สตรีมเมอร์ไร้จรรยาบรรณ? วิชาบำเพ็ญเซียน?

“ทุกคนครับ ผมไม่ได้โม้จริงๆ นะ มาร่วมฝึก ‘เคล็ดวิชาชิงมู่’ กันเถอะ นี่คือคัมภีร์บำเพ็ญเพียรของจริงไม่จิงโจ้! ขายเพียง 999 เท่านั้น 999 เท่านั้นครับ!” “เงิน 999 หยวนทำอะไรได้บ้าง? ซื้อของกินก็หมดแล้ว แต่ซื้อที่นี่ไม่มีคำว่าขาดทุน ไม่โดนหลอกแน่นอน แต่มันจะพาคุณก้าวเข้าสู่ทำเนียบแห่งผู้บำเพ็ญเพียร!” “ผมขอประกาศไว้ตรงนี้เลยนะ ถ้า ‘เคล็ดวิชาชิงมู่’ เล่มนี้ฝึกไม่ได้ล่ะก็ ผมจะกินคีย์บอร์ดโชว์ให้ดูสดๆ เลย ดีไหมครับ?” ในแพลตฟอร์มฉลามไลฟ์ (Shark Stream) ภายในห้องไลฟ์สดที่ตั้งหัวข้อว่า ‘พี่ใหญ่เซียนพาคุณเรียนบำเพ็ญเพียร’ เด็กหนุ่มหน้าตาหมดจดคนหนึ่งกำลังถือคัมภีร์ลับไว้ในมือ พลางพ่นน้ำลายป่าวประกาศขายวิชาเซียนอย่างสุดตัว เด็กหนุ่มคนนี้คือฉู่หยาง เขาไลฟ์สดขาย ‘เคล็ดวิชาชิงมู่’ มาสามวันติดกันแล้ว เพราะความทุ่มเทตะโกนป่าวประกาศตอนไลฟ์ ทำให้เขามีผู้ชมเข้ามาดูหลักร้อยคน แต่ผ่านไปสามวัน เขาก็ยังขายเคล็ดวิชาชิงมู่ไม่ได้แม้แต่เล่มเดียว ดูคอมเมนต์พวกนี้สิ: [สตรีมเมอร์ๆ ผมมี ‘วิชาจักรวาลมหาเวท’ ตกทอดจากบรรพบุรุษ ขายแค่สิบหยวนแถมส่งฟรีด้วย พี่จะรับซื้อไหม?] [สตรีมเมอร์นี่หิวแสง อยากหาข้าวกินฟรีเก่งจริงๆ!] [สตรีมเมอร์หน้าตาก็ดีนะ ถ้ามีใครเอายาพิษมากรอกให้เป็นใบ้ไปซะได้ก็คงดี!] [เพลงประกอบชื่ออะไรอะ?] [...] ไม่มีใครเชื่อว่า ‘เคล็ดวิชาชิงมู่’ นี้เป็นวิชาบำเพ็ญเพียรของจริง เพราะโลกใบนี้คือโลกที่ผู้คนเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ แต่น่าเจ็บใจตรงที่ว่า นี่มันคือวิชาของจริงโว้ย! ในฐานะผู้ทะลุมิติมา ฉู่หยางย่อมมี ‘นิ้วทองคำ’ (ตัวช่วยโกง) อยู่แล้ว ใช่ เขาครอบครองระบบที่ชื่อว่า ‘ระบบสร้างยุคแห่งการบำเพ็ญเพียร’ หลังจากระบบผูกมัดกับตัวเขา มันก็มอบภารกิจให้เพียงอย่างเดียว นั่นคือการทำให้โลกใบนี้เข้าสู่ยุคแห่งการบำเพ็ญเพียร เพื่อต่อต้านมหาภัยพิบัติแห่งสวรรค์และโลกที่จะเกิดขึ้นในอีกสามปีข้างหน้า ระบบบอกว่า ในอีกสามปี โลกจะถูกพวกเผ่ามารรุกราน มวลมนุษยชาติจะถูกทำลายล้างชั่วข้ามคืน อารยธรรมทางเทคโนโลยีจะพังพินาศสิ้น มีเพียงมนุษย์ส่วนน้อยเท่านั้นที่รอดชีวิต แต่ก็ต้องกลายเป็นทาสที่ถูกเผ่ามารเลี้ยงไว้ดูเล่น ตอนแรกฉู่หยางก็ไม่เชื่อหรอก แต่ระบบพาเขาไปสัมผัสภาพเหตุการณ์ในวันสิ้นโลกด้วยตาตัวเอง เขาจึงต้องยอมจำนนต่อความจริง เมื่อได้เห็นความอนาถของมนุษย์ภายใต้ภัยพิบัติครั้งนั้น ความรู้สึกวิกฤตก็ถาโถมเข้าใส่ใจฉู่หยางอย่างรุนแรง หากปล่อยให้ประวัติศาสตร์ดำเนินไปตามเดิม เทคโนโลยีของมนุษย์ในสายตาของเผ่ามารที่แข็งแกร่งก็คงไม่ต่างจากของเล่นที่ไม่มีทางต้านทานได้เลย ทว่ายังโชคดีที่เขามีระบบ ในทุกๆ วัน เขาสามารถสุ่มรับไอเทมได้หนึ่งอย่าง ซึ่งของที่สุ่มได้ก็มีตั้งแต่ของแปลกๆ ไปจนถึงอาวุธวิเศษ ยาทิพย์ และคัมภีร์วิชา นอกจากนี้ เขายังสามารถได้รับตบะ (พลังบำเพ็ญ) ตาม ‘ระดับการยอมรับเรื่องการบำเพ็ญเพียร’ ของคนในโลกนี้ หากมีคนยอมรับการบำเพ็ญเพียรเพิ่มขึ้นหนึ่งคน เขาจะได้รับแต้มตบะเพิ่มขึ้น 1 แต้ม หลังจากผูกมัดระบบ เขาก็ได้สุ่มความสามารถพื้นฐานมาหนึ่งอย่าง มันเป็นความสามารถที่แทบไม่มีพลังในการต่อสู้เลย นั่นคือ ‘การส่งของแบบระบุพิกัด’ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเลือกวิธีการทำภารกิจผ่านการ ‘ไลฟ์สดขายของ’! เพราะการสตรีมมิ่งสามารถเข้าถึงผู้คนได้โดยตรง เป็นช่องทางที่ดีที่สุดในการเผยแพร่ความรู้เรื่องการบำเพ็ญเพียร “ระบบ ขอดูหน้าต่างสถานะหน่อย” ฉู่หยางเรียกในใจ ทันใดนั้น หน้าต่างสถานะก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา: [โฮสต์: ฉู่หยาง] [อายุ: 18] [ระดับตบะ: คนธรรมดา (0/1)] [ความสามารถพื้นฐาน: การส่งของแบบระบุพิกัด] [ความคืบหน้าการเปิดยุคบำเพ็ญเพียร: 0%] [จำนวนครั้งการสุ่มที่เหลือ: 0] [กล่องของขวัญมือใหม่: จะเปิดได้เมื่อโฮสต์เข้าสู่ ‘ขอบเขตกลั่นลมปราณ’] หน้าต่างสถานะนี้ช่างดูรันทดจนไม่อยากจะมอง เขาต้องทำให้คนยอมรับการบำเพ็ญเพียรให้ได้เสียก่อน ถึงจะสลัดคราบคนธรรมดาออกไปได้ ขอแค่คนเดียวเท่านั้นที่ยอมรับ! แต่ตอนนี้เขาเป็นแค่คนธรรมดา จะให้ไปแสดงโชว์เอาหินทุบอกให้แตกก็ทำไม่ได้! แถมกล่องของขวัญมือใหม่นั่นก็ดันต้องเข้าสู้ขอบเขตกลั่นลมปราณก่อนถึงจะเปิดได้ ซึ่งเงื่อนไขการบรรลุก็ง่ายแสนง่าย แค่มีใครสักคนเชื่อเขาก็พอแล้ว ทว่าตลอดสามวันเต็มๆ กลับไม่มีใครเชื่อเขาเลยสักคน ตอนนี้เขา มีของติดตัวอยู่สามอย่าง หนึ่งคือเม็ดยา [ยาชุบรากฐาน] สองคืออาวุธวิเศษ [กระบี่บินวารีมรกต] และสามคือวิชาที่เขาพยายามขายมาสามวันอย่าง [เคล็ดวิชาชิงมู่] [ยาชุบรากฐาน] คือยาทิพย์ที่จำเป็นสำหรับการทะลวงผ่านขอบเขตกลั่นลมปราณไปสู่ขอบเขตสร้างรากฐาน ช่วยเพิ่มโอกาสสำเร็จให้สูงขึ้น แต่ถ้าคนธรรมดากินเข้าไป มีหวังตัวระเบิดตายแน่นอน ส่วน [กระบี่บินวารีมรกต] ถ้าไม่มีพลังปราณก็ไม่สามารถควบคุมมันได้ ดังนั้นเขาจึงต้องเริ่มจาก [เคล็ดวิชาชิงมู่] ซึ่งเป็นวิชาธาตุไม้ระดับสามัญขั้นสูง หลังจากฝึกฝนแล้วจะได้รับพลังปราณธาตุไม้ มีทั้งพลังโจมตีและพลังรักษา ถือเป็นวิชาเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยมมาก ทว่าต่อให้พูดจนคอแห้งเป็นผง ก็ยังไม่มีใครยอมกดสั่งซื้อเลยสักคน! ท่ามกลางคอมเมนต์เยาะเย้ยถากถางที่เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉู่หยางก็สังเกตเห็นคอมเมนต์หนึ่งที่ดูแตกต่างออกไป [สตรีมเมอร์ วิชาที่นายขายรักษาโรคได้ไหม?] ฉู่หยางเห็นคอมเมนต์ของผู้ชมที่ชื่อ ‘ดาวตกที่เลือนหาย’ ซึ่งถามมาแบบไม่มีเจตนาล้อเลียน ดวงตาของเขาเป็นประกายทันที รีบตอบกลับไปว่า “คุณ ‘ดาวตกที่เลือนหาย’ ครับ คุณถามได้ถูกคนแล้ว! เคล็ดวิชาชิงมู่เป็นวิชาธาตุไม้ ไม้คือตัวแทนของพลังชีวิตที่ไม่มีวันสิ้นสุด เมื่อฝึกฝนจนสำเร็จแล้ว ตราบใดที่ไม่ใช่โรคทางจิตเวช ก็รักษาได้แทบทุกโรคครับ!” พอกล่าวจบ ‘ดาวตกที่เลือนหาย’ ก็พิมพ์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว [จริงเหรอ? รักษาโรคมะเร็งได้ไหม?] ฉู่หยางชะงักไปครู่หนึ่ง ดูออกเลยว่า ‘ดาวตกที่เลือนหาย’ น่าจะกำลังเผชิญกับเรื่องเลวร้ายอยู่ แต่ฉู่หยางกลับตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ผมเอาศักดิ์ศรีเป็นประกันเลยครับ ว่ารักษาได้แน่นอน” ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา ห้องไลฟ์สดที่เคยวุ่นวายอยู่แล้วก็เหมือนมีระเบิดลง ผู้ชมต่างพากันโกรธแค้น [ไอ้สตรีมเมอร์สารเลว เงินของคนป่วยมะเร็งแกยังจะหลอกเหรอ?] [ยอมใจเลย นึกว่าเป็นแค่การแสดงที่แท้ก็สิบแปดมงกุฎนี่หว่า!] [กดรายงาน (Report) เลย สตรีมเมอร์คนนี้ไม่มีศีลธรรมความเป็นคนเหลืออยู่แล้ว!] [คุณดาวตก อย่าไปเชื่อมันนะ ลืมตาดูความจริงเถอะ บนโลกนี้จะมีวิชาเซียนได้ยังไง อย่าไปฟังไอ้สตรีมเมอร์หน้าเลือดคนนี้!] [การสู้กับมะเร็งมันลำบาก อย่าเอาเงินไปเสียเปล่าแบบนี้เลย!] [...] เมื่อเห็นเหล่าผู้ชมพากันรุมด่า ฉู่หยางก็รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ยังไม่ได้ลองเลย จะรู้ได้ยังไงว่าทำไม่ได้? แต่เขาไม่เถียงกับคนพวกนี้หรอก รอให้ ‘ดาวตกที่เลือนหาย’ รักษาหายเมื่อไหร่ เขาจะตบหน้าคนพวกนี้ให้หน้าหงายเลยคอยดู! ฉู่หยางกล่าวอย่างราบเรียบว่า “จะซื้อหรือไม่ซื้อเป็นอิสระของคุณครับ หากสงสัย ความจริงจะเป็นเครื่องพิสูจน์เอง และผมก็อยู่ตรงนี้ ถ้าฝึกแล้วไม่ได้ผล ผมยินดีคืนเงินและเลิกเป็นสตรีมเมอร์ทันที” คำพูดนี้ไม่อาจสยบความโกรธของชาวเน็ตได้ [ขำว่ะ สตรีมเมอร์ยังกล้าตอแหลต่ออีกล่ะ!] [พวกหลอกขายฝันผมเจอมาเยอะแล้ว พูดจาดูดีแบบนี้ทั้งนั้นแหละ พอได้เงินปุ๊บก็หอบเงินหนีปั๊บ] [สตรีมเมอร์ไปตายไป๊!] [...] ท่ามกลางเสียงก่นด่า ชาวเน็ตที่ชื่อ ‘ดาวตกที่เลือนหาย’ กลับยังคงดึงดันและพิมพ์คอมเมนต์ขึ้นมา [ฉันอยากลองดู ต้องสั่งซื้อยังไง?] ฉู่หยางยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “สแกนเวย์คิวอาร์โค้ดที่มุมล่างหน้าจอได้เลยครับ ชำระเงินแล้วกรอกที่อยู่ให้ชัดเจน ระวังอย่ากรอกผิดนะ แล้วคุณจะได้รับของในเร็วๆ นี้ครับ” “ไลฟ์สดวันหยุดไว้แค่นี้ก่อน ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาชม เจอกันใหม่พรุ่งนี้เวลาเดิม ถึงตอนนั้น... พวกคุณเตรียมตัวมาขอโทษผมได้เลย” เมื่อเห็นกองทัพคอมเมนต์ด่าทอที่ยังพุ่งเข้ามาไม่หยุด ฉู่หยางก็เริ่มรำคาญ เขาจึงตัดสินใจกดปิดไลฟ์สดดัง ปัง!