จบเหร่! คราวนี้ได้ถูกล่าจากคนทั้งโลกแน่

เที่ยงตรง อวี๋เซิงเพิ่งจะทานมื้อเที่ยงเสร็จและกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องทำงาน ทันใดนั้น วงรัศมีสีทองจางๆ ที่บอบบางทว่าชัดเจนยิ่งนักก็พลันก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะกะพริบวับอยู่ที่มุมขวาบนของสายตาเขาอย่างไร้สุ้มเสียงแล้วนิ่งสนิทไป สิ่งนั้นไม่ใช่สสารที่มีตัวตนจริง แต่มันเหมือนกับบางสิ่งที่ถูกประทับลงบนเส้นประสาทการมองเห็น หรือแม้กระทั่งลงลึกไปในระดับจิตสำนึก มันประกอบขึ้นเป็นตัวเลขแถวหนึ่งที่เรียบง่ายที่สุด 【99：23：59：59】 ตัวเลขท้ายสุดกำลังลดลงอย่างต่อเนื่องด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอและเงียบงัน 【47…46…45…】 อวี๋เซิงกะพริบตาถี่ๆ พลางยกมือขึ้นนวดขมับ ภาพหลอนงั้นเหรอ? ผลข้างเคียงจากการทำงานกับผู้ป่วยที่มีอารมณ์ด้านลบสะสมมานาน? หรือช่วงนี้เขาจะเครียดมากเกินไป? เขาสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลงแล้วนับหนึ่งถึงสิบในใจก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง 【30…29…28…】 ตัวเลขสีทองชุดนั้นยังคงลอยเด่นอยู่อย่างมั่นคง ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ตัวเลขท้ายสุดยังคงลดลงอย่างแม่นยำราวกับนาฬิกาจับเวลา หืม? นาฬิกาจับเวลาเหรอ? ใช่แล้ว หลังจากตัวเลขสุดท้ายกระโดดถึง 1 มันก็เปลี่ยนกลับเป็น 60 อีกครั้ง ในตอนนี้ ตัวเลขชุดนั้นกลายเป็น— 【99：23：58：60】 เขาพยายามรวบรวมสมาธิ ใช้จิตสัมผัสไปที่ตัวเลขชุดนั้น ชั่วพริบตาที่จิตสำนึกของเขาแตะต้องมัน กระแสข้อมูลที่เรียบง่ายทว่าเปี่ยมไปด้วยมวลสารมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขาอย่างรุนแรง 【ลำดับการจุดเพลิงเทวะเปิดทำงานแล้ว】 【ร่างสถิต: อวี๋เซิง (ผูกมัดเพียงผู้เดียว)】 【เมื่อเวลานับถอยหลังสิ้นสุดลง คือวันที่จะจุติเป็นเทพ】 จุติ... เป็นเทพ? อวี๋เซิงชะงักงัน ไร้สาระสิ้นดี แต่ตัวเลขที่ลอยอยู่นั้นกลับลดลงอย่างต่อเนื่องและดูสมจริงเหลือเกิน หรือว่ามันจะเป็นเรื่องจริง? อีกหนึ่งร้อยวันข้างหน้า... ฉันจะกลายเป็นพระเจ้าเหรอ? เกือบจะในเวลาเดียวกัน ราวกับต้องการตอบคำถามที่น่าตกตะลึงในหัวของเขา ที่หน้าต่าง ตรงข้ามกับลานพลาซ่าขนาดใหญ่ จอ LED ยักษ์ที่ปกติจะฉายโฆษณาเครื่องสำอางวนไปมาพลันกะพริบวับ ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างขึ้นเอง แม้แต่โทรทัศน์ที่ปิดอยู่ในมุมห้องก็เปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกเครื่องในเวลานี้ถูกบังคับให้แสดงเนื้อหาเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง บนหน้าจอ ปรากฏตัวเลขเวลานับถอยหลังสีทองเข้มที่เหมือนกับในหัวของเขาไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่มันถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นนับล้านเท่า 【99：23：58：12】 【ประกาศ: เพลิงเทวะถูกจุดขึ้นแล้ว เทพเจ้าองค์ใหม่จะจุติในอีกหนึ่งร้อยวันข้างหน้า】 【กฎ: สังหารผู้ครอบครองลำดับการจุดเพลิงเทวะเพียงหนึ่งเดียวในปัจจุบัน เพื่อสืบทอดคุณสมบัติและเริ่มต้นบันไดสู่เทวสถานของตนเอง】 【เบาะแสจะถูกประกาศตามความเหมาะสม】 【เริ่มการนับถอยหลัง】 เมื่อสิ้นเสียงประกาศ ตัวเลขเวลานับถอยหลังสีทองเข้มขนาดมหึมายังคงลอยค้างอยู่บนหน้าจอทุกเครื่องและขยับเคลื่อนไปอย่างเงียบงัน อวี๋เซิงยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เลือดในกายคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็งในวินาทีนี้ ผู้คนบนลานพลาซ่าพากันแตกตื่นพูดคุยกันอื้ออึง "อะไรกันเนี่ย? แฮกเกอร์เหรอ?" "บริษัทไหนทำโฆษณาไวรัลเนี่ย เจ๋งชะมัด ครอบคลุมไปทั่วโลกเลยเหรอ?" "โปรโมตหนังใหม่เหรอ? ลูกเล่นนี้เข้าท่าดีนะ!" "บ้าเอ๊ย มือถือฉันติดไวรัส! ปิดไม่ได้ด้วย!" "จุติเป็นเทพ? ฮ่าๆๆ วันนี้วันโกหกโลกหรือเปล่า?" เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่วุ่นวาย ทั้งเสียงหัวเราะเยาะ เสียงด่าทอ และเสียงแห่งความสงสัยลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา เกือบทุกคนมองว่านี่คือเรื่องล้อเล่นครั้งมหาศาลที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อน เป็นการแสดงฝีมือของแฮกเกอร์ หรือไม่ก็แผนการตลาดของบริษัทบางแห่ง ไม่มีใครเชื่อว่ามันคือเรื่องจริง กลายเป็นพระเจ้าเหรอ? เพ้อเจ้อสิ้นดี ฆ่ากันเพื่อสืบทอดสิทธิ์? นั่นมันพล็อตนิยายชัดๆ อย่างไรก็ตาม อวี๋เซิงกลับไม่สามารถหัวเราะขำไปกับคนเหล่านั้นได้ ที่มุมขวาบนของสายตาเขา เวลานับถอยหลังส่วนบุคคลสีทองจางๆ กับเวลานับถอยหลังสาธารณะบนหน้าจอด้านนอกหน้าต่าง กำลังลดลงด้วยความถี่ที่สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ 【99：23：57：11】 ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ประกาศระดับโลกนั่นเป็นเรื่องจริง และเขา อวี๋เซิง จิตแพทย์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง คือคนที่จะต้องจุติเป็นเทพในอีกหนึ่งร้อยวันข้างหน้า หรือไม่ก็... ถูกฆ่าตายภายในร้อยวันนี้! เขามองดูฝูงชนบนลานพลาซ่า เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายจนเปียกชุ่มแผ่นหลังเสื้อเชิ้ตของเขา ผู้คนที่ยังหัวเราะเยาะและพูดคุยเรื่องตลกในตอนนี้ ในอนาคตอาจกลายเป็นนักล่าที่ถืออาวุธคมกริบและออกไล่ล่าชีวิตของเขาอย่างบ้าคลั่ง เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนไปปัดโดนที่ใส่ปากกาบนโต๊ะล้มลง ปากกาหลายด้ามร่วงกราวลงบนพื้นส่งเสียงดังระงม เขาพุ่งไปที่หน้าต่าง รูดม่านมูลี่ลงอย่างรวดเร็วเพื่อตัดขาดจากแสงสว่างและความวุ่นวายภายนอก ห้องทำงานมืดสลัวลงทันที มีเพียงแสงเรืองๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์และตัวเลขเวลานับถอยหลังเจ้ากรรมในตาของเขาเท่านั้น เขาพิงแผ่นหลังกับกำแพงที่เย็นเยียบ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง หัวใจในทรวงอกเต้นรัวราวกองรบจนแทบจะทะลุซี่โครงออกมา ความหวาดกลัวดั่งเถาวัลย์น้ำแข็งที่พันธนาการร่างกายของเขาไว้จนหายใจไม่ออก จบกัน... "ไม่... ไม่ถูกถ้อง" ถ้าแค่รอความตายไปวันๆ แล้วความหมายของการ "จุติเป็นเทพ" นี้คืออะไรกัน? คนธรรมดาจะเอาชีวิตรอดไปได้ยังไงตั้ง 100 วัน? เขาบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ สูดลมหายใจลึก ใช้สัญชาตญาณทางวิชาชีพเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ที่เผชิญอยู่ สิ่งที่เรียกว่า "จุติเป็นเทพ" แท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่? เขาพยายามรวบรวมสมาธิ จ้องมองไปที่ตัวเลขสีทองจางๆ นั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ เขาสังเกตเห็นบางสิ่งที่ต่างออกไป จุดยึดเหนี่ยวการรับรู้มีผลแล้ว 【กำลังทยอยปลดล็อกอำนาจพื้นฐาน...】 【ปัจจุบันปลดล็อก: สุดยอดการเรียนรู้ (เพิ่มขีดความสามารถในการเรียนรู้มหาศาล)】 【ระยะต่อไปที่จะปลดล็อก: (เสริมสร้างกำลังกาย/สติปัญญา/การรับรู้)】 สุดยอดการเรียนรู้งั้นเหรอ? อวี๋เซิงชะงักไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองไปที่โต๊ะทำงานโดยสัญชาตญาณ ที่มุมโต๊ะมีหนังสือเฉพาะทางเล่มหนึ่งที่เขาเพิ่งเริ่มอ่านได้สองสามวัน 'จิตวิทยาความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับประสาทระดับสูง: ทฤษฎีแนวหน้าและการแทรกแซงทางคลินิก' มันหนาอย่างกับแผ่นอิฐ เนื้อหาลึกซึ้งและเข้าใจยาก ก่อนหน้านี้เขาอ่านไปได้เพียงสิบกว่าหน้าก็รู้สึกมึนหัวไปหมด ในตอนนี้ ราวกับมีบางอย่างดลใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้นมา แล้วพลิกไปที่บทที่เคยอ่านค้างไว้ ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว คำศัพท์เฉพาะทางเหล่านั้น โมเดลทฤษฎีที่ซับซ้อนเข้าใจยาก แผนภูมิข้อมูลที่ถี่ยิบ ในตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่อง... ง่ายดายอย่างน่าเหลือเชื่อในสายตาของเขา มันไม่ใช่การปะติดปะต่ออักขระทีละตัวอีกต่อไป แต่มันราวกับมีชีวิตขึ้นมา พลันถูกถอดรหัสและรวบรวมเข้าด้วยกันจนกลายเป็นตรรกะที่ไหลลื่นและเข้าใจง่าย ประทับแน่นลงในส่วนลึกของความทรงจำของเขา การทำความเข้าใจสิ่งเหล่านั้นไม่ต้องใช้ความพยายามเลยแม้แต่น้อย ราวกับน้ำที่ไหลไปตามร่องอย่างเป็นธรรมชาติ เขาอ่านผ่านๆ เพียงกวาดสายตาหน้าละไม่กี่วินาที ก่อนจะปิดหนังสือลงแล้วลองระลึกถึงเนื้อหาที่เพิ่งผ่านตาไป ไม่เพียงแต่ประเด็นสำคัญที่จำได้แม่นยำ แม้แต่เชิงอรรถที่มุมหน้าหรือหมายเลขแผนภูมิเขาก็จำได้ครบถ้วน! นี่... คือสุดยอดการเรียนรู้เหรอ? หัวใจของอวี๋เซิงกลับมาเต้นรัวอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเพราะความตื่นเต้น ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการที่สุดหรอกหรือ เรียนรู้วิธีเอาตัวรอด เรียนรู้วิธีการต่อสู้ เรียนรู้วิธีที่จะ... ใช้ประโยชน์จากทั้งหมดนี้! เขาพยายามสงบจิตใจที่ว้าวุ่น เดินไปที่ห้องน้ำแล้ววักน้ำเย็นล้างหน้าแรงๆ กระจกเงาสะท้อนภาพใบหน้าชายหนุ่มที่มีหยดน้ำเกาะพราว ใบหน้าดูซีดเซียวไปบ้าง แต่ในส่วนลึกของดวงตา ความตื่นตระหนกในตอนแรกกำลังถูกแทนที่ด้วยส่วนผสมของความระแวดระวัง ความเด็ดเดี่ยว และความปรารถนาในพลังที่ลึกลับ ห้ามลนลานนะ อวี๋เซิง เขาจัดระเบียบเส้นผมที่ยุ่งเหยิงและปกเสื้อเชิ้ต พยายามทำให้ตัวเองดูปกติที่สุด วันนี้ยังมีคนไข้ที่นัดไว้ ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป อย่างน้อยก่อนที่จะถูกเปิดเผยตัวตนโดยสมบูรณ์ เขาต้องรักษาฐานะ "คุณหมออวี๋" นี้ไว้ให้ดี เดินกลับมาที่ห้องทำงาน เขาก้มลงเก็บปากกาที่กระจายอยู่บนพื้นแล้วเสียบคืนลงในที่ใส่ทีละด้าม ท่วงท่ามั่นคง ไม่หลงเหลือความลนลานก่อนหน้า ทันทีที่นั่งลง โทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น เสียงของเสี่ยวหลิว ผู้ช่วยหน้าเคาน์เตอร์ดังมาตามสาย "คุณหมออวี๋คะ คุณหานที่นัดไว้มาถึงแล้วค่ะ" อวี๋เซิงตอบรับ "ตกลง เชิญคุณหานเข้ามาได้ครับ" ครั้งนี้เป็นการพบกันครั้งที่เก้าของพวกเขา เขารอยยิ้มที่เป็นมืออาชีพ อ่อนโยน และมีระยะห่างที่พอเหมาะออกมาอย่างรวดเร็ว ประตูถูกผลักเปิดออกเบาๆ ชายหนุ่มในชุดแจ็กเก็ตลำลองสีเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกเฉลียวฉลาดเดินเข้ามา เขาอายุประมาณสามสิบปี ผมสั้น ใบหน้ามีโครงร่างคมชัด แววตาคมกริบทว่ามั่นคง ท่วงท่าการเดินมีความสอดประสานกันเหมือนผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก เขาชื่อหานปิง อาชีพที่ลงทะเบียนไว้คือ "ที่ปรึกษาด้านความปลอดภัย" ของบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง แต่อวี๋เซิงอาศัยสัญชาตญาณทางวิชาชีพ สงสัยมานานแล้วว่าเบื้องหลังของเขานั้นไม่เรียบง่ายอย่างที่แจ้งไว้ "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณหมออวี๋" น้ำเสียงของหานปิงเรียบเฉย แฝงด้วยความสุภาพตามมารยาท อวี๋เซิงยิ้มพลางผายมือไปยังโซฟาฝั่งตรงข้าม "อรุณสวัสดิ์ครับคุณหาน เชิญนั่งครับ" หานปิงนั่งลงตามคำเชิญ ท่าทางดูผ่อนคลาย มือวางบนเข่าอย่างเป็นธรรมชาติ แต่แผ่นหลังยังคงเหยียดตรง อวี๋เซิงหยิบสมุดบันทึกและปากกาขึ้นมา เริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ครั้งก่อนเราคุยกันเรื่องปัญหาการนอนหลับและความกังวลสะสมที่เกิดจากการทำงานหนักและต้องเดินทางบ่อย สัปดาห์นี้เป็นยังไงบ้างครับ? รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?" ในอดีตเวลาถามถึงเรื่องงานของเขา เขามักจะเลี่ยงตอบได้อย่างแนบเนียนเสมอ สายตาของหานปิงดูเหมือนจะกวาดผ่านใบหน้าที่ดูสงบนิ่งของอวี๋เซิงไปอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเล็กน้อย "ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ เริ่มปรับตัวได้บ้างแล้ว แต่ว่า..." เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามเดิม "คุณหมออวี๋ครับ ดูเหมือนวันนี้สีหน้าของคุณจะดูอ่อนล้ากว่าปกตินะครับ? เมื่อเช้าเกิดเรื่องอะไร... พิเศษขึ้นหรือเปล่าครับ?" อวี๋เซิงหัวเราะเบาๆ "คุณหานครับ ปกติผมต้องเป็นคนถามคำถามพวกนี้สิ วันนี้ทำไมคุณถึงกลายเป็นคนถามผมแทนล่ะ?" หานปิงโบกมืออย่างเคอะเขิน "ความเคยชินน่ะครับ ความเคยชิน" ในห้องทำงาน เสียงอื้ออึงภายนอกถูกม่านมูลี่กั้นเอาไว้ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่พ่นลมออกมาเบาๆ เท่านั้น ในหัวของเขา เวลานับถอยหลังสีทองจางๆ ยังคงไหลไปอย่างไร้สุ้มเสียง 【99：23：50：08】