กระแสวิพากษ์วิจารณ์ทั้งแผ่นดิน

หลี่เฉินพลิกตัวไปมาแต่กลับนอนไม่หลับ เขาจึงคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมาดู เปิดแอปฯ เควี (QQ) พบว่าพ่อส่งข้อความมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน 'รักสุดลึกซึ้ง': ทางนั้นเป็นไงบ้าง? หลี่เฉินรีบพิมพ์ตอบกลับไป 'เคว้งคว้าง': ก็ดีครับ ผ่านแล้ว พวกแม่ล่ะ? ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป พ่อก็ตอบกลับมาแทบจะในทันที ราวกับว่ากำลังเฝ้ารออยู่อย่างไรอย่างนั้น 'รักสุดลึกซึ้ง': ก็ดีแล้ว พ่อกับแม่ก็ผ่านเหมือนกัน ดึกมากแล้ว รีบเข้านอนซะ หลี่เฉินย้ายมาอยู่หอพักตั้งแต่มัธยมต้น พ่อแม่ต่างก็ไปทำงานต่างจังหวัด ปกติจะกลับมาแค่ช่วงเทศกาลปีใหม่เท่านั้น นั่นทำให้หลี่เฉินที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ไม่รู้สึกลนลานมากนัก เพราะเขาก็คือคนละคนกับเจ้าของร่างเดิม ตอนแรกยังไม่รู้จะวางตัวอย่างไร แต่พอมีช่วงเวลาให้ปรับตัวได้บ้างก็ค่อยยังชั่วหน่อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่เฉินก็เปิดแอปฯ ติ๊กต็อกขึ้นมาเพื่อดูสถานการณ์ภายนอก เขาคลิกเข้าไปดูหัวข้อที่มาแรงที่สุดอย่าง 'เกมฝันร้าย' วิดีโอแรกเป็นแถลงการณ์จากทางการ ผู้นำระดับสูงที่ปกติจะปรากฏตัวเฉพาะในงานประชุมสำคัญเท่านั้นกำลังนั่งอยู่หน้ากล้องด้วยท่าทางจริงจัง “น่าเสียใจอย่างยิ่งที่เราได้ใช้ความพยายามทางเทคนิคทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถสืบหาแหล่งกำเนิดของเกมฝันร้ายได้ อีกทั้งยังไม่ทราบจุดประสงค์ที่แน่ชัด ขอให้มองว่าเกมฝันร้ายเป็นเพียงเกมออนไลน์เสมือนจริง อย่าได้ตื่นตระหนกจนเกินไป เกี่ยวกับข้อมูลเพิ่มเติมของเกมฝันร้าย ทางเราจะเร่งสืบสวนต่อไป! ขอให้เชื่อมั่นในประเทศของเรา!” ช่องคอมเมนต์ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างดุเดือด “ยากเกินไป เพื่อนร่วมทีมมีแต่ตัวถ่วง!” “ขนาดระดับง่ายยังขนาดนี้ ระดับยากคงไม่มีทางผ่านแล้วมั้ง” ด้านล่างมีคนตอบกลับว่า “มั่นใจหน่อย ตัดคำว่า 'มั้ง' ออกไปได้เลย” “เซียนเกมมาช่วยที พาผมไปด้วย” “เรื่องใหญ่กำลังจะมา ทุกคนระวังตัวด้วย” “เชื่อมั่นในประเทศ!” เกมฝันร้ายที่จู่ๆ ก็โผล่มานี้ สำหรับคนที่อายุ 18 ปีขึ้นไป เปรียบเสมือนดาบแห่งดาโมเคิลส์ที่แขวนอยู่เหนือหัว ไม่รู้ว่าจะตกลงมาเมื่อไหร่ มีทั้งคนที่ยินดีเพราะเห็นโอกาสในการเปลี่ยนชะตาชีวิต และคนที่หวาดกลัวเพราะกลัวว่าตัวเองจะต้องตายไปจริงๆ หลี่เฉินไม่เห็นอะไรที่น่าสนใจเป็นพิเศษ ความง่วงก็ค่อยๆ เข้าครอบงำ เช้าวันต่อมา เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องเรียน ทุกคนต่างจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรส ไม่เหลือเค้าบรรยากาศของการนั่งอ่านหนังสือทบทวนเงียบๆ เหมือนวันวาน “ดีจัง ไม่ต้องเรียนแล้ว ยากจะตายไป” คนที่พูดดูท่าทางจะเป็นพวกเด็กหลังห้องตัวยง “ฝันไปเถอะ อย่าคิดว่าเด็กเรียนจะเล่นเกมไม่เก่ง เรื่องความต่างของไอคิวเข้าใจไหม!” เด็กเรียนคนหนึ่งค้านขึ้นมา “อ่านบทกวีสามร้อยบท แม้แต่งไม่เป็นก็ท่องได้! เข้าใจความหมายของการอ่านหนังสือนิยายสยองขวัญมาหลายพันเล่ม ดูหนังผีมาเป็นร้อยเรื่องไหมล่ะ?” คนหนึ่งพูดพลางหัวเราะ ก่อนหน้านี้เขาชอบดูอะไรพวกนี้ เพื่อนฝูงต่างบอกว่าเสียเวลา แต่ดูท่าตอนนี้เหมือนมีตัวช่วยเทพมาจุติเลยทีเดียว “ฉันไม่กังวล เพราะฉันเพิ่ง 17!” บางคนแอบดีใจที่อายุยังไม่ถึงเกณฑ์ ขอรอดูสถานการณ์ไปก่อน ให้คนอื่นเป็นหน่วยกล้าตายไป ถ้าตัวเองมีประสบการณ์แล้ว ความกลัวคงลดน้อยลง มนุษย์เราสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือความไม่รู้! ไม่นานนัก คุณครูก็เดินเข้ามา ทุกคนจึงเงียบเสียงลงและเริ่มเข้าสู่การเรียนในวันนี้ แต่ถึงอย่างนั้น บางคนก็ใจลอยไปไกลแล้ว อย่าว่าแต่นักเรียนเลย ครูที่ยืนอยู่บนเวทีเองในใจก็ปั่นป่วนวุ่นวายไม่ต่างกัน ในเกมฝันร้ายเมื่อวานนี้เขาไม่สามารถผ่านได้ เกมรอบต่อไปจะเป็นตัวตัดสินความเป็นความตายของเขา ในโรงเรียนมีครูหลายคนลาหยุดไปแล้ว ถ้าเขาในฐานะครูประจำชั้นลาตามไปด้วย แล้วนักเรียนที่กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหล่านี้จะทำอย่างไร? เดิมทีเขาก็ไม่อยากมาเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะมา เพราะนึกถึงคำว่า 'จรรยาบรรณวิชาชีพครู' บางเรื่อง อย่างไรก็ต้องมีคนทำ! อีกอย่าง ไม่มีใครรู้ว่าเกมรอบต่อไปต้องทำภารกิจอะไร การจะมาเร่งรีบอ่านหนังสือตอนนี้ก็แทบไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว มันเป็นเพียงการปลอบใจตัวเอง เหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำที่พยายามคว้าทุกอย่างที่เห็นว่าเป็นฟางเส้นสุดท้าย แม้ว่ามันจะเป็นเพียงสิ่งที่จับต้องไม่ได้ก็ตาม ไม่นานนักก็หมดคาบเรียน เขาประกาศข่าวว่ามีครูหลายท่านป่วยและขอลาหยุด คาบเรียนที่เหลือทั้งหมดจึงถูกเปลี่ยนเป็นคาบเรียนด้วยตัวเอง “รับทราบครับครู...” เสียงนักเรียนลากยาวดังขึ้นในห้องเรียน เห็นได้ชัดว่าทุกคนอดทนรอไม่ไหวที่จะเริ่มกลับไปจับกลุ่มคุยกันต่อ ครูประจำชั้นส่ายหน้า เขาทำได้เพียงเท่านี้ ผลกระทบจากเกมฝันร้ายมันยิ่งใหญ่เกินไปจริงๆ ในจังหวะนั้น เขานึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมา 'การเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในรอบหลายพันปี' อนาคตจะเป็นอย่างไรไม่มีใครคาดเดาได้ บางทีโครงสร้างที่มีอยู่ตอนนี้อาจจะถูกสั่นคลอนไปหมดสิ้น หลังจากครูประจำชั้นเดินออกไป ห้องเรียนก็กลับมาคึกคักด้วยบทสนทนาอีกครั้ง “แล้วพวกนายตั้งไอดีว่าอะไรกันบ้าง?” มีนักเรียนคนหนึ่งถามพลางบอกไอดีของตัวเองว่า 'ขอโทษทั้งสนาม' “จันทร์แรกแห่งริมธาร!” นักเรียนหญิงคนหนึ่งตอบโต้กลับทันที “บังเอิญจัง ของฉันชื่อ 'จันทร์ส่องกระทบคน'!” นักเรียนชายคนหนึ่งหัวเราะพลางพูด แน่นอนว่าจากสีหน้าของเขาก็พอจะดูออกว่าเขาแค่ล้อเล่น สาวเจ้าที่พูดคนแรกนึกว่าอีกฝ่ายตั้งใจใช้ไอดีแนว 'คู่รัก' จริงๆ เพื่อนๆ รอบข้างต่างพากันส่งเสียงเชียร์ “คบกันเลย! คบกันเลย!” ความเขินอายจู่โจมเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้าและลำคอขึ้นสีแดงก่ำ เธอจึงรีบมุดหน้าลงกับโต๊ะเรียนเพื่อ 'หลบฉาก' ไอดีแปลกประหลาดสารพัดอย่าง ทั้งแนวเกรียน แนวผู้ใหญ่ แนวสังคม แนวมีนัยแฝง หรือแนวตลกขบขัน มีครบทุกรูปแบบ บรรยากาศที่แสนสนุกสนานกลับมาแทนที่ความหม่นหมองก่อนหน้านี้ ห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เวลาค่อยๆ ผ่านไป วันที่จะต้องเริ่มเล่นเกมฝันร้ายรอบที่สองใกล้เข้ามา บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไป คนที่ยังตั้งใจอ่านหนังสือทบทวนจริงๆ เริ่มลดน้อยลงไปมาก ยามเย็น ภายในหอพัก 302 “หวังว่าทุกคนจะปลอดภัยกลับมานะ” จางหยางพูดขึ้น ทำลายความเงียบสงบ “วางใจเถอะ พวกเราต้องผ่านไปได้แน่!” หลิวอี้พูดอย่างมั่นใจ ในตอนนั้นเอง ไฟในหอพักก็ดับลง ความมืดเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง หลี่เฉินที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง เมื่อวิสัยทัศน์กลับมาชัดเจนอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองมาปรากฏตัวอยู่ในเกมฝันร้ายแล้ว ตอนนี้เขายืนอยู่บนถนนที่เงียบวังเวง ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมอกสีเทาจางๆ ดูสว่างกว่าคฤหาสน์ปริศนาในรอบที่แล้วมาก สองข้างทางแม้จะเป็นตึกสูงระฟ้า แต่กลับทรุดโทรมผุพัง ราวกับถูกทิ้งร้างมานานหลายปี หลี่เฉินกวาดสายตามองรอบๆ และพบว่าข้างกายเขามีกล่องใบหนึ่งวางอยู่ กล่องไม้ใบนี้มีสีเหลือง พื้นผิวของกล่องเปรอะเปื้อนด้วยของเหลวสีแดง กล่องไม่ได้ถูกล็อกไว้ เขาสามารถเปิดออกได้ทันที “คงไม่ใช่กับดักหรอกนะ?” หลี่เฉินสงสัย สถานที่แห่งนี้ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ ราวกับเมืองผีสิงไม่มีผิด กล่องที่ดูเหมือนจะอาบไปด้วยเลือดนี้ ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้ หรือว่าเกมฝันร้ายจะ 'ใจดี' จนนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แจกอุปกรณ์เริ่มต้น? [ยินดีต้อนรับสู่ เกมสยองขวัญ ที่นี่คือขุมนรก และก็คือสรวงสวรรค์!] [เกมในรอบนี้ - เดลิเวอรี่ผีหิวโหย] [จำนวนผู้เล่น: 30 คน] [ระดับความยาก: ปานกลาง] [คำแนะนำภารกิจ: ผู้เล่นต้องสวมบทบาทเป็นพนักงานของเดลิเวอรี่ผีหิวโหย ทำภารกิจจัดส่งอาหารให้ครบ 10 ออเดอร์ในเมืองผีแห่งนี้] [เวลาเริ่มเกมถอยหลัง: 9:59] [ป.ล. เดลิเวอรี่ผีหิวโหยเป็นบริการจัดส่งอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองผี สโลแกนคือ 'ไม่มีใครเข้าใจความหิวไปมากกว่าผม เลือกเดลิเวอรี่ผีหิวโหย แล้วลืมความหิวไปได้เลย!'] [ต้องจัดส่งอาหารให้ถึงมือลูกค้าภายในเวลาที่กำหนด และห้ามมีความเสียหายใดๆ เกิดขึ้น มิเช่นนั้นจะมีผลที่ตามมาอย่างร้ายแรง] [หากอาหารสูญหายหรือจัดส่งไม่ถึงมือลูกค้าเนื่องจากอุบัติเหตุ พนักงานส่งของจะได้รับคำวิจารณ์เชิงลบจากลูกค้า หากสะสมคำวิจารณ์เชิงลบครบ 3 ครั้ง ภารกิจจะถือว่าล้มเหลว] [ภายในกล่องไม้มีชุดยูนิฟอร์มและโทรศัพท์มือถือ หากสวมชุดพนักงาน ผู้เล่นจะไม่ถูกเหล่าภูตผีโจมตี โทรศัพท์มือถือใช้สำหรับตรวจสอบข้อมูลคำสั่งซื้อ] [แต่อย่าลืมว่าแบตเตอรี่โทรศัพท์มีจำกัดนะ!]