เกมนี้มันสมจริงเกินไปแล้ว!

“ตัวเกมจะเปิดให้บริการในเวลา 20:00 น. โปรดรอสักครู่” เมื่อเฉินชิ่งสวมหมวกนิรภัย ข้อความแจ้งเตือนสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เวลาเปิดเซิร์ฟเวอร์นี้หลินเฟิงเป็นคนกำหนดเอง เวลาบนโลกบลูสตาร์กับโลกหม่านหวงนั้นตรงกันข้ามกันพอดี ช่วงเวลาสองทุ่มบนบลูสตาร์ก็คือแปดโมงเช้าของโลกหม่านหวงนั่นเอง การตั้งเวลาเปิดเซิร์ฟเวอร์ก็เพื่อให้ผู้เล่นใหม่ทั้ง 5 คนสามารถเข้าสู่เกมได้พร้อมกัน เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปคอยต้อนรับทีละคน แน่นอนว่าหากถึงเวลาแล้วมีผู้เล่นคนไหนไม่ยอมเข้าเกม นั่นก็เกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้ แต่เขาก็คิดว่า หลังจากได้รับหมวกเกมไปแล้ว คงไม่มีผู้เล่นคนไหนทนต่อแรงดึงดูดใจที่จะเข้ามาลองเล่นเกมได้หรอกมั้ง? เฉินชิ่งถอดหมวกออกมาดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 10 โมงเช้า ยังเหลือเวลาอีกตั้งสิบชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเปิดเซิร์ฟเวอร์ เขาจึงทำได้เพียงรออย่างอดทน ... โลกหม่านหวง กลางดึก “พวกเจ้าทุกคนรีบนอนเสีย ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปเข้าร่วมกับพวกปลิงดูดเลือดอย่างเผ่าไป๋มู่! พวกเราจะอยู่ที่หุบเขารูปน้ำเต้าแห่งนี้ เพื่อพัฒนาเผ่าของเราเอง!” หลินเฟิงเอ่ยกับเด็กทั้งห้าคน “แต่พี่หลินเฟิง... มีแค่พวกเราไม่กี่คน มันจะไหวจริงๆ หรือครับ?” อิ๋งอี้ เด็กชายที่เพิ่งอายุครบสิบสองปีบริบูรณ์ในปีนี้ยกมือขึ้นถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา คนในเผ่านี้ล้วนแซ่อิ๋ง มีเพียงหลินเฟิงที่เป็นคนนอกเท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้น “ไหวแน่นอน!” หลินเฟิงพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ข้าจะบอกความลับอะไรให้พวกเจ้าฟังอย่างหนึ่ง... ในใต้หล้านี้นอกจากโลกหม่านหวงที่พวกเราอยู่แล้ว ยังมีอีกโลกหนึ่งที่มีมวลมนุษย์เป็นผู้ปกครอง” “ผู้ปกครองสูงสุดของมนุษย์ที่นั่นถูกขนานนามว่า ‘จักรพรรดิมนุษย์’ พระองค์ทรงเป็นตัวตนที่เทียบเคียงได้กับเทพเจ้า เมื่อจักรพรรดิมนุษย์ทรงทราบถึงความยากลำบากของพวกเราในโลกหม่านหวง จึงได้ทรงประทานเทวโองการลงมา ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป พระองค์จะทยอยส่ง ‘ผู้มาเยือนจากสวรรค์’ ลงมายังโลกหม่านหวง เพื่อช่วยให้มวลมนุษย์ของพวกเราผงาดขึ้นมาอีกครั้ง!” หลินเฟิงเริ่มแต่งเรื่องหลอกเด็ก นี่คือข้อมูลพื้นฐานที่เขาเขียนไว้บนหน้าเว็บหลักของเกม ซึ่งผู้เล่นทุกคนจะได้เห็นทันทีที่ล็อคอินเข้าสู่เกม ในฐานะ ‘ผู้มาเยือนจากสวรรค์’ ที่ลงมาจุติบนทวีปหม่านหวง “จักรพรรดิมนุษย์!” “ผู้มาเยือนจากสวรรค์!” เด็กๆ ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ... บลูสตาร์ เวลา 20:00 น. ตรง เฉินชิ่งคว้าหมวกนิรภัยขึ้นมาสวมทันที เขาแทบจะรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็นว่าไอ้เกมที่อ้างสรรพคุณไว้นักหนานี้มันจะเป็นอย่างไร! เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมสวมหมวกให้เข้าที่ ทันใดนั้นภาพทิวทัศน์อันรกร้างและยิ่งใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า [โลกหม่านหวง เต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์นับหมื่นที่ชิงดีชิงเด่น ปลาใหญ่กินปลาเล็ก มวลมนุษย์อาศัยอยู่ชั้นล่างสุดของทวีปและถูกข่มเหงรังแกอย่างแสนสาหัส] [จักรพรรดิมนุษย์ทรงทราบเรื่องนี้ จึงตัดสินใจส่งเหล่าผู้มาเยือนจากสวรรค์เข้าสู่โลกหม่านหวง เพื่อช่วยเหลือมวลมนุษย์ให้ผงาดขึ้นมา!] [ท่านได้รับเลือกจากจักรพรรดิมนุษย์ให้เป็นหนึ่งในผู้มาเยือนจากสวรรค์ ภารกิจที่ท่านแบกรับคือการทุ่มเทสุดกำลังเพื่อช่วยเหลือมวลมนุษย์ให้ยิ่งใหญ่ในโลกหม่านหวง] [ผู้มาเยือนจากสวรรค์เอ๋ย จงไปทำหน้าที่ของเจ้าให้ลุล่วงเถิด!] หลังจากเสียงบรรยายอันทรงพลังจบลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นข้างหูเฉินชิ่ง “กรุณาตั้งชื่อตัวละคร” “ต้าชิ่ง!” “กรุณาเลือกคุณสมบัติหลัก” เฉินชิ่งพิจารณารายละเอียดของคุณสมบัติพื้นฐานทั้งสี่อย่างละเอียด ก่อนจะตัดสินใจเลือก ‘พละกำลัง’ วินาทีต่อมา ฉากตรงหน้าก็เปลี่ยนไป เขาพบว่าตัวเองมายืนอยู่ท่ามกลางหุบเขาแห่งหนึ่ง ... นี่มัน... นี่คือโลกในเกมจริงๆ เหรอ? เฉินชิ่งยืนอยู่ในหุบเขา ดวงตาเบิกกว้างพลางมองไปรอบๆ ด้วยความเหลือเชื่อ ที่นี่คือหุบเขาที่เต็มไปด้วยพุ่มไม้ใบหญ้าและต้นไม้สูงตระหง่าน แสงแดดสาดส่องลงมาจากท้องฟ้าทำให้ทั้งหุบเขาสว่างไสว เขาสามารถได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของต้นไม้ใบหญ้า ได้ยินเสียงแมลงและนกขับขาน แม้แต่สัมผัสของสายลมที่พัดผ่านผิวไปเบาๆ เขาก็ยังรู้สึกได้... เสื้อผ้าบนร่างทำมาจากหนังโอนอ่อนที่เย็บติดกัน ให้ความรู้สึกถึงยุคบรรพกาลอย่างเต็มที่ เขาเอื้อมมือไปลูบขนสัตว์บนชุด สัมผัสของมันทั้งนุ่มและสมจริง ความรู้สึกทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการมองเห็น การได้ยิน การดมกลิ่น หรือการสัมผัส... ล้วนเหมือนกับโลกแห่งความเป็นจริงไม่มีผิดเพี้ยน! นี่น่ะเหรอคือเกม? “เชี้ย! เชี้ย! เชี้ย! นี่มันเกมจริงๆ เหรอเนี่ย? นี่แม่งคือเกมจริงๆ เหรอ! มันจะสมจริงเกินไปแล้วโว้ย!” เสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นดังก้องขึ้นขัดจังหวะความคิดของเฉินชิ่ง เฉินชิ่งหันไปมอง เห็นผู้เล่นอีกคนหนึ่งที่สวมชุดหนังโอนอ่อนเหมือนกันกำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจสุดขีด “นายก็เป็นผู้เล่นเหมือนกันใช่ไหมเพื่อน? เกมนี้มันสมจริงมากเลยนะ! โคตรสมจริงเลย!” ผู้เล่นคนนั้นตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ “ใช่ ฉันก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน เกมนี้มันเหนือความคาดหมายจริงๆ” เฉินชิ่งอุทาน ที่แท้บนหน้าเว็บหลักก็ไม่ได้โฆษณาเกินจริงเลยสักนิด! ที่แท้พวกเขาก็ล็อคอินเข้าเกมผ่านหมวกนิรภัยจริงๆ! และมันมีความสมจริงเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างที่อ้างไว้จริงๆ! “เพื่อน ไอดีเกมของฉันคือ ‘คาไลโดสโคป’ แล้วนายชื่ออะไรล่ะ?” หลังจากหายตื่นเต้น คาไลโดสโคปก็รีบแนะนำตัว “ต้าชิ่ง” เฉินชิ่งตอบ ในขณะที่กำลังคุยกัน ก็มีร่างของคนอีกสามคนปรากฏขึ้นตามมาติดๆ “ว้าว! นี่มันโลกในเกมจริงๆ เหรอเนี่ย? ฉันไม่ได้หลุดมิติมาใช่ไหม!” “บริษัทเกมเรียกสิ่งนี้ว่าความสมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์งั้นเหรอ? นี่มันเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งเลยต่างหาก!” “ฉันได้กลิ่นดินรอบๆ นี้ด้วยซ้ำ ถามจริง พวกเขาจำลองประสาทสัมผัสการดมกลิ่นได้ยังไงกันเนี่ย?” ผู้เล่นใหม่ทั้งสามคนที่เพิ่งมาถึงต่างพากันอุทานด้วยความตกตะลึง ตอนที่พวกเขาลงทะเบียนล่วงหน้า ความรู้สึกก็ไม่ต่างจากเฉินชิ่งนัก คือแค่อยากจะลองดูว่ามันเป็นเกมแบบไหน ตอนที่ได้รับหมวกเกม พวกเขาก็อึ้งไปเหมือนกัน ไม่คิดว่าบริษัทจะเล่นจริงถึงขั้นส่งหมวกมาให้ถึงบ้าน แต่ถึงจะได้หมวกมาแล้ว พวกเขาก็ยังไม่เชื่ออยู่ดีว่าจะมีเกมเสมือนจริงที่สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่บนโลกนี้ ถ้าบลูสตาร์มีเทคโนโลยีระดับนี้ ทำไมถึงไม่มีข่าวคราวหลุดออกมาเลยล่ะ? เทคโนโลยีเจ๋งขนาดนี้ ถ้าเอาไปใช้ในวงการทหารคงจะสุดยอดมาก ใครจะเอามาทำเป็นแค่เกมกัน? ทว่าพอได้เข้ามาสัมผัสจริงๆ พวกเขาก็ต้องตกตะลึงจนพูดไม่ออก เกมมันพัฒนาไปถึงระดับนี้ได้จริงๆ! ทุกคนต่างแนะนำตัวกันไปมา ผู้เล่นใหม่ทั้งสามคนมีไอดีเกมว่า ‘เจิ้นเซ่อหนีอู๋จุ้ย’ ‘เฟิงฮัวเสวี่ยเยว่’ และ ‘จิ่วกั้วซานสวิน’ “แล้วพวกเราต้องทำอะไรต่อล่ะ?” เจิ้นเซ่อหนีอู๋จุ้ยถามขึ้นด้วยความสงสัยหลังจากทำความรู้จักกันแล้ว “ในคัทซีนเปิดตัวก็บอกอยู่นี่นา ว่าพวกเราในฐานะผู้มาเยือนจากสวรรค์ ต้องเข้ามาช่วยมวลมนุษย์ให้ผงาดขึ้นมา!” ต้าชิ่งเอ่ย ส่วนเรื่องที่ว่าจะช่วยยังไงนั้น เขาก็ยังไม่มีเบาะแสเหมือนกัน ทันใดนั้นเอง แผงภารกิจของผู้เล่นทั้งห้าคนก็อัปเดตภารกิจขึ้นมาพร้อมกัน ... ชื่อภารกิจ: ผู้มาเยือนหน้าใหม่ เนื้อหาภารกิจ: โปรดเดินทางไปยังเผ่าฉวินซิง เพื่อรายงานตัวต่อหัวหน้าเผ่า ‘หลินเฟิง’ รางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์ 1 แต้ม ... เผ่าฉวินซิง คือชื่อเผ่าที่หลินเฟิงตั้งขึ้นใหม่ “เผ่าอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย? ถามจริง เกมนี้ไม่มีแม้แต่ระบบนำทางอัตโนมัติเหรอ?” จิ่วกั้วซานสวินมองไปรอบๆ พลางบ่นพึมพำ “ถ้ามีระบบนำทางอัตโนมัติ มันก็เสียความรู้สึกแบบสมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์หมดสิ” เฟิงฮัวเสวี่ยเยว่กวาดสายตามองสำรวจรอบตัวเช่นกัน “ตรงนั้นมีถ้ำอยู่นี่ พวกเราลองไปดูกันเถอะ คนป่าสมัยก่อนอาศัยอยู่ในถ้ำก็น่าจะสมเหตุสมผลดีนะ” เฟิงฮัวเสวี่ยเยว่ชี้ไปที่ถ้ำที่อยู่ไม่ไกล ความจริงแล้วการวิเคราะห์ของเขาถูกต้องที่สุด เพราะหลินเฟิงและเด็กทั้งห้าคนอาศัยอยู่ในถ้ำนั้นจริงๆ ... “ยินดีด้วย ภารกิจ ‘ผู้เล่นกลุ่มแรก’ เสร็จสิ้นแล้ว” ภายในถ้ำ เสียงของระบบดังขึ้นข้างหูของหลินเฟิง เลเวลของเขาเพิ่มขึ้นจากระดับ 3 เป็นระดับ 4 ทันที ในเวลาเดียวกัน ชุดเกราะหนังแรดตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในช่องเก็บของของระบบ หลินเฟิงหยิบเกราะหนังออกมาสวมใส่ ทำให้เขาดูสง่างามและน่าเกรงขามขึ้นมาก “ได้เวลาไปพบผู้เล่นของฉันแล้ว!” เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น ย่อมหมายความว่าผู้เล่นทั้งห้าคนได้เข้าสู่เกมเรียบร้อยแล้ว เขาตั้งใจจะออกไปต้อนรับเสียหน่อย จะได้ไม่ต้องปล่อยให้พวกนั้นหลงทางจนวิ่งเตลิดไปทั่ว ทันทีที่ก้าวพ้นปากถ้ำ หลินเฟิงก็มองเห็นผู้เล่นทั้งห้าคนที่มีดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นกำลังเดินตรงมาหาเขาพอดี “ข้าคือหลินเฟิง หัวหน้าเผ่าฉวินซิง... เหล่าผู้มาเยือนจากสวรรค์เอ๋ย ยินดีต้อนรับพวกเจ้าทุกคน!” หลินเฟิงคลี่ยิ้มบางๆ พลางกล่าวทักทาย