นกกระจิบอยู่ข้างหน้า นกล่าอยู่ข้างหลัง

ผมเดินสำรวจลึกเข้าไปอีกเกือบ 300 เมตร ในที่สุดสายตาก็เหลือบไปเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีผลไม้ป่าสีเขียวขนาดเท่ากำปั้นห้อยระย้าอยู่เต็มต้น ผมดีใจจนเนื้อเต้น รีบสาวเท้าเข้าไปเด็ดมันออกมาลูกหนึ่งเพื่อตรวจสอบข้อมูลทันที [ชื่อไอเทม: แอปเปิลป่า] [ระดับ: สีขาว] [คำอธิบาย: ไม่มีพิษ ช่วยแก้กระหายและประทังความหิวได้] หลังจากเช็กจนแน่ใจว่าไม่มีพิษ ผมก็กัดคำโตทันที รสสัมผัสแรกคือความฝาดเฝื่อน รสชาติงั้นๆ แหละ แต่ฉ่ำน้ำและกากใยสูงมาก สรุปสั้นๆ คือ ‘พอกินได้’ พอกินเสร็จ ผมก็รีบรูดผลไม้ทั้งหมดลงมา ไม่นานนักต้นไม้ทั้งต้นก็โกร๋นเกรียน พอนับดูแล้วได้มาทั้งหมด 400 ลูกพอดี ผมแอบทึ่งเหมือนกันนะ ต้นไม้ต้นเดียวทำไมลูกดกขนาดนี้! แถมยังได้ค่าประสบการณ์มาอีก 20 แต้ม เฉลี่ยแล้วเด็ด 20 ลูกได้ 1 แต้ม แม้จะเทียบกับการตัดต้นไม้ไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ที่สำคัญคือการเด็ดผลไม้มันสบายกว่าตัดไม้ตั้งเยอะ ผมนี่ปลื้มสุดๆ แต่สิ่งที่ผมไม่ได้สังเกตก็คือ บนพื้นดินมีแกนผลไม้ตกอยู่ก่อนแล้ว แสดงว่าที่นี่ไม่ใช่ผมคนเดียวที่มาหาของกิน จะเป็นคนหรือสัตว์ป่าก็ไม่อาจรู้ได้ และผมก็ยังไม่เอะใจ ผมเดินวนหาของรอบๆ จนเจอหญ้าใบยักษ์ชนิดหนึ่ง เหมาะเจาะพอดีที่จะเอามาห่อผลไม้ ผมจัดการแบ่งผลไม้เป็นหลายๆ ห่อแล้วแบกกลับที่หลบภัยหลายรอบจนหมด ระหว่างทางก็ได้แต่คิดว่าตัวเองโชคดีชะมัดที่ได้ผลไม้เยอะขนาดนี้ อย่างน้อยช่วงนี้ก็ไม่ต้องอดตายแน่ๆ แถมเยอะจนกินไม่หมดแบบนี้ น่าจะเอาไปแลกทรัพยากรที่จำเป็นกับคนอื่นได้ด้วย กว่าจะขนเสร็จก็น่าจะชั่วโมงกว่าๆ ระหว่างนั้นผมก็โดนพวกกิ่งไม้ใบหญ้าขีดข่วนตามแขนขา แถมยังโดนยุงป่ารุมกัดจนคันคะเยอไปหมด พอบวกกับที่ทำงานหนักมาทั้งเช้า ทั้งตัดไม้ทั้งแบกหิน ตัวผมตอนนี้ทั้งเหนียวทั้งคันจนอยากจะบ้า ความปรารถนาสูงสุดในตอนนี้คือการได้อาบน้ำสักรอบ หลังจากพักผ่อนที่ที่หลบภัยครู่หนึ่ง ผมก็เริ่มวางแผนจะออกไปสำรวจทิศทางอื่นต่อ ผมกวัดแกว่งขวานคู่ใจฝ่าทางไปเรื่อยๆ รอบตัวมีแต่ต้นไม้ ใบหญ้า พุ่มไม้ และก้อนหิน ไม่เจออะไรที่ดูมีค่าเลย ขากลับยังมีนกสองสามตัวบินผ่านหัวไปพร้อมส่งเสียงร้องจิ๊บๆ เหมือนจะหัวเราะเยาะที่ผมกลับมามือเปล่า ไม่ยอมแพ้หรอกเว้ย! ผมเปลี่ยนทิศสำรวจต่อ คราวนี้เดินไปได้ไม่ไกลก็ได้ยินเสียงน้ำไหลแว่วๆ มาตามลม ผมเดินตามเสียงนั้นไปจนถึงริมหน้าผาแห่งหนึ่ง ผมเดินเลาะขอบหน้าผาอยู่นาน แล้วจู่ๆ ตาก็ลุกวาว เมื่อเห็นแอ่งน้ำเล็กๆ อันเงียบสงบอยู่เบื้องล่าง เหนือแอ่งน้ำนั้นมีน้ำตกจิ๋วแสนประณีตไหลรินลงมา สายน้ำไม่ได้รุนแรงอะไรมาก ความแรงพอกับก๊อกน้ำที่บ้านเลยล่ะ ผมรีบสังเกตรอบๆ อย่างระมัดระวัง พอชัวร์ว่าไม่มีอันตรายก็รีบพุ่งตัวลงไป แอ่งน้ำไม่ลึกเลย ประมาณหนึ่งเมตรได้ น้ำใสแจ๋วเห็นถึงก้นบ่อ ผมรีบถอดเสื้อคว้าโอกาสชำระร่างกายทันที พออาบเสร็จก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าสุดๆ จากนั้นก็ไปรองน้ำจากน้ำตกจิ๋วมาดื่ม รสชาติมันหวานชื่นใจ เป็นรสชาติน้ำแร่ภูเขาของแท้เลย [ข้อมูลไอเทม: น้ำแร่ภูเขา (สีขาว)] [น้ำพุภูเขาที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุจำนวนเล็กน้อย] ใจผมนี่ฟูเลยครับ เปิดเกมมาได้สวยขนาดนี้ น้ำมีแล้ว ของกินก็พอมี แต่แล้วความกังวลก็เริ่มผุดขึ้นมาในหัว ที่ไหนมีแหล่งน้ำ ที่นั่นย่อมมีสัตว์ป่ามาดื่มกิน ถ้าเป็นสัตว์ตัวเล็กๆ ก็รอดไป แต่ถ้าเจอสัตว์นักล่าขนาดใหญ่นี่สิ... บรรลัยแน่นอน คิดได้ดังนั้น ผมรีบตรวจดูร่องรอยสัตว์ป่ารอบๆ ทันที ทว่ารอบๆ มีแต่หินกับต้นหญ้าบางตา ไม่พบรอยเท้าอะไรเลย ถึงจะยังไม่เห็น แต่ไม่ได้แปลว่าปลอดภัย ผมตัดสินใจซดน้ำเข้าไปหลายอึกใหญ่ๆ แล้วรีบชิ่งกลับที่หลบภัยทันที ขืนมาตกม้าตายคาปากสัตว์ป่าตอนนี้คงเสียดายแย่ อีกอย่างคือผมไม่มีภาชนะใส่น้ำกลับไปด้วย ตอนออกมาพกน้ำมาแค่ขวดเดียว จะให้เทน้ำทิ้งเพื่อเอาน้ำแร่นี่ไปก็คงไม่คุ้ม สู้กลับไปก่อนดีกว่า กลับถึงที่หลบภัย ดูเวลาตอนนี้คือ 15:26 น. ยังพอมีเวลาเหลือ ผมก็นั่งพักสักประเดี๋ยว ตอนนี้ทิศหน้า ซ้าย ขวา ผมสำรวจไปหมดแล้ว ระยะที่ไปลึกสุดคือประมาณ 1,000 เมตร ซึ่งน่าจะเป็นขีดจำกัดในตอนนี้ เพราะถ้าห่างออกไปมากกว่านี้ หมอกจะหนาจัดจนมองเห็นไม่เกิน 1 เมตร เข้าใจว่าระยะที่ปฐพีเนรมิตขับไล่หมอกออกไปได้คงอยู่แค่นี้ ผมไม่กล้าออกห่างจากบ้านมากเกินไป พอพักจนหายเหนื่อย ผมก็ตรงดิ่งไปทางทิศขวา กวัดแกว่งขวานถางทางไปเรื่อยๆ ประมาณ 700 เมตร ทันใดนั้น เสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ดังแว่วมาจากข้างหน้า เป็นเสียงร้องที่โหยหวนและเจ็บปวดอย่างยิ่ง ผมรีบย่อตัวหมอบลงทันที กวาดตามองรอบข้าง เยื้องไปทางซ้ายประมาณ 50 เมตร ตรงตีนเนินเขา มีสัตว์ร้ายสองตัวกำลังกัดกันนัวเนีย พอดูให้ชัดๆ ตัวหนึ่งดูเหมือนหมาป่า ส่วนอีกตัวมองไม่ออกว่าเป็นตัวอะไร ผมขวัญหนีดีฝ่อจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ มือสองข้างกำขวานแน่น จะถอยตอนนี้ความเสี่ยงที่จะโดนพวกมันเห็นก็มีสูง ผมเล่นรุกไม่เป็นเสียด้วยสิ โชคดีที่พงหญ้าตรงนี้สูงพอ แถมพวกมันกำลังสู้กันดุเดือดจนไม่ว่างมาสนใจสิ่งรอบข้าง ได้แต่ภาวนาให้พวกมันจบศึกกันเร็วๆ ในใจกราบไหว้เทพเจ้าทุกสำนัก การต่อสู้เริ่มเข้าสู่ช่วงชี้เป็นชี้ตาย เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเรื่อยๆ ผมทำได้แค่รอ ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสียงร้องก็ค่อยๆ เบาลงและเงียบหายไป ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเบลอๆ เห็นสัตว์สองตัวนอนกองทับกันอยู่บนพื้นแน่นิ่งเหมือนเข้าสู่ช่วงตัดสินสุดท้าย มีฝ่ายหนึ่งโดนงับคออยู่ ผมยังไม่กล้ากระดุกกระดิก ได้แต่นอนแหมะให้ยุงรุมทึ้งในดงหญ้าอย่างทรมาน จะร้องก็ไม่กล้า จะเกาก็ไม่ได้ ทนอยู่อย่างนั้นเกือบชั่วโมง สัตว์สองตัวนั้นก็ยังนอนนิ่งอยู่ที่เดิม (หรืออาจจะกระดิกแต่ผมมองไม่เห็นเองก็ได้) ดูเวลาอีกที 17:25 น. อีกครึ่งชั่วโมงก็จะหกโมงเย็นแล้ว แสงแดดเริ่มอ่อนลง ตอนกลางคืนมันอันตรายกว่าเดิมเยอะ ผมไม่กล้าพนันด้วยชีวิต เอาไงดีวะ... จะลุกตอนนี้ ถ้าพวกมันยังเหลือแรงมาจัดการผมล่ะ? แต่ถ้าไม่ลุก ฟ้าก็จะมืดแล้ว ไม่ว่าจะทางไหนก็อันตรายทั้งนั้น "เอาวะ เป็นไงเป็นกัน!" ผมตัดสินใจเด็ดขาด กัดฟันลุกขึ้นแล้วค่อยๆ ย่องไปหาซากสัตว์ทั้งสอง ผมกำขวานแน่น ค่อยๆ คืบคลานเข้าไป! ใจเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมาข้างนอก ยิ่งใกล้เข้าไป ยิ่งเห็นชัดว่าตัวหนึ่งคือหมาป่าจริงๆ ส่วนอีกตัวมีเขาเดียวและตัวสีเทาทั้งตัว ผมไม่เคยเห็นไอ้ตัวแบบนี้มาก่อนเลย ขนาดตัวพวกมันพอๆ กับหมาป่าในสวนสัตว์บนโลกเก่านั่นแหละ 3 เมตร! 2 เมตร! ใกล้เข้าไปทุกที เหงื่อกาฬไหลอาบหน้าผา ในใจได้แต่สวดภาวนา ‘อย่าขยับนะโว้ย’ 1 เมตร! เจ้าหมาป่าท้องเหวอะเป็นรูใหญ่จนเห็นเครื่องในไหลทะลักออกมา แต่มันยังคงขากรรไกรล็อกคอไอ้ตัวที่มีเขาเดียวไว้แน่น และแล้วข้อมูลของพวกมันก็เด้งขึ้นมา [ข้อมูลสายพันธุ์: หมาป่าป่า] [ระดับ: ทองแดง] [เลเวล: 10] [สถานะ: ปางตาย] [ข้อมูลสายพันธุ์: สุนัขเขาเดียว] [ระดับ: ทองแดง] [เลเวล: 10] [สถานะ: ตายแล้ว] ปางตายเหรอ! ผมเห็นคำนี้แล้วใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม คำว่ายังไม่ตายหมายความว่าความเสี่ยงยังมี! ไม่มีอะไรการันตีว่าไอ้หมานี่มันจะไม่ลุกขึ้นมาขย้ำคอผมเป็นคำสุดท้าย ผมไม่ลังเลอีกต่อไป เงื้อขวานสุดแรงจามเข้าที่หัวมันรัวๆ ผมหอบหายใจแฮกๆ จามขวานไปกี่ทีก็จำไม่ได้ จนหัวหมาป่าเละเทะดูไม่ได้นั่นแหละถึงได้หยุดมือ เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นทันที [แจ้งเตือน: ยินดีด้วยที่คุณสังหารหมาป่าป่า ระดับทองแดง เลเวล 10 สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 2,500 แต้ม และได้รับพิมพ์เขียวการสร้าง ‘ถังไม้’] [ตรวจพบซากสัตว์ป่า ต้องการแยกชิ้นส่วนหรือไม่?]