ตกตะลึง! ทำคะแนนเท่ากันเป๊ะมาสิบสามครั้งรวด?

ชิบหายแล้ว ท่าจะงานเข้าแล้วสิเนี่ย? ไป๋อิงอิงเป็นถึงเด็กเรียนหัวกะทิ ผลการเรียนของเธอไม่เคยแย่ ต่อให้สอบตกยังไงก็ไม่มีทางที่คะแนนจะต่ำกว่า 30 หรอก แต่ว่า... ถ้าเป็นข้อสอบจำลองโอลิมปิกคณิตศาสตร์ก็อีกเรื่องหนึ่ง ก็นะ... มันคือโอลิมปิกคณิตศาสตร์เชียวนะ! คนที่รู้จริงย่อมดูออกว่ามันยากแค่ไหน ส่วนคนนอกก็ได้แต่มองดูความวุ่นวายไปวันๆ สำหรับคนที่ไม่ได้ศึกษาลึกซึ้ง ต่อให้ปกติจะเรียนเก่งแค่ไหนก็ยากที่จะคว้าคะแนนมาได้เยอะ แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า... การสอบครั้งนี้ ระบบได้มอบภารกิจควบคุมคะแนนให้เขา ซึ่งก็เหมือนกับทุกที คือต้องสอบให้ได้ 90 คะแนนพอดีเป๊ะ! ปกติแล้วการทำคะแนนให้ได้ 90 คะแนนไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลยสักนิด คะแนนเต็มคณิตศาสตร์คือ 150 คะแนน ต่อให้คนอย่างไป๋อิงอิงไม่ได้คะแนนเต็ม แต่ก็ควรจะได้สัก 130 คะแนนขึ้นไป คะแนนแค่ 90 ของเขาก็คงไม่มีใครสนใจ แต่ทว่า... เมื่อเด็กเรียนอย่างไป๋อิงอิงทำได้แค่ 30 คะแนน ขณะที่เขาทำได้ 90 คะแนน ถ้าเอามาเทียบกันแบบนี้... เรื่องใหญ่แน่! หวังว่า... สถานการณ์คงไม่เลวร้ายไปกว่านี้หรอกนะ ชั่วพริบตาเดียว! เจียงหนานก็กลายเป็นคนอมทุกข์ ข้าวในปากก็เริ่มจะไม่อร่อยเสียแล้ว เขาไม่ได้สนใจแม้กระทั่งสายตาตัดพ้อของไป๋อิงอิงที่โดนเขาพ่นข้าวใส่หน้า หรือแม้แต่สายตาตกตะลึงของผู้คนที่อยู่รอบข้าง …… อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องพักครูหมวดคณิตศาสตร์ “ครูเฉาครับ ข้อสอบที่คุณต้องการมาแล้วครับ” “หึหึ ขอบใจมากนะครูหู!” ชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบห้าปี สวมแว่นตา ดูเผินๆ เป็นคนหัวโบราณกล่าวขอบคุณหูอี้เฟย เขาผู้นี้คือ... เฉาเทียนหยวน ครูสอนคณิตศาสตร์ประจำชั้นมัธยมปลายปี 3 ห้อง 4 และยังเป็นรองหัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์ของโรงเรียนอีกด้วย จัดว่าเป็นตัวท็อปในวงการเลยทีเดียว “ไม่เป็นไรค่ะ” “แต่ครูเฉาคะ คุณคิดอะไรอยู่กันแน่คะ?” “ทำไมจู่ๆ ถึงจัดสอบย่อยห้องเรา แต่ห้องอื่นกลับไม่มี?” “ที่สำคัญคือ...” “ข้อสอบชุดนี้มันเป็นข้อสอบจำลองโอลิมปิกคณิตศาสตร์ระดับประเทศเลยนะคะ!” “คุณเอาโจทย์โอลิมปิกมาให้เด็กนักเรียนธรรมดาทำแบบนี้ มันเหมือนจงใจแกล้งกันชัดๆ เลยนะคะ!” “ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่ร้อยกว่าวันก็จะถึงวันสอบเอนทรานซ์แล้ว” “ควรจะเป็นช่วงที่ช่วยกันให้กำลังใจเด็กๆ ไม่ใช่ไปตัดกำลังใจพวกเขาแบบนี้...” หูอี้เฟยเป็นครูประจำชั้น ม.3/4 แม้เธอจะสอนวิชาภาษาจีน แต่เธอก็เป็นครูที่เก่งรอบด้าน ก่อนจะเริ่มสอบ เธอพบความผิดปกติของข้อสอบชุดนี้เข้าแล้ว ตอนแรกเธอคิดว่าหยิบข้อสอบมาผิด ถึงขั้นโทรไปถามครูเฉาเทียนหยวนเพื่อความแน่ใจ แต่ครูเฉาเทียนหยวนกลับตอบมาว่าไม่ได้หยิบผิด และตั้งใจจะใช้โจทย์โอลิมปิกสอบเฉพาะห้อง 4 เท่านั้น ส่วนสาเหตุนั้น... บอกว่าจะอธิบายให้เธอฟังหลังจากสอบเสร็จ เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ เพราะยังไงนั่นก็เป็นลูกศิษย์ของเธอ การที่ครูเฉาเทียนหยวนมาทำแบบนี้ ซึ่งเหมือนเป็นการกดดันข้ามรุ่น มันหนักหนาสาหัสเกินไปสำหรับเด็กห้อง 4 “ฮะๆ!” “ครูหูใจเย็นๆ ก่อนครับ!” “เดี๋ยวผมจะให้คำตอบคุณเดี๋ยวนี้แหละ!” ครูเฉาเทียนหยวนยิ้มบางๆ ไม่รอให้หูอี้เฟยได้ทันตั้งตัว เขาก็หยิบกองข้อสอบขึ้นมาค้นหา “ฮ่า!” “เจอแล้ว! นี่ไง เจียงหนาน!” ครู่เดียว ครูเฉาเทียนหยวนก็ดึงข้อสอบของเจียงหนานออกมาจากกองข้อสอบทั้งหมดห้าสิบฉบับอย่างตื่นเต้น “เจียงหนาน?” “เขาทำไมเหรอคะ?” หูอี้เฟยขมวดคิ้วด้วยความฉงน สำหรับลูกศิษย์ในห้องของตัวเอง เธอที่เป็นครูประจำชั้นย่อมรู้จักดี โดยเฉพาะเจียงหนาน เธอยิ่งประทับใจเป็นพิเศษ เพราะเขาเป็นนักเรียนคนแรกที่กล้านอนหลับตอนเธอคุมสอบ แถมยังมาท้าพนันกับเธออีกต่างหาก พูดตามตรง... ความประทับใจของเธอที่มีต่อเจียงหนานไม่ได้แย่ขนาดนั้น เพราะเจียงหนานหน้าตาดี นิสัยก็สุภาพ แถมยังสอบผ่านเกณฑ์ตลอด ไม่เคยถ่วงความเจริญของห้อง แต่จะบอกว่าประทับใจมาก... ก็คงไม่ใช่ ออกจะเป็นความรู้สึก 'รักดีหามจั่ว รักชั่วหามเสา' เสียมากกว่า ในมุมของเธอ เจียงหนานมีพรสวรรค์ในการเรียน แต่ดันขี้เกียจเกินไป แถมยังไม่คิดจะพยายาม ลองคิดดูสิ แค่หลับในห้องเรียนยังสอบผ่านได้ ถ้าเขาแบ่งเวลามาตั้งใจเรียนอีกสักนิด พยายามให้มากกว่านี้ ต่อให้ไม่ถึงกับเป็นที่หนึ่งของสายชั้น อย่างน้อยก็ต้องขยับอันดับขึ้นมาได้บ้างสิ! เพราะแบบนั้น! เธอจึงเคยเรียกเจียงหนานมาปรับทัศนคติอยู่หลายครั้ง แต่ว่า... สุดท้ายก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า เจียงหนานก็ยังเป็นเจียงหนานคนเดิม หลับในห้อง อ่านนิยาย พอสอบก็ทำคะแนนได้แค่เกณฑ์ผ่านเป๊ะๆ ไม่มีเปลี่ยน เธอรอดูอยู่ว่าหลังจากแพ้พนันครั้งนี้ เจียงหนานจะเปลี่ยนไปบ้างไหม ถ้าไม่... เธอก็คงต้องปล่อยไปตามเวรตามกรรม “ครูหู รอเดี๋ยวครับ!” ครูเฉาเทียนหยวนไม่ได้ตอบคำถามหูอี้เฟยในทันที แต่หยิบปากกาแดงขึ้นมาตรวจข้อสอบของเจียงหนานอย่างรวดเร็ว ไม่กี่นาทีผ่านไป! “ฟู่...” “เหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด!” “ฮ่าๆๆ! พยัคฆ์ซ่อนกายในพงไพร มังกรหลับใหลในทุ่งกว้างจริงๆ! เจ้าหนูเอ๊ย คราวนี้แกซ่อนไม่มิดแล้วล่ะสิ!” ครูเฉาเทียนหยวนที่เพิ่งตรวจข้อสอบของเจียงหนานเสร็จ เผยสีหน้าที่สื่อว่า 'ก็คิดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้' “ครูเฉาคะ!” “คุณพูดเรื่องอะไรคะ?” เมื่อได้ยินสิ่งที่ครูเฉาเทียนหยวนพูด หูอี้เฟยถึงกับมึนงง สมองหมุนตามไม่ทัน “ครูหู ลองดูนี่ให้ดีนะครับ!” ครูเฉาเทียนหยวนวางข้อสอบของเจียงหนานลงตรงหน้าหูอี้เฟย “อะไรนะคะ?” หูอี้เฟยมองตามด้วยความสงสัย แต่แล้ว... วินาทีถัดมา! “นี่... นี่มัน...” “เป็นไปได้ยังไงกัน?” “เจียงหนาน... เขาได้ 90 คะแนนจริงๆ ด้วย?” วินาทีนั้น หูอี้เฟยตกตะลึงจนถึงขีดสุด ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนหน้านี้เธอพนันกับเจียงหนานว่าเขาจะสอบไม่ผ่านเกณฑ์ แต่เจียงหนานกลับมั่นใจเต็มเปี่ยมว่ายังไงก็ผ่าน ผลปรากฏว่า... เจียงหนานสอบผ่านจริงๆ ด้วย? ถ้าเป็นการสอบคณิตศาสตร์ปกติ การที่เจียงหนานสอบผ่านก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ปัญหาคือ... การสอบครั้งนี้มันไม่ปกติ! นี่คือข้อสอบจำลองโอลิมปิกคณิตศาสตร์ระดับประเทศเชียวนะ ต่อให้เป็นพวกหัวกะทิของห้อง อย่างเช่นหัวหน้าห้องฉินอวี่โม่ ก็ยังยากที่จะสอบผ่านเลยไม่ใช่เหรอ! “นี่...” “มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ?” หน้าผากของหูอี้เฟยเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เรื่องแพ้พนันน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ประเด็นคือ... เธอไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ เหมือนว่าเจียงหนานใช้เวลาทำโจทย์แค่สิบนาที แล้วก็นอนหลับปุ๋ยจนหมดเวลาสอบ แต่เขากลับทำได้ถึง 90 คะแนนเนี่ยนะ? “เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?” “ฮึ่ม!” “ครูหู ลองดูนี่แล้วจะเข้าใจครับ” ครูเฉาเทียนหยวนเปิดโน้ตบุ๊ก แล้วคลิกเปิดกราฟสถิติข้อมูลวางไว้ตรงหน้าหูอี้เฟย “นี่คือคะแนนสอบคณิตศาสตร์ทั้งหมดของเจียงหนาน ตั้งแต่ปีที่แล้วจนถึงการสอบประจำสัปดาห์ครั้งล่าสุดครับ” “ดูจากกราฟนี่ ก็เห็นได้ชัดเลย!” “คะแนนของเจียงหนานมักจะวนเวียนอยู่ที่เส้นผ่านเกณฑ์ตลอด แต่ตอนแรกๆ ยังไม่ค่อยเสถียรเท่าไหร่” “มีครั้งที่สูงสุดได้ 98 คะแนน ต่ำสุดแค่ 81 คะแนน แต่ตั้งแต่เทอมที่แล้วเป็นต้นมา เขาสอบได้ 90 คะแนนติดต่อกันมาถึง 12 ครั้งแบบเป๊ะๆ เลยครับ” “รวมกับครั้งนี้ ก็เป็น 13 ครั้งแล้ว” “ครูหูคงไม่คิดใช่ไหมครับว่า...” “เรื่องพวกนี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญน่ะ?” “...”