วัยที่เก็บความลับไม่อยู่

เมื่อคืนตื่นเต้นเกินไปหน่อย เย่ซูเอาแต่นอนพลิกไปพลิกมา ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่าแล้ว เมื่อเห็นเย่ซูตื่นมาบนเตียงในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนกพลางบิดขี้เกียจ ‘วัยรุ่นติดเกม’ อย่างฟางเจ๋อเหว่ยที่กำลังเปิดคอมพิวเตอร์เตรียมเข้าสู่สมรภูมิรบก็เอ่ยปากถามด้วยความสงสัย “เมื่อคืนแกกลับมาตอนไหนวะ?” เย่ซูค่อยๆ ปีนลงจากเตียงพลางตอบว่า “ประมาณตีหนึ่งมั้ง” “แบบนี้ต้องมีซัมติงแน่ๆ แกไปแอบเลียใครมาอีกแล้วล่ะ?” สำหรับเด็กมหาลัยที่แอบย่องออกไปข้างนอกกลางดึก ถ้าไม่ใช่เรื่องผู้หญิง พวกเขาก็คิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้จริงๆ เจียงจื้อปินถามอย่างจับผิด “คงไม่ได้กลับไปกินน้ำพริกถ้วยเก่าหรอกนะเว้ย เพื่อนขอเตือนไว้อย่าง ยัยฉินม่านอวิ๋นน่ะแกเอาไม่อยู่หรอก ผู้หญิงคนนั้นมันหลุมดำชัดๆ อย่าเอาเงินไปละลายแม่นั่นอีกเลย!” “‘พี่หู่’ พูดถูกแล้ว แกก็เห็นท่าทางระริกระรี้ของยัยนั่นตอนอยู่กับไอ้รวยเจ้าถิ่นนี่ แถมตอนนี้ยังผันตัวไปเป็นครีเอเตอร์สายหวิว มีคนตามไม่กี่หมื่นคนก็ทำตัวเป็นเน็ตไอดอลซะแล้ว ต่อให้แกเปย์เงินให้ตายยังไง ก็สู้ไอ้รวยเจ้าถิ่นกับพวกพี่ชายสายเปย์ในเน็ตไม่ได้หรอก เขาไม่ยอมให้แกได้แอ้มหรอกเชื่อดิ” “นั่นดิ ข้าว่านะ ถ้าแกมีเงินเหลือขนาดนั้น สู้เอามาเลี้ยงข้าวพวกข้าที่ร้านตามสั่งระดับห้าดาวหน้ามหาลัยสักมื้อดีกว่า เดี๋ยวพวกข้าจะยอมเรียกแกว่าคุณพ่อเลยเอ้า” เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนต่างรุมกันกล่อมเย่ซูไม่หยุด ใจหนึ่งก็กลัวว่าเพื่อนจะหน้ามืดตามัวเอาเงินไปเปย์ผู้หญิงหน้าเงินเหมือนคราวก่อน แต่อีกใจหนึ่ง สิ่งที่ทั้งสามคนกลัวยิ่งกว่าก็คือ กลัวว่าไอ้หมอนี่จะไปจีบดาวคณะไหนติดขึ้นมาจริงๆ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงได้อิจฉาจนกัดฟันแตกแน่ๆ! “พอเลยๆ เมื่อคืนฉันแค่ไปช่วยเพื่อนสมัยมัธยมจัดการธุระนิดหน่อยน่ะ” เย่ซูกลัวว่าพวกนี้จะซักไซ้ไม่จบ เลยรีบเปลี่ยนเรื่อง “อีกอย่าง ฉันก็รู้ตัวดีว่านอกจากหล่อแล้วก็ไม่มีอะไรดีเลย ผู้หญิงอย่างฉินม่านอวิ๋นมีแต่คนตามจีบเพียบ ฉันไม่เอาแรงไปเสียกับยัยนั่นต่อหรอก” “อืม...” เจียงจื้อปินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง “แกยังพอมีสำนึกหลงเหลืออยู่บ้าง ไม่เสียแรงที่ป๋าคอยอบรมสั่งสอนมานาน” “จริงของแก นอกจากหน้าตาเจ้าสำอางนี่แล้ว แกไม่มีอะไรไปเทียบกับไอ้รวยเจ้าถิ่นหรือพวกพี่ชายในเน็ตได้เลยสักนิด” “ฉันได้ยินมาว่าไอ้รวยนั่น นอกจากบ้านจะมีที่ดินหลายแปลงแล้ว ในหมู่บ้านจัดสรรยังมีตึกแถวให้เช่าอีกหลายหลัง ฉันว่าฉินม่านอวิ๋นตกถังข้าวสารขนาดนั้นแล้ว คงไม่ชายตามองแกหรอก ยิ่งดึกๆ ดื่นๆ จะนัดแกออกไปพบนี่ยิ่งเป็นไปไม่ได้” “ถูกต้อง แต้มบุญคนเรามันใช้แล้วหมดไป แกจะโชคดีเหยียบขี้หมานำโชคติดๆ กันได้ยังไงวะ” “...” “เฮ้ยๆๆ พอกันได้แล้ว!” เย่ซูที่ตอนแรกตั้งใจแค่จะเปลี่ยนเรื่อง กลับต้องมารู้สึกปรี๊ดแตกเพราะปากของไอ้พวกเวรนี่ช่างร้ายกาจเหลือเกิน “จะไม่จบใช่ไหมเนี่ย ด่าเอาสนุกเลยนะพวกแก!” เมื่อเห็นว่าเย่ซูเริ่มจะโมโหจริงๆ และมั่นใจว่าเพื่อนไม่ได้กลับไปเป็นหนุ่มไมโครเวฟให้ยัยผู้หญิงหน้าเงินหลอกใช้อีก เพื่อนตัวแสบทั้งสามคนจึงยอมรามือแต่โดยดี “จริงด้วย อะเวย์ เมื่อวานแกบอกว่าวันนี้เป็นสุดสัปดาห์แรกหลังตรุษจีน พวกเราน่าจะออกไปสังสรรค์กันหน่อยไม่ใช่เหรอ?” ตั้งแต่ตื่นมา เย่ซูยังคงจมอยู่ในความตื่นเต้นที่ได้รับระบบมา เขาเองก็อยากหากิจกรรมอะไรสักอย่างเพื่อระบายอารมณ์นี้ออกมา เดี๋ยวนี้เขามีระบบแล้ว แถมในกระเป๋าเสื้อโค้ทข้างหมอนยังมีนาฬิกามูลค่าหมื่นกว่าหยวนซุกอยู่ เย่ซูเลยรู้สึกว่าเขาสามารถฟุ่มเฟือยเรื่องการเงินได้นิดหน่อย “แต่ตอนแรกแกบอกว่าวันนี้ไม่ว่างไปไม่ใช่เหรอ คนไม่ครบมันจะไปสนุกตรงไหนล่ะ” “ธุระเมื่อคืนจัดการเสร็จแล้ว ถ้าพวกแกอยากไปเราก็ไปกันได้เลย แต่พวก House Bar อะไรนั่นไม่ต้องไปนะ ของแพงจะตาย ไปถึงก็นั่งบื้อสั่งแต่น้ำมาจิบ แถมหาหญิงก็ไม่ได้ ไปร้องคาราโอเกะยังดีกว่า” “ไปร้องนงร้องเพลงก็ได้ ฉันยังไงก็ได้ แล้วพวกแกสองคนล่ะว่าไง?” “เอาดิ” “งั้นตกลงตามนี้ เดี๋ยวฉันหาแพ็กเกจในแอปฯ เอา” วัยรุ่นวัยนี้ขอแค่มีข้ออ้างให้ได้ออกจากหอไปกับเพื่อนฝูง จะไปที่ไหนก็ไม่สำคัญทั้งนั้น ในขณะที่เย่ซูเข้าห้องน้ำไปแปรงฟัน ฟางเจ๋อเหว่ยก็เลือกคูปองร้านคาราโอเกะที่อยู่ห่างจากโรงเรียนไปสองกิโลเมตรกว่าๆ จองห้องขนาดกลางช่วงสามทุ่มยาวไปถึงเช้า พร้อมเบียร์สองลัง ผลไม้ และของว่าง รวมเป็นเงินทั้งหมด 299 หยวน พอหารกันสี่คน ตกคนละเจ็ดสิบกว่าหยวนเท่านั้น ระยะทางสองกิโลเมตรกว่าๆ ตอนกลางคืนพวกเขาสี่คนปั่นจักรยานแชร์ริ่งไปกลับได้ ประหยัดไปได้หลายสิบหยวน ถือเป็นคติที่ว่า ‘อะไรประหยัดได้ก็ต้องประหยัด อะไรที่ควรใช้ก็ต้องใช้’ ระหว่างที่กำลังทำธุระส่วนตัว เย่ซูก็ไถโต่วอินดูคลิปในเมืองเดียวกัน และลองหาชื่อวีเจสาวตามยอดผู้ติดตามดูคร่าวๆ ไม่เห็นว่ามีใครโพสต์ประกาศหาของหายเลย เขาถึงได้โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เวลาเริ่มงวดเข้ามา เย่ซูขี้เกียจไปหาข้าวกินตอนเช้า พอแปรงฟันเสร็จก็กลับขึ้นไปบนเตียง อาศัยช่วงที่เพื่อนทั้งสามคนกำลังเล่นคอมฯ อยู่ข้างล่าง แอบถ่ายวิดีโอและรูปถ่ายนาฬิกาในมุมต่างๆ อย่างรวดเร็ว แล้วเปิดแอปฯ ขายของมือสองขึ้นมา “ไม่ได้ใส่เลยสักครั้งเดียว แต่ลดไปตั้ง 35 เปอร์เซ็นต์เลยเรอะ...” เมื่อคืนตอนนอนไม่หลับ เย่ซูรองเช็กราคาในเน็ตดูแล้ว ในหน้าเว็บทางการเจ้านาฬิกาเรือนนี้ขายอยู่ที่หมื่นต้นๆ แต่ระบบกลับแนะนำให้เขาตั้งราคาแค่หกพันหยวน อย่างไรก็ตาม เย่ซูรู้ดีว่าของพวกนี้ไม่ใช่ของสะสมที่มูลค่าจะเพิ่มขึ้น พอผ่านมือมาแล้วก็ต้องยอมเสียส่วนต่าง ขายแบบมือสองสภาพนางฟ้าไป ถ้าขืนไปตั้งราคาเกือบเท่ามือหนึ่ง ใครเขาจะมาซื้อ สู้ไปซื้อที่โชว์รูมให้จบๆ ไม่ต้องมานั่งเสี่ยงว่าจะเจอของปลอมด้วย เมื่อคิดได้ดังนี้ ประกอบกับของชิ้นนี้ได้มาฟรีๆ เย่ซูจึงไม่เสียดายส่วนต่างสี่พันหยวนนั่นอีก เขาอ้างอิงราคามือสองของนาฬิกายี่ห้อเดียวกันในแพลตฟอร์ม แล้วยืนยันว่าราคาที่ระบบให้มานั้นไม่ได้ต่างกันมาก จึงตั้งราคาขายไว้ที่หกพันหยวน พร้อมหมายเหตุว่า ‘ไม่เคยใช้งาน’ และ ‘นัดรับเท่านั้น’ พวก ‘พวกเหลี่ยมเยอะ’ ในโลกออนไลน์น่ากังวลเกินไป ถ้านาฬิกาเรือนนี้ส่งพัสดุไป ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทางบ้าง ส่วนระบบรับประกันการตรวจเช็กอะไรนั่นเขาก็ไม่เคยใช้ เลยไม่อยากเสี่ยง เย่ซูยอมรอนานหน่อยดีกว่ามานั่งเสียใจกับปัญหาที่อาจตามมาภายหลัง ยังไงเขาก็ไม่ได้รีบใช้เงินหกพันหยวนนี้ซื้อข้าวกินอยู่แล้ว หลังจากลงขายนาฬิกาเสร็จ เขาก็ลงจากเตียงไปเปิดคอมพิวเตอร์ร่วมวงตั้งตี้เล่นเกมกับเพื่อนอีกสามคนตลอดช่วงบ่ายสี่ พอตกค่ำ ทั้งสี่คนก็จัดมื้อเย็นง่ายๆ ที่โรงอาหารมหาลัย พอถึงเวลาราวๆ สองทุ่มก็ออกจากโรงเรียนไปปั่นจักรยานตรงดิ่งไปยังร้านคาราโอเกะทันที เนื่องจากจองห้องไว้ตอนสามทุ่ม ประกอบกับเพิ่งผ่านช่วงตรุษจีนมา กระเป๋าตังค์ของอีกสามคนเลยตุงกว่าปกติ พอไปถึงที่นั่นเมื่อเห็นว่ายังพอมีเวลา ทั้งสี่คนจึงแบ่งกลุ่มเป็นสองคู่ ไปหาซื้อพวกไก่ทอดเสียบไม้กับเป็ดพะโล้จากร้านข้างทางหมดไปอีกร้อยกว่าหยวน เมื่อเทียบกับชีวิตปกติแล้ว คืนนี้แก๊งห้อง 305 ถือว่าใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยแบบสุดๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ทางร้านคาราโอเกะห้ามเอาอาหารภายนอกเข้า เย่ซูจึงให้ฟางเจ๋อเหว่ยกับเจียงจื้อปินขึ้นไปเปิดห้องก่อน รอให้พนักงานเดินออกไปแล้วค่อยเรียกเขาและหลินจิ่งเจี๋ยตามขึ้นไป เย่ซูใช้เสื้อโค้ทพรางถุงของกินเอาไว้ จนในที่สุดทั้งคู่ก็พากันย่องเข้าห้องได้อย่างปลอดภัย หลังจากนั้นไม่นาน ฟางเจ๋อเหว่ยและเพื่อนอีกสองคนก็เริ่มรู้สึกว่า วันนี้เย่ซูดู ‘แปลกไป’ จริงๆ นอกจากจะร้องเพลงและกินอย่างบ้าคลั่งแล้ว ตอนเขย่าลูกเต๋าเดิมพัน เย่ซูยังดวลเหล้าแบบแฟร์ๆ ไม่แอบขี้โกงเนียนไม่ดื่มเลยสักนิด ซึ่งนี่มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์พันลึกสุดๆ เลยสำหรับหมอนี่!