การเกิดใหม่ที่มาพร้อมกับลูกบาสเกตบอล

“ปึก!” ลูกบาสเกตบอลลูกหนึ่งพุ่งตรงเข้ามา กระแทกเข้าที่ใบหน้าของกัวเฮ่าอย่างจัง กัวเฮ่าถึงกับเห็นดาวกระจายไปทั่ว หัวหมุนติ้ว ร่างกายเสียหลักเอนล้มไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ “เฮ้ย! ไอ้เฮ่า!” เพื่อนที่อยู่ข้างๆ รีบคว้าตัวกัวเฮ่าเอาไว้ตามสัญชาตญาณ สติของกัวเฮ่าพร่าเลือน ในหูมีเสียงวิ้งๆ ดังไม่ขาดสาย เสียงถามไถ่ด้วยความห่วงใยที่ดังอยู่ใกล้บ้างไกลบ้างในตอนนั้น ดูเหมือนจะเลือนรางออกไปเรื่อยๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง กัวเฮ่าก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากรอบข้าง ใบหน้าของทุกคนช่างดูอ่อนเยาว์และคุ้นเคยอย่างเหลือเกิน “ไอ้เฮ่า มึงเป็นอะไรไหม?” กัวเฮ่าจ้องมองใบหน้าตรงหน้า ใบหน้าที่ถูกฝังลึกอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ “หวังซี? กูไม่เป็นไร” กัวเฮ่าเอ่ยขึ้นตามสัญชาตญาณ “เฮ้อ!” เมื่อได้ยินกัวเฮ่าตอบกลับมา ทุกคนรอบข้างต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “เอาล่ะๆ กัวเฮ่าไม่เป็นไรแล้ว พวกมึงไปเล่นบาสกันต่อเถอะ!” หวังซีหันไปบอกกลุ่มคนที่กำลังมุงดูอยู่ หนุ่มๆ ที่สวมชุดบาสเกตบอลเหล่านั้นดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด “ขอโทษทีว่ะเพื่อน เมื่อกี้ส่งลูกพลาดเลยโดนเข้าเต็มๆ” เหล่าหนุ่มๆ ต่างพากันขอโทษกัวเฮ่าก่อนจะแยกย้ายกันไป ในขณะนี้ กัวเฮ่าสมองตื้อไปหมด ภาพบรรยากาศที่คุ้นตา ใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์และคุ้นเคยเหล่านั้น... นี่เขากลับมาเกิดใหม่แล้วอย่างนั้นหรือ? “เฮ้ย มึงหัวกระแทกจนเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า? ให้กูพาไปห้องพยาบาลไหม?” หวังซีมองกัวเฮ่าที่กำลังนั่งนิ่งเหม่อลอย “ไม่... ไม่เป็นไร” เสียงของกัวเฮ่าดูติดขัดเล็กน้อย “กริ๊งงงงง!” เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น “ซวยแล้ว คาบนี้คาบเลข! รีบไปเร็ว!” หวังซีได้ยินเสียงออดสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาหันมาบอกกัวเฮ่าพร้อมกับดึงแขนเพื่อนให้ลุกขึ้น กัวเฮ่าที่สมองยังคงมึนงงได้แต่เดินตามเพื่อนวิ่งกลับเข้าไปในห้องเรียนอย่างรวดเร็ว “แฮ่ก! โชคดีที่ครูคณิตยังไม่มา!” หวังซีมองไปในห้องเรียนที่กำลังวุ่นวายแล้วถอนหายใจออกมา กัวเฮ่ามองฉากในความทรงจำลึกๆ ที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังฝัน ทั้งคุ้นเคยและแปลกแยกในเวลาเดียวกัน “รีบกลับไปนั่งที่เร็วเข้า ถ้าถูกยัยแม่มดวัยทองคนนั้นเห็นเข้า เราต้องโดนทำโทษให้ยืนอีกแน่ คราวก่อนเราสองคนมาสายสิบนาที โดนยัยแม่มดเรียกผู้ปกครองมาโรงเรียนซะงั้น” หวังซีหดคอพลางกระซิบเร่งกัวเฮ่า สมองของกัวเฮ่ายังคงไม่แล่นนัก เขาอาศัยสัญชาตญาณของร่างกายเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง ไม่นานนัก ครูคณิตศาสตร์ก็เดินเข้ามาในห้อง “ปัง!” ครูหวังฟาดปึกข้อสอบในมือลงบนโต๊ะสอนด้วยใบหน้าที่ดูไม่ได้เลย “คราวนี้ ผลสอบคณิตศาสตร์ของพวกเธอออกมาแล้ว ห่วยแตกมาก! ทั้งหมดห้าสิบสามคน มีแค่ยี่สิบคนที่ผ่าน! ตื่นกันได้แล้ว! เหลือเวลาอีกแค่สามเดือนก็จะถึงสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว! แต่ละคนคิดอะไรกันอยู่!” “ตอนนี้ ใครที่ครูเรียกชื่อ ให้ขึ้นมาหยิบข้อสอบของตัวเอง!” ... “จ้าวหมิง 87 คะแนน!” “หวังเจิง 99 คะแนน!” ... ขณะที่ครูหวังขานชื่อเพื่อนทีละคน เชื่อมโยงชื่อกับใบหน้าอันเยาว์วัยเหล่านั้นเข้าด้วยกัน ความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในหัวของกัวเฮ่าก็หลั่งไหลออกมาประหนึ่งสายน้ำ เขาได้เกิดใหม่จริงๆ ด้วย! แววตาของกัวเฮ่าเต็มไปด้วยความผ่านโลกขณะเฝ้ามองเหตุการณ์ตรงหน้า ก่อนจะเกิดใหม่ เขาเป็นเจ้าของบริษัทเล็กๆ แห่งหนึ่ง ผ่านการต่อสู้ในสังคมมานับสิบปี ไม่นึกเลยว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว เขาจะกลับมาในช่วงเวลาก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้ง ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่สินะ? กัวเฮ่าไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไร การได้กลับมาในช่วงเวลาก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ด้วยประสบการณ์ที่เคยโลดแล่นในสังคมมาหลายปี การหาเงินถือเป็นเรื่องที่ง่ายที่สุด ตอนนี้คือปี 2012 ด้วยความรู้ที่ล้ำหน้ากว่ายุคสมัยในหัวของเขา การร่ำรวยเหรอ? นั่นเป็นเรื่องง่ายดายที่สุด ไม่ว่าจะเป็นบิตคอยน์ การพนันบอล หรืออสังหาริมทรัพย์ มีลู่ทางมากมายรอเขาอยู่ ต่อให้ความทรงจำบางอย่างของกัวเฮ่าจะเลือนรางไปบ้าง แต่ด้วยความเข้าใจในสถานการณ์ภาพรวมอย่างแม่นยำ การจะรวยก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่... การได้กลับมาในอดีต เงินเป็นเรื่องรอง การได้เติมเต็มชีวิตวัยรุ่นที่สูญเสียไปและแก้ไขความผิดพลาดในอดีตต่างหากคือสิ่งสำคัญ! เมื่อคิดได้ดังนั้น กัวเฮ่าก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ใบหน้าที่อ่อนเยาว์และคุ้นเคยเหล่านั้น มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “กัวเฮ่า! 37 คะแนน!” เสียงจากหน้าชั้นเรียนทำให้กัวเฮ่าได้สติ เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบลุกขึ้นและเดินตรงไปยังหน้าชั้น สายตาของเพื่อนร่วมชั้นทุกคนจ้องมองมาที่เขา ครูหวังมองกัวเฮ่าด้วยสายตาที่ไม่ค่อยดีนัก “กัวเฮ่า! เธอมาโรงเรียนเพื่อเรียนหนังสือหรือมาวันๆ ไปวันๆ? 37 คะแนน! ครูเอาเท้าเหยียบใบคำตอบยังอาจจะได้คะแนนมากกว่านี้เลย! ถ้าไม่อยากเรียนก็ไม่ต้องมาทำตัวเหลวไหลอยู่ที่นี่! โรงเรียนเป็นที่สำหรับเรียนหนังสือ ไม่ใช่ที่ให้เธอมาใช้ชีวิตไปวันๆ!” ครูหวังตำหนิกัวเฮ่าด้วยความรู้สึกผิดหวัง “ผมขอโทษครับครูหวัง ต่อไปนี้ผมจะตั้งใจเรียนให้ดีขึ้นครับ!” กัวเฮ่าพูดกับครูหวังอย่างจริงจัง เมื่อได้ยินกัวเฮ่าพูดเช่นนั้น เพื่อนในห้องต่างพากันมองเขาด้วยความประหลาดใจ ครูหวังชะงักไปเล็กน้อย ปกติเวลาเธอต่อว่านักเรียน แม้แต่คนที่ดื้อรั้นที่สุดในห้องยังได้แต่นั่งฟังเฉยๆ จนเธอว่าจบแล้วค่อยกลับไปนั่งที่ ยิ่งกัวเฮ่าที่ปกติเป็นคนเงียบขรึมด้วยแล้ว ยิ่งไม่น่าจะกล้าตอบโต้อะไร “เอาล่ะๆ ครูจะคอยดูว่าเธอจะตั้งใจเรียนจริงไหม! กลับไปนั่งที่ได้!” เมื่อกัวเฮ่าพูดขนาดนั้น ครูหวังก็ไม่รู้จะต่อว่าอะไรอีกจึงปล่อยให้เขากลับไป กัวเฮ่ากลับไปนั่งที่โต๊ะ พอเขานั่งลงปุ๊บก็ถูกเพื่อนร่วมโต๊ะเอาปากกาจิ้มแขน กัวเฮ่าหันไปมอง “นายกล้ามาก!” เพื่อนร่วมโต๊ะหญิงกระซิบเบาๆ กับเขา กัวเฮ่ายิ้มไม่ได้ใส่ใจอะไร ครูหวังซิ่วจวนเป็นคนดุจริง เพื่อนส่วนใหญ่ในห้องต่างกลัวเธอ แต่จริงๆ แล้วเธอก็เป็นครูที่รับผิดชอบมาก นักเรียนหลายคนถูกเธอดุเพราะทัศนคติไม่ดี หากปรับเปลี่ยนทัศนคติได้จริงๆ แล้วครูพวกนี้ก็ไม่ได้คิดจะเอาเรื่องอะไรมาก เมื่อนึกถึงเรื่องเก่าๆ กัวเฮ่าก็รู้สึกทอดถอนใจ เขานั่งลงบนเก้าอี้และหยิบหนังสือคณิตศาสตร์ขึ้นมา ในชาติที่แล้วเขาก็เรียนไม่เก่ง สุดท้ายก็ได้เรียนแค่อนุปริญญา ก่อนจะไปผจญโลกกว้างมาสิบกว่าปี ความรู้มัธยมปลายพวกนี้แทบจะลืมหมดสิ้นแล้ว ไหนๆ ก็ได้เกิดใหม่แล้ว ก็คงปล่อยให้ประวัติการศึกษาดูแย่ไม่ได้ น่าเสียดายที่เขากลับมาเกิดช้าไปหน่อย ถ้าได้ย้อนกลับมาตอนอยู่ ม.5 ก็คงจะดีกว่านี้ แต่จะเลือกอะไรไม่ได้แล้ว กัวเฮ่าเปิดหนังสือคณิตศาสตร์ออก มันเป็นเนื้อหาของ ม.4 บทแรกเรื่อง เซต ซึ่งบทนี้เข้าใจไม่ยากนัก ไม่นานเขาก็อ่านจบและลองทำโจทย์ที่ว่างอยู่ทั้งหมด ในจังหวะที่กัวเฮ่าทำโจทย์เรื่องเซตเสร็จ “ได้รับค่าประสบการณ์คณิตศาสตร์ +5” เมื่อเห็นหน้าต่างโปร่งแสง กัวเฮ่าก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเผลอมองไปรอบๆ ดูเหมือนคนอื่นจะมองไม่เห็นหน้าต่างนี้ นี่มัน... ระบบอย่างนั้นเหรอ? ถึงแม้การเกิดใหม่จะเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อและแฟนตาซีมากแล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะติดระบบมาด้วย อย่างไรก็ตาม ในเมื่อการเกิดใหม่มันน่าตกใจพออยู่แล้ว กัวเฮ่าก็ยอมรับเงื่อนไขนี้ได้อย่างรวดเร็ว เขานึกในใจ หน้าต่างแสงสีฟ้าก็เริ่มปรากฏตัวเลขขึ้นทีละแถว 【ผู้ใช้: กัวเฮ่า】 【สติปัญญา: 122】 【ความแข็งแกร่ง: 8】 【พละกำลัง: 7】 【ความเร็ว: 7】 【คณิตศาสตร์: lv0(5/100)】 (ในค่าสถานะสี่ด้าน ค่าสติปัญญาปกติของมนุษย์จะอยู่ที่ 90 ถึง 109 ต่ำกว่า 69 คือสภาวะบกพร่องทางสติปัญญา ค่าสถานะมาตรฐานอื่นๆ ของผู้ใหญ่ทั่วไปคือ 10.)