ไฟแช็กและพิมพ์เขียวหม้อเหล็ก

“ขายเสื้อขนเป็ดครับ พอดีตอนมาผมใส่ซ้อนกันมาสองตัว ตอนนี้ขอปล่อยตัวหนึ่ง แลกกับของกินเท่านั้น!” ผู้โพสต์: เฉินเสี่ยวคัง คอมเมนต์: “พี่ชาย นายเจ๋งว่ะ ว่าแต่ทำไมต้องใส่ตั้งสองตัวด้วย?” ตอบกลับ: “แถวบ้านผมอุณหภูมิติดลบ 20 องศาตลอดปีน่ะสิ ไม่มีปัญญาซื้อเสื้อขนสัตว์ราคาแพง เลยต้องใส่ซ้อนกันสองตัวประทังความหนาวเอา!” “ขายไฟแช็ก มี 8 อัน ใครให้ราคาสูงสุดเอาไปเลย ถ้าโพสต์ยังอยู่แปลว่าของยังอยู่!” ผู้โพสต์: จางจีหวัง ...... ซ่งอวิ๋นไล่ดูข้อมูลการซื้อขายที่เลื่อนผ่านหน้าจอไปเรื่อยๆ จนเจอไอเทมที่มีประโยชน์ต่อเขาในตอนนี้ อย่างเช่น พิมพ์เขียวหม้อเหล็ก, ไฟแช็ก และเสื้อขนเป็ด ซึ่งล้วนเป็นของที่เขากำลังขาดแคลน โดยเฉพาะหม้อเหล็กกับไฟแช็กนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย หม้อเอาไว้ทำอาหาร ต้มน้ำ เป็นของที่ต้องมีติดตัว ส่วนไฟแช็กก็สำคัญไม่แพ้กัน เมื่อตัดสินใจได้แล้วเขาก็เริ่มทักแชทส่วนตัวไปหาคนขายทันที “สวัสดีครับ พิมพ์เขียวหม้อเหล็กขายยังไง?” ซ่งอวิ๋นเริ่มทักแชทส่วนตัวไปหาเฉินตันตัน อีกฝ่ายยังไม่ตอบกลับทันที ซ่งอวิ๋นจึงติดต่อคนขายเสื้อขนเป็ด ไฟแช็ก และแร่เหล็กทิ้งไว้ด้วย ผ่านไปประมาณ 5 นาที เฉินตันตันก็ตอบกลับมา เธอระบุว่าต้องการแค่ของกินเท่านั้น ซ่งอวิ๋นจึงส่งข้อมูลผลไม้ป่าและแร่เกลือไปให้ดู ไม่นานนัก อีกฝ่ายก็กดโทรผ่านระบบมา เป็นเสียงหวานๆ ของเด็กสาวคนหนึ่ง หลังจากเจรจากันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ตกลงกันได้ที่ ผลไม้ป่า 10 ลูก แลกกับแร่เกลือ 1 ก้อน “เอ้อ คุณรู้วิธีสกัดแร่เกลือให้เป็นเกลือที่กินได้ไหม?” ซ่งอวิ๋นถามขึ้นมาเพราะฉุกใจคิดได้ว่า ในเมื่ออีกฝ่ายเอาแร่เกลือไปเธอน่าจะมีวิธี “ฮ่าๆ แน่นอนสิ แต่ฉันไม่สอนฟรีหรอกนะ ขอผลไม้ป่าเพิ่มอีก 5 ลูกเป็นไง?” ปลายสายถามกลับด้วยน้ำเสียงภูมิอกภูมิใจ “โอเค 5 ลูกไม่มีปัญหา ถือว่าผูกมิตรไว้ วันหน้ามีของที่ต้องการจะได้แลกเปลี่ยนกันอีก แอดเพื่อนกันไว้ก่อนนะ” ซ่งอวิ๋นตอบตกลงทันทีอย่างใจป้ำ หลังจากคุยรายละเอียดกันจนอีกฝ่ายสอนวิธีสกัดเกลือให้ซ่งอวิ๋นแล้ว เธอก็วางสายไป มันน่ามหัศจรรย์มาก ไม่รู้ว่าโลกหมอกแห่งนี้ใช้เทคโนโลยีอะไรถึงทำให้สื่อสารด้วยเสียงกันได้ ต่อมาคนขายคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยตอบกลับซ่งอวิ๋น สรุปสุดท้ายเขาใช้ผลไม้ป่า 20 ลูก แลกกับแร่เหล็ก 10 ก้อน โดยอีกฝ่ายบอกว่าใกล้ๆ ที่หลบภัยของเขามีแร่เหล็กอยู่เพียบ วันหลังค่อยหาอย่างอื่นมาแลกกันได้ และกระชับมิตรด้วยการแอดเพื่อนกันไว้ ส่วนเสื้อขนเป็ดซ่งอวิ๋นไม่ได้ซื้อมา เพราะอีกฝ่ายโก่งราคาจนเขารู้สึกว่ามันแพงเกินไป อีกอย่างเขาก็มีหนังสัตว์อยู่ ซึ่งประสิทธิภาพคงไม่ต่างจากเสื้อขนเป็ดเท่าไหร่ เลยตัดสินใจไม่ซื้อ สำหรับไฟแช็ก เขาต้องยอมจ่ายผลไม้ป่าไปถึง 10 ลูกถึงจะได้มา แอบรู้สึกไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่ แต่เพราะความจำเป็นต้องรีบใช้ ไม่อย่างนั้นเขาไม่ยอมแลกแน่ๆ เพราะไฟแช็กถือเป็นของสิ้นเปลือง ถ้าแก๊สหมดก็จบกัน โดยเฉพาะ ‘หลี่อีเฟย’ ซ่งอวิ๋นตั้งใจว่าจะผูกมิตรคนนี้ไว้ให้ดี เพราะหมอนั่นเฝ้าเหมืองเหล็กอยู่ ซึ่งแร่เหล็กถือเป็นทรัพยากรทางยุทธศาสตร์ ของหลายอย่างต้องใช้เหล็กในการสร้าง ในช่วงเริ่มต้นการเอาตัวรอด ถ้ามีเหมืองเหล็กในครอบครองแบบนี้ ไม่รวยตอนนี้จะไปรวยตอนไหน ซ่งอวิ๋นแอบอิจฉาในใจ แต่พอกลับมาคิดดู เขาก็ไม่ได้แย่ไปกว่ากัน เพราะใกล้ๆ นี้เขาก็มีเหมืองเกลือเหมือนกัน ตอนนี้คนอื่นอาจจะยังไม่เห็นความสำคัญของเกลือ แต่เข้าช่วงหลังๆ ทุกคนต้องโหยหาเกลือแน่ ถึงตอนนั้นเขาเตรียมฟันกำไรเน้นๆ ได้เลย คิดแล้วมุมปากของซ่งอวิ๋นก็กระตุกยิ้มกว้างจนเก็บไม่อยู่! ตอนนี้ทั้งพิมพ์เขียวหม้อเหล็กและไฟพร้อมแล้ว ซ่งอวิ๋นเริ่มผ่อนคลายขึ้น เขาเอาหนังสัตว์สองผืนมาปูผืนหนึ่ง อีกผืนเอาไว้ห่ม แล้วเอนกายลงพักผ่อนอย่างมีความสุข “อ่า... สุดยอด นอนลงแบบนี้สบายชะมัด!” ซ่งอวิ๋นที่เหนื่อยมาทั้งวันอดไม่ได้ที่จะครางออกมาด้วยความสบายตัว จากนั้นเขาก็เปิดช่องแชทโลกเพื่อดูว่าคนอื่นคุยอะไรกันบ้าง “เชี่ย ทำยังไงดี? ฉันมัวแต่วุ่นวายทั้งวันจนหาไม้ไม่พอ ตอนนี้ยังสร้างที่หลบภัยไม่ได้เลย ฉันจะตายไหมเนี่ย น่ากลัวชะมัด เหมือนเห็นลูกตาแดงๆ หลายคู่จ้องมาจากไกลๆ เลย!” “ฉันก็ยังไม่ได้สร้าง เหมือนระบบจะหลอกกันมากกว่า มอนสเตอร์อะไรไม่มีหรอก ตัดไม้แม่มเหนื่อยจะตาย มีแต่พวกโง่เท่านั้นแหละที่ทำ ฉันรวยนะเว้ย ถ้ากลับไปได้จะจ้างทนายฟ้องให้ยับสักพันล้านเลย!” “เชื่อไว้บ้างก็ดีนะ ผมได้ยินเสียงสัตว์ป่าคำรามมาแต่ไกลแล้วเนี่ย ผมก็ยังสร้างที่หลบภัยไม่ทัน เลยปีนขึ้นมานอนบนต้นไม้แทน หนาวชิบหายเลย!” “ตลกว่ะ ฉันก็ไม่สร้างโว้ย เรื่องอะไรจะไปตัดไม้ให้เหนื่อย ฉันขุดหลุมแล้วฝังตัวเองลงไปเลยจ้า เหลือแค่แขนกับหัวโผล่ออกมา แล้วเอาหญ้าคลุมทับอีกชั้น ทั้งปลอดภัยทั้งอุ่น ฉันนี่แม่มจีเนียสจริงๆ!” “แถวนี้ลมแรงมาก น่ากลัวสุดๆ เหมือนมีตัวอะไรเดินอยู่ข้างนอกที่หลบภัยเลย ฉันไม่กล้าดูด้วยซ้ำ ทำไงดี!” “ใครก็ได้ช่วยผมที ผมให้ 10 ล้าน! ไม่สิ เอาไป 50 ล้านเลย ผมเป็นประธานบริษัทจดทะเบียนนะ!” “ข้างบนน่ะอย่าเพ้อเจ้อ สถานการณ์แบบนี้ต่อให้เป็นอุลตร้าแมนก็ช่วยแกไม่ได้หรอก ไม่เห็นเหรอว่าทุกอย่างกลายเป็นดิจิทัลไปหมดแล้ว คนธรรมดาที่ไหนจะทำแบบนี้ได้?” “มีใครใจดีแบ่งของกินบ้างไหม ขนมปังกับน้ำฉันหมดแล้ว กลางวันก็หาอะไรไม่ได้เลย ถ้าใครช่วย ฉันจะคอลเสียวโชว์ของดีให้ดู!” ซ่งอวิ๋นกวาดตาดูข้อมูลคร่าวๆ ส่วนใหญ่เป็นพวกขอความช่วยเหลือหรือไม่ก็ประกาศตามหาคน ไม่ค่อยมีข้อมูลที่มีค่าเท่าไหร่ จะว่าไป ก่อนจะถูกส่งมาที่โลกหมอก ซ่งอวิ๋นก็เป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาในสถานสงเคราะห์ ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยและออกมาเป็นมนุษย์เงินเดือนตั้งแต่อายุยังน้อย เพื่อนฝูงที่สนิทจริงๆ ก็แทบไม่มี เรียกว่าเป็นพวกหมาป่าเดียวดายตัวจริง ถ้าจะให้พูดถึงคนที่ติดค้างอยู่ในใจ ก็คงมีแค่ 'น้องหมายเลข 120' ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง ซ่งอวิ๋นคิดเพลินๆ จนหัวสมองเริ่มเหม่อลอย ความง่วงเริ่มเข้าครอบงำ แต่เขาไม่อยากหลับเร็วขนาดนี้ จึงส่ายหัวแรงๆ เพื่อเรียกสติ ข้างนอกนั่นอันตรายเกินไป ใครจะไปรู้ว่าจะมีสัตว์ป่าบุกเข้ามาตอนไหน พอนึกถึงตรงนี้เขาก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมาทันที เขาเปิดช่องแลกเปลี่ยนทรัพยากรแล้วเสิร์ชคำว่า ‘พิมพ์เขียว’ เพื่อดูว่ามีของที่จำเป็นไหม หาอยู่นานก็พบว่าพวไอเทมประเภทพิมพ์เขียวในวันแรกนั้นมีน้อยมาก แถมแต่ละอย่างราคายังพุ่งปรี๊ด เช่น พิมพ์เขียวเตียงนอน อีกฝ่ายเรียกราคาไม้ถึง 200 หน่วย! แพงหูฉี่จนจะทะลุโลก! ส่วนพิมพ์เขียวการอัปเกรดที่หลบภัยระดับ 2 ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่มีหลุดมาเลยสักใบ คาดว่าต่อให้ใครมีก็คงไม่เอามาขายแน่ๆ เพราะตอนนี้มันคือของแรร์สุดๆ คงได้แต่ภาวนาให้ตัวเองดวงดี เจอในวันพรุ่งนี้สักใบก็ยังดี เขานั่งวางแผนสิ่งที่ต้องทำพรุ่งนี้ อย่างแรกต้องเอาแร่เกลือไปสกัดเป็นเกลือหยาบเพื่อวางขาย ส่วนน้ำพรุ่งนี้ก็น่าจะแบ่งออกไปขายได้เหมือนกัน ถึงตอนนั้นจะได้เอาทรัพยากรพวกนี้ไปแลกหินกับไม้มาใช้ จะได้ไม่ต้องออกแรงเหนื่อยเองทั้งหมด เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ข้างนอกที่หลบภัยเงียบเชียบจนผิดปกติ เปลือกตาของซ่งอวิ๋นหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนต้านทานความง่วงไม่ไหวและเคลิ้มหลับไปในที่สุด ช่วงกลางดึก... “กร้วม... กร้วม... กร้วม...” เสียงเหมือนสัตว์กำลังลับฟันดังสะท้อนก้องอยู่ด้านนอกที่หลบภัย! ซ่งอวิ๋นสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง ใจสั่นรัวด้วยความตื่นตระหนก “เสียงอะไรน่ะ?” เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือส่งเสียงใดๆ เสียงลับฟันนั่นค่อยๆ เงียบลง แต่เสียงฝีเท้ากลับเริ่มใกล้เข้ามาทุกที! ‘ชิบหายแล้ว... มันกำลังตรงมาทางที่หลบภัย!’ เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผากของซ่งอวิ๋นด้วยความระทึก!