แค่สอบให้ผ่าน มันจะไปยากอะไร?

“เจียงหนาน เธอตื่นหรือยัง!” เสียงตวาดกร้าวพร้อมกับเศษชอล์กที่หักเป็นเจ็ดแปดท่อนพุ่งตรงไปยังร่างของเจียงหนานที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ทันที “เจียงหนานอีกแล้วเหรอ?” “กล้าหลับในคาบยัยแม่มดคุมสอบแบบนี้ นี่มันกินยาพิษเข้าไปชัดๆ ไม่รักชีวิตแล้วหรือไง” “คราวนี้เสร็จแน่!” “...” ในชั่วพริบตา เพื่อนร่วมชั้นหลายคนต่างพากันรอสมน้ำหน้า พวกเขาคิดว่าเจียงหนานต้องโดนปาหัวจนแตกแน่ๆ ทว่า... วินาทีต่อมา ทั้งห้องก็ต้องอึ้ง เห็นเพียงเจียงหนานยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตบเศษชอล์กที่พุ่งมาหาเขากระเด็นไปอย่างง่ายดาย ทว่าหัวของเขายังคงฟุบอยู่บนโต๊ะ แล้วก็นอน...กรนต่อไป? “ให้ตายสิ สมกับเป็นเทพหนานจริงๆ!” “ขนาดหลับตาอยู่ยังปัดการโจมตีสายฟ้าฟาดเก้าท่อนของยัยแม่มดได้ชิลๆ โคตรเทพ!” “นี่มันเก่งกว่าโจวซิงฉือสามสี่เท่าได้มั้ง!” “กำแพงผมไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่คนนี้ผมยอมว่ะ!” “66666...” “...” เพื่อนร่วมชั้นรอบๆ เห็นเข้าต่างพากันอุทานออกมาด้วยความทึ่ง “ดีนะ! เจ้าเด็กนี่!” หูอี้เฟย ครูประจำชั้นสาวสวยได้ยินดังนั้นก็เดือดจัด เธอเดินกระทืบเท้าตรงมาที่โต๊ะของเจียงหนานแล้วตบโต๊ะดัง “ปัง ปัง” สองที “เจียงหนาน ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” แรงตบนั้นหนักหน่วง เสียงดังแสบแก้วหู ในที่สุดเจียงหนานก็ตื่น เขายันตัวขึ้น ขยี้ตาที่งัวเงียเล็กน้อย มองดูหูอี้เฟยที่ใบหน้าสวยกำลังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ แล้วเอ่ยอย่างเกียจคร้าน “ครูครับ สอบเสร็จแล้วเหรอ?” หูอี้เฟย: “...” พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ในห้องเรียนจะมีนักเรียนที่แปลกประหลาดขนาดนี้อยู่ได้ยังไง? ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เธอพยายามระงับความโกรธแล้วเกลี้ยกล่อมด้วยความอดทน “เจียงหนาน เธอช่วยตั้งใจสอบสักครั้งไม่ได้หรือไง?” เจียงหนาน: “...” ทำหน้างงเล็กน้อย เห็นดังนั้น หูอี้เฟยจึงเอ่ยต่อด้วยความรู้สึกผิดหวังในตัวลูกศิษย์ “อย่าคิดว่าที่สอบผ่านมาก่อนหน้านี้ได้มันจะวิเศษอะไร นักคณิตศาสตร์ครั้งนี้เธอยังจะสอบผ่านได้อีกเหรอ?” “ก็น่าจะ...ผ่านแหละครับ” เจียงหนานหาวหนึ่งทีพลางตอบอย่างไม่ใส่ใจ “หึ!” หูอี้เฟยเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก เธอหัวเราะ “เจียงหนาน ดูท่าทางเธอจะมั่นใจมากนะ!” “งั้นเรามาพนันกันดีไหม ถ้าครั้งนี้เธอยังสอบผ่านอีก ต่อไปเธอจะนอนยังไง ครูจะไม่สนเลย” “แต่ถ้าสอบตก ครั้งหน้าเธอต้องตั้งใจเรียน ห้ามหลับในเวลาที่ไม่ใช่เวลาพัก...” “...” “จริงเหรอครับ?” เจียงหนานใจเต้นตุบๆ ขึ้นมาทันที ดวงตาเป็นประกายจ้องมองหูอี้เฟย “ครูแน่ใจนะครับ ว่าถ้าผมสอบผ่าน ครั้งหน้าจะปล่อยให้ผมนอนหลับในคาบได้ตามสบาย?” “คำไหนคำนั้น!” หูอี้เฟยตอบรับอย่างมั่นใจ “โอเค ตกลงตามนี้ครับ” เจียงหนานยิ้ม ในใจนั้นนิ่งสงบมาก หูอี้เฟยเห็นเจียงหนานรับปากเข้าจริงๆ ก็แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเลิกสนใจและหันไปคุมสอบต่อ ล้อเล่นน่า ข้อสอบคณิตศาสตร์รอบนี้ โอกาสที่เจียงหนานจะสอบผ่าน พอกันกับโอกาสที่ทีมฟุตบอลชายจะคว้าแชมป์โลกนั่นแหละ ถึงยังไง... เธอก็รู้อยู่เต็มอก ระดับความยากของข้อสอบชุดนี้สำหรับนักเรียนมัธยมปลายทั่วไป ถือว่าระดับนรกแตกเลยทีเดียว แม้แต่ฉินอวี่โม่ หัวหน้าห้องที่สอบได้ที่หนึ่งของห้องและติดท็อปสิบของระดับชั้นอยู่บ่อยๆ ก็ยังไม่แน่ว่าจะทำคะแนนผ่านเกณฑ์ นับประสาอะไรกับเจียงหนานที่ทำคะแนนได้แค่คาบเส้นพอดีล่ะ? อีกด้านหนึ่ง ทันทีที่หูอี้เฟยเดินคล้อยหลังไป เจียงหนานก็พลิกตัวกลับไปนอนฟุบลงกับโต๊ะอย่างสบายใจเฉิบอีกรอบ จะให้เขาลุกขึ้นมาทำข้อสอบ? นั่นน่ะ... ไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด เพราะว่า... ภายในสิบนาทีแรกที่เริ่มสอบ เขาทำเสร็จไปหมดแล้ว และรับประกันได้ว่าต้องได้คะแนน 90 เป๊ะๆ ไม่ขาดไม่เกิน ก็เพราะว่า... เขาเป็นนักเดินทางข้ามมิติไงล่ะ เมื่อหนึ่งปีก่อน เขาตายคาหน้าคีย์บอร์ดเพราะปั่นนิยายหักโหมเกินไป จากนั้นก็ทะลุมิติมายังโลกคู่ขนานที่คล้ายกับโลกเดิมแห่งนี้ แถมยังมีระบบติดตัวมาด้วย แต่ระบบนี้ดันมีชื่อสุดแสบว่า—ระบบควบคุมคะแนนเทพเจ้าการเรียน! “ติ๊ง!” “ชื่อโฮสต์: เจียงหนาน!” “เพศ: ชาย!” “ภาษาจีน: ระดับ 9!” “คณิตศาสตร์: ระดับ 9!” “ภาษาต่างประเทศ: ระดับ 9!” “ฟิสิกส์: ระดับ 9!” “เคมี: ระดับ 9!” “ชีววิทยา: ระดับ 9!” “...” “ทักษะ: ความจำและความเข้าใจขั้นเทพ (ผลลัพธ์: อ่านสิบแถวในคราวเดียว จำแม่นไม่ลืม อนุมานจากหนึ่งไปได้อีกร้อย...)” “ผลข้างเคียง: ผู้ใช้ต้องใช้พลังจิต พลังจิตต้องอาศัยการนอนหลับเพื่อเติมเต็ม...” “สมรรถภาพร่างกาย: 33 (คนทั่วไปอยู่ที่ 24)” “แต้มเทพการเรียน: 0” “จำนวนครั้งในการสุ่มรางวัลปัจจุบัน: 0” “...” ที่บอกว่าระบบนี้แสบ ก็เพราะทุกครั้งก่อนการสอบ ระบบจะออกภารกิจควบคุมคะแนนให้เขา ต้องสอบให้ได้คะแนนผ่านเกณฑ์พอดีเป๊ะ ถึงจะได้รับแต้มเทพการเรียนและเพิ่มค่าสถานะของตัวเองได้ เรื่องเพิ่มค่าสถานะน่ะไม่เท่าไหร่ แต่แต้มเทพการเรียนนี่สิของจริง ไม่เพียงแต่ใช้เพิ่มระดับวิชาเรียนได้ ยังใช้สุ่มรางวัลต่างๆ ได้อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นคฤหาสน์หรู รถสปอร์ต เรือยอร์ช หรือแม้แต่เครื่องบินจรวด มีสารพัดอย่างให้เลือกสรร อย่างไรก็ตาม... ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แต้มเทพการเรียนที่เจียงหนานได้มา เขาไม่เคยเอาไปสุ่มรางวัลเลย แต่เอาไปอัปเลเวลวิชาเรียนจนหมด ที่เขาว่ากันว่า “ลับมีดไม่เสียเวลาหั่นฟืน” นั่นแหละ! เพราะอะไรน่ะเหรอ! เพราะแต้มที่ระบบให้ในแต่ละครั้ง ขึ้นอยู่กับความแม่นยำในการคุมคะแนนสอบของเขา คะแนนสูงสุดคือ 100 ต่ำสุดคือ 0 แต่กระบวนการควบคุมคะแนนสอบน่ะ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ช่วงแรกๆ เจียงหนานคุมอะไรไม่ได้เลย ไม่สอบตก ก็ทำเกินเกณฑ์ตลอด ไม่ได้แต้มอะไรเลยสักนิด จนกระทั่งผ่านการสอบคุมคะแนนมาเป็นร้อยรอบ เขาถึงจะสามารถคุมคะแนนแต่ละวิชาให้ผ่านเกณฑ์เป๊ะๆ ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ จากนั้นก็ใช้แต้มที่ได้มา อัปเกรดวิชามัธยมปลายทั้งหมดของตัวเองจนเต็มระดับ 9 ไปเรียบร้อย “หึหึ!” “สำหรับคนคณิตศาสตร์ระดับ 9 อย่างฉัน!” “แค่สอบให้ผ่าน มันจะไปยากอะไร?” “ครูครับครู รอแพ้ได้เลย! ทีนี้จะได้เลิกมากวนเวลานอนของผมสักที” “อีกอย่าง...” “นับจากนี้ แต้มทั้งหมดที่ได้จากการสอบ จะเก็บเอาไว้สุ่มรางวัลแล้ว ฮ่าๆๆ!” “...”