โฮสต์ช่างเป็นยอดวีรบุรุษเสียจริง!

“ระบบ พูดอะไรหน่อยสิ!” ฉินหยางร้องเรียกระบบในใจพลางจ้องมองซาก ‘แมลงสาบอมตะ’ ที่ตายสนิทอยู่บนพื้น เขาต้องการคำอธิบายที่ฟังดูสมเหตุสมผลหน่อย ดูเหมือนระบบจะตกตะลึงไปชั่วครู่ มันเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะยอมส่งเสียงออกมา [โฮสต์ช่างเป็นยอดวีรบุรุษเสียจริง!] [สมแล้วที่เป็นโฮสต์ที่ระบบเลือก เพียงแค่เท้าเดียวก็เหยียบราชาสัตว์ร้ายจนตายคาที่!] [ตรวจพบว่าโฮสต์สังหารราชาสัตว์ร้ายข้ามระดับ มอบรางวัลเพิ่มพูนสิบเท่า ได้รับพรสวรรค์เทพ: กายอมตะ และตบะหกสิบปี!] น้ำเสียงของระบบเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ ราวกับว่าสิ่งที่ฉินหยางเพิ่งทำลงไปนั้นเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่เหนือคำบรรยาย “?” เครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่มปรากฏขึ้นบนหัวของฉินหยาง “แกประสาทกินหรือเปล่าเนี่ย?” สิ่งที่เขาต้องการคือคำอธิบายที่มันเมคเซนส์ ไม่ใช่มาฟังระบบพล่ามไร้สาระบ้าบอแบบนี้ ทว่าก่อนที่เขาจะได้บ่นอะไรต่อ ฉินหยางก็สัมผัสได้ถึงมวลพลังงานมหาศาลที่พุ่งพล่านเข้าสู่ร่างกายอย่างกะทันหัน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง “เดี๋ยว... ระบบ นายเอาจริงเหรอเนี่ย?” เมื่อนึกถึงรางวัลตบะหกสิบปีที่ระบบเพิ่งแจ้ง ฉินหยางก็เริ่มรู้ตัว เขาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขากัดฟันฝืนทนต่อความเจ็บปวดจากพลังงานที่พลุ่งพล่านอยู่ในตัว แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง กายอมตะ? ตบะหกสิบปี? ของพวกนี้จะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นได้ขนาดไหนกัน? ครู่ต่อมา พลังงานในร่างกายของฉินหยางก็เริ่มสงบนิ่งลง เมื่อความเจ็บปวดจางหายไป เขาก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาลองกำหมัดแน่น และสัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายทันที “นี่มัน... ปราณแท้?” ฉินหยางเผยสีหน้าตื่นเต้นออกมา นักรบดาราจะดูดซับพลังดารามาควบแน่นเป็นปราณแท้ภายในร่างกาย ในเมื่อตอนนี้เขามีปราณแท้แล้ว ก็หมายความว่าเขาได้กลายเป็นนักรบดาราแล้วใช่ไหม? เรื่องนี้ทำให้ฉินหยางตื่นเต้นจนเนื้อเต้น โลกเสวียนฮวนแห่งนี้เป็นโลกที่ตัดสินกันด้วยความแข็งแกร่งและอันตรายอย่างยิ่ง มีเพียงการเป็นนักรบดาราเท่านั้นถึงจะมีปัญญาปกป้องตัวเองได้ แต่ตอนนี้ เพียงแค่เขาเหยียบแมลงสาบตายไปตัวเดียว เขาก็กลายเป็นนักรบดาราไปเสียแล้ว จะไม่ให้เขาตื่นเต้นได้ยังไง! “แล้วตอนนี้ระดับพลังของผมอยู่ที่เท่าไหร่กันแน่?” ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา แผงหน้าจอแสงก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา [ชื่อ: ฉินหยาง] [อายุ: 19 ปี] [พรสวรรค์: ระดับต่ำ] [ระดับพลัง: ครึ่งก้าวสู่เซียนเทียน] [พรสวรรค์เทพ: กายอมตะ] [วิชาการต่อสู้: ไม่มี] สายตาของฉินหยางจ้องเขม็งไปที่คำว่า ‘ครึ่งก้าวสู่เซียนเทียน’ ด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด ครึ่งก้าวสู่เซียนเทียน? ระบบ แกไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? ระดับพลังก้าวแรกของนักรบดาราคือระดับโฮ่วเทียน ซึ่งแบ่งออกเป็นเก้าขั้น และ ‘ครึ่งก้าวสู่เซียนเทียน’ ตามชื่อเลยก็คือ อยู่ห่างจากระดับเซียนเทียนเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น! “ไม่นึกเลยว่า... ผมจะเก่งขนาดนี้...” ฉินหยางกำหมัดแน่นพลางเหลือบมองซาก ‘แมลงสาบอมตะ’ บนพื้น เขายังแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง แค่เหยียบแมลงสาบตายตัวเดียว ก็ได้ระดับครึ่งก้าวสู่เซียนเทียนมาครองเลยเหรอ? เหลือเชื่อ! มันจะเกินไปหน่อยแล้ว! แต่ว่า... ผมชอบแฮะ! ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ฉินหยางคงจะรังเกียจระบบที่ไม่ค่อยจะเต็มบาทนี่มาก แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่ามันช่างดีงามเหลือเกิน! ระบบจ๋า นายมันยอดเยี่ยมที่สุด! “จริงด้วย ยังมีรางวัลพรสวรรค์เทพอีกอย่างนี่นา...” ตอนนั้นเอง ฉินหยางก็นึกถึงรางวัล ‘กายอมตะ’ ที่ระบบมอบให้ “นี่น่าจะเป็นความสามารถของไอ้แมลงสาบอมตะนั่นสินะ?” เมื่อนึกถึงฉายา ‘แมลงสาบอมตะ’ เขาก็เริ่มครุ่นคิด “ระบบ กายอมตะนี่มันมีไว้ทำอะไร?” พอคิดถึงแมลงสาบที่โดนเขาเหยียบตายในทีเดียว ฉินหยางก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก แมลงสาบอมตะบ้าบออะไรกัน ก็แค่โดนเหยียบทีเดียวไส้แตก ดูเหมือนระบบจะรับรู้ถึงความกังขาของฉินหยาง มันจึงรีบตอบกลับมาทันที [กายอมตะ: เมื่อได้รับบาดเจ็บจะสามารถรักษาบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว และเมื่อระดับพลังแข็งแกร่งขึ้น จะสามารถงอกแขนขาที่ขาดขึ้นมาใหม่ หรือแม้แต่ฟื้นคืนชีพจากเลือดเพียงหยดเดียว] “งอกแขนขา? ฟื้นคืนชีพจากเลือดหยดเดียว?” “จริงป่ะเนี่ย?” “เก่งขนาดนั้นเลย?” ฉินหยางตกใจมาก ไม่นึกเลยว่าความสามารถของกายอมตะจะโหดหินขนาดนี้ เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของมัน ฉินหยางจึงหยิบมีดเล็กๆ มากรีดลงบนนิ้วของตัวเอง ซี้ด! ฉินหยางกัดฟันซี้ดด้วยความเจ็บ เลือดสดๆ เริ่มไหลซึมออกมาจากนิ้ว แต่แล้วสิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น เขารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่นิ้ว ปราณแท้ในร่างกายพลุ่งพล่าน จากนั้นบาดแผลก็เริ่มสมานตัวกันอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในที่สุด แม้แต่รอยแผลเป็นก็ยังไม่มีให้เห็น “ผลลัพธ์มัน... เจ๋งสุดๆ ไปเลย!” ฉินหยางกะพริบตาปริบๆ แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ความเร็วในการฟื้นฟูที่น่าสยดสยองขนาดนี้ เรียกได้ว่าเป็นกายอมตะจริงๆ นั่นแหละ ยิ่งไปกว่านั้น ตามคำอธิบายของระบบ ความสามารถของกายอมตะนี้จะแข็งแกร่งขึ้นตามระดับพลังในอนาคต เมื่อถึงระดับหนึ่ง การงอกแขนขาหรือฟื้นคืนชีพจากเลือดหยดเดียวก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ นั่นแหละคือกายอมตะที่แท้จริง! เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาของฉินหยางก็เปล่งประกายด้วยความคาดหวัง แค่เหยียบแมลงสาบตายตัวเดียว ก็ได้ระดับพลังครึ่งก้าวสู่เซียนเทียนมาแล้ว แถมยังได้ความสามารถกายอมตะมาอีก แล้วถ้าเขาไปเหยียบหมาเหยียบแมว หรือล่าพวกสัตว์ร้ายดาราตัวจริงล่ะ? เขาจะไม่กลายเป็นผู้ไร้เทียมทานไปเลยเหรอ? ถึงระบบนี้จะดูเพี้ยนๆ ไปบ้าง แต่มันสายเปย์สุดๆ ไปเลย! ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งตื่นเต้นจนอยากจะลองทันที ฉินหยางเริ่มมองหาแมลงตัวเล็กๆ หรือหนูในบ้าน หลังจากบรรลุระดับครึ่งก้าวสู่เซียนเทียน ประสาทสัมผัสของเขาก็เฉียบคมกว่าคนปกติมาก ไม่นานนัก ทั้งยุง แมลงสาบ หนูในห้อง หรือแม้แต่พวกมดตามมุมอับ ก็ถูกฉินหยางตามตัวจนเจอ จากนั้นเขาก็จัดการปลิดชีพพวกมันอย่างโหดเหี้ยม ปลดล็อกความสำเร็จ สังหารหมู่สัตว์ตัวเล็กสิบต่อเนื่อง! ทว่า เมื่อมองดูซากยุง ซากมด และซากหนูที่วางอยู่บนพื้น สีหน้าของฉินหยางกลับเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “ระบบ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ?” “อย่ามาแกล้งตาย!” “ไหนล่ะรางวัลของผม?” ฉินหยางเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ระบบมันเป็นอะไรไป? ตลอดเวลาที่เขาจัดการพวกสัตว์เหล่านี้ มันกลับเงียบกริบไม่ยอมส่งเสียงสักแอะ นี่จะไม่ให้รางวัลกันแล้วเหรอ? หลังจากเรียกอยู่ตั้งนานแต่ระบบก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ฉินหยางจึงทำได้เพียงนั่งลงข้างเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยากพลางใช้ความคิด ปัญหาคืออะไรกันแน่? เห็นได้ชัดว่าความคิดอันแสนสวยงามก่อนหน้านี้ของเขามันพังทลายลงไปแล้ว แผนการที่จะเป็นจอมยุทธ์ไร้เทียมทานจากการไล่ล่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยต้องล้มพับไปอย่างไม่มีข้อสงสัย หลังจากคิดทบทวนอยู่นาน ฉินหยางก็ได้ข้อสรุปมาสองอย่าง อย่างแรก แมลงสาบที่เขาเหยียบตายไปเมื่อกี้อาจจะเป็นตัวที่พิเศษจริงๆ อย่างที่ระบบบอกว่ามันมีสายเลือดแมลงปีศาจโบราณ ถึงได้กระตุ้นรางวัลจากระบบได้ อย่างที่สอง คือระบบนี้มันต้องป่วยหนักแน่ๆ รางวัลเมื่อครู่คงเป็นเพราะระบบมันเพี้ยนจนเขาโชคดีได้รับส้มหล่นก้อนใหญ่ “เฮ้อ เอาไว้ค่อยหาคำตอบทีหลังแล้วกัน” ฉินหยางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย การมีระบบที่ไม่ค่อยน่าไว้วางใจแบบนี้ ไม่รู้ว่าเขาโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ “แต่อย่างน้อย ต่อให้ระบบจะเพี้ยน ผมก็ได้กำไรล่ะนะ” เขาสัมผัสได้ถึงปราณแท้อันทรงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในกาย แล้วก็เผยรอยยิ้มออกมา อย่างน้อยตอนนี้เขาก็มีระดับพลังครึ่งก้าวสู่เซียนเทียนแล้ว ในโลกเสวียนฮวนที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายดาราและกฎป่าเช่นนี้ เขาก็พอจะมีพลังในการปกป้องตัวเองขึ้นมาบ้าง คนอายุ 19 ปีที่มีระดับพลังครึ่งก้าวสู่เซียนเทียน ต่อให้เป็นในเมืองเจียงไห่ทั้งเมืองก็น่าจะเป็นตัวตนที่หาได้ยากยิ่งเลยมั้ง? ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่ไอ้ขยะอีกต่อไป แถมยังนับว่าเป็นยอดฝีมือตัวน้อยๆ ในห้องสมุดวรยุทธ์เจียงไห่ได้อีกด้วย!