เล่นพ่อแม่ลูก

“ทำไมต้องเป็นผม ทำไมต้องเป็นผม! ผมไม่อยากเข้ามาในโลกแห่งกฎกติกาพิศวงนี่นะ!” “พ่อครับแม่ครับ อยู่ที่ไหนกัน ผมกลัวเหลือเกิน ฮือๆ...” “บัดซบ! คนทั้งประเทศตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องมาเลือกผมด้วยวะ! ตอนซื้อหวยล่ะไม่เห็นแม่นแบบนี้บ้าง! แม่งเอ๊ย!” ซุนข่ายขมวดคิ้วแน่น เขามองดูคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังตะโกนโวยวายด้วยความสับสน นี่มันที่ไหนกัน? ฉับพลัน เขารู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา ความทรงจำแปลกปลอมบางอย่างพลันปรากฏขึ้นในหัว “โลกแห่งกฎกติกาพิศวง? แล้วก็... ตัวแทนแห่งชะตากรรมชาติที่ถูกเลือกงั้นเหรอ?” จากความทรงจำเหล่านั้น ซุนข่ายก็เข้าใจเรื่องหนึ่งแล้วว่าเขาได้ทะลุมิติมา และเข้ามาอยู่ในโลกแปลกประหลาดที่มี ‘โลกแห่งกฎกติกาพิศวง’ แห่งนี้ แถมเขายังกลายเป็นหนึ่งในตัวแทนแห่งชะตากรรมชาติของรุ่นนี้อีกด้วย อย่าได้คิดเชียวว่าตำแหน่งตัวแทนแห่งชะตากรรมชาตินั้นเป็นเรื่องดี พวกเขาเป็นเพียงผู้ถูกเลือกโดยโลกแห่งกฎกติกาพิศวง เพื่อให้เข้าไปเป็นตัวแทนของประเทศตนในการเข้าร่วมการแข่งขัน หากพวกเขาทำภารกิจผ่าน ทั้งตัวเขาและคนทั้งประเทศก็จะได้รับผลประโยชน์ แต่ถ้าหากล้มเหลว ไม่เพียงแค่ตัวเองจะต้องตาย แต่โลกแห่งกฎกติกาพิศวงจะรุกล้ำเข้ามาในโลกความเป็นจริงด้วย! ในสถานที่ที่พวกเขามองไม่เห็น ประชากรทั้งประเทศกำลังเฝ้าดูพวกเขาผ่านการถ่ายทอดสด “จบกัน... เริ่มมาก็เจอความยากระดับห้าคนเลยเหรอแบบนี้จะไม่ตายกันหมดรึไง?” “นั่นสิ ข้อมูลเก่าๆ ที่เคยบันทึกไว้บอกว่า ระดับง่ายที่สุดคือระดับหนึ่งคน ส่วนระดับสูงสุดคือระดับสิบคน ความยากระดับห้าคนนี่ถือว่าไม่น้อยเลยนะ” “คนแก่สองคน ผู้ชายสองคน แล้วก็ผู้หญิงอีกหนึ่งคน ดูท่าทางแล้วกลุ่มนี้ไม่ค่อยน่ารอดเท่าไหร่” “หรือว่าต้าเซี่ยของเรากำลังจะต้องเผชิญกับยุคมืดอันยาวนานอีกครั้ง?” ซุนข่ายไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำของเขากำลังถูกจับตามองอยู่ เขาหันมองไปรอบๆ นี่คือห้องพักแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่ดูธรรมดามาก และพวกเขาทั้งห้าคนก็อยู่ที่นี่ มีทั้งชายหญิง คนแก่และเด็ก ครบถ้วนทุกรูปแบบ ชายชราสวมแว่นตา ดูมีมาดนักวิชาการ คล้ายกับเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย คุณยายดูใจดี การแต่งกายเรียบง่าย ร่างกายค่อนข้างค่อม หญิงสาวคนหนึ่งที่ดูน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับซุนข่าย เธอหน้าตาสะสวย ทว่าในตอนนี้เธอกำลังร้องไห้จนเครื่องสำอางบนใบหน้าเลอะเทอะไปหมด คนสุดท้ายดูเหมือนจะเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี สีหน้าเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด เขากำลังเตะโซฟาข้างๆ อย่างไม่หยุดหย่อน ปากก็สบถคำหยาบคายออกมาไม่ขาดสาย ในวินาทีนั้นเอง ข้อมูลบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในหัวของพวกเขาโดยอัตโนมัติ 【ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งกฎกติกาพิศวง ณ ที่แห่งนี้ โปรดปฏิบัติตามกฎกติกาอย่างเคร่งครัด อย่าพยายามฝ่าฝืน】 【ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ล้วนแต่คือกฎกติกา】 【โปรดจำไว้ว่า ผลลัพธ์สุดท้ายของพวกเจ้า จะส่งผลต่อประเทศที่พวกเจ้าสังกัดอยู่】 ซุนข่ายรออยู่ครู่หนึ่งพบว่าไม่มีข้อมูลเพิ่มเติมแล้ว คนอื่นๆ ก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นเดียวกัน “เอ่อ... ต่อจากนี้เราควรทำยังไงกันดี?” คนที่เอ่ยปากขึ้นคืออาจารย์ชายผู้นั้น ดูท่าทางแล้วเขายังค่อนข้างตั้งสติได้ดี “ตามข้อมูลของโลกแห่งกฎกติกาพิศวงในอดีต สิ่งที่เราต้องทำน่าจะเป็นการพิชิตดันเจี้ยนในโลกแห่งกฎกติกาพิศวงนี้ให้สำเร็จ” คนที่ตอบกลับมาคือคุณยายที่ดูเรียบง่ายท่านนั้น ซุนข่ายเลิกคิ้วขึ้น ข้อมูลในอดีตงั้นหรือ? เขาพยายามนึกทบทวนในหัว จึงนึกขึ้นได้ว่าโลกแห่งกฎกติกาพิศวงจะปรากฏขึ้นทุกห้าร้อยปี ส่วนจะคงอยู่เนิ่นนานเพียงใดนั้นไม่มีใครทราบได้ “ฉันไม่อยากพิชิตดันเจี้ยนอะไรทั้งนั้น ฉันอยากกลับบ้าน!” หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตานองหน้าดั่งหยาดฝนโปรยปรายลงบนดอกแพร์ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครสนใจเธอเลย เด็กหนุ่มเบะปากแล้วเอ่ยเหน็บแนม “ร้องไห้อยู่ได้ ร้องแล้วจะได้ออกไปหรือไง?” “หยุดพล่ามไร้สาระสักที แล้วรีบหาวิธีพิชิตดันเจี้ยนเถอะวะ ฉันไม่อยากตายที่นี่!” แม้คำพูดของเด็กหนุ่มจะฟังดูไม่เข้าหู แต่สิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริง “ผมเสนอว่า เราควรเริ่มค้นหาในบ้านหลังนี้ก่อน ดูว่ามีเบาะแสอะไรบ้าง” โลกแห่งกฎกติกาพิศวงโยนพวกเขามาที่นี่โดยไม่มีคำแนะนำอะไรเลย นี่แหละคือจุดที่น่าปวดหัวที่สุด ข้อเสนอของซุนข่ายได้รับการเห็นชอบจากทุกคน ดังนั้นต่างคนต่างแยกย้ายไปค้นหาตามจุดต่างๆ ซุนข่ายเลือกไปที่ห้องนอนใหญ่ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วผลักประตูเข้าไป นี่เป็นห้องนอนคู่สามีภรรยาทั่วไป มีเตียงคู่ตั้งวางอยู่ตรงกลาง ด้านข้างมีตู้เสื้อผ้าและโต๊ะคอมพิวเตอร์ หน้าจอคอมพิวเตอร์ดูเทอะทะ ดูจากสภาพแล้วน่าจะเป็นรุ่นเก่ามาก แต่สายตาของซุนข่ายกลับไปสะดุดเข้ากับรูปแต่งงานที่วางอยู่บนหัวเตียง ชายในรูปสวมสูทสีดำ หญิงสาวสวมชุดแต่งงานสีขาว ทั้งคู่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบที่สุดก็คือ คนในรูปนั้น... กลับเป็นเขาและหญิงสาวคนนั้น! “นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมรูปแต่งงานบนนั้นถึงเป็นผมกับผู้หญิงคนนั้นล่ะ? เราไม่ได้รู้จักกันด้วยซ้ำ!” ซุนข่ายเข้าไปดูใกล้ๆ อย่างละเอียด และยืนยันได้ว่าชายในรูปหน้าตาเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน ส่วนภรรยาก็คือหญิงสาวคนนั้น เขาหายใจเข้าลึกๆ พยายามไม่สนใจรูปถ่ายนั้นชั่วขณะ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะคอมพิวเตอร์แล้วลองเปิดเครื่องดู แต่น่าเสียดายที่มันไม่สำเร็จ คอมพิวเตอร์ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย ดูเหมือนมันจะเสียแล้ว “เอ๊ะ นี่มันสมุดบันทึกเหรอ?” ดวงตาของซุนข่ายเป็นประกายขึ้นมาเมื่อเหลือบไปเห็นสมุดเล่มเล็กๆ ที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ เขาจึงรีบหยิบขึ้นมาดู 【กฎกติกาพิศวง: เล่นพ่อแม่ลูก】 【คนในครอบครัวจะต้องอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา สมัครสมานสามัคคี ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว】 【กฎกติกา】 【1. เจ้าคือพ่อ จงสวมบทบาทของพ่อให้ดี จำไว้ว่าเจ้าเป็นเพียงแค่พ่อคนหนึ่งเท่านั้น】 【2. ห้ามบอกชื่อของเจ้าแก่ใครเด็ดขาด】 【3. สามีภรรยาห้ามมีปากเสียงกัน และต้องนอนบนเตียงเดียวกัน แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ใช่ภรรยาของเจ้าก็ตาม】 【4. หลังปิดไฟ อย่าหลงเชื่อเสียงใดๆ ทั้งสิ้น】 【5. จงพาลูกชายและลูกสาวไปโรงเรียนให้ตรงเวลา และห้ามสนทนากับครู】 ข้างต้นมีเพียงเนื้อหาเท่านี้ ซุนข่ายจดจำรายละเอียดทั้งหมดเอาไว้ ตามข้อมูลก่อนหน้านี้ กฎเหล่านี้เป็นสิ่งที่ต้องปฏิบัติตาม แต่ข้อมูลก็ระบุไว้ด้วยว่ากฎอาจมีจริงและเท็จผสมกัน เขาไม่มีหนทางใดที่จะพิสูจน์ได้ว่ากฎเหล่านี้จริงหรือเท็จ หากทำพลาด สิ่งที่เขาต้องจ่ายอาจเป็นชีวิตของตัวเอง ในขณะเดียวกัน ณ สถานที่ลับสุดยอดแห่งหนึ่งในประเทศต้าเซี่ย กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งจ้องมองภาพเบื้องหน้า “พวกเขาเริ่มสัมผัสกับกฎกติกาแล้ว ไม่นึกเลยว่าเริ่มมาก็เจอกฎห้าข้อเลยทันที ให้ฝ่ายวิเคราะห์รีบตรวจสอบและหาจุดผิดปกติในกฎพวกนั้นด่วน เรามีโอกาสเตือนพวกเขาได้แค่สามครั้งเท่านั้น ห้ามเสียเปล่า!” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาคือเซี่ยฉางชิง หัวหน้าทีมปฏิบัติการสนับสนุนตัวแทนแห่งชะตากรรมชาติที่ถูกจัดตั้งขึ้นโดยประเทศต้าเซี่ย “รับทราบครับ กฎข้อแรก การสวมบทบาทเป็นพ่อนั้นสำคัญมาก และพ่อก็มีความสำคัญโดดเด่นมากในครอบครัว นั่นหมายความว่าชายที่รับบทเป็นพ่อห้ามเกิดเรื่องเด็ดขาด! เพื่อความปลอดภัย อย่างน้อยต้องเก็บโควตาการเตือนไว้ให้เขาหนึ่งถึงสองครั้ง” “กฎข้อสอง ห้ามบอกชื่อแก่ใครเด็ดขาด นี่แสดงว่าชื่อมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อพวกเขา แต่ตอนนี้ยังไม่ชัดเจนว่าทำไมถึงมีข้อจำกัดเช่นนี้” “กฎข้อสามดูแปลกพิลึก ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่ภรรยา แล้วจะนับเป็นภรรยาได้อย่างไร? กฎข้อนี้อาจเป็นกฎปลอม แต่ต่อให้เป็นกฎปลอม ส่วนหนึ่งก็อาจเป็นเรื่องจริง ต้องปฏิบัติตามไว้ก่อน รอถึงตอนกลางคืนค่อยสังเกตการณ์แล้วเตือนพ่อคนนั้นเอาไว้” “กฎข้อสี่...” กฎทุกข้อล้วนมีการวิเคราะห์อย่างละเอียด ในสายตาของพวกเขา ยังมีภาพของคนอื่นๆ อีก ซึ่งต่างก็พบเจอกับกฎที่ตนต้องปฏิบัติตามเช่นกัน แต่ที่แปลกก็คือ จำนวนกฎที่คนอื่นได้รับ กลับไม่ได้เยอะเท่ากับของซุนข่าย ในขณะที่ซุนข่ายกำลังจะหันไปหาจุดอื่น เขาก็เหลือบไปเห็นตัวอักษรเล็กๆ แถวหนึ่งปรากฏขึ้นใต้กฎข้อที่สอง 【ชื่อเป็นเพียงแค่รหัสเรียกขาน เจ้าจะชื่อจางซาน หรือหลี่ซื่อก็ได้ ขอแค่ไม่บอกชื่อจริงของเจ้าก็พอ】 ซุนข่ายเผยสีหน้าประหลาดใจ นี่มันอะไรกัน? นี่คือกฎข้อใหม่หรือ? แต่เขากำจำได้แม่นว่า เมื่อครู่นี้ไม่มีตัวอักษรบรรทัดนี้อยู่เลย “หรือว่าผมจะตาฝาดไปเอง?” ซุนข่ายส่ายหัว ทว่าสายตาก็เหลือบไปเห็นรูปแต่งงานนั่นอีกครั้ง คราวนี้เขาพบปรากฏการณ์ประหลาด ตอนที่เขาอยู่หน้าประตูห้องนอน เขารู้สึกเหมือนคนสองคนในรูปกำลังจ้องมองเขาอยู่ แต่พอเขาเดินมาถึงโต๊ะคอมพิวเตอร์ เขาก็ยังรู้สึกว่าสายตาในรูปนั้นยังคงจ้องมองตามเขามา สถานการณ์เช่นนี้ทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบไม่น้อย เขาไม่ได้รอช้าอีกต่อไป คว้าสมุดบันทึกแล้วรีบเดินออกจากห้องนอนไป ในเวลานี้ ด้านนอกมีเพียงชายชราและเด็กหนุ่มที่กำลังรออยู่ในห้องโถง ทว่ากลับไม่เห็นหญิงสาวคนนั้น “เธอไปไหนแล้วครับ?” ซุนข่ายเอ่ยถาม “ฉันจำได้ว่าเธอเข้าห้องน้ำไปน่ะ” เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ซุนข่ายขมวดคิ้ว ห้องน้ำไม่ได้ใหญ่โตอะไร ไม่น่าจะต้องใช้เวลานานขนาดนั้น ในขณะที่เขากำลังจะเดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงกรีดร้องก็ดังแว่วออกมาจากทางห้องน้ำ ซุนข่ายตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาพุ่งตัวไปเปิดประตูห้องน้ำทันที แล้วสิ่งที่เขาเห็นก็คือ... หญิงสาวนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในมุมห้อง ส่วนบนชักโครกที่ไม่ไกลออกไปนัก มีเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น เธอกำลังเอียงคอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อไร้เดียงสาว่า “แม่คะ เป็นอะไรไปคะ? ทำไมถึงกลัวซิซีล่ะ?”