เปิดฉากด้วยภารกิจแคชแบ็กหนึ่งร้อยล้าน

เดือนกันยายน แม้จะผ่านพ้นช่วงที่ร้อนจัดที่สุดไปแล้ว แต่อากาศก็ยังคงอบอ้าวอย่างต่อเนื่อง บนรถไฟขบวนธรรมดาสีเขียวที่วิ่งออกจากเมืองหรงเฉิงและกำลังจะเข้าสู่เมืองจิงไห่ อันซินเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ เกือบหนึ่งวันเต็มแล้วที่เขาเกิดใหม่ และเขาก็ยอมรับความจริงได้แล้วว่าตัวเองได้ย้อนวัยจากชายวัยสามสิบ กลับมาเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบแปดอีกครั้ง อันที่จริงมันก็ไม่มีอะไรที่ยอมรับไม่ได้ ชาติที่แล้วเขาอายุล่วงเลยไปจนถึงสามสิบแต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย รถไม่มี บ้านไม่มี เมียไม่มี เรียกได้ว่าเป็นผลผลิตที่ล้มเหลวโดยสมบูรณ์ สาเหตุที่เขาได้มาเกิดใหม่ ก็เพราะฝืนปั่นงานโต้รุ่งติดต่อกันเป็นสัปดาห์ จนสุดท้ายก็หัวใจวายตายคาห้องเช่าราคาถูกของตัวเอง เมื่อนึกถึงอดีตที่แสนธรรมดาและไร้ค่า อันซินที่โชคดีได้รับโอกาสกลับมาแก้ไขชีวิตใหม่ก็สาบานกับตัวเองในใจว่า ชาตินี้เขาจะต้องใช้ชีวิตให้สมกับเป็นคนให้ได้ แต่ทว่า... เลขรางวัลลอตเตอรี่งวดหน้าคืออะไรนะ? เทรนด์อินเทอร์เน็ตระลอกถัดไปจะมาเมื่อไหร่? แล้วเขาจะหาเงินล้านแรกได้ยังไง? บ้าเอ๊ย ยากชะมัด! ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกสวะเลยล่ะเนี่ย ขนาดเกิดใหม่แล้วยังทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง! อันซินที่ตอนแรกเริ่มฝันหวานถึงการเป็นมหาเศรษฐี จู่ๆ ก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์ ใบหน้าของเขาดูแย่ราวกับเพิ่งไปกินอุจจาระมา ไม่สิ แล้วระบบล่ะ? ไม่ใช่ว่าระบบคือของมาตรฐานที่ต้องมาพร้อมกับการเกิดใหม่หรอกเหรอ? หรือว่าในนิยายพวกนั้นจะหลอกเด็กกันหมด? "พี่ชายระบบ อยู่หรือเปล่าครับ?" อันซินตะโกนเรียกในใจอย่างไม่ยอมแพ้ [ติ๊ง! เปิดใช้งานระบบมหาเศรษฐี ทริกเกอร์ภารกิจแคชแบ็กจากการใช้จ่ายภายใน 24 ชั่วโมง วงเงินการใช้จ่าย 100 ล้านหยวน] นี่มัน...? ทันทีที่อันซินเรียกจบ เสียงแปลกหน้าที่ดูห่างเหินก็ดังขึ้นในหัวของเขา มันกะทันหันจนอันซินตั้งตัวไม่ติดและตกตะลึงไปชั่วขณะ พอเขาเริ่มได้สติ หัวใจดวงน้อยๆ ก็เริ่มเต้นแรงโครมครามอย่างห้ามไม่ได้ แต่เขาก็ฝืนบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง เพราะกลัวว่าเมื่อครู่อาจจะเป็นแค่หูฝาดไปเอง แล้วสุดท้ายจะต้องดีใจเก้อ เขาจึงลองพยายามสื่อสารกับระบบอีกครั้ง ทว่าตะโกนเรียกอยู่นาน ระบบก็ไม่มีการตอบสนองใดๆ "เบียร์ เครื่องดื่ม น้ำแร่ ถั่ว เมล็ดทานตะวัน โจ๊กธัญพืชมาแล้วจ้า! รบกวนช่วยหลบขาหน่อยนะค้า!" ประจวบเหมาะกับที่พนักงานหญิงเข็นรถขายของว่างเดินใกล้เข้ามา เมื่อเห็นดังนั้น ดวงตาของอันซินก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ไม่ใช่ว่าได้เงินคืนจากการใช้จ่ายหรอกเหรอ? ลองดูหน่อยเดี๋ยวก็รู้ เขาจึงเรียกพนักงานคนนั้นไว้ "พี่ครับ ขอน้ำแร่ขวดหนึ่งครับ" "ได้ค่ะ น้ำแร่ห้าหยวน!" บ้าเอ๊ย หน้าเลือดชะมัด น้ำแร่ข้างนอกขวดละหนึ่งหยวน บนรถไฟดันขายห้าหยวน ไม่ไปปล้นเขาเอาเลยล่ะ! ถึงจะบ่นในใจแต่อันซินก็รีบจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว [คุณได้ใช้จ่ายไป 5 หยวน ได้รับเงินคืน 10 หยวน วงเงินการใช้จ่ายคงเหลือ 99,999,995 หยวน] เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง มันไพเราะราวกับเสียงสวรรค์ที่ดังก้องอยู่ในใจของอันซิน ในขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของอันซินก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนว่ามีเงินเข้า เมื่อเห็นแบบนั้น อันซินก็เก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ มีระบบจริงๆ ด้วย ถึงตาอันซินคนนี้จะทะยานขึ้นฟ้าแล้ว! "จริงด้วย จำได้ว่าเมื่อกี้ระบบบอกว่ามีข้อจำกัด เวลาในการรับเงินคืนมีแค่ 24 ชั่วโมง และวงเงินการใช้จ่ายมีแค่ 100 ล้านหยวน" "ตอนนี้ตัวฉันมีเงินติดตัวอยู่ทั้งหมด 5,000 หยวน ซึ่งเป็นค่าขนมเทอมนี้ที่พ่อกับแม่ให้มา นั่นหมายความว่าภายใน 24 ชั่วโมง ฉันต้องใช้เงิน 5,000 หยวนนี้หมุนเวียนผ่านการซื้อของแล้วได้เงินคืนไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ซื้อของให้ครบมูลค่า 100 ล้านหยวน" "ถึงเวลาจะมีแค่ 24 ชั่วโมง แต่มันก็ดูไม่ได้ยากอะไรนี่นา หรือว่าฉันจะใช้เงินไม่เป็น? ฉันยังไม่กระจอกถึงขั้นนั้นหรอก!" พอคิดได้ดังนั้น อันซินก็รู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งตัว อารมณ์ของเขากลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง ตอนนี้ยังไงก็รีบร้อนไปไม่ได้ เพราะเขายังอยู่บนรถไฟ ไม่มีอะไรให้ใช้จ่ายมากนัก จะให้เขาไปหาพนักงานแล้วบอกว่าจะเหมาของบนรถไฟทั้งหมดงั้นเหรอ? อย่าล้อเล่นน่า แบบนั้นจะได้เงินคืนสักกี่บาทเชียว? แถมซื้อของจุกจิกพวกนั้นมาแล้วจะจัดการยังไงต่อก็เป็นปัญหา เพราะฉะนั้นรอให้ลงจากรถไฟก่อนค่อยว่ากัน อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงรถไฟก็จะถึงสถานีแล้ว ฉึกฉัก... ฉึกฉัก... ฉึกฉัก... รถไฟส่ายไปส่ายมาแบบนั้นต่ออีกครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ในที่สุดก็มาถึงสถานีปลายทาง—สถานีรถไฟจิงไห่ อันซินเดินลงจากรถไฟด้วยมือเปล่า ส่วนสัมภาระของเขาน่ะเหรอ ทิ้งไปหมดแล้ว ยังไงก็ไม่มีของมีค่าอะไร มีแค่พวกเสื้อผ้ากับผ้าห่ม ไว้ค่อยซื้อใหม่เอาข้างหน้า หลังจากออกจากสถานีรถไฟ อันซินก็เรียกแท็กซี่ทันทีและบอกให้คนขับไปส่งที่ห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุด เมืองจิงไห่เป็นเมืองระดับสาม แม้จะไม่เจริญเท่าเมืองระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ถือว่าล้าหลังเกินไป ในเมืองเต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้า อะไรที่ควรมีก็มีเกือบหมด ชาติก่อนอันซินเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองนี้สี่ปี ย่อมไม่รู้สึกแปลกที่กับมัน ระยะทางประมาณสองกิโลเมตร ซึ่งปกติควรจะใช้เวลาสิบนาทีและค่าโดยสารประมาณสิบหยวน แต่คนขับกลับวนรถไปมาอยู่ครึ่งชั่วโมง จนมิเตอร์ขึ้นไปถึง 34 หยวน อันซินก้าวลงจากรถ พลางมองคนขับด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า "ลูกพี่ พี่คิดว่าผมไม่รู้จักเส้นทางในจิงไห่จริงๆ เหรอครับ" "เอ่อ... คือ..." คนขับอึกอักจนพูดไม่ออก เมื่อเห็นดังนั้น อันซินก็หลุดหัวเราะออกมา แล้วก็ยอมจ่ายเงินไป [คุณได้ใช้จ่ายไป 34 หยวน ได้รับเงินคืน 68 หยวน วงเงินการใช้จ่ายคงเหลือ 99,999,961 หยวน] ถึงคนขับจะไม่มีจรรยาบรรณ แต่ในเมื่อคุณได้กำไรและผมก็ได้กำไร อันซินก็คร้านจะไปถือสาหาความ ............ เมื่อเดินเข้าไปในห้าง อันซินก็มุ่งตรงไปยังร้านแอปเปิลสโตร์ทันที ตอนนี้มือถือที่เขาใช้อยู่เป็นแอนดรอยด์โนเนมเครื่องหนึ่ง ในมุมมองของเขาที่มาจากอนาคต การใช้งานมันช่างอืดอาดเสียเหลือเกิน ดังนั้นเขาจึงกะจะถือโอกาสจากระบบแคชแบ็ก เปลี่ยนมือถือให้ตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก "สวัสดีค่ะคุณลูกค้า มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?" ทันทีที่อันซินเดินเข้าไปในร้าน พนักงานก็ปรี่เข้ามาต้อนรับ "ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดตัวท็อปราคาเท่าไหร่ครับ?" อันซินถามเข้าประเด็นทันที "ตอนนี้รุ่นล่าสุดของเราคือ ไอโฟน 6 ค่ะ ตัวท็อปความจุ 128GB ราคาอยู่ที่ 6,888 หยวนค่ะ" 6,888 หยวนเหรอ? เงินไม่พอนี่หว่า! อันซินพูดนิ่งๆ "ผมอยากได้ไอแพดรุ่นใหม่ล่าสุดตัวท็อปด้วย ราคาเท่าไหร่ครับ?" พนักงานตอบว่า "ถ้าเป็นไอแพดราคา 4,999 หยวนค่ะ" พอดีเลย! "ตกลงครับ แล้วก็เอาคอมพิวเตอร์ให้ผมอีกเครื่องหนึ่ง จากนั้นก็รูดบัตรเลย!" อันซินโบกมืออย่างป๋า ไม่นานนัก พนักงานก็แพ็กของเสร็จเรียบร้อยและถือเครื่องรูดบัตรมาตรงหน้าอันซิน "คุณลูกค้าคะ ทั้งหมดรวมเป็นเงิน 27,886 หยวนค่ะ" อันซินโบกมือปฏิเสธ "แบ่งรูดสามครั้งครับ รูดค่าไอแพดก่อน!" "คะ?" พนักงานชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เธอเหวอไปกับวิธีการของอันซิน อะแฮ่ม... เมื่อเห็นแบบนั้น อันซินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา ในเมื่อเขาไม่มีเงินจ่ายรวดเดียวให้จบ ก็ต้องใช้วิธีรับเงินคืนไปทีละยอดแบบนี้แหละ [คุณได้ใช้จ่ายไป 4,999 หยวน ได้รับเงินคืน 9,998 หยวน] [คุณได้ใช้จ่ายไป 6,888 หยวน ได้รับเงินคืน 13,776 หยวน] [คุณได้ใช้จ่ายไป 15,999 หยวน ได้รับเงินคืน 31,998 หยวน] ท่ามกลางสายตาแปลกๆ ของพนักงาน อันซินก็เดินออกจากร้านแอปเปิลสโตร์มาด้วยตัวเปล่า มือถือเขาเปลี่ยนซิมใช้งานทันที ส่วนไอแพดและคอมพิวเตอร์เขาให้พนักงานจัดส่งไปที่มหาวิทยาลัยโดยตรง เพราะเขายังต้องไปช้อปปิ้งต่อ จะให้หิ้วของพะรุงพะรังไปมาได้ยังไงกัน! จากนั้นเขาก็เริ่มกวาดล้างสินค้าในห้างต่อ ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า การแต่งกายที่ดูเหมือนเด็กมัธยมปลายที่จืดชืดและล้าสมัยต้องถูกเปลี่ยนก่อน อืม... แถมด้วยการควักเงินอีกหลายพันหยวนให้ช่างทำผมช่วยจัดทรงให้ใหม่ จะว่าไป ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่งจริงๆ พอลองขัดสีฉวีวรรณเสร็จ อันซินแทบจำคนในกระจกไม่ได้ ไม่เสียแรงที่เป็นอันซิน หล่อจนวัวตายควายล้มจริงๆ สุดท้ายเมื่อมองยอดเงินในบัตรธนาคารที่ตอนนี้มีอยู่แสนกว่าหยวนแล้ว อันซินก็รู้สึกว่าการใช้เงินแบบนี้มันยังช้าเกินไป ดูท่าจะต้องซื้อพวกของแบรนด์เนมหรูๆ เสียหน่อยแล้ว อย่างที่เขาว่ากันว่า "คนจนเล่นรถ คนรวยเล่นนาฬิกา" ถึงตอนนี้จะยังไม่มีรถ แต่ก็ไม่เสียหายที่จะซื้อนาฬิกาสักสองเรือนมาใส่เล่นๆ