่จำเป็นต้องใช้เงินหมู่บ้านแม้แต่สตางค์เดียว! ไม่ต้องให้พวกคุณควักเงินออกจากกระเป๋าตัวเองสักหยวนเดียว!" "ตู้ม—!" ประโยคนี้มีอานุภาพรุนแรงกว่าคำสบถเมื่อครู่ร้อยเท่า! ทุกคนในห้องต่างเงยหน้าขึ้นทันควัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ ไม่เอาเงินงั้นเหรอ? โลกนี้มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? ไอ้หนูนี่มันบ้าไปแล้วหรือเปล่า?! เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย สวี่อี้ก็เข้าใจดี พวกเขาไม่มีทางจินตนาการถึงการมีอยู่ของระบบได้หรอก การสร้างฟาร์มไม่จำเป็นต้องให้เขาเสียเงินสักนิด การลงทุนที่แท้จริง คือสิ่งที่อยู่ในมือของพวกเขาต่างหาก สวี่อี้ปล่อยให้ความรู้สึกของทุกคนตกผลึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนไม้ตายสำคัญออกมา "ทุกคนไม่มีเงิน แต่มีสิ่งหนึ่งที่มีค่าที่สุด นั่นคือ... ที่ดิน" "แผนของผมง่ายมาก ผมจะลงหุ้นด้วยเทคโนโลยีและเงินทุนเริ่มต้น ส่วนพ่อแม่พี่น้องในหมู่บ้าน ก็เอาที่ดินในมือมาลงหุ้น!" "รวบรวมที่ดินของชาวบ้านทุกคนมาพัฒนาด้วยกัน รวมกันเป็นหนึ่งเดียวเพื่อทำเรื่องใหญ่!" "กำไรที่ได้จากโครงการ พอถึงปลายปีเราก็นำมาแบ่งปันผลกันตามหุ้น! บ้านไหนมีที่ดินก็ได้ส่วนแบ่งกันไปทุกครัวเรือน! ใครมีที่ดินมากก็ได้ส่วนแบ่งมาก!" สิ้นเสียงของเขา ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านก็เงียบสงัดลงราวกับป่าช้า เงียบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก ทุกคนถูกคำพูดของสวี่อี้ทำให้ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก การรวมที่ดินทั้งหมู่บ้านเพื่อพัฒนาด้วยกันงั้นเหรอ? แบ่งปันผลตามหุ้นงั้นเหรอ? ความคิดนี้มันช่างกล้าบ้าบิ่นเหลือเกิน! กล้าจนชีวิตนี้พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะฝันถึง! แม้แต่สวี่เว่ยตงที่ยืนดูอยู่เงยหน้าขมวดคิ้วแน่น แววตาฉายแววเคร่งขรึม เขารู้อยู่แล้วว่าลูกชายคนนี้มีความคิดสร้างสรรค์ แต่ไม่นึกว่าจะเริ่มมาก็เล่นใหญ่ขนาดนี้ สวี่อี้ไม่สนใจความตกตะลึงของใคร เขาค่อยๆ ชูนิ้วชี้ขึ้นมาประหนึ่งการปักหมุดตำแหน่งแรกลงบนแผนที่อันยิ่งใหญ่ น้ำเสียงของเขาชัดเจนและเด็ดเดี่ยว ดังก้องไปทั่วที่ทำการหมู่บ้านเล็กๆ และดังก้องอยู่ในใจของทุกคน "ตอนนี้ เราจะเริ่มระยะที่หนึ่ง!" "ผมวางแผนจะสร้างสุดยอดฟาร์มเชิงนิเวศขึ้นมาเป็นที่แรก" "ส่วนพื้นที่ ผมกำหนดไว้คร่าวๆ..." สวี่อี้หยุดเว้นช่วงเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายดุจคบเพลิง ก่อนจะเอ่ยตัวเลขที่เพียงพอจะสั่นสะเทือนวงการชนบทออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น "หนึ่งร้อยหมู่!"